บทที่3
ตอนที่1หมายหัว
หลังจากที่ฟ้าเดินมาจากร้านข้าวและมาถึงโต็ะนั้น ก็ว่างจานลงอย่างแรง โดยอารมที่ไม่พอใจรุ่นพี่คนนั้น และนั้งลงทำอย่างบุญไม่รับ
เนตร มึงว่างแรงขนาดนี้มึงคว่ำเลยดีไม เพื่อน
ฟ้า กวนตีนไอเนตร !!! ฟ้าสบทออกมาอย่างทันควัน
เนตร อะไม่พูดกะได้55555 โดนด่าเซยเลยตู.....
พี เป็ไรอะไรดูทำหน้า ใครทำไรมึงอีกห้ะ ??
ฟ้า ก็ไอรุ่นพี่ที่มันแย้งโต๊ะพวกเราไงแม่งมันกวนตีนกู
ภา เขาทำอะไรมึงว่ะ มึงถึงดูโกรธได้ขนาดนี้ปกติมึงเป็คนไม่อะไรกับใครอยู่น่ะ
ฟ้า มันให้กูเช็ดคราบน้ำมันที่เปื้อนรองเท้ามันต่อหน้าคนตั้งเยอะเป็มึงอายไมว่ะ
ภา แล้วมันเปื้อนได้ไงว่ะ
ฟ้า ก็กุจะหยิบเงินไม่จ่ายป้าร้านข้าวแต่วางจานไม่ดีเลยหกไปโดนรองเท้ามัน แต่ก็แต่กูก็ขอโทษไปแล้วแม่งไม่ยอม จะเช็ดรองเท้าให้อีก
เนตร เอ้า ก็ทำรองเท้าพี่เขาเปื้อนมึงก็ต้องเช็ดสิว่ะ เนตรพูดขึ้นก่อนโดนสายตาอัมหิตของฟ้าจ้องมอง /กูกินข้าวต่อล่ะ เออกินนี้สิอร่อยน่ะ /เนตรหันไปคุยกับพีอย่างเร็ว
พี แต่ก็อย่างที่ไอเนตรพูดก็ถูก มึงผิด มึงทำเปื้อนมึงก้ต้องเช็ดสิ ใช่ไม
ฟ้า พวกมึงอ่ะไม่เข้าข้างกู ไปเข้าข้างใครไม่รุ้ งอนพวกมึง! พวกเชี้ยๆ ฮือๆ T_T
ภา อย่าแสดงรีบแดกอ่ะข้าว
บันทึกพิเศษ เมฆ
เห้ยพวกมึงเร็วดิหิวข้าวว่ะ เร็วเดี่ยวคนเยอะแม่งโต็ะยิ่งหายากอยู่ มหาลัยก็ออกจะใหญ่มีชื่อเสียงแต่โรงอาหารแม่งโคตรเล็ก ค่าเทอมก็ไม่ใช้น้อย เฮ้ออพูดแล้วเศร้า
สวัสดีครับ นี่คือเสียงของผมเอง นายเมฆา อนุรักษ์ภักดี หรือเรียกเมฆก็ได้ครับ ผมเรียนอยู่คณะ คหกรรมศาสตร์ สาขา ออกแบบแฟชั่นดีไซด์เนอร์ คือที่บ้านผมทำเกี่ยวกับออกแบบเสื้อผ้า อ่ะผมเลยต้องมาเรียนสาขาวิชานี้ แต่ผมก็ชอบน่ะครับ ถึงมาเรียนอะไรที่ผมไม่ชอบผมไม่ทำเด็ดขาด วันนี้เป็วันเปิดเทอมวันแรกของชีวิตปี2ของผม ผมมีเพื่อนสนิม เอ้ย สนิท อยู่2คนครับ ชื่อ ไอนที หรือ นายธารา สิงห์นาคา สาขาเดีวกันกับผม และอีกคน ชื่อไอผา หรือนายภูผา ราชพิศร ไอนี่มันเรียนคณะนิเทศ สาขาการแสดง มันแสดงเก่งมาก แต่ไม่ใช่แต่ในจอน่ะครับ แต่เป็การตอแหลของมัน เนียนจนคิดว่าเป็เร่องจริง มันชอบมาอ่อยสาวหนุ่มๆที่คณะผม มันบอกว่าเบื่อสาวนิเทศอยากมาจีบ สาวอาหารคหกรรมเพื่อเอาประดับบารมีในอนคต แต่ผมยังไม่เห็นมันจริงจังกับใครสักคนเลย รวมถึง ผม ผมไม่อยากใช้คำว่าเ้าชู้น่ะครับแค่ผมยังไม่เจอคนที่ถูกใจ
ส่วนไอนที นั้นมันมีแฟนแล้วครับรักเอยเตยหอมมากันตั้งม.4 จนตอนนี้ แต่แฟนมันไปเรียนเมืองนอกกลับมาเดือนละครั้ง ตามอารมคิดถึง พูดแล้วก็จะอ้วก!!! ตอนนี้พวกผมเดินเข้ามาในโรงอาหารคณะผมแล้วครับ คนเอยะเหมือนเคย แต่ก็ยังพอมีโต็ะอยู่สองสามโต็ะ แต่ผมเจอโต็ะที่้าแล้ว มันคือโต็ะริมสุดที่อาการถ่ายเทมากๆ ลมเย็นสบาย กับอีกโต็ะหนึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ไม่มีพัดลมแต่ก็ไม่ร้อนมากหรอกแต่ไม่ชอบมันอึดอัด ผมเลยมุ้งหน้าไปที่โต็ะเป้ามหมายก่อนวางกระเป๋าลงเพื่อจองโต็ะ แต่!!! มีเด็กกลุ่มเดินมาเหมือนกันแต่ผมวางกระเป๋าก่อนที่เด็กกลุ่มนี้จะวางกระเป๋า
เพราะฉนันผมมีสิทธิ์ได้โต็ะนี้ แต่มีไอเด็กหนึ่งในกลุ่มนี้ สบทคำออกมาคำนึงซึ่งผมฟังไม่ถนัดเพระเสียงคุยกันในโรงอาหาร
เมื่อกี้น้องว่าอะไรน่ะคับ ผมถามน้องมันไปเพื่อจะฟังคำพูดเมื่อกี้ที่ไม่ได้ยิน
เชี้ยครับ น้องมันผมมาแบบนี้ ครับทุกคนนี่หรือรุ่นน้องที่พูดกับรุ่นพี่ แล้วดูสีหน้ามันจะกินหัวผมอยู่แล้ว
เห้ยน้องมึงมาด่าพี่ทำไมว่ะ /พวกพี่แม่งมีไม่มีมารยาทพวกผมมาก่อนก็ต้องได้โต็ะนี้ดิว่ะ / น้องมาแม่งเป็ชุด มันก่อนตอนไหนว่ะแม่งก็มาพร้อมป่าว(คิดในใจ)/เห้ยน้องก็มาถึงพร้อมกันป่าวว่ะกูว่างก่อนก็ต้องได้นั้งดิโต็นอื่นเยอะแยะไปหาโต็ะใหม่นั้งดิ บ้าป่าวว่ะ ผมไม่ยอมแพ้ตอกมันเป็ชุดเหมือนกัน /ไอฟ้าไปเถอะ อย่ามีเื่กันเลย นั้นโต็ะนั้นว่างแล้วไปโต็ะนั้น เถอะไปๆ/ ดีน่ะเพื่อนน้องมันห้ามไว้มันมีมวยแย่งโต็ะแน่ๆเลยครับพี่น้องและผมก็ได้หมายหัวไอน้องคนนี้ไว้แล้วเจอดีแน่ๆ
พอได้นั้งแล้วกับเพื่อนก็แยกกันไปซื้อข้าวกินโดยวันนี้รู้สึกอยากกอนข้าวร้านป้าร้านโปรดผมเลยมุ้งที่ร้านป้าอย่างไว้ ป้าแกทำอร่อยและให้เยอะด้วยนี้หละเดอะเบสของผม พอไปถึงคิวก็ไม่ยาวมาก น้องแฟนคลับของให้ผมเข้าไปซื้อก่อน แหม่ะสงสัยต้องตอบแทนหน่อยล่ะ แต่ทันใดนั้น!!! ข้าวไข่เจียวกับไส้กรอกของไอคนคิวข้างหน้ามันทำหกใส่ผม โอ้ยยยยยW้hat ?? อะไรกับครับเนี้ย แต่ที่พีคกว่าคนที่ทำหกมันคือรุ่นทีมันด่าผมไปตะกี้ /เห้ยมึง อะไรเนี้ย รองเท้ากูแม่งเอ้ย ผมสบทออกไปอย่างโหโม โดยวคิดว่าไอน้องมันจะแกล้งผม น้องมันยืนนิ้งไม่พูดไม่จา/ แม่งทำคนอื่นเลอะยังไม่ขอโทษอีกหรอว่ะ เป็คนยังไงเนี้ย ผมเริ่มเดือดเล็กๆ/ ขอโทษครับพี่ผมไม่ได้ตั้งใจ /ผมแกล้งหยอกมันไปว่า เหอะไม่ได้ตั้งใจหรอหรือตั้งใจกันแน่ ผมแกล้งยั่วโมโหมัน แต่เป็ไปตามคาด มันโมโหแล้วครับ / เห้ยใครจะเอาของกินมาโยนเลยว่ะ พี่บ้าป่าวเนี้ย /โมโหแล้วก็มาด่าผมอีกแทนที่มันจะรับผิดชอบ ผมยิ่งเดือดขึ้นไปใหญ่จากที่จะแกล้งเล่นตอนนี้ผมเริ่มจริงจังล่ะ /อ้าวนี่มึง มาขึ้นเสียงใส่กูอีก แทนที่จะรับผมชอบ /แล้วให้ผมทำยังไงล่ะครับ / น้องมันเปรียบโทนเสียงเป็เสียงเรียบใส่สือถึงว่ามันใกล้ปรีดแตกแล้ว /ทำเลอะตรงไหนก็เช็ดตรงนั้นให้ สะอาด พอน้องมันได้ดยินที่ผมพูดมันหยิบผ้าเช็ดน้าออกมาจากระเป๋ากางเกงแล้วก้มมาเช็ดที่ร้องเท้าของผม แต่ที่ผมบอกเช็ดให้สะอาดคือตรงกางเกงผมต่างหากเพราะเม็ด้ข้าวกับเศษไข่มันเลอะนิดเกียวแค่นั้น น้องมันเช็ดเสร็จน้องมันเงยหน้าพร้อมขอบตาที่แดงขึ้นสี ทำให้ผมรู้จึกผิดที่ทำกับน้องมันเกินไปจริงๆ และน้องมันก็จ่ายตังให่ป้า พร้อมหยิบข้าวจานใหม่ที่ป้าแกทำให้ มันจ่ายร้อยหนึ่งแต่ค่าข้าวแค่60 แต่น้องมันบอกว่าต้องทอน/คิดในใจ (เหอะไอน้องรวยมากมึง) / อ้าวลูกตังทอนลูก ป้าแกเรียกตามหลังน้องคนนั้นแต่น้องมันไม่ได้หันกลับมาเลย /อ้าวเมฆลูกนั้นคนรู้จักเอ็งรึป้าฝากไปให้น้องมันหน่อยน่ะ /ได้ครับผม ผมตอบรับป้าแล้วหยิบทอนของไอน้องคนน้องแล้วกลับนั้งโต็ะ โดยคิดว่าจะเอาเงินไปคืนยังไงดี น้องมันต้องเกลียดขี้หน้าผมไปแล้วแน่ๆ
จบบันทึกพิเศษ เมฆ
ก้จบลงไปแล้วน่ะครับสำหรับบทที่3 ตอนที่1 กับนิยาย เื่ แอบรักนายช่างตัดเสื้อ หากชอบผลงานอย่าลืมกดไลค์กแชร์ และกดติดตามด้วยน่ะครับ