แม่สามีของเธอและหญิงสาวคนหนึ่งคล้องแขนกันเดินมาพลางพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน พอเธอมองดีๆ ก็จำผู้หญิงคนนั้นได้ เธอเป็ผู้หญิงที่อยู่กับสามีเธอเมื่อคืน
แม่สามีไม่คิดว่าเธอจะพบลู่เหยาในโรงพยาบาลเมื่อทั้งสองสบตากัน ใบหน้าของคุณนายเส้าก็ดูกระอักกระอ่วน เธอพยักหน้าให้ลู่เหยาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม“ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย หยุ่นเชินเลยให้เสว่จือพาฉันมาโรงพยาบาล เธออย่าคิดมากนะ”
“หนูเข้าใจค่ะ เธอเป็ผู้ช่วยของหยุ่นเชิน” ลู่เหยายิ้มแล้วกอดแขนแม่เธอไว้แน่น และพูดอย่างไม่กลัวว่า“แม่คะ ครั้งหน้าแม่โทรหาหนูก็ได้นะคะ ไม่ต้องเรียกคนนอกหรอก”
แม่สามีได้แต่ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน
ในทางกลับกันฟู่เสว่จือนั้นหยิ่งทะนงมาก พอได้ยินคำพูดเยาะเย้ยของลู่เหยาสีหน้าก็เ็าทันที “คุณลู่คะ ดิฉันเป็ผู้ช่วยของประธานเส้า การดูแลแม่ของเขาก็เป็ความรับผิดชอบของฉันค่ะฉันไม่ใช่คนนอก”
เมื่อเห็นหญิงสาวทำตัวหยิ่งยโสขนาดนี้ แม่ของลู่เหยาก็ไม่พอใจพยายามจะเถียงแทนลูกสาว
ลู่เหยาห้ามแม่ของเธอไว้และพูดด้วยเสียงเรียบๆ“เ้านายของคุณคือประธานเส้า ฉันเป็ภรรยาของเขา คุณควรจะเรียกฉันว่าคุณนายเส้า ไม่ใช่คุณลู่นะคะเื่แบบนี้คุณยังทำไม่ได้ ฉันชักสงสัยแล้วสิว่าคุณมาเป็ผู้ช่วยได้ยังไง”
ใบหน้าของฟู่เสว่จือหม่นลง
ลู่เหยามองเธอแวบหนึ่งและหันมายิ้มให้แม่สามี“แม่ค่ะ ขอโทษนะคะ หนูมีธุระ คงอยู่เป็เพื่อนแม่ได้ งั้นให้คุณเสว่จือส่งแม่กลับนะคะหนูขอตัวก่อน”
“จ้ะ” แม่สามีพยักหน้า แต่ไม่ได้พูดอะไรมาก
ลู่เหยาเห็นแววตาที่ดูถูกเธอ แต่เธอแกล้งทำเป็มองไม่เห็นแค่เดินผ่านทั้งคู่ไปกับแม่เงียบๆ
ก่อนแต่งงาน เธอดูแลคนในตระกูลเส้าตลอด และมักจะมีของขวัญไปเยี่ยมพวกท่านเสมอแต่ก็ไม่มีใครดีกับเธอ ยกเว้นคุณแม่เส้า อาจเป็เพราะตอนนั้นตระกูลลู่มีเงินล่ะมั้ง
ตอนที่แม่สามีรักษาตัวที่โรงพยาบาลเนื่องจากนิ่วในไตลู่เหยาก็คอยดูแลเธอเกือบหนึ่งเดือน เธอเตรียมอาหารสามมื้อไปโรงพยาบาลทุกวันจนกระทั่งออกจากโรงพยาบาล
แต่ถึงแม้ว่าเธอจะดีกับแม่สามีมากแค่ไหน แม่เส้าก็เหมือนกับลูกชายของเธอที่ทำเ็าใส่และไม่ใส่ใจ
ลู่เหยารู้สึกเหนื่อย…
เหนื่อยมากจริงๆ
ไม่ว่าเธอจะดีมากแค่ไหน เส้าหยุ่นเชินก็ไม่เคยเห็น
ลู่เหยาพบว่าเธอลืมยาสองถุงตอนที่เธอออกจากโรงพยาบาลจึงให้แม่ของเธอรอก่อน ส่วนเธอก็กลับไปเอา
หญิงสาวพบกับฟู่เสว่จื่อตรงโถงทางเดิน แต่แม่สามีไม่ได้อยู่ด้วย
เมื่อเห็นลู่เหยา ฟู่เสว่จือที่ใส่ส้นสูงก็เดินเข้ามาขวางเธอเอาไว้“ลู่เหยา พวกเรามาคุยกันหน่อย” ท่าทางของเธอดูก้าวร้าวมาก
ลู่เหยาไม่สนใจเธอ แล้วเดินอ้อมไปทางอื่นแต่ฟู่เสว่จือยังคงขวางทางอยู่ เธอจึงหยุดเดิน
“มีอะไร!”
"ฉันชื่อฟู่เสว่จือ เธอไปตรวจสอบข้อมูลตระกูลฉันได้"น้ำเสียงของเธอเหยียดหยาม “และฉันก็รู้เื่ความพินาศของพ่อเธอด้วย”
ลู่เหยาทำเหมือนจะหัวเราะ "เื่ของพ่อฉันเป็ข่าวไปทั้งเมืองถ้าเธอไม่รู้ก็คงแปลก"
ในตอนเช้าขณะที่เธอรอเส้าหยุ่นเชินอยู่ที่โรงพยาบาลเธอได้ค้นข้อมูลของฟู่เสว่จือคนนี้ในโทรศัพท์แล้ว พ่อของเธอทำงานในธุรกิจอสังหาริมทรัพย์มีทรัพย์สินกว่าหนึ่งร้อยล้านหยวนเธอจึงเป็เหมือนเ้าหญิงของแวดวงชั้นสูง
เหตุผลที่หญิงสาวไฮโซคนนี้จะยอมเป็ผู้ช่วยของใครสักคนก็รู้ๆกันอยู่
ฟู่เสว่จือไม่อยากเสียเวลากับลู่เหยาเลยพูดเข้าประเด็น“ฉันรู้ว่าเธอต้องใช้เงินสองล้าน ถ้าเธอหย่ากับเส้าหยุ่นเชิน ฉันจะให้เงินเธอ”
เธอหยิบเช็คออกมาจากกระเป๋า เขียนตัวเลขลงไปและใช้สองนิ้วยื่นให้ลู่เหยา
เธอเหลือบมองไปที่เช็ค เป็เช็คเงินสดสองล้านหยวนถ้าเธอตอบตกลงตอนนี้ เธอก็ไปเอาเงินสดที่ธนาคารได้ทันที
ทว่าลู่เหยาไม่ได้หยิบมันขึ้นมา หญิงสาวทำแค่เหลือบมองอีกฝ่ายเรียบๆ
“ฉันกับเส้าหยุ่นเชินมีความสุขกันดี ทำไมพวกเราต้องหย่ากันด้วยล่ะและก็ไม่ใช่ว่าฉันยืมเงินสองล้านจากคนอื่นไม่ได้สักหน่อย”
6K
