ข้านี่แหละ แม่ปีศาจ

สตรีในอาภรณ์สีชมพูถูกพามายังโถงใหญ่ของจวนอ๋องหุ้ย บุรุษในอาภรณ์ดำนั่งอยู่ข้างพระสนมฮั่วและอ๋องสามทั้งสามนั่งดูหญิงสาวถูกบ่าวในจวนพามายังโถงของจวน ด้านข้างมีโถเหล้าวางอยู่ หญิงสาวมองโถเหล้านั้นด้วยใบหน้าซีดขาว

"มาแล้วหรือนังตัวดี"

"พระสนมฮั่ว ท่านพี่ ท่านอ๋องสาม เกิดอะไรขึ้นเพคะ"

"ยังมีหน้าทำไขสือ เจ้าทำอะไรลงไป"

"พระสนมพูดถึงเรื่องอันใดกันเพคะ หม่อมฉันไม่รู้เรื่องจริง ๆ "

"เจ้าบอกว่าเจ้าไม่รู้เรื่องเช่นนั้นหรือ ลากตัวบ่าวรับใช้คนสนิทของนางมาสิ"

พระสนมฮั่วเอ่ยด้วยเสียงที่แฝงความโกรธเกรี้ยวอยู่หลายส่วน 'ตั้งแต่แต่งนางเข้าจวนมา ก็มีแต่เรื่องปวดหัวทุกวันจริง ๆ' บ่าวรับใช้คนสนิทของจิ่งรั่วถูกลากเข้ามา สภาพของนางถูกโบยจนเลือดซึมไปทั้งตัว ใบหน้าซีดเซียวเพราะถูกทรมานมาอย่างหนัก

"ทูลพระสนม บ่าวรับใช้คนสนิทของพระชายารองได้เปิดปากแล้วพะยะค่ะ นางบอกว่าได้ใส่หญ้ารัญจวนลงในเหล้าของท่านอ๋องเพื่อให้ท่านอ๋องมีใจเสน่หาในตัวพระชายารองพะยะค่ะ"

"ไม่จริงนะเพคะ หม่อมฉันถูกใส่ร้าย"

"นางยังบอกอีกว่่า เรื่องที่พระชายารองทำลายข้าวของก็เพื่อให้ท่านอ๋องมาหานาง เพื่อให้นางได้มีโอกาสสับเปลี่ยนเหล้าที่ผสมหญ้ารัญจวนในห้องพะยะค่ะ"

"ไม่จริง เจ้าอย่ามาใส่ร้ายข้า"

จิ่งรั่วตะโกนขึ้น

"เด็ก ๆ ปิดปากนาง ข้าได้ยินเสียงนางแล้วรู้สึกปวดหัวเสียจริง"

"ช้าก่อนท่านแม่ ข้ามีเรื่องที่ยังอยากจะถามนาง"

อ๋องหุ้ยเอ่ยขึ้น ชายหนุ่มมองไปยังจิ่งรั่วที่นั่งอยู่บนพื้นข้าง ๆ บ่าวรับใช้คนสนิทของตน แต่นางกลับมิได้สนใจในบ่าวรับใช้คนสนิทของตนแม้แต่น้อย แม้ว่าบ่าวรับใช้ของนางจะได้รับบาดเจ็บจนมิสามารถครองสติไว้ได้

"หากมิใช่เจ้าที่ใส่หญ้ารัญจวนให้ข้า เช่นนั้นจะเป็นใครกัน"

"เป็นนางที่คิดอยากปีนเตียงท่านพี่แน่นอนเพคะ นางคงอยากให้ท่านพี่..."

"เหลวไหล บ่าวที่ไหนจะอาจหาญถึงเพียงนั้นหากไม่มีนายคอยให้ท้าย"

"หม่อมฉัน...."

"เจ้ามิรู้หรือว่า ผู้ที่เสพหญ้ารัญจวนไม่ว่าทางใดก็ตามจะมีผลอย่างไร"

"หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ"

จิ่วรั่วเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

"แล้วคนที่อยู่ในห้องข้าล่ะ"

"นังแพศยาคนนั้นน่ะเหรอ หม่อมฉันใช้มีดแทงมันก่อนที่มันจะหนีไป..."

"เจ้ามิรู้หรือว่านางเป็นใคร"

จิ่งรั่วเงียบไปก่อนจะส่ายหัวไปมาช้า ๆ เมื่อคืนนั้นกว่าที่นางจะทราบว่าอ๋องหุ้ยพาสตรีมานอนในห้องของเขาก็นานพอควร ตอนที่นางเข้าไปในห้องนั้นกลิ่นหญ้ารัญจวนได้ลอยคลุ้งแล้วซึ่งหญิงสาวคิดเอาเองว่าอ๋องหุ้ยน่าจะได้ดื่มเหล้านั้นไปเรียบร้อยแล้ว และคงกำลังรุ่มร้อนตามหาตัวนาง แต่เมื่อเข้าไปบนด้านในกลับพบเงาคนที่นอนอยู่บนเตียงรูปร่างดั่งสตรีนางจึงคว้ามีดที่อยู่แถวนั้นเดินเข้าไปแทงร่างนั้นทันที ร่างที่ถูกแทงผุดลุกขึ้นวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ด้วยห้องที่ไร้ซึ่งแสงเทียนและแสงจันทร์จึงทำให้หญิงสาวไม่สามารถมองเห็นเจ้าของร่างนั้นได้อย่างชัดเจน

"นางเป็นใครกัน"

พระสนมฮั่วเอ่ยถามอ๋องหุ้ย

"...."

ชายหนุ่มมิได้ตอบสิ่งใด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันดั่งกำลังจมดิ่งอยู่ในความคิดของตนเอง เมื่อเห็นว่าบุตรชายมิต้องการให้ทราบว่าสตรีที่พามาคือใคร พระสนมฮั่วจึงมิได้สนใจถามต่อ

"พวกเจ้าจงฟัง ให้พระชายารองอยู่แต่ในเรือน หากมิได้รับคำสั่งจากข้าหรือท่านอ๋อง ห้ามมิให้นางก้าวออกจากเรือนแม้เพียงก้าวเดียว ใครละเลยหน้าที่จับขายให้หมด"

"เพคะ/พะยะค่ะ"

เมื่อบ่าวไพร่พาจิ่งรั่วและบ่าวรับใช้คนสนิทของนางออกไปแล้ว พระสนมฮั่วที่ยังคงกลุ้มใจเรื่องของบุตรชายได้หันไปหาอ๋องสามที่ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น"

"เจ้าสาม จะทำอย่างไรดี ตอนนี้เรื่่องนี้คงถูกเล่าลือไปทั่วเมืองแล้ว"

"เรื่องนั้นพระสนมอย่าได้ทรงกังวลไป พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันมงคลของอ๋องสี่แล้ว รอให้ถึงพรุ่งนี้พวกเขาคงจะมีเรื่องอื่นให้พูดแทนแล้วพะยะค่ะ"

อ๋องหุ้ยที่ได้ยินพลันใช้กำปั้นทุบเก้าอี้ก่อนจะขอตัวกลับเรือน พระสนมฮั่วและอ๋องสามมองตามอ๋องหุ้ยที่เดินออกไปโดยคิดว่าเขาคงจะไม่พอใจที่กลายเป็นตัวตลกของชาวเมืองอย่างแน่นอน