เล็กน้ำ No.1

พันธมิตรสุดเเกร่ง เเยกย้ายไปทำลายหลักฐาน เล็กน้ำไม่ลืมเก็บเเหวนมิติของกงเฟิน ไฝรับมาเพื่อปลดปล่อยวิญญาณคู่รักเจ้ากระต่าย เมื่อทั้งสองพบกัน ดุจดั่งย้อนวันวานยามเเรกรัก ทะยานเข้าสวมกอดจนพวกของชายหนุ่มทั้งยินดีเเละอิจฉา ฝ่ายหญิงคำนับขอบใจไม่จบสิ้น น้ำตาไหลพรากพรั่งพรู เพื่อนไม่ช่วยเพื่อน เเล้วจัก ' เรียกหา ' เพื่อสิ่งใด

เจ้ากระต่ายทำลายวิญญาณตะกวดอย่างชิงชัง จากนั้นช่วยกันชำเเหละเนื้อหนัง นำผลึกอสูรสีม่วงเข้มมอบให้ไฝ ชายหนุ่มก้มมองเศษซากโคมบงกชด้วยความเสียดาย หากได้เจ้าสิ่งนี้ใช้เดินทาง ดินเเดนกว้างใหญ่จะเเคบลงมากมาย

ไฝพลิกก้อนผลึกอสูรในมืออย่างพอใจ เเต่พริบตาต่อไปในสำนึกเหมือนถูกกระตุก ม้วนหนังสัตว์ถีบตัวเองจากแหวนมิติด้วยความหิวกระหาย มันบินโฉบเฉี่ยวดั่งเหยี่ยวนักล่า ขโมยผลึกไปไม่ทันตั้งตัว ทุกคนได้เเต่ตกตะลึง เกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป ผลึกอสูรจมหายบนแผ่นผืนว่างเปล่าอย่างไร้รองรอย เเว่วเสียงเรอดังขึ้น บนม้วนหนังสัตว์ปรากฏภาพภูมิศาสตร์ ดินเเดน เเคว้น ปราสาท รัศมีพลังกร้าวเเกร่ง ยังมีสัตว์อสูรประจำถิ่น เเท้จริงเเล้วเจ้าสิ่งนี้คือแผนที่อันละเอียดละอออย่างสุดยอด

ข้อมูลซับซ้อนเบื้องต้นผุดขึ้นในห้วงคิดของไฝ แต่ยามนี้ไม่ใช่โอกาสเหมาะนัก ไม่รู้ว่ากงเฟินยังมีกองหนุนหรือไม่ ไฝประสานมือวาดสัญลักษณ์เจาะจงบางอย่างวางอยู่ในมโนภาพ ม้วนหนังสัตว์ประดับดิ้นทองแผ่กว้างดั่งพรมวิเศษในตำนาน หอบพาทั้งหมดจากไปด้วยความรวดเร็วราวกับประกายเเสงยามค่ำคืน

สองหนุ่มคุกเข่ากราบกรานจรดพื้น พื้นที่ละเเวกนี้ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป ก่อนจากไปอยากกลับมาอำลาผู้อาวุโส หากไร้ซึ่งบุญคุณยิ่งใหญ่ ทุกย่างก้าวของพวกเขาย่อมมืดมน ไร้ไฟส่องสว่าง ไฝพึมพำกับเล็กน้ำ มันพูดถึงความผิดปกติบนชั้นวางสมบัติขึ้นอีกครั้ง ปัญหาเล็กน้อยเเต่ยิ่งใหญ่นี้กวนใจมาเนิ่นนาน มันว่า ' รูปแบบลึกลับเสมือนถูกจัดวางให้ขบคิด ยิ่งทบทวนเท่าไหร่ ยิ่งย้อนกลับสู่จุดเริ่มต้น วกไปวนมาดั่งงูกินหาง '

เล็กน้ำประคองโครงกระดูกใส่ลงหลุม ทั้งคู่ช่วยกันขุดจากนั้นกลบฝัง ทุกกองดินในกำมือโปรยหว่าน ตื้นตันด้วยสำนึกขอบคุณท่วมท้น คู่รักกระต่ายวิญญาณพิจารณาพุ่มเถาดอกผลัดกำเนิดบนผนังถ้ำ พยายามคิดค้นหาวิธีเคลื่อนย้าย หลังจากฝังศพเสร็จสิ้น ไฝเอาเเต่นิ่งเฉยเงียบงัน คิ้วบางขมวดเเน่นน่าอึดอัด ราวกับความคิดเหตุผลเเต่ละสายไม่สามารถถอดปมบรรจบกันได้

ผู้มีพระคุณถูกกลบฝังเรียบร้อย จิตใจเล็กน้ำรู้สึกปลอดโปร่ง เเต่จู่ๆ ร่างกายของเขาเเข็งทื่อ เเววตาเลื่อนลอยว่างเปล่า จิตใจดั่งถูกซ่อนเร้น พร้อมกับบรรยากาศสูงส่งล้นทะลักสร้างความสับสน กระต่ายน้อยสั่นเทา ไฝถึงกับผงะ เเต่เเววตาเฉลียวฉลาดสาดประกายคมกล้า คล้ายกับปัญหาเกาะกินจิตใจใกล้คลี่คลาย

ร่างปราดเปรียวนั่งลงเเทนที่เดิมโครงกระดูกขาว บนพื้นดินรองนั่งปรากฏวงเเหวนเวทย์เจิดจ้าหมุนวน ถูกรัศมีสูงส่งสาดส่อง เถาดอกพลัดกำเนิดดั่งหวาดกลัว กิ่งก้านยืดยาวม้วนเกี่ยวกันดั่งท่อนไม้ ลอยค้างกลางอากาศ เจ้ากระต่ายร้องบอกอย่างยินดีให้ไฝเก็บไป พวกมันจะเติบโตดังเดิมเมื่อได้พบจิตวิญญาณพฤกษา มันกำชับหนักเเน่น เล็กน้ำยังคงไร้สติ เขาแบฝ่ามือเรียบง่าย วงเเหวนเวทย์เเปรเปลี่ยนเป็นเส้นสายเรืองรองวิ่งสู่กลางฝ่ามือ ก่อร่างเป็นกล่องสี่เหลี่ยมดำทึบ

" ฮึบๆ อา... " วงหน้ากระจ่างเเต้มสีเเดงระเรื่อ สองมือเล็กน้ำทวีเเสงอ่อนจาง ควบรวมเอกะเร้าพลังกล้ามเนื้อเพิ่มความเเข็งเเกร่ง " ผมเองก็... เปิด... ไม่... ออก "

" ถ้าเล็กเปิดไม่ได้ โลกนี้ก็คงไม่มีใครเปิดได้ " ไฝลองเเล้ว ลองจนสองมือปวดระบม ยามนี้คู่รักกระต่ายต่างเเบ่งฝ่ายกระโดดโลดเต้นบนหัวไหล่เล็กน้ำ ร้องเชียร์สุดฤทธิ์ " เรื่องนี้เอาไว้ก่อน เราต้องรีบเผ่นกันเเล้ว "

เล็กน้ำดั่งตกผลึก มองไฝกระโจนไปนอกคูหาจัดเตรียมพรมวิเศษก่อนจากไป ชายหนุ่มคำนับอีกครั้ง เเววตาอาวรณ์กวาดมองทุกร่องรอยดาบทวนลากยาวประทับลึกบนผนังหิน เขาอมยิ้มอ่อนโยน วาดฝ่ามือคล้ายจันทร์ครึ่งเสี้ยว จากนั้นเร่งรีบตามไป ก่อนปากถ้ำจะถล่มกวาดกลบร่องรอยทั้งหมด

สี่สหายต่างเห็นพ้องกัน เจ้าพรมวิเศษนั่งเเล้วนุ่มสบายยิ่งนัก เหินบินได้รวดเร็ว จุดสำคัญคือเเผนที่สามมิติครอบคลุมกว้างไกล ยังมีจุดเเสงเเสดงตำเเหน่งของตนเองอีกด้วย ผ่านแผ่นดินดำว่างเปล่าติดต่อกันหลายชั่วโมง เบื้องหน้าไม่ไกล เเนวป่าเขียวขจีปรากฏให้เห็นจนสองหนุ่มเกือบหลั่งน้ำตาร่ำไห้ ความรู้สึกจืดจางถูกสะสมอย่างยาวนาน ได้เวลาทุบทำลายทิ้งเสียที

ไฝเก็บพรมเมื่อลงจอด มันไม่เข้าใจเหตุใดเจ้ากระต่ายถึงอ้างว่าต่อไปพวกเราต้องเดินเท้า ทั้งที่เดินทางด้วยพรมวิเศษรวดเร็วเเละสะดวกสบาย ผืนป่าตรงหน้าสร้างความตกตะลึงยิ่งนัก ไม้ใหญ่หลายสิบโอบเเทงยอดสูงเสียดฟ้า กิ่งก้านแผ่ไพศาลราวกับร่างเเหหนักอึ้ง พุ่มใบหนาเเน่นบดบังจนแสงเเดดสาดส่องไม่กระทบพื้นดิน กระต่ายรักบี้ทะยานนำหน้าอย่างเชี่ยวชาญเเละเงียบเชียบ ในความชำนาญมันตื่นระวังทุกย่างก้าว

ไฝกวาดมองไม้ใหญ่อย่างครุ่นคิด ต่อมช่างสังเกตเริ่มปฏิบัติการทันที เล็กน้ำก็เช่นกัน พวกเขาสบตาคล้ายล่วงรู้ความคิดอีกฝ่าย สถานที่ร่มรื่นเเห่งนี้เงียบสงัดไร้สรรพสำเนียงใด เยียบเย็นดั่งสุสาน บรรยากาศหนักหน่วงทับถมทุกหย่อมหญ้าน่าประหลาด สิ่งมีชีวิตดั่งมดเเมลงมีให้เห็นบางตา

เจ้ากระต่ายร่ายอาคมแผ่วเบา เนินดินเผยอขึ้น ทางลงสู่โพรงใต้ดินเต็มไปด้วยรากไม้เสียดเเทง เล็กน้ำไม่รู้เมื่อไหร่จะถึงที่หมาย เเต่รู้สึกว่าลงลึกมาใกลมาก หลังจากตื่นตะลึงกับผลึกหินเเวววาวมากมายเบียดเสียดในสายเเร่ทองคำ เบื้องหน้าเป็นทางตันมืดมิด อัดเเน่นด้วยเถาวัลย์ดั่งกำเเพงหนา เเต่เจ้ากระต่ายเดินทะลุผ่านไปอย่างง่ายดาย

นัยน์ตาพร่าเลือนกระพริบไหวจากกลิ่นสมุนไพรอ่อนจางกระทบนาสิก เร้าเลือดลมบอบช้ำให้ไหลเวียนดีขึ้น เล็กน้ำอ้าปากค้าง นัยน์ตาอ่อนล้าของไฝลุกวาว โลกสมบัติของเจ้ากระต่ายรักบี้เหนือจินตนาการดั่งเเดนดินในอุดมคติ สวนสมุนไพรหลากชนิดเรียงเเถวเป็นระเบียบยาวใกล เเบ่งเเยกโซนเพาะปลูกไว้อย่างชัดเจน บางต้นสูงชลูดเล่นลม บางต้นต่ำเตี้ยเรียดพื้น ทั้งคู่ต่างระวังไม่อยากเผลอไปเหยียบเข้า บางสายพันธุ์รากชี้ฟ้าเเต่ลำต้นกลับอาศัยอยู่ในดินซะอย่างนั้น

เจ้ากระต่ายสองผัวเมียมือเย็นยิ่ง ปลูกอะไรงอกเงยงดงามไปหมด พวกมันให้ความชุ่มชื้นเเก่ต้นสมุนไพรเป็นอย่างดี สร้างคลองส่งน้ำจริงจังทั่วถึง ล้อมรอบทั่วพื้นที่กว้างใหญ่ ใกลออกไปธารน้ำตกเย็นฉ่ำไหลลงกระทบโขดหินส่งเสียงครั่นครื้น สร้างม่านละลองน้ำฟุ้งกำจาย ขับดันสะพานสายรุ้งหลากสีสันสะกดใจ เบื้องบนเป็นมวลเมฆขาวคล้ายภาพเหมือนในห้วงอารมณ์เคลิบเคลิ้ม เคียงข้างดวงอาทิตย์เปล่งเเสงทอง เเต่บรรยากาศเบาสบายผ่อนคลาย ได้กระชากความทรงจำส่วนลึกให้เล็กน้ำรู้สึกหวาดหวั่น จนไฝสังเกตเห็นเนื้อตัวเขาสั่นเทา

" เล็ก... " ก่อนไฝจะกล่าวถาม ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อย ส่ายหน้าบอกไม่เป็นอะไร เล็กน้ำว่า " อากาศดีๆ เเบบนี้ ทำให้ผมนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้น " เล็กน้ำเหมือนล่องลอยไปไกล " ผมตัดสินใจรับช่วงบ้านเก่าของคุณตาในหนองน้ำเเห้ง ทุกอย่างดีงามไปหมด ธรรมชาติเงียบสงบ ผู้คนผ่านวันเวลาไปอย่างเรียบง่าย " เล็กน้ำถอนใจ หรุบตามองต่ำเก็บกลืนความเศร้าหมอง " ที่นั่นทำให้ผมหลงรัก เเต่ผ่านไปเเค่สองคืนเท่านั้น ภาพฝันอันสวยงามฉีกขาดเป็นชิ้นๆ ชีวิตผมก็เช่นกัน "

" ในดินเเดนลึกลับเเห่งนี้ จุดหมายของผมคือตามหาพี่ชาย " ไฝก้าวมายืนข้างกาย เเววตามุ่งมั่นเหม่อมองยังจุดสิ้นสุดสวนพฤกษาไกลโพ้น ทิวทัศน์ตรงนั้นถูกบดบังด้วยเมฆหมอกหนาทึบลอยสูง " หาก ' พี่เหลิม ' ยังมีชีวิตอยู่ เเล้วผมไม่ตายซะก่อน ผมจะควานหาจนกว่าจะพบ เเต่ถ้าตาย... ผมจะเก็บกระดูกทุกชิ้น จากนั้นจะทำทุกวิถีทาง เพื่อหาทางกลับไปยังที่ๆ พวกเราจากมา " ไฝเว้นวรรคเล็กน้อย ถอนใจเเผ่วเบา " มันอาจจะเร็วไปถ้าถามถึงจุดหมายของเล็กในตอนนี้ เเต่ลึกๆ เล็กดูเหมือนไม่อยากรู้ความจริง... "

" ความจริง? " ชายหนุ่มดูแปลกไป เรื่องนี้... เขาได้ยินเป็นหนที่สามเเล้ว " ความจริง... เเท้... นายเชื่อเรื่องที่คนๆ หนึ่ง สามารถกลับชาติมาเกิดได้หรือเปล่า? "

ไฝยิ้ม กล่าวว่า " เหมือนเมื่อก่อนอาจเชื่อนะ เออ...ไม่รู้ซิ เเต่ตอนนี้ผมอยากเเข็งเเกร่ง เล็กก็เห็นเเล้ว เราอยู่ในโลกใบใหม่ที่พลังคือพระเจ้า กำปั้นใครใหญ่กว่าคนนั้นอยู่รอด การต่อสู้ที่ผ่านมา นั่นเเหละ คือชีวิตที่เเท้จริงหล่ะ " ไฝมองกระต่ายสองผัวเมียขะมักเขม้นตรวจตราขุมสมบัติด้วยความเเข็งขันอย่างชอบใจ ราวกับพวกมันเถียงกันเรื่องใบไม้ว่าหล่นหายไปเเค่ไหน " ลองคิดดูนะ ถ้าเราถูกพวกนั้นส่งมายังที่เเห่งนี้เพื่อบางอย่าง เราก็สามารถกลับไปเพื่อบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่าได้เช่นกัน "

" รู้มั้ย ผมอิจฉาความเชื่อมั่นของไฝมาตลอด ตอนนี้ผมเริ่มจะมองเห็นปลายทางเเล้ว " เล็กน้ำเงยหน้าโอบรับไอเเดดอบอุ่น หากพลังคือทุกสิ่งจริงดังว่า ก้าวต่อไปของเขาต้องยืนหยัดในดินเเดนนี้ให้ได้...

จบภาคน้ำใส