ตอน 13 อรุณรับรัก
คำคืนที่แสนยาวนาน ผ่านพ้นไปอย่างอบอุ่นเสี่ยวชิงเผลอหลับไปในท่ากอดนั้น กลายเป็ว่าตลอดทั้งคืนเสี่ยวชิงกอดเจ้อิหลับไปอย่างสบายใจ แม้แต่ขยับตัวพลิกหนีเขายังไม่กล้าไฉเจ้อิผู้คลั่งรัก ยอมได้ทุกอย่างเพื่อนางด่านแรกก็ยอมให้ตระคริวแดกแขนทั้งคืน
ตกกลางดึก พอเขาจะเคลิ้มหลับลงหน่อย... เสี่ยวชิงก็ละเมอนอนกินเตียงทิ้งแขนขาชี้ไปคนละทิศละทาง ขาข้างหนึ่งยันหัวองค์ชายใหญ่อย่างไฉเจ้อิ แบบไม่เหลือมาดยศองค์ชายใหญ่ให้น่าเคารพแต่เพื่อให้นางหลับสบายเขายอม
จวนจะรุ่งเช้า จบด้วยท่าที่นางวนหวนตัวกลับ เอาแขนก่ายบนตัวเขาจมูกของนางซบอิงเข้ากับแก้มเจ้อิอย่างจัง
"องค์ชายขอรับ เหตุใดวันนี้องค์ชายยังมิตืนหรือว่าท่านป่วยไข้อันใด โปรดส่งสัญญาณให้หลงตูด้วยขอรับ"สายจนนกน้อยบินโฉบออกหากิน หลงตูเห็นว่าเจ้อิยังไม่ออกจากห้องซึ่งมันเป็การผิดสังเกตุอย่างยิ่ง เขาจึงร้อนใจเดินวนไปมาั้แ่เช้าตรู่มิพ้นะโเรียกในยามสาย
เจ้อิไม่ขานตอบรับใดๆ เพราะเป็ห่วงกลัวว่านางจะสะดุ้งตื่นใ หารู้ไม่ว่าคนที่อยู่ข้างนอกใแทบแย่
"ไม่นะ เงียบงันเกินไปแล้วหรีอว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับองค์ชาย" หลงตูพึมพำกับตัวเองก่อนตัดสินใจพังประตูเข้าไป
"อะ อะ เอ่อ ขออภัยขอรับ เสี่ยวหลงตูเสียมารยาทเองหลงตูผิดไปแล้ว " หลงตูใมาก เมื่อเปิดประตูเข้าไปเห็นแม่นางเสี่ยวชิงนอนกอดเจ้อิแน่นพร้อมจมูกเกยแก้มเจ้อิอยู่อย่างนั้น เขารีบปิดประตูกลับไว้อย่างเดิมวิ่งแจ้นเตลิดหนีไป
ว๊อยยย ว๊ากกกก เสียงเสี่ยวชิงหาวคำโต บิดี้เีบนเตียงกลิ้งตัวไปมากอดรัดเจ้อิแน่น
"อะ อะ อ่าว ขออภัยนะ ลืมไปสนิทเลยว่านอนกับท่านนึกว่ากำลังนอนกอดหมอนข้างน่ะ "
"เมื่อคืนนี้หลับสบายจริง ได้นอนเต็มอิ่มแบบนี้โคตรดี"
"แต่เอะทำไมเขาดูเหมือนคนไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาทั้งคืนเลยล่ะ " เสี่ยวชิงพึมพำในใจ
ไฉเจ้อิแขนชาแทบจะลุกไม่ได้ เขาค่อยๆ ประคองตัวเองลุกขึ้นนั่งสีหน้าแบบโคตรสิ้นหวัง
"ข้าหวังว่า....คืนนี้หลงตูจะเตรียมห้องของเ้าเสร็จเรียบร้อยนะ"เจ้อิรีบพูดด้วยน้ำเสียงตะเตือนไต
"ฮ่าๆ ทำไมอ่ะ ไม่อยากนอนกับฉันแล้วหรอ "เสี่ยวชิงหัวเราะก๊าก ออกมาแบบสะใจ
และแล้วภาระกิจนางสนมคนโปรดก็ได้เริ่มต้นขึ้นหลังจากที่ทั้งสองงัวเงียลุกจากเตียง แยกย้ายกันไปชะล้างตัว
ทุกเช้าจะมีสาวใช้เข้ามาปรนนิบัติจัดเตรียมสำรับรวมถึงเครื่องแต่งกายต่างๆให้เจ้อิ...ชีวิตขององค์ชายใหญ่อย่างเขาดูเหมือนจะไม่มีอะไรให้ยุ่งยากเลย
"ข้ารับเ้าเข้ามาในฐานะนางสนมก็จริง...แต่ทว่ารับเ้าเข้ามานั้นก็เพื่อตบตาฮองเฮาเท่านั้น ข้ามิ้ามั่วสุมอยู่กับสตรีเช่นเ้ามิสู้ต่อไปนี้ให้เ้าเป็นางสนมที่คอยปรนนิบัติจัดแจงความสะดวกให้ข้าเถอะหวังจะให้เ้าปรนนิบัติด้วยร่างกาย ถวายตัวนั้น ตัดออกไปได้เลย "เจ้อิกล่าวพูดเพื่อให้นางสบายใจ และยินยอมอยู่ที่ตำหนักหย่งเล่อแบบไม่คิดหนีเพื่อเก็บทะนุถนอมนางไว้ข้างกายให้ได้นานที่สุด
"นับั้แ่วันนี้ไปสาวใช้สองสามนางจะมาหัดธรรมเนียมวังให้เ้าและเ้าเองควรเรียนรู้การจัดแจงทุกอย่างไว้รอข้าั้แ่เตรียมน้ำร้อนล้างเท้ายันแต่งกายให้ข้า " เพื่อรั้งให้นางอยู่ใกล้กายมากขึ้นไฉเจ้อิขยันออกอุบายจริงๆ ต่อหน้าทำเป็ชักสีหน้าเคร่งขรึมแต่ในใจแทบอยากจะโผเข้ากอด
เขารอวันคืนที่แผนการทวงความยุติธรรมสำเร็จจึงจะเอ่ยความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับตัวของตัวเองให้่นางฟัง
วันนั้นจะเป็วันที่เขาได้สลัดผ้าขาวบางออกมองนางอันเป็ที่รักได้อย่างเต็มตาไร้เื่ปิดบังให้คาใจ
วันนี้เป็วันที่ยากลำบากจริงๆสาวใช้สองสามคนงุ่นง่วนอยู่กับการสอนเสี่ยวชิงทำนั่นทำนี่ทั้งวันทำเอาพลังงานที่เธอสูบจากการนอนหลับอย่างเต็มอิ่มเมื่อคืน หมดลงอย่างรวดเร็ว
"ไอ๊หย๊า นี่มันนรกชัดๆฉันไม่เคยต้องมาเหนื่อยทำอะไรแบบนี้เลย ไม่ไหวๆ ขืนฉันยังยอมเขาต่อไปฉันต้องตายแน่ๆ" เสี่ยวชิงเพิ่งได้นั่งพักหายใจหายคอพิงเอนตัวลงนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ หน้าตำหนักหย่งเล่อ
ไฉเจ้อิที่กำลังดื่มชาอยู่หน้าตำหนักอย่างใจเย็น เห็นแล้วล่ะว่าสาวใช้คนสนิทของฮองเฮากำลังเฝ้าซุ่มดูสถานการณ์หลังจากที่เพิ่งรับสนมเข้ามาเพื่อหวังเอาไปรายงานต่อฮองเฮา รวมหัวกันวางแผนชั่วขั้นต่อไป
เจ้อิทำทีตีหน้ามึนไม่รู้ไม่ชี้ เพื่อให้มันแยบยลยิ่งขึ้นตบตาสาวใช้คนนั้นให้สนิทเป็ฉากๆ เจ้อิตั้งใจะโเสียงดังอย่างน่าประหลาดกระทั่งเสี่ยวชิงสะดุ้งเฮือกด้วยความใ
"หลานเสี่ยวชิง!!! นางสนมต่ำช้าไม่รักดีเ้าไปมุดหัวอยู่ที่ใด เหตุใดมิมาปรนนิบัติข้า!! "
"องค์ชาย เกิดอะไรขึ้นขอรับ "หลงตูเองก็ใไม่น้อย รีบวิ่งแจ้นเข้าหาเจ้อิ
"เสี่ยวหลงตู เ้าอย่าโง่ให้มันมากนักพักนี้เ้าเป็อะไรไป ชอบแส่ไม่เข้าเื่ เมื่อคืน กับรุ่งเช้าก็สองทีแล้วนะ" เจ้อิพยายามกัดฟันพูดเปล่งเสียงออกมาเบาๆ พลางเหมือดเอียงคอส่งซิกให้เสี่ยวหลงตูเห็นว่ากำลังมีคนแอบมอง
"อ้อ ข้าเข้าใจองค์ชายแล้วขอรับที่แท้ก็แค่การแสดงฉากหนึ่ง" หลงตูค่อยๆก้าวเท้าออกไป
"อยู่กับข้ามานมนานยังไม่ชินอีกหรือว่าอะไรจริงอะไรเท็จ " เจ้อิกัดฟันพูดตำหนิหลงตู
"เสี่ยวหลงตู !! ไปพาสนมชั้นต่ำคนนั้นมาให้ข้าเมื่อคืนนี้ข้าทารุณนางเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน ช่างสะใจข้านักต้องขอบคุณฮองเฮายิ่งนัก ที่หาของเล่นมาให้ข้าระบายโทสะอยู่ร่ำๆไป"เจ้อิตะเบงเสียงสั่งหลงตูอย่างหนักแน่น
เสี่ยวชิงที่นั่งหมดสภาพอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ทำท่าทีเงอะงะไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ถูกหลงตูลากตัวเข้าหาเจ้อิซะอย่างนั้น
เสี่ยวชิงผู้ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางถือโอกาสนี้จะแข็งข้อกับเจ้อิเสียให้ได้หวังต่อรองเื่ที่เขาบังคับให้นางเรียนรู้กฏระเบียบวังอะไรนั่น
ลูกสาวมาเฟียผู้เอาแต่ใจ ทนความลำบากได้เพียง 3 ชั่วยาม(คิดตามเวลาจริง คือ 6 ชั่วโมง)ก็เหนื่อยล้าจนทนไม่ไหว
เพื่อตบตาให้สาวใช้ของฮองเฮาเชื่อสนิทใจเจ้อิจำใจต้องรุนแรงกับนางอย่างไร้เหตุผล
"หรือว่าเมื่อคืนนี้ข้าใจดีกับเ้ามากเกินไปงั้นตอนนี้ข้าจะได้เผยร่างมารให้เ้าได้เห็นซะเต็มตา จะได้รู้จักหวาดเกรงข้าเสียบ้าง"ไฉเจ้อิกระชากแขนนางอย่างแรง ก่อนตบหน้านางเสียงดังสนั่น
"นี่เ้า กล้าตบหน้าข้าเลยหรอ!!!เสียแรงที่ข้าเห็นอกเห็นใจท่าน"เสี่ยวชิงเอามืออังแก้มตัวเองข้างที่โดนตบไว้เพราะความเ็ปก่อนลุกขึ้นชี้หน้าด่ากราดเจ้อิแบบไม่ยำเกรง
"นี่เ้ายังกล้าต่อล้อต่อเถียงกับข้าอีกหรือผู้คนต่างรู้ดีว่า สตรีทุกนางที่เข้ามาตำหนักหย่งเล่อของข้าก็เพียงเพื่อบำเรอโทสะของข้าเพียงเท่านั้น โดนแค่นี้ยังน้อยเกินไปสำหรับเ้า"เจ้อิชายตาบอดวาดง้างมือตบนางอย่างแรงอีกข้าง....แรงมือผู้ชายหวดหน้านางอย่างแรงกระทั่งเืสดๆซิบมุมปาก
เห็นทั้งหมดด้วยตาของตัวเองขนาดนั้นสาวใช้นางนั้นรีบกลับไปรายงานฮองเฮาอย่างไว....
เมื่อเห็นว่านางจากไปไกลเจ้อิจึงค่อยผ่อนปรนความรู้สึกและท่าทีอันแสนร้ายกาจลง
แต่ทว่า น้ำตาของนางเริ่มไหลหยดเป็เม็ดๆ มันไม่ใช่น้ำตาของความเสียใจน้อยใจหรืออย่างไร แต่มันคือน้ำตาของความโกรธเสี่ยวชิงไม่เคยมีใครกล้าทำกับเธอรุนแรงขนาดนี้ มีเหรอที่นางจะยอมใคร
หลานเสี่ยวชิง วาดมือรวมแรงหวดตบเจ้อิอย่างแรงซ้ายขวาเท่ากับที่เขาตบเธอ พร้อมกับพูดทิ้งทวนจี้ใจดำของเขาเอาไว้
"จำไว้ ว่าคนอย่างข้าไม่ยอมใครง่ายๆการที่ข้ายอมเชื่อใจไว้ใจท่านเมื่อคืนนี้เป็เพราะข้ามองต่างว่าท่านก็ยังพอเป็คนดีมีน้ำใจอยู่บ้างไม่คิดเลยว่าทุกอย่างที่คิด มันจะผิดเพี้ยนไปมากถึงขนาดนี้ ยังไงซะคนชั่วก็ยังคงเป็คนชั่ว คนอย่างเ้าต่อให้ตายไปก็ไม่มีใครเคียงข้างเชิญโดดเดี่ยวไปชั่วชีวิตเถิด" เสี่ยวชิงวิ่งหนีหลบไปทั้งน้ำตา
"เอ่อ... องค์ชายท่านไม่คิดจะอธิบายอะไรต่อนางหน่อยหรือขอรับ"หลงตูเริ่มเป็ห่วงความรู้สึกของนาง
"ไม่ต้องหรอกความจริงใจที่ข้ามีต่อนางมันก็คือความจริงสักวันหนึ่งข้าเชื่อว่านางจะเข้าใจเจตจำนงของข้าเอง " เจ้อิยังคงใจเย็นอยู่ยินยอมให้นางเข้าใจผิดมหันต์เพื่อไม่ให้ตนต้องเสียการใหญ่
242K
