นักฆ่าฆ่าตัวตายไปเสียแล้ว ดูท่าเขาจะแห่วความอยากรู้นั้น บีบลูกกะตานั้นจนดังแผละ ตอนนี้ตามตัวเขาเปื้อนเือีกครั้ง เขามุ่งหน้าไปบ่อน้ำร้อนต่อโดยไม่สนใจอี้หลง
ฟ่านเว่ยรีบถอดชุดออกแล้วหย่อนตัวลงในน้ำ มันช่างสบายเสียปะไร ก่อนจะได้ยินเสียงน้ำดังข้างๆ เขาหันไปมองเห็นชายสมหน้ากากสีทองเปลือยกายลงมานั่งข้างเขา
ส่งสายตาวิบวับมาให้เขา ฟ่านเว่ยทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ก่อนเชิดหน้าหันไปทางอื่น ทันใดนั้นก็มีนิ้วมาจิ้มที่แก้มของเขา ฟ่านเว่นหนังตากระตุก ดูท่าคนผู้นี้อยากตาย
"สามี เหตุใดเ้าถึงสวมหน้ากากเล่า"ฟ่านเว่ยหันไปพูดด้วยรอยยิ้มแต่เสียงรอดไรฟันออกมา
"ข้าบอกว่าข้าไม่ใช่อี้หลง"อี้หลงกระแอมในลำคอเสียงแข็ง ฟ่านเว่ยเบะปาก หรี่ตาเย็นก่อนขยับตัวห่างออกไปอีกนิด ทันใดนั้นเขาก็นึกอะไรสนุกๆได้ ได้เวลาสั่งสอนคนปากแข็งแล้ว
"อาโยว งั้นข้าก็ผิดไปแล้ว ข้านึกว่าท่านเป็สามีข้า เฮ้อ ถ้าสามีข้าอยู่ที่นี้ด้วย ข้าว่าจะชวนเล่นเกมบางอย่างที่สนุกๆอย่างที่สามีภรรยาทำกัน"ฟ่านเว่ยทำหน้าเศร้า กระพริบตาช้าๆ ยืนขึ้นเผยร่างกายขาวนั้น อี้หลงที่เห็นก็ตัวสั่นร่างกายของเขาร้อนผ่าวบวกกับเจอบ่อน้ำพุร้อนเข้าไปอีก ตาพร่ามัว สองตาจ้องยอดเม็ดเชอร์รี่เขม็งก่อนที่จะยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เขารู้สึกร้อนจมูก
ฟ่านเว่ยเห็นจึงหยุดท่าทาง หรี่ตาลง มองส่วนล่างของอี้หลง ก่อนที่จะเบิกตากว้าง อืม ฟ่านเว่ยแสยะยิ้มก่อนที่จะยกขาปลายเท้าเนียนสวยถีบยอดันั้นจนอี้หลงสะดุ้ง เขาฉวยโอกาสนั้นที่อี้หลงเผลอ ยื่นมือออกไปจะถอดหน้ากากออก แต่อี้หลงที่ตั้งสติทันปัดมือทิ้ง ฟ่านเว่ยก็ยื่นไปอีกอี้หลงก็ปัดไปอีก ทั้งสองเริ่มต่อสู้กัน คนหนึ่งส่งคนหนึ่งปัดทิ้ง อี้หลงเหงื่อแตกเขาควรตั้งสมาธิแต่สายตากลับทรยศจ้องมองบนยอดนั้น หัวใจเต้นรัวดั่งกลอง กลืนน้ำลายลง ฟ่านเว่ยรีบยื่นมือไปจนจับหน้ากากนั้นได้แต่มือของอี้หลงก็จับแขนเขา
อี้หลงกลืนน้ำลายดังอีกอึก เขาตัวสั่นพยายามสะกดสติอารมณ์ของตน แต่สุดท้ายมันก็แตกกระเจิดเมื่อฟ่านเว่ยใช้ขาข้างหนึ่งเกี่ยวเอวเขาประชิดตัว เขาตัวนิ่งค้างรู้สึกในสมองะเิ ทันใดนั้นฟ่านเว่ยใช้จังหวะถอดหน้ากากนั้นออกมา
เมื่อใบหน้านั้นสู่สายตาฟ่านเว่ย ทำเอาฟ่านเว่ยตัวแข็งค้างนิ่ง ใบหน้านั้นคือใบหน้าของศัตรูมนุษยชาติ คนที่อยู่กับเขาคนสุดท้ายก่อนที่จะตายพร้อมกันในชาติที่แล้ว
"ภรรยา~ อย่าโกรธไปเลย"อี้หลงเมื่อเห็นฟ่านเว่ยนิ่งค้าง ตาโต เขาก็นึกว่าฟ่านเว่ยโกรธตนที่โกหก
ฟ่านเว่ยเมื่อได้ยินคำว่า ภรรยา เส้นเืก็ปูดขึ้นบนสมองเขา ก่อนหัวเราะลั่น
"ฮาฮา ท่านเสนาบดี ท่านกำลังเล่นตลกอะไรอยู่ ภรรยาท่านเสียชีวิตไปแล้วโดยฝีมือนักฆ่า ท่านช่างเล่นมุขจริง"ฟ่านเว่ยส่ายหัวไปมา อี้หลงก็ตัวแข็งก่อนหรี่ตาลง
"ไม่ เ้าเป็ภรรยาของข้าและจะเป็เช่นนั้น"อี้หลงจ้องมองฟ่านเว่ยนิ่งขมวดคิ้วจริงจัง ฟ่านเว่ยก็รู้สึกแปลกใจ
"ท่านเสนาบดี ท่านกำลังบีบบังคับข้าอยู่ เ้ามีคนในใจแล้วจะให้ข้าไปเป็เครื่องมือเพื่อกระตุ้นความสัมพันธ์ของท่านกับคนรักของเ้าหรือ"ฟ่านเว่ยกระตุกยิ้ม เขาหันหลังและเดินออกไป ก่อนรู้สึกถึงแรงกอดจากด้านหลังอย่างแรง
"คนในใจข้ามีแต่เ้า มีแต่เ้ามาตลอด ข้าไม่เคยลืมเ้าเลย"อี้หลงกระซิบข้างหูฟ่านเว่ยก่อนจะกระชับกอดนั้นแน่น ฟ่านเว่ยรู้สึกหนังตากระตุกก่อนหัวเราะอีกครั้ง
"ท่านเสนาบดีท่านจะปล่อยหรือไม่ เ้ากำลังเล่นละครเืหมาอยู่หรือ"ฟ่านเว่ยไม่อยากร่วมแสดงละครเื่นี้ ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงเบาๆข้างหู
"นางมีปานรูปหงส์อยู่ด้านหลัง"สิ้นเสียงนั้นเขาก็จูบลงหลังหูของฟ่านเว่ย ก่อนปล่อยมือนั้นออกไป ฟ่านเว่ยได้ยินก็มึนงง ปานรูปหงส์ ?เขารีบหันหลังกลับไปหาอี้หลง แต่เห็นเพียงความว่างเปล่าทันนั้น
เขาขึ้นจากน้ำสวมชุด ในตอนนี้สมองของเขากำลังยุ่งเหยิง คนที่มีปานรูปหงส์คืออะไรและฮ่องเต้แคว้นิกำลังตามหาอะไรบางอย่าง แคว้นิอยู่อีกฝั่งของชายแดนใต้ มาหาของที่ชายแดนสถานที่ตระกูลเซี่ยแอบซ่อนมาที่นี้ หรือว่าถ้าหากตระกูลเซี่ยเอาสมบัติมาเป็ฉากหน้าแล้วซ่อนบางอย่างเป็ฉากหลังสิ่งนั้นต้องไม่ใช่สิ่งที่สำคัญแน่ ดวงตาฟ่านเว่ยโตส่องประกายวิบวับ เลี่ยงของพ่องี่เง่าเอาไว้ก่อน ถ้าได้เมียใหม่จริงแค่ทำให้หายไปก็จบเื่ ส่วนเ้าพ่อก็ชกให้ความจำกลับมาซะก็สิ้นเื่ จนกว่าจะทำให้นึกให้ออกว่าตัวเองรักกับมารดาอย่างไรถึงมีลูกถึงครึ่งโหล
ฟ่านเว่ยเดินกลับมาที่รังโจร โจรหนุ่มนั้นชื่อ หลี่จี ตอนนี้ฟ่านเว่ยเห็นว่าทำอาหารอร่อยเลยปล่อยไป ก่อนที่จะได้ยินเสียงหัวเราะของหลงเปาดังลั่น
เขาเดินเข้าไปเห็นหลงเปากำลังฟังเื่เล่าจากมู่ซาน เขาได้แต่ส่ายหัวอย่างสงสาร มู่ซานดูเหมือนหญิงสาวแต่เขาเป็ผู้ชายทั้งแท่งที่ชื่นชอบใส่ชุดสตรีอ้างว่า ตนใส่แล้วตนงดงามยิ่งกว่าสตรี
มู่ซานเป็ 1 ใน 4 ขุนพลศึกของเขา เป็ผู้รอบรู้มีสายข่าวจำนวนมาก ทายาทของนักจดบันทึกที่มีความลับมากมาย ถ้าอยากรู้ต้องให้ถามพวกเขาแต่ต้องจ่ายราคานั้นตามความพึงพอใจของพวกเขาอันที่จริงตัวตนของพวกนักจดบันทึกมีจำนวนน้อยมากแทบไม่มีผู้ใดรับรู้ตัวตนของพวกเขา
ฟ่านเว่ยรู้ว่าหลงเปาน่าจะชื่นชอบผู้หญิงแต่ตอนนี้ความฝันของเด็กน้อยกำลังจะพังลงถ้ารับรู้ว่ามู่ซานเป็ชายที่มีแท่งหยกเหมือนตน เขาทำได้เพียงแต่ส่ายหัวมองหลงเปาอย่างสงสาร เด็กน้อยยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองโดนจับจองแล้ว
"อะ ฮูหยินท่านมาแล้วท่านไปไหนมาตั้งนานทั้งคืน"หลงเปารีบดีดตัวออกจากอ้อมแขนของมู่ซาน
"อาโยว พอดีข้าแช่น้ำเผลอหลับนะ "ฟ่านเว่นอ้าปากกว้างใช้มือปิดปาก หาวออกมาดังๆ
"ท่านแอบหลับไปเช่นนั้น ถ้ามีใครมาเห็นเข้าจะมาทำมิดีมิร้ายท่านเอานะ"หลงเปาขมวดคิ้ว หน้ามุ่ย
"....ฮาฮา เด็กน้อยเ้าคิดอะไรอยู่ ข้าผู้นี้หรือจะโดนคนอื่นทำมิดีมิร้าย"ฟ่านเว่ยหยุดนิ่งค้างสักแปปก่อนหัวเราะออกมา
"ถ้านายท่านเป็คนทำก็ว่าอย่าง"มู่ซานหรี่ตาลง นายตนท่าทางมีพิรุจ ถึงจะไม่แสดงออก แต่เขาก็จับน้ำเสียงนั้นได้ ดูท่าต่อมความอยากรู้มันกระตุกขึ้น
"หือ ฮูหยินเหตุใดท่านจึงชุดเปื้อนเือีกแล้ว ข้าน้อยจำได้ว่าท่านก็เอาชุดไปเปลี่ยน"หลงเปาได้กลิ่นเืจางๆเหลือบมองชุดฟ่านเว่ยอย่าง งง งง มู่ซานได้ยินก็ยินหูกระดิก แคะขี้มูกออกก่อนเอียงหูไปใกล้ๆ ฟ่านเว่ยเหลือบมองชุดของตน ชุดที่เขาใส่เป็ตัวเดิม ตัวใหม่ที่นำไปเปลี่ยนใส่แค่วิ่งตามอี้หลงไปก่อนถอดออก เขาหามันไม่พบ
"พอดีระหว่างทาง ข้าเจอกับกลุ่มกลุ่มหนึ่งมา"ฟ่านเว่ยหรี่ตาลง ก่อนบอกให้หลงเปาออกไปก่อน มู่ซานเห็นท่าทางนั้น ก็หยุดนิ่งสีหน้าเริ่มจริงจัง ฟ่านเว่ยเหลือบมองไปที่ประตู ดวงตาของเขาเย็นลง
"คนจากกลุ่มกลุ่มหนึ่งหรือ"มู่ซานตอบ นายตนไปเจออะไรมากัน ดูสนใจเช่นนั้น
"สายลับจากแคว้นิ"ฟ่านเว่ยหยิบตราขึ้นมา มู่ซานเห็นเช่นนั้นดวงตาก็ส่องประกาย
"แคว้นิหรือ สายลับแคว้นิมาทำไรที่นี้"มู่ซานตอบกลับก่อนหยิบมันมาลูบไล้ จับมองตรานั้น
"ข้าว่าน่าจะมาตามหาสมบัติของตระกูลเซี่ย"ฟ่านเว่ยนึกถึงอี้หลงอีกครั้ง ในใจก็หงุดหงิดอยากฟันเ้านั้นสักแผล
"สมบัติตระกูลเซี่ย"มู่ซานเหลือบตามองกล่องลายพยัคฆ์ เขาอยากรู้ซะแล้วว่าสมบัติอะไรกัน ทำไมตระกูลเซี่ยถึงปิดมัน
"ข้าว่านั้นน่าจะเป็ตัวล่อ"ฟ่านเว่ยเหลือบตามทางที่มู่ซานกำลังมองอยู่ มู่ซานเลิกคิ้ว
"ท่านจะบอกว่า นี้คือของปลอมหรือ"มู่ซานเอามือจับคาง เท้าสะเอวหรี่ตาลง
"ของจริงน่าจะอยู่ในกองสมบัติแต่น่าจะเป็สิ่งที่ดูไม่สะดุดตา"ฟ่านเว่ยเดินไปที่ห้องกองสมบัติ มองซ้ายขวา กระตุกหนังตา ดูท่าจะต้องใช้เวลาในการรื้อค้น
ชายหนุ่มสวมหน้ากากสีทองที่อยู่ในป่ากำลังจ้องมองที่รังโจร เขาเห็นฟ่านเว่ยเดินเข้าไปในนั้น ก่อนจะยกมือของตนขึ้นัักับผ้าสีดำนั้น เขายื่นเข้าไปใกล้ได้กลิ่นของเืผสมกับกลิ่นกายของเ้าตัวเอง เขาก็อดรู้สึกตัวสั่นไม่ได้ ก่อนผละหน้าออกอย่างช้าๆ ลูบไล้ผ้านั้นอย่างแ่เบา
"ข้าไม่เคยลืมมันเลย คำสัญญาในตอนนั้น แต่เหตุใดเ้าถึงลืมมันไป"น้ำเสียงของเขาเบาท่วงทำนองเศร้าสร้อยพัดไปตามสายลม
ฮัดชิ้ว!! ฟ่านเว่ยจามออกมาท่ามกลางกองสมบัติ เขาขยี้จมูกแดงก้ำ ใครถามหาเหล่าจื๊อ!
"ฮูหยินท่านป่วยหรือ"หลงเปาใกับจามอย่างดังของฟ่านเว่ย เขากลัวว่านายตนจะป่วยอีกครั้ง มู่ซานทำเพียงหรี่ตาลง คนบ้าเขาไม่ป่วยหรอกนะ ฟ่านเว่ยก็รับรู้สายตาของมู่ซานเขาก็รู้ความในใจของอีกฝ่ายก็หรี่ตาลง เ้าสิบ้า
"ข้าไม่เป็ไร ฝุ่นในนี้คงเยอะเกินไป"ฟ่านเว่ยบอกปลอบเด็กน้อยไป ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นจนทั้งสามต้องหันไปมอง
"เอ๋ ทำไมกล่องนี้ถึงเปิดไม่ออก"หลี่จีถ้ากล่องบางอย่างเจอ ที่ลวดลายธรรมดาที่พบเห็นได้ทั่วไปแต่มันเปิดไม่ออก ฟ่านเว่ยหันไปสบตากับมู่ซาน ทั้งสองดวงตาวิบวับ หลงเปาก็เพียงมองอย่างห่างๆ ถ้ามันเป็กล่องใส่พิษจะทำเช่นไร
ฟ่านเว่ยเดินไปที่หลี่จีถือกล่องนั้นอยู่ สภาพมันทั้งธรรมดาเมื่อแทบกับกล่องอื่นๆ ฟ่านเว่ยเองก็พยายามเปิดแต่ก็เปิดไม่ออก กล่องแข็งมากดูท่าคงต้องมีกุญแจอีกตามเคย
ฟ่านเว่ยถอนหายใจอย่างหงุดหงิด นี้เขาหามาทั้งวันแต่สุดท้ายก็ต้องมีกุญแจก่อนที่จะเปิดออก เขาขยี้หัวตนเองอย่างอารมณ์เสีย ก่อนเดินออกไปจากรังโจร กำหมัดนั้นแน่นทุบลงต้นไม้อย่างแรงก่อนทุบมันอีก ทุบจนอารมณ์ของเขาเย็นลง
เขาที่พยายามสงบสติอารมณ์ให้เย็นลง แต่รับรู้สายตาบางอย่างได้ สายตานั้นร้อนแรงจนเขาหันไปมอง เจอไอเ้าโรคจิตที่แอบหลังต้นไม้นั้นแอบมองเขาอยู่
ฟ่านเว่นก็รู้สึกเส้นเืนูนปูดขึ้นมา อารมณ์เสียที่หายไปก็กลับมาอีกครั้ง เขาหยิบก้อนหินขนาดเล็กดีดมันไปฝั่งที่อี้หลงอยู่ อี้หลงหลบไปก่อนรีบะโหายไปอย่างรวดเร็ว ฟ่านเว่ยกัดฟัน คนคนนี้ซ่อนลึกเกินไปแล้ว เหตุใดคนป่วยขี้โรคอย่างอี้หลงถึงมีพละกำลังที่แข็งแรง แถมยังคล่องแคล่วว่องไวอีก
ฟ่านเว่ยหันหลังเดินกลับรังโจร เห็นหลงเปา หลี่จีกำลังช่วยกันแงะกล่องนั้น มู่ซานก็เพียงหยุดนิ่งมองก่อนจะหันมาเลิกคิ้วใส่ฟ่านเว่ย
"มู่ซาน เ้าพอจะรู้เื่เกี่ยวกับ ปานรูปหงส์ หรือเปล่า"ฟ่านเว่ยเมื่อเห็นอี้หลงเขาก็นึกเื่นี้ ขึ้นมาได้ ปานรูปหงส์คืออะไร อี้หลง้าอะไรกันแน่
มู่ซานที่ได้ยินเกี่ยวกับปานรูปหงส์ เขาก็ทำได้เพียงแค่หยุดนิ่งก่อนนึกคิด ก่อนส่ายหัวออกมา
"ข้าไม่เคยได้ยินเื่นี้ แต่ว่าบนเขาฉีกง ในสำนักบันทึกมีห้องสมุดลับอยู่ ที่นั้นมีเื่ราวที่เก็บเงียบไว้อยู่ ตัวข้าในตอนนี้ยังไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปที่นั้นได้ถึงแม้แอบลอบไปแต่ทางมันก็ลึกลับซับซ้อน ว่ากันว่าที่นั้นได้สร้างค่ายกลจากตระกูลิ"มู่ซานกัดฟัน มีเื่ที่เขายังไม่รู้อีก นึกถึงตอนที่พยายามลอบเข้าไปแต่ก็ถูกจับออกมาได้ก่อน เขาเจ็บใจนัก ต่อมความอยากรู้ของเขาตอนนี้มันเรียกร้องให้หยุดไม่ได้
ฟ่านเว่ยได้ยินเช่นนั้นก็นึกคิด แม้แต่มู่ซานยังไม่รู้แล้วอี้หลงรู้ได้อย่างไร เขาหรี่ตาลง ปานรูปหงส์คืออะไรกันแน่ ความลับของตระกูลเซี่ยที่ทุกคนต่างใคร่ฝันนำมา ตัวตนของอี้หลง ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องทำคือ หากุญแจก่อน ถึงมันจะไม่ใช่เื่ของเขา แต่อี้หลงก็เป็สามีของเขาไปเสียแล้ว ใครให้เขาเป็เป็สามีข้ากัน เื่ของสามีก็คือเื่ของภรรยา สามีมีเื่น่าสนุกเยี่ยงนี้จะไม่ให้เขายุ่งได้อย่างไร ฟ่านเว่ยแอบเลียมุมฝีปาก
เขาแสยะยิ้มบิดตัวี้เีไปหนึ่งทีก่อนเดินเข้าไปในห้องนอน เอนหลังลงหลับตา ก่อนที่หน้าอกจะขยับขึ้นลง เขารู้ตัวว่ามีคนแอบเข้ามาจ้องมองเขาโดยไม่ขยับ ก่อนเปล่งเสียงเบาเย็นๆนั้น
"ข้าไม่เคยลืมมัน คำสัญญาที่เ้าให้ไว้กับข้านั้น"เขายังคงจ้องมองฟ่านเว่ย ก้มหัวลงหน้าผากติดกับหน้าผากอีกฝ่าย ฟ่านเว่ยได้ยินเสียงนั้นอย่างสะลึมสะลือลอยเข้ามาในฝัน คำสัญญา คำสัญญาไหน?
'นี้...แต่งงานกันเถอะในอนาคตเธอต้องมาภรรยาของฉันนะ'เสียงเล็กๆน้ำนมแจ๊วๆ ฟ่านเว่ยตัวน้อยชี้นิ้วโป้งมาที่อกตน ก่อนจ้องเด็กน้อยอีกคนหน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตาด้วยสายตาระยิบระยับเหมือนดาว เด็กน้อยพยักหัวลงอย่างเชื่องช้า
'อืม สัญญานะ'ก่อนที่นิ้วก้อยป้อมทั้งสองจะเกี่ยวกัน
ฟ่านเว่ยลืมตาตื่นขึ้น เขางงงวยทำไมเขาถึงฝันในวัยเด็กชาติก่อนได้ ทั้งที่ลืมไปแล้ว สัญญาหรอเขาเคยสัญญาเด็กหญิงตัวน้อยไว้ แต่ตัวเขาตอนนี้ชอบผู้ชาย
ทันใดนั้นเขาก็ได้กลิ่นของอี้หลง ไอสารเลวนั้นเข้ามาในห้องของเขา เขารู้ตัวเมื่อคืนแถมยังพึมพำบางอย่าง คำสัญญา เพราะไอคำพูดนั้นเลยทำให้ฝันแปลกๆจนได้ เขาี้เีลืมตามามองมาอี้หลง อี้หลงเอาแต่จ้องเขาทั้งคืน ดีแค่ไหนเขาไม่ลุกขึ้นมากระซวกไส้
----------------
ละครหลังฉาก
อี้หลง:
---------------
1K
