จอมยุทธ์ซุปตาร์

        ไป่ฉีเดินมาถึงประตูรั้วบ้าน  เขาทำการกระโดดข้ามไปอย่างง่ายดาย  เมื่อไป่ฉีเปิดประตูส่วนตัวบ้านเข้าไปเขาก็เห็นว่าพ่อกับแม่กำลังออกกำลังกายช่วงเย็นกันอยู่

        “กลับมาแล้วครับ” ไป่ฉีกล่าว

        “โอ้ ไอ้ลูกชาย  ไปไหนมาตั้ง 2-3 วัน  หนูชิงชิงตาคล้ำเป็นหมีแพนด้าแล้ว” ไป่ชิงหยุนกล่าว

        “ไปเที่ยวป่ามาน่ะครับ” ไป่ฉีกล่าว

        “พี่ฉี  พี่ไปไหนมา  ทำไมไม่ชวนผมไปด้วยล่ะ” ไป๋หู่ที่ได้ยินเสียงไป่ฉี  ก็กระโดดลงมาจากชั้น 2 ทันที

        “เฮ้ย  นายอย่าโดดลงมาสิวะ  เกิดพี่ชิงชิงเห็นก็ตกใจกันพอดี” ไป่ฉีกล่าว

        “อาซ้อไม่อยู่หรอก  เห็นว่าจะไปหาคุณปู่น่ะ” ไป๋หู่กล่าว

        “แล้วซีหยานล่ะ” ไป่ฉีถาม

        “หมอนั่นบอกว่าจะไปซื้อของใช้เพิ่มน่ะ  พี่ว่าแปลกมะ  มีทั้งครีมโกนหนวด  โฟมล้างหน้า  สบู่เหลวอาบน้ำ  น้ำหอม  สเปรย์ดับกลิ่นกาย กับสเปรย์ดับกลิ่นรองเท้าอีก  นี่ยังไม่นับครีมบำรุงผิวมือกับครีมบำรุงผิวที่มือกับเท้าอีกนะ” ไป๋หู่บ่น

        “นั่นมันก็เรื่องของเขา  นายเองก็ควรซื้อมาใช้บ้างนะ  โดยเฉพาะสเปรย์ระงับกลิ่นกายน่ะ” ไป่ฉีกล่าว

        “อะไรกัน  พี่ก็ว่าผมตัวเหม็นเหรอ” ไป๋หู่ทำหน้าเศร้า

        “ถ้าให้พูดตรง ๆ นะ  นายน่ะตัวเหม็นมากหลังออกกำลังกาย  นายควรดูแลตัวเองเหมือนซีหยานรู้ไหม” ไป่ฉีกล่าว

        “แต่ผมไม่ชอบอะไรที่มันยุ่งยากนี่พี่” ไป๋หู่กล่าว

        “เดี๋ยวฉันหาวิธีให้ก็แล้วกัน  หลังซีหยานกลับมานายไปตามฉันที่ห้อง  เดี๋ยวจะได้คุยพร้อมกันทีเดียวเลย” ไป่ฉีกล่าว

        “ได้เลย  เดี๋ยวถ้าเจ้าหัวสีน้ำยาล้างส้วมกลับมาผมจะบอกเขาให้” ไป๋หู่กล่าวจบก็วิ่งเข้าไปหาไป่เหลียนฮวาทันที

        “แม่ครับ  แม่ว่าผมตัวเหม็นมั๊ย” ไป๋หู่เข้าไปเกาะขาแล้วบีบนวดที่น่องของไป่เหลียนฮวาเบา ๆ

        “เด็กผู้ชายมีกลิ่นตัวเป็นธรรมดา  แต่ก่อนไป่ฉีเองก็มีกลิ่นตัวแรง  แต่ช่วงหลังไม่มีแล้ว” ไป่เหลียนฮวากล่าว

        “ก็มันไม่ได้ทำงานหนักเหมือนแต่ก่อน  มันจะไปมีกลิ่นตัวแรงได้ไงล่ะ” ไป่ชิงหยุนกล่าว

        “ผมดูแลตัวเองต่างหากล่ะพ่อ” ไป่ฉีกล่าว

        “แม่ครับ  วันนี้มีอะไรกินบ้างครับ” ไป๋หู่อ้อนไป่เหลียนฮวาราวกับตนเองเป็นลูกแท้ ๆ ของเธอ

        “อยากกินอะไรล่ะเรา หืม” ไป่เหลียนฮวาใช้มือลูบหัวไป๋หู่

        “แม่  ไม่ต้องตามใจมากก็ได้  นั่นเพื่อนผมนะไม่ใช่ลูกแม่ซะหน่อย” ไป่ฉีกล่าว

        “แต่แม่เห็นไป๋หู่เป็นเหมือนลูกชายแม่อีกคนหนึ่งเลยนะ” ไป่เหลียนฮวายิ้ม

        “เฮ้อ  ตามใจแล้วกันครับ  ผมไปอาบน้ำก่อนดีกว่า” ไป่ฉีกล่าวจบก็เดินขึ้นห้องไป

        หลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว  ไป่ฉีนั่งเขียนนิยายของเขาต่ออีกสักครู่ใหญ่  ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้นพร้อมกับเสียงของไป๋หู่ที่เรียกเขา

        “พี่ฉี  ซีหยานกลับมาแล้ว  ผมไปรอที่ห้องก่อนนะ” ไป๋หู่กล่าวจบ ไป่ฉีก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินไกลออกไป

        เขาเก็บของทุกอย่างให้เรียบร้อย  ก่อนจะเดินไปที่ห้องนอนของทั้ง 2 คนทันที  เขาเคาะประตูและรอ  เมื่อได้ยินเสียงของหลี่ซีหยานบอกให้เขาเข้ามาได้  ไป่ฉีก็เปิดประตูเข้าไปทันที

        “มาคุยกันหน่อย” ไป่ฉีกล่าว

        “ว่ามาเลย” หลี่ซีหยานกล่าว

        “บอกมาเลยพี่  มีเรื่องอะไรเหรอครับ” ไป๋หู่ถาม

        “ยังจะมาถามอีก  ก็เรื่องกลิ่นตัวนายนั่นแหละ  มันทำให้คนอื่นเดือดร้อน” ไป่ฉีกล่าว

        “เห็นมะ  ฉันบอกนายแล้วว่าหัดดูแลความสะอาดกับภาพลักษณ์ตัวเองบ้าง” หลี่ซีหยานกล่าวเสริม

        “ก็ฉันไม่ชอบอะไรที่มันยุ่งยากนี่” ไป๋หู่กล่าว

        “พอ ๆ พวกนายไม่ต้องเถียงกันเลย  ถอดเสื้อกะกางเกงออก  ให้เหลือแต่กางเกงในเดี๋ยวนี้เลย” ไป่ฉีกล่าว

        ทั้ง 2 คนไม่ได้คิดอะไร  เพราะคิดว่าไป่ฉีน่าจะทำอะไรบางอย่างที่จะช่วยแก้ปัญหาเรื่องกลิ่นตัวของพวกเขา  สิ่งที่เห็นตอนนี้คือไป่ฉีเรียกเอาชุดเข็มเงินออกมาจากแหวนมิติ  แล้วนำมาวางไว้ด้านหน้าของทั้ง 2 คน

        “ฝังเข็มช่วยได้เหรอ” ไป๋หู่ถาม

        “ตอนเข้าค่ายฝึกฝนก็เคยทำไปแล้วนี่” หลี่ซีหยานถาม

        “ไม่เหมือนกัน  เพราะฉันไม่ได้ให้โอสถสำหรับขับของเสียกับพวกนายในตอนนั้น” ไป่ฉีกล่าว

        “โอสถอะไร” หลี่ซีหยานสงสัย

        “โอสถชำระปราณกับโอสถชำระกาย  2 ชนิดนี้พวกนายกิน 1 เม็ด ต่อ 1 ชั่วโมง  แล้วหลังจากนั้นพวกนายทิ้งของบำรุงผิวกับสเปรย์พวกนั้นไปได้เลย” ไป่ฉีกล่าว พร้อมกับเรียกถังใบใหญ่ที่เคยใช้ตอนไปเข้าค่ายออกมา

        “ดี ๆ เริ่มกันเลยเถอะ  ผมอยากตัวหอมเหมือนพี่” ไป๋หู่กล่าว

        “ดีขนาดนั้นเลยเหรอ” หลี่ซีหยานยังคงสงสัย

        “พวกนายนั่งลงในถังที่ฉันเรียกออกมา” ไป่ฉีกล่าว  ซึ่งทั้ง 2 คนถอดเสื้อและลงไปนั่งในถังนั้น  ก่อนที่ไป่ฉีจะใช้เข็มเงินฝังลงบนจุดชีพจรลมปราณทุกจุดบนตัวของทั้ง 2 คนอย่างรวดเร็วและแม่นยำ

        “กินโอสถทั้ง 2 เม็ด  แล้วเริ่มโคจรพลังปราณดูดซับมัน  จากนั้นชักนำพลังจากโอสถไปตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย” ไป่ฉีกล่าว

        หลี่ซีหยานกับไป๋หู่ทำตามอย่างว่าง่าย  เพียงไม่นาน  ตามจุดที่ฝังเข็มเงินก็มีของเหลวสีดำข้นไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง  พวกเขาตกใจมาก  ของเหลวสีดำราวกับสีของน้ำมันดิบนี่มันอะไรกัน

        “พวกนายคงสงสัยสินะ  นี่คือสิ่งสกปรกที่อยู่ในตัวพวกนาย  ต้นตอของกลิ่นตัว  กลิ่นเท้า  รวมถึงการเสื่อมสภาพของเซลล์ในร่างกายล้วนมาจากสิ่งนี้ทั้งนั้น หรือที่ทางวิทยาศาสตร์เรียกพวกมันว่า  อนุมูลอิสระ  ของพวกนี้สะสมมาตั้งแต่ตอนที่พวกนายเกิด  ดังนั้นไม่ต้องแปลกใจ” ไป่ฉีอธิบาย

        “พวกเราต้องทำแบบนี้นานขนาดไหน” หลี่ซีหยานถาม

        “จนกว่าสิ่งที่ขับออกมาจากตัวพวกนายจะมีเพียงแค่เหงื่อใสไร้สีไร้กลิ่นเท่านั้น  แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกนายจะกำจัดพวกมันออกไปได้หมดหรอกนะ” ไป่ฉีตอบ

        “แล้วต้องทำยังไงล่ะพี่ฉี  ถึงจะกำจัดพวกมันออกไปได้จนหมด” ไป๋หู่ถาม

        “กระบวนการผลัดกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็น  ด้วยกระบวนการทำลายและสร้างใหม่เท่านั้นที่จะสามารถกำจัดสิ่งสกปรกที่แทรกตัวอยู่ลึกตั้งแต่เราเกิดได้อย่างแท้จริง  กระบวนการที่ฉันให้พวกนายทำอยู่คือการขับของเสียออกบางส่วนเพื่อไม่ให้ร่างกายเกิดกลิ่นไม่พึงประสงค์เท่านั้น” ไป่ฉีกล่าว

        เวลาผ่านไปจนกระทั่งไป่ฉีได้ยินเสียงของไป่โม่ลี่เรียกให้ทุกคนลงไปรับมื้อเย็น  ไป่ฉีหันไปสั่งให้ทั้ง 2 คนทำต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าสิ่งสกปรกจะถูกขับออกมาในระดับที่เขาพอใจ

        “ฉันจะลงไปบอกให้ว่าพวกนายจะไม่รับมื้อเย็น” ไป่ฉีกล่าวก่อนจะออกจากห้องไป

        “เดี๋ยวสิพี่ฉี  โธ่  อดกินฝีมือพี่โม่ลี่เลย” ไป๋หู่บุ้ยปาก

        “อย่าพูดมาก  ขมคอโว๊ย” หลี่ซีหยานกล่าว  เขาเป็นคนรักสะอาด  การที่ต้องมานั่งแช่ในถังที่ตอนนี้เต็มไปด้วยของเหลวสีดำกลิ่นรุนแรงแบบนี้  เป็นอะไรที่ทำให้เขาหงุดหงิดมากทีเดียว

        ด้านล่างไป่ฉีได้บอกทุกคนว่าไป๋หู่กับหลี่ซีหยานกำลังยุ่งอยู่  ห้ามเปิดห้องเข้าไปรบกวนเด็ดขาด  โดยเฉพาะไป่ชิกับไป่เชอะ  หลังมื้อเย็นเสร็จไปไม่นานเมิ่งชิงชิงก็กลับมา

        “กินกันเสร็จแล้วเหรอคะ” เมิ่งชิงชิงถาม

        “ครับ  แต่เดี๋ยวผมให้พี่โม่ลี่ทำให้ใหม่เอาไหมครับ” ไป่ฉีถาม

        “ไม่เอาอ่ะ  นายทำให้ฉันกินหน่อยสิ” เมิ่งชิงชิงกล่าวน้ำเสียงออดอ้อนแบบนี้มีหรือที่ไป่ฉีจะไม่ทำให้

        “ได้ครับ  ที่รัก” ไป่ฉีกล่าว

        ไป่ฉีเดินเข้าห้องครัวเพื่อไปทำอาหาร  โดยมีไป่โม่ลี่ตามเข้าไปด้วยเพื่อเรียนรู้วิธีทำอาหารโดยใช้พลังปราณ  ส่วนเมิ่งชิงชิงนั้นขึ้นไปอาบน้ำก่อนเพราะเธอเหนียวตัวมาก

        มื้ออาหารของเมิ่งชิงชิงคราวนี้เป็นข้าวปั้นที่ด้านในเป็นไส้ผัดผักกับเนื้อสัตว์  ไป่ฉีนั่งมองเมิ่งชิงชิงกัดข้าวปั้นเข้าปากคำแล้วคำเล่าด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ไป่โม่ลี่ถึงกับเขินอาย  ส่วนเมิ่งชิงชิงดูเหมือนจะชินกับรอยยิ้มดาเมจทำลายล้างสูงแบบนี้ไปซะแล้ว  เธอทำแต่ยิ้มตอบกลับไปเท่านั้น

        “อร่อยไหม” ไป่ฉีถาม

        “นายทำให้ทั้งที  ฉันจะกล้าเรื่องมากรึไงกัน” เมิ่งชิงชิงตอบ

        “งั้นผมขอขึ้นไปจัดการงานก่อนนะครับ  โม่ลี่ฝากเก็บจานด้วย  ส่วนพี่ชิงชิง  คืนนี้ผมจะเป็นตุ๊กตาให้พี่กอดทั้งคืนเลย” ไป่ฉีกล่าว

        “ได้ค่ะ” ไป่โม่ลี่กล่าว

        “ดีเลย  ฉันจะได้หลับสนิทซักที” เมิ่งชิงชิงกล่าว

        ไป่ฉีเดินขึ้นไปที่ห้องของหลี่ซีหยานกับไป๋หู่  เขาทำการกางเขตแดนเพื่อไม่ให้กลิ่นภายในห้องนั้นทะลักออกมาข้างนอก และใช้พลังปราณกางครอบตนเองเอาไว้  เมื่อเดินเข้าไป  สภาพเลวร้ายกว่าที่คิดมาก  ดอกไม้ในแจกันที่หลี่ซีหยานจัดไว้  เหี่ยวเฉาจนกลายเป็นสีน้ำตาล  สีหน้าของทั้ง 2 คนในห้องเหมือนคนใกล้จะตายเต็มทีแล้ว  โดยเฉพาะหลี่ซีหยานที่สภาพใกล้จะสลบแล้ว  ไป่ฉีทำการใช้พลังปราณของเขากำจัดกลิ่นไม่พึงประสงค์ทั้งหมดทันที

        “แฮก ๆ ๆ นึกว่าจะตายซะแล้ว” หลี่ซีหยานกล่าว  เขารีบสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าไปทันที

        “โอ๊ย  ทำไมมันเหม็นอย่างงี้เนี่ย” ไป๋หู่กล่าว

        “ของเสียใกล้จะหมดแล้วนี่” ไป่ฉีกล่าว  เมื่อสังเกตเห็นว่าของเหลวสีดำที่ถูกขับออกมาตอนนี้น้อยลงมาก  มีเพียงเล็กน้อยที่ถูกขับออกมาพร้อมกับเหงื่อสีใส  จากนั้นก็ยื่นน้ำให้ทั้ง 2 คนดื่มเพื่อเติมน้ำในร่างกาย

        “พี่ฉี  ผมหิวแล้ว” ไป๋หู่เริ่มงอแง

        “กินนี่ไปซะ” ไป่ฉีหยิบอาหารลมปราณชั้นสูงส่งเข้าปากไป๋หู่ทันที  ส่วนอีกเม็ดก็ยื่นให้กับหลี่ซีหยาน

        “อะไรอะพี่  ไม่เห็นมีรสชาติอะไรเลย” ไป๋หู่ถาม  หลังจากพยายามอมไว้แล้วใช้ลิ้นชิมรสดู

        “นั่นสิ  ของกินเหรอ” หลี่ซีหยานถาม

        “กลืนมันลงไป  แล้วใช้พลังปราณดูดซับมัน” ไป่ฉีกล่าว  

        ทั้ง 2 คนทำตามและก็พบว่ามันช่วยเติมเต็มท้องที่ว่างเปล่าของพวกเขาได้  ซ้ำยังสัมผัสได้ถึงพลังสายหนึ่งไหลเข้าสู่ตันเถียนของพวกเขา

        “นี่มัน.....” หลี่ซีหยานตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

        “สุดยอด นี่มันคืออะไรครับพี่ฉี” ไป๋หู่ถาม

        “มันคืออาหารลมปราณชั้นสูง  ปกติฉันกินสิ่งนี้แทนอาหารทั่วไป  หากไม่จำเป็นต้องไปกินต่อหน้าคนอื่น” ไป่ฉีตอบ

        “แล้วมันช่วยอะไรล่ะ” หลี่ซีหยานถาม

        “ช่วยให้เราไม่ต้องรับสิ่งสกปรกเข้าสู่ร่างกายเพิ่มไงล่ะ  อาหารลมปราณนี้ผ่านไฟปราณ  กำจัดสิ่งสกปรกที่แฝงอยู่จนหมด  มันถึงไร้รสไร้กลิ่นไงล่ะ” ไป่ฉีอธิบาย

        “งี้นี่เอง” ไป๋หู่พยักหน้า

        “พวกนายเถอะ พรุ่งนี้จะไปร่วมงานประลองยุทธ์ที่สมาคมการค้าตะวันจันทรารึเปล่า” ไป่ฉีถาม

        “อ๊ะ  เกือบลืมไปเลย  งานนี้ยังไงผมก็ต้องไปนะ  ในฐานะลูกชายคนเดียวของผู้นำตระกูลไป๋  พี่กุ้ยอิงก็ไปด้วย” ไป๋หู่กล่าว

        “ทางฉันเองก็ต้องไปเหมือนกัน  ย่าทวดโจวโทรมาบอกเมื่อ 2 วันก่อน  ครั้งนี้พี่ไป๋กับพี่เหมยอิงก็ไปด้วย  แต่ฉันว่าพวกเราจะไปหรือไม่ไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน  ยังไงในรอบท้าย ๆ ก็ต้องเป็นการสู้กันของพวกตำหนักเทพอยู่แล้ว  พวกเราตระกูลหลี่มีระดับปราณค่อนข้างต่ำ  ดูอย่างไป๋หู่สิ  พลังปราณเขาต่อให้ผ่านรอบแรกหรือรอบสองไปได้  ยังไงรอบสามอาจได้รับบาดเจ็บจนต้องถอนตัวก็ได้  เพราะตั้งแต่รอบสามคงเหลือพวกปราณชั้นนภาขึ้นไปทั้งนั้น” หลี่ซีหยานกล่าว

        แต่สักครู่สีหน้าหลี่ซีหยานกับไป๋หู่ก็เปลี่ยนไป  พลังปราณของทั้งคู่อยู่ ๆ ก็พุ่งสูงขึ้นแบบฉับพลัน  ทำให้หลี่ซีหยานที่อยู่ในชั้นปราณขั้นต้น ขั้น 10 ทะลวงขั้นสู่ปราณแท้จริง ขั้น 1  ส่วนไป๋หู่ก็เลื่อนจากชั้นปราณนภา ขั้น 10 สู่ปราณราชันย์ ขั้น 1

        “นี่มัน.......เป็นไปได้ยังไง” หลี่ซีหยานกำลังตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

        “สุดยอด  ผมผ่านคอขวดได้ด้วยล่ะ” ไป๋หู่ดีใจมาก

        “สิ่งสกปรกทั้งหลายที่ขับออกมาคือสาเหตุของคอขวดที่พวกนายเจอ  ไม่ใช่แค่พวกนาย  แต่ผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนตอนนี้ก็เจอชะตากรรมแบบเดียวกัน” ไป่ฉีกล่าว

        “ที่บอกว่าจะจัดการเรื่องกลิ่นตัวเราเป็นข้ออ้างสินะ  แต่ที่จริงนายต้องการช่วยพวกเราทะลวงขั้นลมปราณใช่ไหม” หลี่ซีหยานถาม

        “ไม่  เรื่องหลักคือกลิ่นตัวเหมือนเดิม  พวกนายอยู่ขั้นสูงสุดของลมปราณชั้นนั้นแล้ว  ดังนั้นการทะลวงชั้นปราณมันเป็นแค่ผลพลอยได้” ไป่ฉีตอบ

        ทั้ง 2 คนดีใจกันใหญ่  ส่วนไป่ฉีขอตัวกลับห้องไปหาเมิ่งชิงชิงทันที  ตอนนี้การเตรียมการสำหรับงานประลองให้เพื่อนทั้ง 2 ของเขาก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว  ครั้งนี้จางหนี่หวังขอให้เขาช่วยเป็นกรรมการทดสอบรอบแรกซะด้วย  ไป่ฉีกำลังคิดวิธีคัดคนออกอยู่  เพียงไม่นานเขาก็ยกยิ้มขึ้น

_________________________________

+ฝากเพจนิยายด้วยครับ+