ระบบผู้นำตระกูลสุดแกร่ง 【จบ】

        บนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาล

        เด็กหนุ่มผู้หนึ่งกำลังก้าวย่างด้วยท่วงท่าที่ไม่เร่งรีบแต่ก็ไม่เชื่องช้า ดูพลิ้วไหวประหนึ่งกลมกลืนเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้

        บางคราวขมวดคิ้ว บางคราวครุ่นคิดทันใดนั้นก็บังเกิดแสงเจิดจ้าบริเวณหว่างคิ้ว

        หากมีผู้ใดผ่านมาพบเห็นคงอุทานด้วยความตระหนก

        เด็กหนุ่มผู้นี้กำลังบ่มเพาะพลังไปพร้อมกับการเดินทางและสิ่งที่เขากำลังฝึกปรือนั้น มิใช่วิชาธรรมดาทั่วไปหากแต่เป็นเคล็ดวิชาอันล้ำลึกและพิสดารจนยากจะหยั่งถึง

        โดยปกติแล้วผู้ฝึกตนทั่วไปเมื่อต้องการทำความเข้าใจเคล็ดวิชาเช่นนี้ย่อมต้องหาที่สงบวิเวกและปราศจากสิ่งรบกวน

        หาใช่เป็นเช่นเขาที่ชอบทำทุกอย่างตามใจ

        จากทั้งหมดที่กล่าวมาย่อมบ่งบอกได้ว่าเด็กหนุ่มผู้นี้มิใช่คนธรรมดา

        ทันใดนั้นเอง เขาหันขวับไปมองทิศทางหนึ่งแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        "ท่านมาเพื่อสังหารข้าหรือ?"

        ร่างของผู้คุ้มกันระดับธรรมกายจากสำนักเมฆาโลหิตค่อยๆปรากฏกายจากความว่างเปล่า

        ในดวงตาของเขาฉายแววพิศวงยิ่งกว่าและรู้สึกว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ช่างไม่ธรรมดา

        แม้อยู่ห่างไกลเพียงนี้กลับสามารถจับสังเกตเขาได้

        พลังจิตอันแข็งแกร่งเช่นนี้แม้แต่เขายังมิอาจทัดเทียม!

        "เด็กน้อย ในแดนดินแห่งนี้การล่วงเกินคุณชายน้อยแห่งสำนักเมฆาโลหิต ย่อมมีจุดจบไม่ดี"

        "เรียกผู้คุ้มกันของเจ้าออกมาเถิด!"

        กระแสจิตของผู้ฝึกตนจากสำนักเมฆาโลหิตกวาดไปทั่วด้วยความระมัดระวัง

        "ข้าไม่มีผู้คุ้มกัน" มู่เสินฉวนเอ่ย "และไม่จำเป็นต้องมี"

        "ผู้นำตระกูลเฒ่ากล่าวว่าต้องผ่านการหล่อหลอมด้วยเลือดและไฟ จึงจะเติบใหญ่ได้"

        มู่ฮ่าวส่ายหน้าใบหน้าอ่อนเยาว์ของเขาดูสงบนิ่งราวกับผู้แข็งแกร่งที่ควบคุมได้ทุกสิ่ง

        ผู้ฝึกตนจากสำนักเมฆาโลหิตรู้สึกขุ่นเคืองเขาใช้ชีวิตมานาน กลับถูกเด็กหนุ่มดูแคลนเป็นครั้งแรก!

        "ถ้าเช่นนั้น…"

        "ก็อย่าหาว่าข้าลงมือสังหารผู้น้อยเลย!"

        สิ้นคำ ร่างของเขาทะยานออกไปอย่างรวดเร็วก่อให้เกิดกระแสลมแรงกล้า ฝ่ามือที่ห่อหุ้มด้วยแสงจากพลังปราณก็พลันก่อตัวขึ้นถาโถมใส่ศีรษะของมู่ฮ่าว!

        ฉัวะ!

        ฉึบ!

        ดวงตาของมู่ฮ่าวหรี่ลงเล็กน้อยจากนั้นก็บังเกิดคลื่นพลังจิตอันแข็งแกร่งจากหว่างคิ้ว

        ในชั่วพริบตาร่างของผู้ฝึกตนจากสำนักเมฆาโลหิตก็ถูกตรึงไว้กลางอากาศราวกับมีมือที่มองไม่เห็นจับเขาไว้!

        "พลังจิตหรือ!"

        "เป็นไปได้อย่างไร!"

        ผู้ฝึกตนจากสำนักเมฆาโลหิตอุทานด้วยความตระหนก

        ในชั่วขณะก่อนหน้านี้เขาจับสังเกตระดับพลังของเด็กหนุ่มผู้นี้ได้ คือระดับธรรมกายขั้นหนึ่ง

        ถึงแม้พรสวรรค์เช่นนี้จะน่าตกตะลึงแต่ก็ไม่คาดคิดว่าพลังจิตของอีกฝ่ายจะแข็งแกร่งเพียงนี้ถึงขั้นสามารถตรึงผู้ฝึกตนระดับธรรมกายขั้นห้าเช่นเขาไว้กลางอากาศได้!

        ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก!

        ยังมิทันที่เขาจะได้คิดสิ่งใดมู่ฮ่าวก็เปล่งแสงเรืองรองออกมาจากหน้าอกมีอักขระโบราณที่ยากจะเข้าใจผุดขึ้นแวบหนึ่งจากนั้นพลังศักดิ์สิทธิ์สายหนึ่งก็พุ่งออกมาปะทะเข้ากับร่างของเขา!

        ฉัวะ!

        ภายใต้พลังนั้นร่างกายของผู้ฝึกตนจากสำนักเมฆาโลหิตเริ่มเสื่อมอย่างรวดเร็ว ตาสูญเสียประกายชีวิตกลับกลายเป็นเหมือนเปลือกไม้ที่แห้งกร้านเสมือนว่าชราลงนับพันปี

        "นี่มัน… วิชาอะไร..."

        เสียงของเขากลายเป็นแหบแห้งพลังศักดิ์สิทธิ์ในร่างกายแห้งเหือด ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่นแฝงความหวาดกลัว

        "กระดูกของข้า เป็นวิชาแต่กำเนิด"

        "ข้าเรียกมันว่าเคล็ดวิชานิรันดร์"

        มู่ฮ่าวเอ่ยอย่างแผ่วเบาจากนั้นก็ก้าวเท้าออกไป ก่อนชกออกไปยังเบื้องหน้า

        หมัดนี้ทรงพลังอย่างยิ่งจนอากาศสั่นสะเทือน

        เขาเคยอาบโลหิตศักดิ์สิทธิ์บ่มเพาะด้วยโอสถศักดิ์สิทธิ์และเส้นชีพจรมังกรสวรรค์เลือดเนื้อจึงบริสุทธิ์ไร้ที่ติ เทียบได้ดั่งศัสตราวุธ

        ปึก

        "อั่ก!"

        ผู้ฝึกตนจากสำนักเมฆาโลหิตร้องโหยหวนร่างกายถูกกระแทกจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ สิ้นชีพทันใด

        มู่ฮ่าวเหลือบมองซากศพของเขาแล้วก็เบนสายตาเดินต่อไปในทิศทางเดิมราวกับไม่ได้ทำสิ่งใดสำคัญ

        หว่างคิ้วของเขาส่องแสงเขาเริ่มใคร่ครวญวิชาเมื่อครู่อีกครั้งแล้วบ่นพึมพำ

        "เคล็ดวิชาลับเบื้องหน้าหนึ่งในเก้าเคล็ดลับ ช่างมหัศจรรย์ยิ่งนัก"

        "มิเพียงแต่จะทำให้พลังจิตของข้าเพิ่มขึ้นอย่างมากเท่านั้นยังสามารถมองเห็นอนาคตอันใกล้ได้อีกด้วย"

        กล่าวจบเขาก็เงยหน้ามองท้องฟ้าราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง

        รู้สึกได้ว่ามีพลังแห่งโชคชะตาลึกลับกำลังส่งผลต่อเขาอยู่

        ทุกครั้งที่เขาผ่านไปในที่ใดก็จะได้รับโอกาสมากมาย

        หรือเขาจะเป็นบุตรแห่งโชคชะตาที่เกิดมาเพื่อสิ่งนี้

        "บางทีอาจเกี่ยวข้องกับท่านผู้นำตระกูล..."

        มู่ฮ่าวมิได้คิดมาก ย่ำหน้าเดินต่อไป

        ……

        ณ แคว้นตงฮวง ดินแดนทางใต้แห่งหนึ่ง

        นี่คือป่าโบราณที่เต็มไปด้วยพุ่มไม้รกชัฏและต้นไม้โบราณทำให้แสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาถูกบดบังจนดูมืดมิดและชื้นแฉะ

        เบื้องหน้าไกลออกไปหลายร้อยจั้งมีหินแตกกระจายและต้นไม้ใบหญ้ากระจัดกระจายราวกับเพิ่งสิ้นสุดการต่อสู้ครั้งใหญ่

        ชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนตระหง่านดวงตาของเขาเย็นชา แผ่รังสีแห่งความตายออกมาจากทั่วร่าง เขาคลายมือออกอย่างช้าๆพลันบังเกิดพลังลึกลับแล้วดูดซับพลังจากศพของผู้ฝึกตนที่อยู่ไม่ไกลออกไป

        ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากป่าทึบอย่างช้าๆ

        "ดูดซับธาตุทั้งห้านี้เสร็จเจ้าก็น่าจะก้าวเข้าสู่ระดับธรรมกายได้แล้วสินะ"

        "ได้" ชายหนุ่มพยักหน้า

        "ดูเหมือนว่าพรสวรรค์ของเจ้าจะไม่เลว"

        "คนผู้นี้มาจากสำนักไท่เสวียนเขาว่ากันว่าศิษย์น้องร่วมสำนักของเขาก็เป็นร่างแห่งจิตวิญญาณเช่นกัน ไปต่อเถิด"เสียงจากความมืดดังขึ้น

        ชายหนุ่มเงียบ มิได้ตอบสิ่งใด

        "อ้อ ใช่แล้วช่วงนี้ราชวงศ์ต้าเยี่ยนมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น"

        ดวงตาของชายหนุ่มวูบไหวอารมณ์แปรปรวนเล็กน้อย เอ่ยอย่างเฉยเมย "ว่ามา"

        "ผู้นำตระกูลเล็กๆนามว่ามู่เสินฉวนโดดเด่นขึ้นมาในชั่วพริบตาเห็นว่าร่างแห่งธรรมกายนั้นสังหารผู้อาวุโสระดับไฟศักดิ์สิทธิ์ไปสิบสี่คนด้วยพลังต่อสู้ในขอบเขตเจ็ดต้องห้าม"

        "น่าจะเป็นร่างที่ไร้ผู้ใดเทียม"

        เงาดำหยุดชั่วครู่ แล้วหัวเราะเสียงเย็น"จะให้ข้าช่วยเจ้าสักหน่อยหรือไม่?"

        ชายหนุ่มหรี่ตาลงพลันบังเกิดจิตสังหารอันเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจากร่างทำให้สัตว์ป่าในรัศมีหลายร้อยลี้แตกตื่น

        "เจ้ากำลังข่มขู่ข้า?"

        "โอ้? เจ้าที่เข้าสู่หนทางแห่งการฆ่าจะใส่ใจเรื่องพวกนี้ด้วยหรือ?"

        "ข้ามิได้มีเจตนาอื่นเพียงต้องการให้เจ้าเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วเท่านั้น"

        กล่าวจบ เงาดำก็มองขึ้นไปยังท้องฟ้าในดวงตาค่อยๆ ปรากฏความเร่าร้อน "ใกล้แล้วใกล้แล้ว วิถีของเขาใกล้จะสลายไปแล้ว"

        "เทพสวรรค์นับไม่ถ้วนกำลังจะถูกปลดปล่อยอัจฉริยะที่ถูกซุกซ่อนไว้จะปรากฏกายทีละคน!"

        "ฮ่าๆๆ ยุคทองมาถึงแล้ว!"

        ชายหนุ่มหลับตา ยืนนิ่งอยู่กับที่

        ครู่หนึ่งผ่านไป เขาก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นเอื้อมมือลูบใบหน้า หมอกดำแผ่ซ่าน กลับกลายเป็นใบหน้าอีกแบบหนึ่งเหมือนกับศพที่นอนอยู่บนพื้นไม่มีผิด!

        "ไปกันเถิด ไปสำนักไท่เสวียน"

        ……

        ดินแดนของตระกูลมู่ ยอดเขาหลัก

        ร่างในชุดคลุมสีเขียวนั่งขัดสมาธิล้อมรอบไปด้วยพลังปราณแห่งความโกลาหลที่ดำมืดและไร้ซึ่งผู้ใดเปรียบทำลายพลังปราณในรัศมีหลายจั้ง ความว่างเปล่าบิดเบือน ก่อให้เกิดเสียงคำรามก่อนจะกลายเป็นสุญญากาศโดยสมบูรณ์

        มินาน มู่เสินฉวนก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

        ดวงตาของเขาลุ่มลึก เปล่งประกายและมีอักขระโบราณไขว้กัน ราวดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ดับสูญ จักรวาลล่มสลายช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

        เมื่อมองเข้าไปด้านใน

        เปลวไฟแห่งความโกลาหลภายในถ้ำสวรรค์ขนาดใหญ่กำลังลุกโชนหนทางแห่งความโกลาหลแผ่ขยายออกไป

        ใต้ท้องมหาสมุทรสีทองกำลังปั่นป่วนคลื่นซัดสาด สายฟ้าที่ฟาดส่องแสงพร่างพราวบัวเขียวที่เปล่งประกายสีเขียวอ่อนเต็มไปด้วยพลังแห่งชีวิตปรากฏการณ์อันน่าทึ่งต่างๆ ผุดขึ้นในตันเถียนของเขาทำให้ต้นโพธิ์โบราณต้องหลบซ่อนอย่างไม่รู้จะไปอยู่ที่ใด

        จากนั้นมู่เสินฉวนก็เก็บพลังกลับคืนมารัศมีศักดิ์สิทธิ์จางหาย ปรากฏการณ์ทั้งหมดสงบลง

        เขาค่อยๆ พ่นลมหายใจออกมาบนใบหน้าระบายไปด้วยความปีติยินดี

        ในที่สุดก็ก้าวเข้าสู่ระดับไฟศักดิ์สิทธิ์แล้ว!

        ทว่าจิตวิญญาณของเขากลับแตกต่างจากผู้ทะลวงคนอื่นๆมิใช่เปลวไฟวิญญาณ หากแต่เป็นร่างทองคำขนาดเล็กที่เหมือนกับเขา

        ร่างวิญญาณทองคำขนาดเล็กเข้าสู่ตำหนักวิญญาณนั่งอยู่บนนั้น รวบรวมพลังจิตทั้งหมดของเขา ก่อนจะเปล่งประกายแสงศักดิ์สิทธิ์

        แต่มันกลับแข็งแกร่งกว่ากระแสจิตของผู้ฝึกตนทั่วไปกว่าสิบเท่าทั้งยังกลั่นตัวเป็นพลังที่จับต้องได้

        นี่คงเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของร่างศักดิ์สิทธิ์ยุคบรรพกาลแน่นอนว่าย่อมขาดเจตจำนงแห่งเซียนของน้ำอมฤตชำระล้างปราณเซียนที่ใช้ชำระล้างตำหนักวิญญาณไม่ได้

        มิเช่นนั้นเขาก็คงมิอาจมีพลังจิตที่แข็งแกร่งเช่นนี้ได้!

        จากนั้นร่างของมู่เสินฉวนพลันวูบไหวเมื่อมาถึงยอดเขาแล้วมองลงไปยังภูเขาและผืนแผ่นดินเบื้องล่าง

        คลื่นพลังจิตอันกว้างใหญ่ก็พุ่งออกมาครอบคลุมรัศมีหลายพันลี้ทันที

        ขณะนั้นเองเสียงกลไกของระบบก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของมู่เสินฉวน

        [ติ๊งตรวจพบคนในตระกูลที่มีคุณสมบัติลงทุนสีทอง]

        "หืม?"

        "มีคุณสมบัติลงทุนสีทองปรากฏขึ้นอีกแล้ว?"

        "ดูเหมือนว่าพลังแห่งโชคชะตาที่เพิ่มมาจะได้ผล!"

        ดวงตาของมู่เสินฉวนวาววับแต่เมื่อกำลังจะขยับตัว ก็พบว่ามีกลิ่นอายของผู้ฝึกตนiระดับถ้ำสวรรค์ขั้นหกพุ่งตรงมายังยอดเขาหลัก

        นั่นคือ มู่ผิงหยางผู้อาวุโสสามของตระกูลมู่ และยังเป็นผู้อาวุโสสายตรงของเขา

        "ผู้นำตระกูล!"

        มู่ผิงหยางยังมิทันมาถึงเสียงร้อนรนก็มาถึงก่อน

        มู่เสินฉวนที่รู้สึกฉงนเอ่ยถาม"ท่านผู้อาวุโสสาม เกิดอะไรขึ้น?"

        "ผู้นำตระกูลหลานชายสายตรงของข้าดูเหมือนจะไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งอัปมงคลหรืออาจเป็นอาการเพ้อคลั่ง!"

        "จิตใจของเขาสับสน พูดจาก็เลอะเทอะหวังว่าท่านผู้นำตระกูลจะเสียสละเวลาไปดูว่ามีหนทางแก้ไขใดหรือไม่?"

        มู่ผิงหยางร้อนรนจนเหงื่อท่วมตัวกล่าวจบก็เพิ่งรู้สึกตัว รีบประสานมือคำนับมู่เสินฉวน

        "อาการเพ้อคลั่ง?"

        "เพ้อคลั่ง? เขาพูดว่าอะไร?"มู่เสินฉวนขมวดคิ้วเล็กน้อย

        "พูดว่า...พูดว่ามีพายุสีแดงพัดอยู่หน้าต่าง มีสัตว์อสูรขนสีแดงปรากฏตัว"

        "ช่างน่าขนลุกยิ่งนัก!"

        มู่ผิงหยางคิดดู แล้วกล่าวด้วยความหวาดกลัว

        "อสูรขนสีแดง..."

        "ไปกันเถิด ข้าจะไปดู"

        มู่เสินฉวนจนปัญญาติดตามอีกฝ่ายไปทางยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่อาศัย

        ระหว่างทาง เขาถึงเพิ่งรู้ว่ามู่ผิงหยางกำลังพาเขาไปยังตำแหน่งของคนในตระกูลที่อยู่ในการลงทุนสีทอง

        มู่เสินฉวนที่ประหลาดใจจึงเปรยถาม"หลานชายสายตรงของเจ้าปกติมิได้อยู่ในดินแดนของตระกูลหรือ?"

        "อืม เจ้าเด็กคนนี้ไม่ชอบฝึกตนเอาแต่ขลุกอยู่กับเรื่องแปลกประหลาดอย่างค่ายกลและฮวงจุ้ย"

        "ข้าทนไม่ไหวเลยไล่เขาไปอยู่บ้านภรรยาข้าไม่อยากเห็นหน้าด้วย"

        "แต่ช่วงสองสามวันที่ผ่านมาอาการป่วยประหลาดกำเริบคนที่นั่นจนปัญญา ข้าเลยรับเขากลับมา!"

        มู่ผิงหยางรีบอธิบาย

        "เป็นเช่นนี้นี่เอง" มู่เสินฉวนพยักหน้า

        ในไม่ช้าทั้งสองก็มาถึงห้องกว้างห้องหนึ่ง

        บนเตียงนอนมีเด็กหนุ่มอายุสิบหกสิบเจ็ดปีนอนอยู่ใบหน้าซีดเผือด มองเพดานด้วยแววตาว่างเปล่าราวกับถูกปีศาจสิง

        เขามักจะบ่นงึมงำ"อสูรขนสีแดง..."

        "สัตว์อสูรขนสีแดง!"

        "เอาอีกแล้ว..." บนใบหน้าของมู่ผิงหยางปรากฏสีหน้าขมขื่นมองไปที่มู่เสินฉวนด้วยสายตาที่คล้ายจะขอความช่วยเหลือ

        หลานชายสายตรงของเขาก็คือลูกหลานสายตรงของมู่เสินฉวนสายเลือดจึงใกล้ชิดกันมาก

        มู่เสินฉวนขมวดคิ้ว ใช้ดวงตาแห่งสัจธรรม

        [ชื่อ: มู่อวี่เซิง]

        [ระดับพลัง: รากฐาน ขั้นสาม]

        [คุณสมบัติ: ปานกลาง]

        [ความเข้าใจ: เลิศล้ำ]

        [พรสวรรค์: อักขระโบราณสลักไว้ในร่างค่ายกลสังหารที่สาม]

        [โชคชะตา:ได้รับมรดกของปรมาจารย์หยั่งรู้ต้นกำเนิดรุ่นที่สี่ (พัวพันกับสิ่งที่ไม่เป็นมงคลถูกสาป)]

        เมื่อเห็นเช่นนี้สีหน้าของมู่เสินฉวนก็เปลี่ยนไป

        ลูกหลานของเขากลับมีค่ายกลสังหารที่สามสลักอยู่ในร่างกาย!

        ยุคบรรพกาล!

        นั่นคือยุคสมัยที่ห่างไกล

        ผู้แข็งแกร่งปรากฏตัวนับไม่ถ้วนทุกเผ่าพันธุ์ต่างแย่งชิงอำนาจ เป็นยุคทองที่รุ่งโรจน์อย่างยิ่ง

        และค่ายกลสังหารที่ติดอันดับสามในยุคนั้นย่อมมีพลังที่น่ากลัวอย่างไม่ต้องสงสัย!

        เมื่อฝึกฝนจนสำเร็จย่อมเปี่ยมพลังอำนาจที่ไม่อาจหยั่งถึง

        ยิ่งไปกว่านั้นมู่อวี่เซิงยังได้รับมรดกของปรมาจารย์หยั่งรู้ต้นกำเนิดอีกด้วย

        พลังของสายนี้ก็พิสดารอย่างยิ่ง

        สามารถท่องไปในที่มืดมิดและรกร้างได้ตลอดคืนวันมีความเชี่ยวชาญในเรื่องค่ายกลเป็นพิเศษ

        กระทั่งกำหนดเส้นสายภูเขากับแม่น้ำและค้นหาเส้นชีพจรมังกรได้หนำซ้ำยังมีพลังอันยิ่งใหญ่ของฟ้าดินที่ยากจะจินตนาการ

        "ท่านผู้นำตระกูล พอจะมีวิธีหรือไม่?"เมื่อมู่ผิงหยางเห็นสีหน้าของมู่เสินฉวนเปลี่ยนไปก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี รีบถามด้วยเสียงเบา

        มู่เสินฉวนขมวดคิ้ว ครุ่นคิดชั่วครู่แล้วกล่าวแช่มช้า "ข้าจะลองดู"

        กายาศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลของเขาได้ชื่อว่าต้านทานความชั่วร้ายได้ทั้งปวงและควบคุมปรากฏการณ์ประหลาดทั้งหมดได้

        แต่ก็ไม่รู้ว่าจะมีวิธีทำลายคำสาปของปรมาจารย์หยั่งรู้ต้นกำเนิดได้หรือไม่

        จากนั้นมู่เสินฉวนก็กรีดแขนโลหิตศักดิ์สิทธิ์สีทองที่เปล่งประกายพลังแห่งชีวิตหยดลงบนร่างกายของมู่อวี่เซิง

        ในชั่วพริบตาก็เกิดควันสีขาวฟุ้งกระจายในอากาศ สิ่งมีชีวิตอัปมงคลส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาราวกับเสียงปีศาจกระซิบที่ชั่วร้ายอย่างยิ่ง

        ดวงตาของมู่เสินฉวนวูบไหวพลังจิตอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งผ่านไป ทำลายร่างที่ไร้รูปร่างเหล่านั้นจนหมดสิ้น

        ภายในห้องค่อยๆ กลับคืนสู่ความสงบ

        "มี… มีสิ่งอัปมงคลจริงๆ ด้วย!!"

        มู่ผิงหยางตกตะลึงจ้องมองไปยังความว่างเปล่าด้วยความหวาดระแวง

        "ไม่เป็นไร ข้าสังหารพวกมันไปแล้ว"

        มู่เสินฉวนโบกมือจากนั้นก็มองไปยังเด็กหนุ่มบนเตียง

        ใบหน้าที่ซีดเผือดของมู่อวี่เซิงกลับมามีเลือดฝาดแล้วเพียงแต่ยังคงหลับตาอยู่ ดูเหมือนว่าจิตใจของเขาจะได้รับบาดเจ็บไม่น้อยต้องพักผ่อนสักสองสามวัน

        "ท่านผู้อาวุโสสามไปที่สำนักปรุงโอสถ นำโอสถบำรุงวิญญาณมาให้เขากินสักสองสามเม็ดก็น่าจะไม่เป็นอะไรแล้ว!"

        เมื่อมู่ผิงหยางได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจเป็นอย่างยิ่งแล้วรีบคำนับเขา

        "ขอบคุณท่านผู้นำตระกูลที่ช่วย"

        "ไม่ต้องมากพิธี"

        "รอให้เขาตื่นแล้วบอกให้มาพบข้าที่ยอดเขาหลักด้วย"มู่เสินฉวนยิ้มเล็กน้อย

        "ขอรับ" มู่ผิงหยางตอบรับ

        จากนั้นทั้งสองก็เดินออกจากห้องคนหนึ่งไปยังยอดเขาหลัก อีกคนไปยังสำนักปรุงโอสถ

        ……

        สามวันต่อมา

        เด็กหนุ่มผู้หนึ่งเดินขึ้นไปยังยอดเขาหลักระหว่างทางก็มองซ้ายมองขวาอย่างอยากรู้อยากเห็น

        ไม่นานเขาก็มาถึงถ้ำของมู่เสินฉวนแล้วเปล่งเสียงดัง

        "มู่อวี่เซิง เข้าพบท่านผู้นำตระกูล"

        ร่างของมู่เสินฉวนวูบไหว ปรากฏตัวขึ้นนอกถ้ำและมองไปยังเด็กหนุ่มเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้ม

        "เจ้าตื่นแล้วตอนนี้รู้สึกอย่างไรบ้าง?"

        มู่อวี่เซิงตบหน้าอกด้วยรอยยิ้มกว้าง

        "ขอบคุณท่านผู้นำตระกูลที่ช่วยเหลือ!"

        "ตอนนี้ข้ารู้สึกดีมากขอรับและพร้อมจะกำจัดสิ่งชั่วร้ายให้หมดแล้ว!"

        เด็กหนุ่มผู้นี้มีนิสัยขี้เล่นคล้ายมู่หลางแม้จะต้องเผชิญหน้ากับมู่เสินฉวนก็มิได้แสดงท่าทีเกรงกลัวกลับแสดงออกอย่างเป็นกันเอง

        มู่เสินฉวนยิ้มอย่างจนปัญญาแล้วส่ายหน้า

        "เจ้าติดคำสาปของปรมาจารย์หยั่งรู้ต้นกำเนิดได้อย่างไร?"

        เมื่อมู่อวี่เซิงได้ยินคำว่าปรมาจารย์หยั่งรู้ต้นกำเนิดดวงตาของเขาก็พลันแข็งค้าง หลุดอุทานด้วยความตกใจ

        "ท่านผู้นำตระกูลท่านช่างไม่ธรรมดาจริงๆ!"

        "รู้เรื่องปรมาจารย์หยั่งรู้ต้นกำเนิดด้วยไม่แปลกใจเลยที่ท่านปู่กับท่านพ่อกล่าวไว้ว่า ท่านมีพลังที่ไม่อาจหยั่งถึง"

        มู่เสินฉวนเอือมระอาต่อคำพูดติดตลกของลูกหลานสายตรงผู้นี้จึงแสร้งทำเป็นโกรธแล้วตบศีรษะอีกฝ่ายเบาๆ "อย่าขัดจังหวะรีบพูดมา"

        "อืม..."

        "จะว่ายังไงดี...คือช่วงนั้นข้าดวงไม่ดี"

        "ข้าเคยขุดหลุมศพเป็นหลุมศพที่มืดมาก ภายในมีร่างของปรมาจารย์หยั่งรู้ต้นกำเนิดรุ่นที่สี่"

        "เขามีขนสีแดงขึ้นเต็มตัวและต้องคำสาป"

        "แล้วข้าก็โดนเข้าให้เรื่องต่อจากนั้นท่านก็รู้!"

        ขณะกล่าวดวงตาของมู่อวี่เซิงก็ปรากฏแสงสีม่วง พลังหยินหยางไหลเวียนดวงตาคู่นั้นกลอกไปมาราวกับกำลังสังเกตมู่เสินฉวนด้วยความใคร่รู้

        ในอึดใจถัดมาเขาก็รู้สึกราวกับมีแสงสีทองส่องสว่างพุ่งเข้ามาในดวงตาทำให้เขาถอยร่นออกไปหลายจั้ง บนใบหน้าปรากฏความตกตะลึง!

        "หึ เด็กไม่มีสัมมาคารวะ"มู่เสินฉวนส่งเสียงเย็น แต่มิได้โกรธ "นี่คือดวงตาของปรมาจารย์หยั่งรู้ต้นกำเนิด?เจ้าเห็นอะไร?"

        "พลังโลหิตราวกับทะเล!"

        "ราวกับมีมังกรแท้จริงอยู่ตรงหน้า!"

        "และยังมีอะไรสีดำๆ ขุ่นๆที่มองไม่เห็น..."

        "แต่สิ่งนั้นไม่สำคัญ!"

        "สิ่งที่สำคัญคือ!!"

        "ท่านผู้นำตระกูลท่านเป็นกายาศักดิ์สิทธิ์หรือ!"