ยามสกุณาหวนคืนขับขาน โผทะยานสู่ยุค 80

        หยางหว่านซิ่วมีลูกทั้งหมดห้าคน เป็นลูกชายสามลูกสาวสอง ในบรรดาลูกชายทั้งสามคน จิ่งเจี้ยนกั๋วเป็นลูกคนโต มีน้องชายสองคน ส่วนลูกสาวอีกสองคนแต่งงานไปอยู่หมู่บ้านข้างๆ เนื่องจากวันนี้บ้านตระกูลฟางมาสู่ขอแบบไม่ทันตั้งตัว ดังนั้นพวกหล่อนจึงไม่ได้มาร่วมงานด้วย

        ถึงแม้จิ่งเจี้ยนกั๋วจะปฏิบัติต่อจิ่งเยี่ยนกุยไม่ดีนัก แต่อารองกับอาหญิงเล็กก็คอยดูแลเด็กคนนั้นอยู่เสมอ

        อาหญิงเล็กอายุห่างจากจิ่งเยี่ยนกุยแค่สิบกว่าปี อีกทั้งยังเคยเลี้ยงดูจิ่งเยี่ยนกุยมาก่อน แต่ชีวิตหลังแต่งงานกลับไม่ค่อยราบรื่นนัก เพราะมีแม่สามีที่ทั้งดุและขี้เหนียว หลังจากแต่งงานไปได้หกปีก็ยังไม่มีลูก จึงถูกแม่สามีดูแคลนอยู่ตลอด ชีวิตแต่ละวันจึงผ่านไปอย่างยากลำบาก

        ในบรรดาลูกทั้งห้าคนของหยางหว่านซิ่ว คนที่เธอรักมากที่สุดก็คืออาหญิงเล็ก เพียงแต่แต่งงานไปแล้วหกปีก็ยังไม่มีลูก เธอจึงไม่มีอำนาจต่อรองที่จะปกป้องลูกสาวได้มากนัก

        เมื่อไม่นานมานี้อาหญิงเล็กจิ่งกลับบ้านมาส่งขนมจ่างในช่วงเทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง ร่างกายดูผอมแห้งและซีดเซียวไปมาก อีกทั้งยังเงียบขรึมกว่าเมื่อก่อน หยางหว่านซิ่วเห็นก็รู้สึกสงสารจับใจ เมื่อได้ยินคำพูดของจิ่งเยี่ยนกุยในตอนนี้ เธอก็ยิ้มออกมาทันที “สมแล้วที่อาหญิงเล็กเอ็นดูแก”

        เมื่อพูดจบ เธอก็เดินไปด้านหน้าเพื่อแบ่งเนื้อ เนื้อที่กินไปเมื่อตอนกลางวันยังเหลืออยู่ไม่ถึงห้าส่วน จึงให้จิ่งจงอี้ใช้มีดหั่นเนื้อออกเป็นสิบกว่าชิ้นขนาดเล็กบ้างใหญ่บ้าง

        นอกจากลูกๆ ของเธอแล้ว ทุกบ้านที่มาช่วยงานวันนี้จะได้เนื้อกลับบ้านคนละประมาณครึ่งจิน และยังมีผู้อาวุโสใหญ่ในตระกูลที่ต้องแบ่งเนื้อไปมอบให้หนึ่งส่วนเพื่อแสดงความกตัญญู

        ขณะที่เธอกำลังหั่นเนื้ออยู่ ยังไม่ทันได้เอาเนื้อไปให้ใคร หลิวชุนฮวาก็เข้ามาเสียแล้ว

        พอหยางหว่านซิ่วเห็นหลิวชุนฮวา สีหน้าก็ถมึงทึงทันที หลิวชุนฮวาเห็นเนื้อถูกสับแบ่งเป็นหลายส่วน ก็ร้อนรนขึ้นมาทันใด “แม่คะ เอาเนื้อมาหั่นแบ่งแบบนี้ จะเอาไปให้ใครกันคะ?”

        “ไม่ต้องมายุ่งว่าฉันจะเอาไปให้ใคร!” หยางหว่านซิ่วพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “เนื้อพวกนี้เป็นของที่บ้านตระกูลฟางให้เยี่ยนกุย ตอนนี้เยี่ยนกุยอยู่ภายใต้ชื่อของฉันแล้ว จะจัดการของพวกนี้ยังไงก็เรื่องของฉัน”

        “แม่พูดแบบนี้ก็เกินไปหน่อยนะคะ!” หลิวชุนฮวาพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “หนูเป็นคนคลอดและเลี้ยงดูเยี่ยนกุยมาจนโต ถึงแม้จะถูกคนในหมู่บ้านยุแหย่จนไม่ยอมรับ แต่หนูก็เป็นแม่ของเธอนะคะ! หนูไม่เคยได้ยินว่ามีบ้านไหนที่ลูกสาวแต่งงานแล้ว คนเป็นย่ากลับมาข้ามหน้าข้ามตาคนเป็นแม่ และเอาสินสอดของลูกสาวไปแทนเสียเอง!”

        หยางหว่านซิ่วมองหล่อนด้วยสายตาเย็นชาแล้วพูดว่า “ฉันมีชีวิตอยู่มาจนอายุปูนนี้ก็ไม่เคยเห็นแม่แท้ๆ คนไหนทำกับลูกสาวตัวเองแบบนี้เหมือนกัน”

        หลิวชุนฮวารู้สึกถูกตอกย้ำ แต่ก็ยังพูดว่า “แม่คะ ถ้าคนนอกพูดแบบนี้ก็พอทนได้ แต่แม่มาพูดยุแบบนี้ต่อหน้าเยี่ยนกุยมันเกินไปแล้วนะคะ!”

        หยางหว่านซิ่วคว้ามีดสับกระดูกฟันลงบนเขียง “อะไร? แกทำได้แต่จะห้ามฉันพูดงั้นเหรอ? หลิวชุนฮวา ฉันจะบอกแกไว้เลยนะ สินสอดของเยี่ยนกุยพวกนี้ แกอย่าได้คิดจะเข้ามายุ่ง ถ้ารู้สึกไม่พอใจ แกก็ไปเรียกจิ่งเจี้ยนกั๋วมา ฉันจะได้คุยกับเขาให้รู้เรื่อง!”

        ท่าทางตอนที่หยางหว่านซิ่วเหวี่ยงมีดดูดุดัน เสียงมีดฟันลงบนเขียงก็ดังฉึบฉับ ทำเอาหลิวชุนฮวาตกใจจนต้องถอยหลังไปสามก้าว แต่พอหล่อนมองเนื้อที่ถูกแบ่งออกเป็นกองๆ เหล่านั้นก็ยังไม่อาจหักใจยอมได้จริงๆ

        หล่อนไม่ทะเลาะกับหยางหว่านซิ่ว แต่กลับไปนั่งร้องห่มร้องไห้ปาดน้ำตาอยู่ตรงธรณีประตู “ฉันนี่มันอาภัพเสียจริง! แม่ผัวยุจนลูกสาวไม่ยอมรับฉัน คงใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้เสียแล้ว!”

        หยางหว่านซิ่วได้ยินคำพูดที่บิดเบือนความจริงก็รู้สึกคลื่นไส้จนแทบจะทนไม่ไหว หน้าบ้านเป็นถนนสายหลักของหมู่บ้าน มีคนเดินผ่านไปมามากมาย หลิวชุนฮวายังตะโกนโหวกเหวก หล่อนไม่อาย แต่หยางหว่านซิ่วยังต้องรักษาหน้าอยู่!

        แต่ถ้าครั้งนี้ปล่อยให้หลิวชุนฮวาอาละวาดในบ้านแบบนี้ ด้วยนิสัยเสียของหล่อนแล้ว จะต้องมาก่อเรื่องอยู่เรื่อยๆ แน่ ถึงตอนนั้น สินสอดของจิ่งเยี่ยนกุยที่บ้านตระกูลฟางให้มาก็คงไม่เหลือสักชิ้น

        ขณะที่หยางหว่านซิวกำลังลำบากใจอยู่นั้น จิ่งเยี่ยนกุยก็เดินออกมาจากในบ้าน เธอไม่ได้โต้เถียงกับหลิวชุนฮวา แต่กลับตะโกนเสียงดังว่า “แม่คะ อย่าแย่งเนื้อไปจนหมดสิคะ ปู่กับย่าก็อายุมากแล้ว อย่างน้อยก็เหลือเนื้อไว้ให้พวกท่านกินบ้างนะคะ!”

        “หนูขอร้องนะคะ ถึงแม้ว่าแม่จะไม่กตัญญู แต่อย่าทำให้คนทั้งหมู่บ้านมาชี้หน้าด่าเลย! ถึงแม้จะไม่คิดถึงเสี่ยวเยวี่ยกับชิวหง ก็ต้องสั่งสมบุญไว้ให้หลิวหยางบ้างนะคะ!”

        หลิวชุนฮวาเหมือนถูกแมวเหยียบหาง หล่อนพลันสะดุ้งโหยงขึ้นมาแล้วด่าว่า “จิ่งเยี่ยนกุย ฉันเลี้ยงแกมาจนโตขนาดนี้ แกกล้าดียังไง…”

        “อ๊ะ!” จิ่งเยี่ยนกุยตะโกนด้วยเสียงที่ดังยิ่งกว่า “แม่คะ ถ้าแม่จะตีก็ตีหนู อย่าตีคุณย่า! ฮือๆ หนูมีแผลที่หัว แม่อย่าตีที่หัวหนู…”

        เมื่อเพื่อนบ้านในละแวกใกล้เคียงได้ยินว่าหลิวชุนฮวาจะลงมือทำร้ายคน พอนึกขึ้นได้ว่าที่บ้านหลังนี้ก็มีแต่คนแก่กับคนเจ็บ พวกเขาทนอยู่เฉยๆ ไม่ได้ จึงรีบร้อนเข้ามาห้ามทันที

        เมื่อพวกเขามาถึง ก็เห็นหลิวชุนฮวาผลักจิ่งเยี่ยนกุยพร้อมกับด่าว่า “แกมันคนอกตัญญู ฉันไปตีแกตอนไหนกัน!”

        จิ่งเยี่ยนกุยแกล้งทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น ป้าข้างบ้านคนหนึ่งรีบคว้าแขนหลิวชุนฮวาไว้แล้วพูดว่า “แกทำบุญทำทานบ้างเถอะ! ทำร้ายแม่ผัวตัวเอง ไม่กลัวฟ้าผ่าตายรึไง?”

        ด้านหลังป้าคนนั้นก็มีเพื่อนบ้านอีกหลายคนเดินตามมาด้วย ทุกคนพากันรุมด่าหลิวชุนฮวา ถ้าหล่อนทำร้ายจิ่งเยี่ยนกุย พวกเขาอาจจะเข้าไปห้ามไม่ได้มากนัก แต่ถ้าหลิวชุนฮวาทำร้ายจิ่งเยี่ยนกุยที่คอยปกป้องหยางหว่านซิ่ว พวกเขาคงจะปล่อยไว้ไม่ได้เสียแล้ว

        หลิวชุนฮวาเห็นท่าไม่ดี จึงรีบหยิบเนื้อชิ้นใหญ่ที่สุดที่หยางหว่านซิ่วหั่นไว้ จากนั้นเดินไปจับไก่ในเล้าที่ลานบ้านมาอีกหนึ่งตัว ก่อนจะรีบวิ่งหนีไป

        ป้าคนนั้นถ่มน้ำลายแล้วพูดว่า “พวกใจดำไส้เน่า นึกไม่ถึงว่าจะกล้าบุกเข้ามาแย่งเนื้อถึงในบ้าน!”

        พอหยางหว่านซิ่วได้สติกลับมา ถึงจะบอกว่าเป็นเรื่องภายในครอบครัวไม่ควรเปิดเผย แต่สิ่งที่หลิวชุนฮวากับจิ่งเจี้ยนกั๋วทำไว้ก็แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านแล้ว เรื่องอื้อฉาวนี้เป็นที่โจษจันไปตั้งนานแล้ว

        หยางหว่านซิ่วถอนหายใจแล้วพูดว่า “ซวยจริงๆ ที่มีลูกหลานแบบนี้!”

        ป้าๆ ทั้งหลายเข้ามาปลอบใจ เธอจึงกล่าวขอบคุณพวกหล่อน แล้วยังแบ่งเนื้อให้แต่ละบ้านคนละชิ้น “วันนี้พวกเธอต้องลำบากแล้ว เดิมทีกะว่าจะเอาไปให้เอง แต่ในเมื่อพวกเธอมาแล้ว ฉันก็ไม่ต้องเอาไปให้ถึงที่”

        ป้าๆ บางคนปฏิเสธอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็รับเอาไว้ เพราะในยุคสมัยนี้ การได้กินเนื้อสักมื้อไม่ใช่เรื่องง่าย ท้องของพวกหล่อนก็ขาดแคลนไขมันเช่นกัน

        แต่ในตอนที่กำลังจะจากไป พวกหล่อนกำชับครั้งแล้วครั้งเล่าว่า ถ้าหลิวชุนฮวากล้ากลับมาก่อเรื่องอีก ให้เรียกพวกหล่อนได้เลย เพราะพวกหล่อนจะไม่ยอมให้หลิวชุนฮวาทำร้ายหยางหว่านซิ่วอีกแน่

        หลังจากที่หยางหว่านซิ่วส่งพวกหล่อนกลับไป เธอก็มองจิ่งเยี่ยนกุยแล้วหัวเราะเบาๆ “ยายตัวแสบ!”

        เธอจะปกป้องลูกชายตัวเอง แต่ไม่มีทางปกป้องหลิวชุนฮวา ดังนั้นเธอจึงเห็นด้วยที่วันนี้จิ่งเยี่ยนกุยทำแบบนั้นเพื่อไล่หลิวชุนฮวากลับไป

        แต่จิ่งเยี่ยนกุยกลับพูดด้วยความเป็นห่วงว่า “คุณย่า แม่เอาเนื้อส่วนของอาหญิงเล็กไปแล้ว!”

        หยางหว่านซิ่วลอบถอนหายใจ หลิวชุนฮวาต้องทำเรื่องที่เกินเลยไปมากแค่ไหน ถึงทำให้จิ่งเยี่ยนกุยเข้าข้างเธอและอาหญิงเล็กเช่นนี้

        หยางหว่านซิ่วปลอบจิ่งเยี่ยนกุย “ไม่เป็นไร ในโอ่งยังมีปลาอีกเยอะ เดี๋ยวแบ่งให้อาหญิงเล็กแกหลายๆ ตัว”

        หยางหว่านซิ่วเรียกอารองและอาสามให้มาเอาเนื้อที่แบ่งไว้ไปก่อน จากนั้นยังให้พวกเขาเอาเนื้อและปลาไปให้อาหญิงใหญ่และอาหญิงเล็ก

        ถึงแม้ว่าตอนนี้จะยังเป็นช่วงฤดูทำนา แต่การทำงานในไร่นาก็ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว เมื่อมีการแบ่งเนื้อแล้วยังต้องไปส่งให้แบบนี้ แน่นอนว่าไม่มีใครเต็มใจจะทำ