บันทึกเฟิ่งเย่ (บันทึกใบเมเปิ้ล)

อวี้หลันนิ่งคิดถึงเหตุและผลครู่ใหญ่ก่อนจะหันไปมองหน้ากฎยางคุนด้วยสายตาที่ไร้กังวล “หยางคุนท่านไปรอข้าที่หน้าวังเถอะนะ ปิ่นหยกนั่นข้าจะนำมันกลับไปส่งคืนให้ท่านด้วยตัวเอง”

กล่าวแล้วอวี้หลันจึงได้เดินตามขันทีน้อยไป เมื่อมาถึงยังตำหนักฮองเฮาขันทีน้อยได้เอ่ยให้อวี้หลันนั้นเดินเข้าไปด้วยตัวเอง นางจึงได้โค้งขอบคุณที่เขานำทางเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปย่างไม่หวั่นเกรง แม้ไม่รู้ว่าถูกเรียกพบด้วยเรื่องใดแต่ที่แน่ใจได้คงไม่ใช่เรื่องดีนัก ทั้งเรื่องของฮูหยินหยางและหยางคุณฮองเฮาที่เป็นพี่สาวป่านนี้คงได้รู้เรื่องแล้วตอนนี้คงทำได้แต่รับมือไปทีละก้าว

เมื่อเข้ามาด้านในฮองเฮาได้นั่งรอนางอยู่แล้วอวี้หลันที่ไม่รู้กฎวังจึงได้แต่คารวะเหมือนคนทั่วไป หลิวมาม่าเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาก่อนตะโกนออกไปอย่างเสียงดัง

“บังอาจ” แล้วเดินเข้าไปบังคับตัวของนางคุกเข่าลงอย่างแรง

อวี้หลันที่ไม่ยากสร้างปัญหาจึงเพียงแต่ก้มหน้าทำตามเท่านั้น

“ท่านหญิงเจียหนิงได้ยินชื่อเสียงมานานไม่คิดว่าจะไร้มารยาทเพียงนี้” ฮองเฮาเล่อคิ้วอย่างพอใจทั้งเอ่ยกล่าว

“หม่อมชั้นเสียมารยาทจริงๆ ขอประทานอภัยเพคะ”

“อวี้หลัน หลิน อวี้หลันอดีตสาวใช้ตระกูลหยาง ที่ทำให้น้องสาวข้าและบุตรชายถึงกับต้องตัดสัมพันธ์ เจ้าว่ามาสิเจ้าจะแก้ตัวอย่างไร”

“คำแก้ตัวเป็นของผู้ที่กระทำผิด หม่อมชั้นมิได้กระทำผิดจึงไร้คำแก้ตัวเพคะ”

ฮองเฮาแปลกใจกับคำกล่าวของนางที่กล้าเอ่ยออกมาอย่างไม่เกรงกลัวเช่นนั้น

“เจ้านี่ชั่งไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคล้ายหญิงบ้านป่าคนหนึ่งที่ข้าเคยรู้จัก ข้าจะเล่าให้เจ้าฟังดีหรือไม่”

อวี้หลันรู้ว่าฮองเฮานั้นต้องการกล่าวเสียดสีจึงไม่ได้ใส่ใจนักเพียงก้มหน้ารับฟัง ฮองเฮาเมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นจึงได้ยิ้มออกมาอย่างพอใจแล้วกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่พอใจ

“หญิงคนนี้เป็นชาวเมืองอี้เฉิงเกิดมาต่ำต้อยจึงได้คิดชุบตัวเปลี่ยนอีกาเป็นหงส์ ครั้งเมื่อสามีข้าเดินทางปราบกบฏได้รับบาดเจ็บนางยื่นมือเข้ารักษาสตรีคนนั้นไม่เพียงรักษาแต่กลับใช้กายบำเรอให้เขาลุ่มหลง สามีข้ามัวเมาอีกาจนลืมไปว่าตนเป็นใครนับว่ายังดีที่มีเหตุให้เดินทางกลับมาโดยด่วน เจ้าว่าข้าควรทำอย่างไรต่อ”

อวี้หลันเมื่อได้ฟังก็กำมือแน่นที่ฮองเฮากล่าวถึงมารดานางเช่นนั้นแต่ยังต้องอดกลั้นความโกรธนั้นไว้แล้วเอ่ยอย่างเรียบเฉยไร้อารมณ์

“ไม่รู้เพคะ”

“ข้าต้องตัดรากถอนโคนนาง ข้าเลยส่งคนกลุ่มหนึ่งไปให้นางได้หายไปชั่วนิรันดร์ เดิมทีข้าคิดว่าข้าทำสำเร็จแล้วจนเจ้าโผล่มาจู่ๆ สาวใช้กลายเป็นท่านหญิง”

“ที่แท้คนร้ายตัวจริงเป็นท่านไม่ใช่ผู้วายชนม์”

“ใช่เป็นข้าเองเจ้าคงแค้นข้ามากอย่างนั้นสินะ”

อวี้หลันเพียงยิ้มอ่อนออกมาทั้งมองฮองเฮาอย่างเยือกเย็นก่อนเอ่ยกล่าว

“ความแค้นเป็นเพียงจิตของผู้ไม่รู้จักปล่อยวางถึงท่านจะเป็นคนร้ายตัวจริง แต่มารดาหม่อมชั้นก็รอดปลอดภัยจากอันตรายครั้งนั้นทั้งเป็นบิดาหม่อมชั้นที่ทำให้มารดาหม่อมชั้นต้องทุกข์จากความคะนึงหาหากข้าสามารถปล่อยวางจากบิดาได้กับท่านนั้นก็ไร้ความหมาย” นางเองเมื่อได้ยินถึงสิ่งที่ฮองเฮากล่าวทั้งเรื่องที่บิดาเคยเล่าให้ฟังเกี่ยวกับนางก็พอเข้าใจทั้งลึกๆ ก็สงสารที่นางนั้นต้องอยู่อย่างเดียวดายเช่นนี้

“ฟังจากที่ท่านกล่าวแล้วไฟแค้นคงจะแผดเผาท่านมานานเต็มทีปล่อยวางเถอะเพคะ”

ฮองเฮาแปลกใจกับสิ่งที่นางกล่าวทั้งที่แต่แรกนั้นคิดใช้วิธีนี้ยุยงให้นางแตกคอกับหลานชายตน แต่กลับเป็นอวี้หลันที่แก้ทางส่งความผิดหวังเจ็บปวดนั้นกลับไปหาผู้ที่ส่งมา

“กล่าวได้ดี ข้าจะดูว่าหากเจ้าต้องรับการอบรมจากข้ายังจะปากดีเช่นนี้อยู่หรือไม่”

อวี้หลันถูกฮองเฮากักตัวอบรมมารยาทด้วยเหตุว่านางนั้นเป็นถึงท่านหญิงที่ถูกแต่งตั้งขึ้น แต่กลับประพฤติตัวให้เสื่อมเสียทั้งกิริยาไม่ดี

หยางคุนรู้ได้ทันทีว่านี่คงเป็นฝีมือของมารดาที่วางแผนแยกตัวทั้งสองให้ไกลห่าง เขานั้นไม่รีรอเดินทางไปคฤหาสน์ตระกูลหยางเพื่อกล่าวถามต่อมารดา

“ฮูหยินหยาง” หยางคุนเอ่ยต่อผู้เป็นมารดา

“เจ้าคงคิดว่าเจ้าตายไปแล้วจริงๆ ถึงได้เอ่ยเรียกข้าเช่นนั้น” ฮูหยินหยางแม้ภายนอกสงบนิ่งแต่เมื่อบุตรชายในสายเลือดเอ่ยเรียกนางเช่นนั้นในใจก็คล้ายถูกมีดกรีดลึก

“อบรมมารยาทเป็นท่านอยู่เบื้องหลังใช่หรือไม่”

“หากไม่ใช่เพราะเรื่องนางเจ้าคิดจะกลับมาบ้านบ้างหรือเปล่าอู๋เสิน”

หยางคุนหันหลังจากใบหน้าของมารดาแล้วเอ่ยออกกึ่งผลักไสกึ่งน้อยใจ

“วันนั้นเป็นท่านเองที่กล่าวตัดสัมพันธ์ ตลอดเวลาที่ผ่านมาท่านมองพวกเราพี่น้องเหมือนหมากในมือที่ใช้เดินเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น ท่านแม่ท่านเป็นมารดาข้าไม่เคยไม่เคารพท่านเพียงแต่เรื่องคู่ครองข้าเองอยากมีความสุขเหมือนที่ท่านพ่อและท่านแม่มีก็เพียงเท่านั้น แต่ท่านกลับส่งคนที่ข้ารักและหวงแหนไปตายอยู่กลางทะเลทรายข้ารู้สึกตำหนิท่านในใจจริงๆ แต่เป็นอวี้หลันที่พูดให้ข้าไร้ทิฐิต่อท่านนางไม่เคยโกรธกับสิ่งที่ท่านทำกับนางแม้แต่น้อย ท่านแม่ขอท่านลดทิฐิที่มีต่อนางลงบ้างไม่ได้เลยหรือ”

“ไม่คิดตำหนิตอนนี้ไม่ใช่เจ้ากำลังตำหนิข้าอยู่หรือ ข้าเลี้ยงพวกเจ้ามาเพียงคิดเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้พวกเจ้าเท่านั้น เจ้าเองเคยเข้าใจแม่คนนี้บ้างหรือไม่”

พ่อบ้านหวงที่ฟังทั้งสองคุยกันอยู่เงียบๆ ก็รู้ได้ว่าทั้งสองนั้นยังคงมีทิฐิในใจตนนั้นรู้ดีว่าครั้งนี้ฮูหยินหยางนั้นได้ใจอ่อนแล้วจริงๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรกับบุตรชาย จึงได้เอ่ยเพื่อให้ทั้งสองนั้นได้เข้าใจกันมากขึ้นเสียที

“คุณชายใหญ่ครั้งนี้ฮูหยินหยางตั้งใจดีต่อท่านทั้งสองจริงๆ ท่านหญิงเจียหนิงผ่านเรื่องมากมายแต่ยังคงไร้สง่าของท่านหญิงอบรมครั้งนี้ก็เพื่อตัวนางเอง”

หยางคุนเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เกิดละอายขึ้นมาแต่อีกความรู้สึกก็ยังแคลงใจว่ามารดานั้นคิดเปลี่ยนไปแล้วจริงหรือ

“จากนี้สองปีหากเจ้าทั้งสองยึดมั่นต่อกันจริงเวลาเท่านี้ต้องอดทนได้ อู๋เสินแม่รู้ดีว่าเจ้ายังไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยินเช่นนั้นก็ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์เถิด” ฮูหยินหยางกล่าวออกมาอย่างจนใจที่จะให้บุตรชายเชื่อในตัวนาง

หยางคุนหลับตาลงอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งใจอยากหันกลับไปหามารดาแต่ก็กลัวว่าหากตนโอนอ่อนอวี้หลันอาจมีภัยอีกครั้ง นึกได้เช่นนั้นจึงเพียงกล่าวลาแล้วเดินออกไป

ฮูหยินหยางนั่งลงอย่างทุกข์ใจคิดย้อนถึงเวลาที่ผ่านมาว่านางนั้นเข้มงวดกับบุตรชายเช่นเขามากไปหรือไม่

“นายหญิงใหญ่ท่านวางใจเถอะขอรับ คุณชายใหญ่ต้องคิดได้แน่” พ่อบ้านหวงเอ่ยปลอบผู้เป็นนาย

“คงมีแต่ท่านที่เข้าใจในเจตนาแท้จริงของข้า”

วังหลวงตำหนักฮองเฮา

“ท่านหญิงพรุ่งนี้ยามเหม่าตรงเวลานะเพคะ” หลิวมามากล่าวบอกต่ออวี้หลัน

“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ”

“ท่านหญิง กับบ่าวท่านต้องไม่กล่าวคำว่าเจ้าค่ะกับหม่อมชั้นเพคะ” หลิวมามามองทั้งกล่าวอย่างตำหนิ

“ข้าทราบแล้ว” อวี้หลันเอ่ยทั้งทำหน้ารู้ดีก่อนกล่าวต่อเพื่อเหย้าแย่ท่าทางตำหนิติเตียนของหลิวมามา

“ข้าแค่ลืมไปขอบคุณหลิวมามาที่ตักเตือน”

หลิวมามาโค้งคารวะนางแล้วเดินจากไปคล้ายจะอารมณ์เสียอยู่บ้างที่อวี้หลันนั้นกล่าวเป็นเล่นกับนาง แต่ท่าทางเช่นนั้นกับทำให้อวี้หลันยิ้มออกมาอย่างเข้าใจว่าการกักตัวครั้งนี้คงลำบากไม่น้อยเลยแต่นี่ก็มิใช่การลงโทษหรือตั้งใจหาเรื่องนาง

“ห้องนี้ถูกจัดเตรียมไว้ดีจริงๆ” อวี้หลันพึมพำเมื่อเข้ามาในห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้รอนางอยู่แล้วภายในห้องถูกตกแต่งตามสมควรของฐานะนาง

อวี้หลันหลังจากเก็บข้าวของเข้าที่แล้วจึงได้เอนหลังนอนลงอย่างเหนื่อยอ่อน จากมุมตรงนั้นทำให้นางสามารถมองเห็นดวงจันทร์ที่เด่นตระง่า

“ท่านแม่หากข้าทำดีต่อฮองเฮาท่านจะโกรธข้ามั้ย แต่ข้าว่าท่านคงไม่โกรธท่านพร่ำสอนข้าเสมอให้รู้จักอภัย ข้าอภัยต่อท่านพ่อที่หายไปหลายปี ข้าอภัยฝูเหนียงต่อความจำเป็นของนาง ข้าอภัยต่อฮองเฮาเพราะนางนั้นก็เป็นเพียงสตรีน่าสงสารผู้หนึ่ง”

อวี้หลันที่กำลังจะคล้อยหลับไปจู่ๆ ปิ่นที่นางเก็บไว้ในเสื้อของนางก็หลุดออกมา นางหยิบปิ่นนั้นขึ้นมองในสายตาและความคิดทั้งคะนึงหาทั้งรู้สึกผิด

“หยางคุนท่านจะรอข้าได้นานเท่าใดนะ”

“คุณชายฟงหากข้าออกไปแล้วข้าจะไปขอโทษท่านด้วยตัวเอง”