ระบบเปลี่ยนชีวิต

นักฆ่า
หลี่หลินจ้องมองลงไปที่หน้าจอโทรศัทพ์ของเธอ เธอได้เห็นซีตงคนที่พ่อกับแม่ของเธอจะให้หมั้นด้วยเป็นครั้งแรก เธอพบว่าเขาหล่อมาก
แต่ความหล่อของเขา ก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกชอบเขาขึ้นมาเลย เธอเพียงรู้สึกเฉยๆ เท่านั้น
“นายดูสิ” เธอเงยหน้าขึ้นและส่งโทรศัทพ์ให้กับไป๋เฉิน
ไป๋เฉินรับมาดู แต่ในทันทีที่เขาได้เห็นความหล่อเหลาของซีตง ใบหน้าของเขาก็หม่นหมองลงเล็กน้อย เพราะเขาหล่อสู้อีกฝ่ายไม่ได้เลย
เขาต้องเงยหน้า มองไปที่หลี่หลิน ก่อนจะถามออกไปอย่างลังเล “เธอ...เธอไม่ชอบเขาเหรอ?”
“ใช่” หลี่หลินตอบอย่างไม่ลังเลเลย “ฉันไม่ชอบเขา”
“ดีแล้ว” ไป๋เฉินถอนหายใจออกมา หากว่าหลี่หลินไปชอบซีตง เขาก็คงจะไม่สามารถทำอะไรได้ ต่อให้เขาชอบเธอก็ตาม
“นายดูรูปของเขาแล้ว นายจะช่วยฉันยังไง?” เธอถาม
ไป๋เฉินยิ้มอย่างลึกลับ “เธออยากจะรู้เหรอ?”
“ใช่ ฉันอยากรู้”
“ฉันยังบอกเธอไม่ได้ แต่ฉันรับรองเลยว่าพ่อแม่ของเธอ จะยกเลิกความคิดที่จะให้เธอหมั้นกับซีตงคนนี้อย่างแน่นอน” เขารู้ชื่อของซีตงจากแท็บค้นหาของ Baidu จึงไม่แปลกอะไรที่เขาจะพูดออกมา
“โกหก!” หลี่หลินลุกออกจากเตียง สีหน้าเธอดูโกรธมาก “นายต้องโกหกฉันแน่!”
เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เชื่อไป๋เฉิน แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่แปลกอะไร ในความคิดของเธอ แม้แต่เธอยังไม่สามารถที่จะทำอะไรได้ แล้วไป๋เฉินจะทำให้พ่อกับแม่ของเธอเปลี่ยนใจได้ยังไง?
“ถ้างั้นเรามาพนันกันไหม?” ไป๋เฉินไม่ได้พยายามบอกว่าเขาจะทำได้ เขาเลือกที่จะขอพนันกับเธอแทน
“พนันอะไร?” เธอถาม คิ้วคู่สวยขมวดขึ้น ใบหน้าน่ารักฉายแววสงสัย
“จูบ” เขาพูดด้วยรอยยิ้ม
“นาย!” ใบหน้าของหลี่หลินขึ้นสีแดงในทันที เมื่อเธอได้ยินคำพูดของเขา เธอพลันนึกไปถึงเมื่อวานนี้ ตอนที่ถูกไป๋เฉินจูบ ใบหน้าต้องร้อนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
“เธอจะพนันไหม?” ไป๋เฉินยิ้มและถาม
หลี่หลินคิดอยู่พักหนึ่งด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ แต่สุดท้ายเธอก็พยักหน้า “แต่ถ้านายแพ้ นายต้องมาเป็นเบ้ของฉันครึ่งปี!”
ด้วยคำพูดนี้ของเธอ เป็นที่แน่นอนว่าเธอไม่คิดว่าการพนันในครั้งนี้ไป๋เฉินจะเป็นฝ่ายชนะ เธอจึงคิดจะให้เขามาเป็นเบ้รับใช้ของเธอครึ่งปีเลย
“ไม่มีปัญหา” ไป๋เฉินยังคงยิ้มอยู่ เขาพยักหน้าอย่างไม่ลังเล เพราะไม่ว่าจะยังไง เขาก็ต้องเป็นผู้ชนะการพนันในครั้งนี้อยู่แล้ว
ไป๋เฉินอดนึกขึ้นมาไม่ได้ที่จะได้จูบริมฝีปากอันนุ่มนวลหอมหวานของหลี่หลินอีกครั้ง
เขาส่ายหน้าเล็กน้อย เลือกที่จะเลิกคิดเรื่องนี้ก่อน เขาพลันดูข้อมูลของซีตงและพบว่าซีตงเป็นคนจากหนึ่งในห้าตระกูลใหญ่ของปักกิ่ง ใบหน้าของเขาต้องเปลี่ยนไปเล็กน้อย
แต่ใบหน้าของเขาก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เดิมทีเขาก็ไม่ชอบพวกคนในตระกูลใหญ่ของปักกิ่งอยู่แล้ว เขาจึงคิดที่จะทำให้พ่อกับแม่ของหลี่หลิน มองซีตงคนนี้อย่างเกลียดชังไปเลย!
เขาพลันส่งโทรศัพท์คืนให้กับเธอ
หลี่หลินรับมา เธอกดออกจากหน้าเว็บ Baidu แต่ทันใดนั้น เธอก็เห็นข้อความสองข้อความ เธอกวาดตามองผ่านๆ ก็เห็นว่าเป็นข้อความของสายที่ไม่ได้รับ
จากพ่อของเธอห้าสาย และจากแม่ของเธอสิบสาย
อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้สนใจมันเลย พลันกดปิดเครื่องไป
“เธอพักอยู่ที่นี่ก่อนนะ ฉันจะไปเอาน้ำดื่มมาให้” ไป๋เฉินพูด ก่อนจะทิ้งหลี่หลินไว้ในห้องของเขาคนเดียว
หลังจากไป๋เฉินออกไป หลี่หลินก็เริ่มเดินสำรวจห้องของเขา
“นี่คือห้องนอนของไป๋เฉิน...” เธอพึมพำด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ เธอพบว่ามันเต็มไปด้วยกลิ่นของเขา
...............................................
เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง จนมาถึงช่วงหนึ่งทุ่ม ไป๋เฉินแอบออกจากบ้านอย่างลับๆ โดยที่ไม่ให้พ่อกับแม่ของเขาและหลี่หลินรู้ตัว
ในช่วงหกโมงเย็นที่ผ่านมา เขาได้ร่วมทานข้าวกับพ่อแม่ของเขาและหลี่หลิน
พอเขาบอกออกไปว่าเธอจะค้างคืนด้วย พ่อกับแม่ของเขาก็ตื่นตระหนก กลัวว่าเขาจะทำอะไรเกินเลยต่อหลี่หลิน ก่อนที่จะแต่งงานกัน
แต่พ่อกับแม่ของเขาก็อนุญาต แต่เขาต้องนอนข้างล่างกับพ่อของเขา ส่วนข้างบนหลี่หลินต้องนอนกับแม่ของเขา
ไป๋เฉินย่อมไม่มีปัญหาในจุดนี้ เขาพยักหน้ารับคำด้วยรอยยิ้มในทันที
ในตอนนี้เขาออกมาถึงหน้าทางเข้าย่านการค้าซิงเซิงแล้ว แม้ว่ามันจะเพียงแค่หนึ่งทุ่ม แต่ร้านขายของต่างๆ ก็ทยอยปิดกันแล้ว
มีแสงไฟจากเสาหลอดไฟที่ติดอยู่ตามมุมต่างๆ ของถนน ทำให้เวลากลางคืนแบบนี้ไม่ค่อยมืด
สาเหตุที่ทำให้ไป๋เฉินต้องแอบออกมาจากบ้านในเวลานี้นั้น ก็คือเขาต้องการที่จะเปลี่ยนหน้าเป็นซีตง แล้วไปสร้างปัญหาหรือความไม่พอใจให้กับพ่อแม่ของหลี่หลิน เพื่อให้พวกเขาเปลี่ยนใจที่จะให้เธอหมั้นกับซีตง
ส่วนเรื่องของภารกิจที่จะให้ไปพูดคุยกับหญิงสาวลึกลับนั้น เขาเลือกที่จะทำมันในภายหลัง หลังจากที่เขาจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว
ไป๋เฉินเดินออกมาถึงหน้าทางเข้าย่านการค้าซิงเซิงได้ชั่วครู่หนึ่ง เขาก็เดินเข้าไปยังพุ่มไม้ที่เขาจัดการกับพวกปากวนไป เขามองซ้ายมองขวาเล็กน้อย เพื่อดูว่าไม่มีใครเห็นเขา
เห็นได้ชัดว่าเขาต้องมาในที่ลับตาคนแบบนี้ ก็เพื่อที่จะได้ใช้ทักษะเดินชมดาว
เขาต้องการที่จะใช้ทักษะเดินชมดาว เพื่อไปยังบ้านของหลี่หลิน ซึ่งมันอยู่ค่อนข้างที่จะไกลจากที่นี่พอสมควร
แต่ในเรื่องการใช้ทักษะเดินชมดาวนี้ ก็ทำให้ไป๋เฉินรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก เนื่องจากเขาจะได้สัมผัสถึงการเหาะเหินเดินบนอากาศเป็นครั้งแรกในชีวิต
โดยไม่อยากที่จะเวลา ไป๋เฉินเตรียมที่จะใช้ทักษะเดินชมดาว
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะได้ใช้มัน ก็มีเสียงหัวเราะน่าขนลุกดังขึ้นมา
“ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่คิดเลยว่านักฆ่ามือพระกาฬอย่างฉันหูทงคนนี้ จะไม่ต้องเสียแรงไปฆ่าคนถึงบ้าน”
ได้ยินเสียงนี้ สีหน้าของไป๋เฉินก็เปลี่ยนไป เขารีบหมุนตัวกลับหลัง มองไปยังชายในชุดคลุมสีดำที่กำลังเดินออกจากหลังพุ่มไม้มา
“แกเป็นใคร?” เขาถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ฉันเป็นใคร?” หูทงหยุดเดิน ก่อนจะแค่นเสียงด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา
“ฉันต้องเป็นคนที่จะมาเอาชีวิตแกอยู่แล้ว!”
“มาเอาชีวิตฉัน?” ไป๋เฉินพูด เขาดูไม่มีความหวาดกลัวอยู่เลย จะมีก็เพียงแต่ความระมัดระวังเท่านั้น
“ถูกต้อง ฉันหูทงได้รับหน้าที่ให้มาฆ่าแก โทษฐานที่แกกล้าเหิมเกิมต่อแก๊งเสือขาว!” หูทงแสยะยิ้มขึ้น พร้อมๆ กับพูดออกมาอย่างเย็นชา
จบบทที่ 44

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 44 : นักฆ่า

คล้ายกับเรื่องระบบเปลี่ยนชีวิต ที่คุณอ่าน

ระบบเปลี่ยนชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 44 : นักฆ่า

คล้ายกับเรื่องระบบเปลี่ยนชีวิต ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้