“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

    ตอนที่ 73 : สิ่งที่สวรรค์ไม่สามารถจดจำ

    ในวันนั้น โลกไม่ได้สั่นสะเทือนไม่มีฟ้าผ่า ไม่มีเสียงคำรามของกฎไม่มีประกาศใดจากสวรรค์

    แต่ผู้ที่ “เข้าใจโลก” กลับรู้สึกได้พร้อมกัน—บางสิ่งบางอย่าง หลุดออกจากโครงสร้าง

    ณ สำนักใหญ่ทางทิศเหนือแผ่นศิลาบันทึกชะตาที่ตั้งตระหง่านมาหลายหมื่นปี เกิดแสงกระพริบแผ่วเบาอักษรสลักนับหมื่นยังอยู่ครบไม่มีชื่อใดหายไปไม่มีชื่อใดถูกเพิ่ม

    มีเพียง “ตำแหน่งหนึ่ง” ที่ไม่ยอมแสดงค่า

    ศิษย์เวรยืนมองอยู่นานก่อนจะขยี้ตาแล้วมองใหม่อีกครั้ง

    ว่างเปล่าแต่ก็ไม่ใช่ว่างเปล่า

    เหมือนเงาของอักษรที่ไม่ยอมปรากฏ

    เมื่อผู้อาวุโสฝ่ายบันทึกมาถึงเขาไม่แตะศิลาไม่ตรวจซ้ำ

    เพียงมอง…แล้วถอนหายใจยาว

    “ไม่ใช่ศิลาผิดพลาด”“แต่เป็นเพราะสิ่งที่มันพยายามบันทึก…ไม่อยู่ในรูปแบบเดิมแล้ว”

    คำพูดนั้นแพร่กระจายออกไปไม่ใช่ด้วยเสียงแต่ด้วยความเงียบ

    ในหอคอยสังเกตการณ์กลางทวีปกระจกสวรรค์ซึ่งสะท้อนเส้นกฎของโลก เริ่มเกิดคลื่นรบกวนเป็นวงไม่แตกไม่ร้าว

    เพียงแค่ “ไม่ยอมให้ภาพชัด”

    ผู้สังเกตการณ์อาวุโสลืมตาขึ้นแววตาที่เคยเย็นชาตลอดหลายร้อยปี ปรากฏแววครุ่นคิด

    “อีกหนึ่งตัวแปร…”เขาพึมพำ“แต่ครั้งนี้…แตกต่าง”

    ศิษย์ที่ยืนอยู่ด้านหลังกลืนน้ำลาย“แตกต่างอย่างไรขอรับ?”

    ชายชรานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบช้า ๆ

    “ตัวแปรทั่วไป คือสิ่งที่ยังอยู่ในระบบ แต่ทำให้สมดุลเปลี่ยน”“แต่คนผู้นี้…”“ระบบไม่รู้จะวางเขาไว้ตรงไหน”

    ในหลายสำนักการประเมินขั้นพลังล้มเหลวพร้อมกันผู้ฝึกตนบางคนรู้สึกเหมือนแรงกดดันของโลก “หายไปชั่วครู่”ราวกับกฎลังเลว่าจะยังควรทำงานต่อหรือไม่

    ไม่มีใครพูดชื่อเฉินหยวนออกมาตรง ๆแต่ทุกคนคิดถึงเขา

    เพราะเส้นเวลามันตรงกันเกินไป

    ในขณะเดียวกันเฉินหยวนกำลังเดินอยู่บนเส้นทางหินเก่าสองข้างทางคือป่าเงียบไม่มีสัตว์ไม่มีเสียงลมแปลกปลอม

    เขาไม่รู้ว่าโลกกำลังพูดถึงเขาไม่รู้ว่าชื่อของตนเริ่มไม่ถูกจดบันทึก

    แต่เขารู้สึกได้—บางสิ่งที่เคย “กดทับ” อยู่เหนือศีรษะไม่อยู่ตรงนั้นอีกแล้ว

    พลังในร่างเขานิ่งไม่หมุนไม่ขยาย

    แต่มันไม่ถูกดึง ไม่ถูกเรียก ไม่ถูกสะท้อนจากภายนอก

    เหมือนแม่น้ำที่ยังไหลแต่ไม่สนใจรูปร่างของตลิ่ง

    เฉินหยวนหยุดเดินมองฝ่ามือของตน

    ไม่มีแสงไม่มีสัญลักษณ์ใหม่

    มีเพียงความรู้สึกแปลกประหลาด—เหมือนตนเอง “ยืนอยู่ตรงจุดที่โลกไม่กล้าเข้ามาใกล้”

    “ข้ายังอยู่ที่นี่”เขาคิด“แต่โลก…เริ่มทำเป็นมองไม่เห็น”

    ในสำนักหนึ่งผู้อาวุโสกล่าวประโยคที่ทำให้ที่ประชุมเงียบงัน

    “หากเราไม่สามารถประเมินเขาได้”“ก็แปลว่า…วันหนึ่ง เราอาจไม่สามารถควบคุมเขาได้”

    และในหอคอยสังเกตการณ์ชายชราปิดตาลงอีกครั้ง

    “ผู้ที่ไม่ถูกบันทึก…”“มักไม่จบลงอย่างธรรมดา”

    เฉินหยวนเงยหน้ามองฟ้าฟ้ายังคงเป็นฟ้าโลกยังคงเป็นโลก

    แต่เขารู้ดี—ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปเขาไม่ได้เดินอยู่ “ภายใน” โลกอีกแล้ว

    เขาเดินอยู่ที่ขอบ

    และโลก…กำลังตัดสินใจว่าจะปล่อยเขาไปหรือจะผลักเขาออก

    คล้ายกับเรื่อง“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า” ที่คุณอ่าน