จนแล้วจนรอดผมก็เทงานที่บาร์คืนนี้ มาร่วมวงกินมื้อเย็นกับที่บ้านของโอบอุ่น ผมนั่งอยู่ฝั่งขวามือของที่บ้านในลำดับที่ 3 ถัดจากโอบอุ่น ส่วนบุคคลที่นั่งขวามือข้างหัวโต๊ะ คือพี่ไออุ่น พี่สาวของโอบอุ่น เขาเพิ่งได้เจอพูดคุยก่อนตั้งโต๊ะกินข้าวนี่เอง
“พร้อมหน้าพร้อมตาแล้วก็กินข้าวกันเถอะ”
ประมุขของบ้านกล่าวเปิดมื้อค่ำด้วยประโยคสั้นๆ ก่อนจะลงมือทานอาหารกันพร้อมหน้าพร้อมตา
“วันนี้มีซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวาน ของโปรดอุ่นด้วยน่ะลูก แม่ทำเองกับมือ”
“ขอบคุณครับ”
คุณหญิงมณีตักของโปรดวางลงจานลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างเอาใจ
ซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวานเป็อาหารเสฉวน รสชาติเปรี้ยวหวานกลมกล่อมจากสับปะรด และซอสมะเขือเทศ เมนูอาหารจีนที่เขาโปรดปรานมากที่สุด ใบบ้านมีเขาคนเดียวที่ไม่กินเผ็ด แล้วก็กินไม่ค่อยได้ด้วย เขาชอบอาหารไทยมากกว่าอาหารจีนที่มีรสเผ็ด เค็ม มัน
“คุณแม่ก็ทานเยอะๆ นะครับ”
ลูกชายคนเล็กตักแพนงเนื้อเอาใจผู้เป็แม่ส่งกลับไป อาหารบนโต๊ะในค่ำคืนนี้มีทั้งอาหารไทย จีน ตะวันตก ผสมผสานกัน วางเรียงรายเต็มโต๊ะอาหาร ตอนรับลูกชายคนเล็ก และแขกคนใหม่
“กินเยอะๆ น่ะเ้าเปรม ไม่ต้องเกรงใจ”
“ครับคุณปู่”
ผู้าุโของบ้านดูท่าจะถูกชะตา ถูกอกถูกใจชายหนุ่มเพื่อนหลานชายสุดที่รักพอสมควร ถึงได้เอ่ยปากไถ่ถาม พูดคุยไม่ขาด่ ต่างกับลูกชายด้านซ้ายมือ ที่นิ่งขรึม ไม่พูดไม่จาร่วมสนทนากับเปรมเท่าไหร่นัก
“รสชาติถูกปากไหมล่ะเ้าเปรม”
“ถูกปากครับ มีหลายอย่างที่ผมเพิ่งเคยได้ลอง อย่างเช่น ซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวาน หวานอร่อยสมชื่อเชียวครับ อร่อยจนหยุดกินไม่ได้เลย”
ปากว่าแต่ตากลับมองที่โอบอุ่น ซี่โครงหมูหวานอร่อยของเปรมคงไม่ได้หมายถึงอาหารอย่างเดียวตามที่ปากพูด ส่วนเ้าของซี่โครงหมูกลับนั่งเคี้ยวข้าวตุ้ย ไม่สนใจหรือเอะใจความนัยที่ร่างสูงข้างกันเอ่ย
“ครั้งหน้าก็มาฝากท้องที่นี่บ่อยๆ เสียสิ ให้เ้าอุ่นพามา ฉันจะสอนชงชาแบบใหม่”
“ครับคุณปู่”
“ดูสิ คุณปู่คุยด้วยแท้ๆ ยิ่งจะเคี้ยวข้าวไม่สนใจ”
อุ่นรีบกลืนก้อนข้าวในปาดลงคอก้อนใหญ่ เมื่อพี่สาวข้างกายเอ่ยทัก รีบร่วมวงสนทนาด้วยทันที
“มันอร่อยจน ลืมนึกเลยนิครับพี่อุ่น”
“กินน้ำก่อน เดี๋ยวติดคอ”
“ขอบคุณครับ”
“แล้วนี่จะอยู่ค้างกันรึเปล่า หรือจะกลับกันเลย”
“กลับเลยครับพี่อุ่น มีเปรมมาด้วยอุ่นเกรงใจ”
“เปรมก็นอนค้างด้วยกันเสียที่นี่เลยสิ ไหนๆ พรุ่งนี้ก็วันอาทิตย์ไม่มีเรียนอยู่แล้ว”
คุณหญิงมณีเอ่ยเสริม รั้งลูกชายและแขกตัวสูงให้นอนค้างกันที่บ้าน
“แต่ว่า…”
“ไม่ต้องแต่ ค้างที่นี่ จบ พี่มีเื่อยากคุยกับเราหลายอย่าง”
“เปรมว่าไง”
โอบอุ่นหันไปขอความเห็นจากชายข้างกัน อีกฝ่ายพยักหน้าน้อยกลับมา ในใจลึกๆ เปรมเองก็แอบดีใจที่ได้ค้างบ้านรูมเมทของตน คล้านจะกลับไปนอนที่ห้องคนเดียวก็กระไรอยู่ เพราะตนแอบติดการนอนที่มีอุ่นอยู่ข้างๆ ไปเสียแล้ว
“งั้นก็ได้ครับ”
“ดีเลยเดี๋ยวแม่ให้ คนไปจัดห้องรับรองให้”
“ไม่ต้องหรอกครับคุณแม่ เปรมนอนห้องเดียวกับผมได้”
“เป็แขกจะให้นอนเบียดกับเ้าของได้ยังไงละลูก”
“ไม่เป็อะไรครับคุณน้า ผมนอนได้ครับ จะได้ไม่ต้องลำบากทำความสะอาด”
“เอางั้นเหรอ”
“ครับ”
สุดท้ายวันนี้ก็จบมื้ออาหารด้วย ลำใยแปะก๋วยลอยแก้วน้ำดอกมะลิหอมเย็นชื่นใจ ล้างปากกันไปทั่วหน้า ก่อนแยกย้ายขึ้นห้องทำกิจกรรมส่วนตัวของตน
เหลือก็แต่สองพี่น้องตระกูลอุ่น ที่ยังนั่งร่วมวงสนทนากันอกรสออกชาติที่โถงด้านล่าง ส่วนแขกผู้มาใหม่กลับขึ้นห้องชำระล้างร่างกายก่อนแล้ว ปล่อยให้พี่น้องได้คุยกัน
“ไปไงมาไง ถึงพาเพื่อนใหม่เข้าบ้านได้อ่ะ ปกติพี่เห็นจะมีแค่ปีย์ที่เข้าออกห้องอุ่นตลอด”
“รูมเมทอุ่นครับพี่อุ่น”
อุ่นพี่กับอุ่นน้อง มักจะแทนตัวเองด้วยคำหลังที่ตั้งเหมือนกัน แต่คนอื่นในบ้านจะเรียกพี่ไออุ่นว่า น้องไอ ส่วนผมจะเรียกว่าน้องอุ่น
“ไม่ใช่ว่าที่ยอมแบ่งพื้นที่ส่วนตัวให้คนอื่น เพราะเห็นว่าพ่อหนุ่มคนนั้นหน้าตาดี หล่อเหลาหรอกน่ะ”
“พี่อุ่น! ไม่ใช่นะครับ อุ่นอยากมีรูมเมทจริงๆ ไม่มีอะไรแอบแฝง”
“จริงเหรอ”
“จริงครับ”
“แล้ว เขารู้ไหมว่าอุ่นเป็”
“รู้ครับ”
“พี่โอเอ็มจี มากน่ะ แล้วเพื่อนว่าไง”
“ไม่ว่าไงครับ ก็อยู่ด้วยกันตามปติ”
“อย่าบอกน่ะ ว่าเพื่อนเราก็เป็”
“ไม่ครับ เขาไม่เหมือนอุ่น”
“แล้วเพื่อนโอเคใช่ไหม ไม่ทำอะไรให้อุ่นอึดอัดใช่ไหม”
“โอเคครับ เปรมสัญญาจะเก็บเป็ความลับ”
“โล่งอกไปที”
จะว่าอึดอัดไหม มันก็ต้องมีบ้าง ที่ทำอะไรตามใจชอบไม่ได้นัก แต่โดยรวมข้อดีมันมีมากกว่าข้อเสีย อุ่นโอเค ส่วนข้อเสียคงจะเป็ที่คนเ้าเล่ห์ชอบมาทำให้เขาใจสั่น เต้นไม่เป็จังหวะอยู่บ่อยๆ ถ้าเขาเป็โรคหัวใจป่านนี้ได้นอนตายคอห้องไปแล้ว โชคดีที่หัวใจโอบอุ่นคนนี้เเข็งแรง
“อุ่นกลับขึ้นห้องเถอะ ดึกแล้วจะได้พักผ่อน”
“พี่อุ่นนั่นแหล่ะครับ ที่ต้องพักผ่อนให้มากๆ ทำงานหนักช่วยคุณพ่อมาตลอด ต่างกับอุ่นที่ไม่ได้เื่”
ไม่ต้องสงสัยนะครับว่าทำไมครอบครัวจนจีนถึงไม่เรียกแบบจีน ตอนเด็กๆ คุณปู่เป็คนบอกให้เรียกแบบไทยๆ เพราะตอนนี้เราอยู่ที่แผ่นดินไทย ถึงสัญชาติเราจะเป็จีนก็เถอะ พวกเราเลยเรียกติดปากมาจนถึงทุกวันนี้
“อุ่นยังเด็ก มีหน้าที่เรียนก็เรียนไป โตกว่านี้อีกหน่อยค่อยว่ากัน ตอนนี้ใช้ชีวิตวัยรุ่นให้มีความสุข ใช้ชีวิตในสิ่งที่อยากทำ พี่สนับสนุนอุ่นเสมอ ไม่ว่าจะเื่อะไร พี่มีอุ่นเป็น้องคนเดียว แล้วพี่ก็รักอุ่นมากด้วย เข้าใจไหม”
“เข้าใจครับ ขอบคุณที่พี่อุ่นเข้าใจอุ่น ไม่ดุไม่ว่าไม่ด่าอุ่น ถ้าไม่มีพี่อุ่นเป็พี่สาว อุ่นไม่รู้จะใช้ชีวิตในบ้านหลังนี้ยังไง”
“พี่หวังว่าสักวันที่ครอบครัวจะเข้าใจอุ่น”
“อุ่นก็หวังว่าอย่างนั้น รักพี่ไออุ่นที่สุดในโลกเลย”
“หึ คนขี้แง พูดแค่นี้น้ำตาซึมเชียว”
หญิงสาวปาดเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าน้องชายผู้เป็ที่รัก พร้อมรอยยิ้มปลอบ เป็รอยยิ้มที่อุ่นชอบที่สุด
.
.
“มาสักที กูนั่งตากแอร์จนไข่เเข็งไปหมดแล้วเนี่ย”
“ทะลึ่ง! แล้วทำไมไม่ไปใส่เสื้อผ้าดีๆ”
แล้วมานั่งหน้าสล่อน ท่าทางิ่เหม่อะไรอยู่ตรงนี้กันเนี่ย ผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวต่ำ ไลน์วีเชฟ่เอวเด่นเป็เส้นเห็นชัดทั้งสองข้าง นั่งแหวกขาจนปลายผ้าแยกออกจากกันที่กลางระหว่างขา ่บนเปือยเปล่า กับทรงผมชี้สะเเปะสะปะไม่เป็ทรง เหมือนกับใบหน้าที่ยุ่งเหยิง
“ไม่มีชุด”
“แล้วทำไมไม่บอกเรา”
“แล้วทำไมไม่ถาม มาค้างบ้านผู้ชายกระทันหันแบบนี้ ใครจะเตรียมตัวทัน”
“งั้นก็ไม่ต้องใส่ ปล่อยให้หนาวตายไปเลย”
“แน่ใจ? ไม่ใส่ก็ได้น่ะ ยังไงก็ต้องนอนห่มผ้าอยู่แล้ว จะให้นอนแก้ผ้าก็ไม่ติดน่ะ”
“หน้าไม่อาย คนอะไรมานอนแก้ผ้าให้คนอื่นดู”
“ทำไมจะไม่ได้ กูยังเคยเห็นของมึงเลย น่ารักเชียว มึงเห็นของกูบ้างจะได้หายกัน”
“นี่! ลามก เราไม่อยากเห็นหนอนน้อยของเปรมหรอกน่ะ”
“โห้วอุ่น มึงแรงอยู่น่ะ ของพี่ต้องัทองเท่านั้น”
“อี๋~”
“อี๋เหรอ ได้!”
เปรมรุดเท้าเข้าหาร่างเล็ก ก่อนปลดปมผ้าเช็ดตัวลงพื้นอย่างไม่ใยดี อุ่นรีบหันหน้าหนีคนลามกตรงหน้าทันที
มีอย่างที่ไหนมาแก้ผ้าโชว์ชาวบ้านชาวช่องเขาอย่างหน้าไม่อาย อุ่นรับไม่ได้ ไม่นึกเลยว่าเปรมจะบ้าระห่ำได้ถึงขนาดนี้
“หันหน้าหนีทำไม ดูซะสิ ดูให้เต็มตาว่าของกูมันหนอนน้อยจริงรึเปล่า”
“ไม่! ไอ้คนลามก!”
“จะไปไหน ยังไม่ได้พิสูจน์เลย”
อุ่นเตรียมจะหันหนีคนลามกออกจากห้อง ทว่าร่างสูงกลับคว้าข้อมือเล็กรั้งเอาไว้เสียก่อน พร้อมดึงมือเล็กให้ัักับัทองของตน
ััความอุ่นร้อนหลังฝ่ามือเล็ก เรียกความเขินอายปนโมโหจากโอบอุ่นอยู่ในที ััร้อนปลุกเร้ารูขุมขนให้ตั้งชันขนลุกไปทั้งตัว ั้แ่เกิดมาชายวัย 18 ปี ไม่เคยััของรักของหวงของใครมาก่อน
“ัจริงไหม”
“ปล่อยมือเราน่ะ!”
ร่างเล็กเหวเสียงไม่พอใจ พยายามดึงมือกลับจากการกรอบกุม หากมือของตนนั้นเล็กกว่าอีกคนอยู่มากโข ดึงรั้งเท่าไหร่ก็ไม่สามารถสูงแรงคนตรงหน้าได้
กลับยิ่งทำให้อีกคนได้ใจ กดมือลงส่วนกลางลำตัว ไม่ทราบขนาด อุ่นััได้ว่าตรงนั้นไม่ได้เเข็งขืนตั้งชัน แต่มันกำลังขึ้นลำเป็รูปคล้ายกันกับของเขา
“เปรม!”
“ก้มหน้าลงไปดูก่อน ว่าหนอนจริงไหม ไม่งั้นกูไม่ปล่อยน่ะ”
“ไม่! เราไม่ดู เปรมอย่าแกล้งเรา”
“กูไม่ได้แกล้ง เร็ว ก้มทักท้ายลูกชายกูหน่อย”
ไม่พูดเปล่า เปรมกดหลังมือเล็กบดกลางลำของตัวเองไปในที เปรมรู้สึกถึงระบบไหลเวียนเืของตัวเองมันเปลี่ยนไป มันวิ่งไปกองรวมกันที่กลางลำตัว ปลุกความเป็ชายให้ชูชันตั้งทักทายมือนุ่ม
อุ่นเองก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงไม่ต่างกัน จากความแข็งขืนที่กระตุกดันหลังมือไม่หยุด
“ปะ..เปรม”
“ไม่ต้องใ ลูกชายกูแค่ทักทาย”
“ปล่อยเราก่อน”
“ทักทายลูกชายกูก่อนสิ”
ร่างเล็กเม้มปากอย่างใช้ความคิด ใจหนึ่งก็เขินอาย แต่อีกใจหนึ่งก็อยากจะลองััมันดูสักครั้ง ความคิดตีวนกันให้วุ่น ด้วยความอยากรู้อยากลองของตน
เอาไงดีอุ่น โอกาสไม่ได้มีมาบ่อยๆ น่ะ ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะมีโอกาสได้ลองจับของผู้ชายคนไหนอีกไหม ไหนๆ เปรมก็เสนอแล้ว ลองหน่อยก็คงไม่เป็ไร ไม่น่าจะมีอะไรเสียหายหรอกมั้ง
“เราไม่ได้เริ่มก่อนน่ะ”
มือเล็กคลายกำมือ ค่อยๆ หมุนข้อมือหลับไปััแข็งร้อน ร่างสูงยิ้มกริ่มคลายมือ ให้ความร่วมมือกับอีกฝ่ายเป็อย่างดี
“ครับ ผมเริ่มเองทุกอย่าง”
“ไหน ขอดูหน่อยว่าจะใหญ่อย่างที่ปากว่ารึเปล่า”
คนตัวเล็กเอ่ยวาจาทำเป็ปากเก่ง ทว่ามือกับสั่นไม่หยุด ฝ่ามือนุ่มกอบกุมเอ็นร้อนจนเต็มมือ
เปรมยกยิ้มมุมปาก กับท่าทางอีกคนทำเป็ปากเก่ง แต่ตัวกลับสั่นเป็ลูกนก เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าอุ่นมันจะทำอะไรต่อจากนี้
“มือมึงร้อนจัง”
“ของเปรมก็ร้อน”
มือโอบอุ่นทั้งนุ่ม ทั้งร้อน ชื้นไปด้วยเหงื่อ ไม่คิดว่ามือผู้ชายด้วยกันจะทำให้ขนเขาลุกชันได้ขนาดนี้ แค่แตะค้างไว้เฉยๆ เขายังกระสั่นได้ขนาดนี้ ถ้าขยับจะขนาดไหน
“ขยับมือหน่อย”
ร่างสูงได้คืบจะเอาศอก แยกแยะไม่ออกแล้วในตอนนี้ จากคราแรกเพียงจะแกล้งให้อีกคนเขินอายเล่นก็เท่านั้น ทว่าตอนนี้มันมีความ้ามากว่าให้กำเอ็นไว้นิ่งๆ แบบนี้ เขา้ามากกว่านี้
“พอแล้วได้ไหม เมื่อกี้เราเห็นของเปรมแล้ว”
“ไม่หยุดได้ไหมอุ่น กูอยากได้มากกว่านี้”
“คนโลภมาก”
“ได้ไหมอุ่น”
“คนลามก”
“ใครกันแน่ที่ลามก มือมึงจับไม่ปล่อยเลยน่ะ”
จะให้ปล่อยได้ยังไง เปรมจับมือผมกุมแท่งของตัวเองอยู่ไม่ปล่อย แท่งร้อนตรงนี้มันกระตุกตีมือผมอยู่ตั้งหลายครั้ง ไม่รู้ว่าเป็ตามธรรมชาติ หรือเปรมกระตุกแกล้งเขากันแน่
ยืนแก้ผ้าล่อนจ้อน แล้วยังมีหน้ามาขอให้เขาช่วยขยับมือนี่อีก เขาไม่ใช่เด็กที่ไม่รู้ภาษีภาษา ว่าอีกคน้ามันคืออะไร เขาก็เป็ผู้ชายคนหนึ่งเหมือนกันน่ะ แต่ว่าเอ่ยปากขอให้ช่วยตรงๆ แบบนี้ น่าไม่อายจริงๆ
“โอ้ย! รังแกลูกกูทำไม”
อุ่นตั้งใบบีบเอ็นร้อนอีกฝ่ายไปเต็มแรง สั่งสอนคนหน้าไม่อาย บังคับให้ทำเื่ลามกแบบนี้ได้ลงคอ แต่ว่าหุ่นของเปรม ดีมากจริงๆ มัดกล้ามสมส่วน หน้าท้องขึ้นเป็ก้อนเรียงตัวสวย ่ล่างมัดกล้ามแน่นทุกส่วน สมกับเป็นักกีฬา
ส่วนเื่กลางลำตัวไม่ต้องพูดถึง อุ่นเห็นด้วยตามคำที่อีกคนอวดอ้าง เขาไม่ใช่คนหัวอ่อนเื่เพศ เื่นี้ผมศึกษาทฤษฎีมาดี
“เรายังไม่ได้อาบน้ำ”
เดี๋ยวน่ะ ผมได้ยินอะไรผิดไปรึเปล่าครับ นึกว่าอุ่นจะปฏิเสธ ไล่ตะเพิดผมไปเสียอีก ตอบแบบนี้ผมก็ไปไม่เป็เลยสิครับ อุ่นมันเรียบร้อยแค่ปากสิน่ะ
“ไม่ต้องอาบ ทำเลย”
“เคยทำให้ใครมารึเปล่า”
“ไม่เคย”
“กูก็เหมือนกัน เริ่มไงอ่ะ มึงดูบ่อยนิ”
“จิ ทำไม่เป็ก็ไม่ต้องทำ หลบ! เราจะไปอาบน้ำ”
“ใจเย็นดิ คนมันไม่เคยให้ทำไงว่ะ งั้นถอดเกงเกงก่อน กูถอดคนเดียวมันเขิน”
“อ้ะ! เดี๋ยวก่อน เปรม!”
938
![[จบ] แต่งก่อนค่อยรักกัน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673430100_78053029.webp)
