เกิดใหม่ในเรื่องแนวยูริ

ตอนที่แปดสิบห้า การเดินทางก้าวต่อไป

แม้สมองผมจะคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยแต่มือของผมก็เคลื่อนไหวไปมาที่หน้าท้องของคานาเอะทั้งในการเพิ่มประสาทสัมผัสสร้างความรู้สึกดีเป็นทวีคูณและการควบคุมพลังเวทย์ในรูปแบบที่ซ่อนเร้นและละเอียดมากขึ้น

“อื้อ อื้อ”

คานาเอะยังขยับตัวไปมาตามแรงมือของผม

อย่างที่บากิว่าไว้การโจมตีในจุดที่คู่ต่อสู้ต้องการ ก็คือการต่อสู้อย่างหนึ่งเช่นกัน

การที่ผมวิ่งเร็วสู่เป้าหมายและตอนนี้ผมก็หยุดเพื่อ“เถลไถล” ก็คือความเก่งกาจอย่างหนึ่งเช่นกัน

คือสิ่งที่ริวว่าเอาไว้ว่า

การสืบต่อทายาทเพื่อไปสู่รุ่นต่อไปก็คือความแข็งแกร่งอย่างหนึ่งเช่นกัน

ความแข็งแกร่งของชีวิต

แต่ตามนิสัยของพระเอกโชวเน็น

เขาคิดว่าตนเองยังฝึกฝนไม่พอที่จะสามารถสอนศิษย์เพื่อสืบต่อไปสู่รุ่นต่อไปได้และโชวริวเค็นใส่น้ำตกเพื่อฝึกวิชาต่อไป

ผมเองก็เช่นกัน

ยังมีเรื่องมากมายที่ให้ผมทำได้

จากการที่เริ่มคิดว่าแข็งแกร่งเพื่อตัวคนเดียว

ตอนนี้ผมชักเริ่มคิดเรื่องการหาพวกมาเป็นหมู่คณะมากขึ้นแล้ว

ว่าผมจะลากพวกเธอมาล่มหัวจมท้ายกับผมแม้พวกเธอจะไม่อยากก็ตาม

ไม่น่าเชื่อว่าพอผ่านประสบการณ์บางอย่างมาผมก็เริ่มคิดทำเรื่องที่ก่อนหน้านี้ไม่คิดจะทำแล้วศักดิ์ศรีที่มีอยู่ในใจน้อยนิดของผมที่ไม่คิดว่าตนเองมีก็หายไป

แต่เป้าหมายเท่านั้นที่อยู่ในใจของผม

คนเราเสียบางอย่างของตนเองไปเพื่อเป้าหมายสินะ?

ไม่ว่าบางอย่างนั้นจะเป็นอะไรก็ตาม?

ปิ๊ง

ผมดีดน้ำไปทางประตูและ

ปิ้ง

โคโคโนะที่แอบมองอยู่ใช้หางปัดไดด้วยความรวดเร็ว

“โคโคโระไม่ได้แอบดูนะ”

ก่อนที่จะหลบไปนอกห้องอีกครั้ง

ผมถอนหายใจคิดว่าได้หมดเวลาพักแล้ว

คงต้องเริ่มฝึกอย่างจริงจังเสียที

ผมไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรค

“ขออาหารชุดแพ็กพิเศษสองชุด”

อาหารที่ช่วยให้เราเพิ่มค่าสถานะได้ขอเพียงแค่เรากินได้หมดเท่านั้น

...

ไม่นานโคโคโระก็มาปรากฏตัวในชุดของนินจา[+Stealth 50% ใช้ได้ในอีเวนท์เท่านั้น]

“เจ้านั่นหรือที่มาท้าทายมื้อพิเศษเดอลุกซ์โคโคโระ”

เธอเสกโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารต่างๆออกมาจนเต็มไปหมด

“เจ้าจะผ่านการทดสอบนี้ไปได้หรือไม่โคโคโระ”

นี่ล่ะครับการทดสอบของมินิเกมส์ล่ะ

ปัญหาน้อยนิดแต่มหาศาลคือ

หากเป็นในเกมส์เราจะไม่อิ่มจริงๆเพราะเราแค่ต้องกดปุ่มให้สามารถเคี้ยวและกลืนได้ด้วยความรวดเร็วเท่านั้น

แต่ในชีวิตจริงแล้วผมเห็นอาหารที่วางกองเต็มโต๊ะก็เริ่มทำให้ผมคิดมากขึ้นมานิดๆแล้ว