ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]

        เยียนหยวนจิ่นได้ยินแบบนั้นก็พลันเข่าทรุด หากไม่มีแม่เฒ่ามือไวที่อยู่ใกล้เคียงประคองไว้ นางคงเสียการควบคุมจนล้มไปแล้ว เวลานี้ใบหน้าของนางซีดเผือด กัดฟันแน่น จิกเล็บแทบทะลุเนื้อฝ่ามือ

        นางเข้าใจแล้ว เข้าใจถ่องแท้ว่าไป๋เซียงจู๋กำลังกดดันนาง กดดันให้นางตัดสินใจว่าจะยอมรับความผิดด้วยตนเอง หรือละทิ้ง ‘มิตรภาพ’ ที่มีกับมู่จื่อรั่ว! ความจริงคือนางเหยียบมือของสาวใช้คนนี้ โดยปกติ อย่าว่าแต่เหยียบขยี้ กระทั่งเด็ดชีวิตนางกำนัลสักคนในวังหลังแห่งนี้ก็เป็นเรื่องปกติสามัญทีเดียว แม้ทุกคนล้วนรู้อยู่แก่ใจดี ทว่าไม่มีใครกล้าพูดถึงมันอย่างตรงไปตรงมา แม้แต่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันยังยึดมั่นในหลัก ‘ปกครองแผ่นดินโดยเมตตาธรรม’ ไม่นับรวมคุณธรรมทั้งแปดของบรรดาเชื้อพระวงศ์ชนชั้นสูงอีก ในขณะที่ตนเป็นเพียงองค์หญิงจากแว่นแคว้นแดนอื่น ถ้ามีใครรับรู้ว่านางทำตัวลำพองจองหองที่นี่ อาจหาญอวดศักดากับสตรีแคว้นฉี นั่นจะนำมาซึ่งความเกลียดชังและไม่พอใจอย่างแน่นอน

        ยิ่งไปกว่านั้น นี่ยังมิใช่สิ่งที่ร้ายแรงที่สุด สิ่งที่ร้ายแรงที่สุดคือเหตุผลที่ไป๋เซียงจู๋ลงมือจัดการนางและทำร้ายมู่จื่อรั่ว ทันใดนั้น เยียนหยวนจิ่นรู้สึกเหมือนตนได้ตกหลุมพรางที่ไป๋เซียงจู๋วางเอาไว้อย่างแยบยล ยิ่งอยากปีนขึ้นมาเท่าไร ยิ่งจมดิ่งลึกลงไปเท่านั้น

        นางลอบมองไป๋เซียงจู๋ที่นิ่งสงบไม่สะทกสะท้าน เสียวสันหลังวาบ ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวเหลือร้ายจริงๆ

        ณ บัดนี้ นางยอมรับไม่ได้เป็นอันขาด มิเช่นนั้นสถานะผู้ร้ายย่อมตกที่นาง และยิ่งปล่อยให้คนสืบสาวราวเรื่องต่อไม่ได้ด้วย ตอนนี้มู่จื่อรั่วยังไม่คืนสติ โยนให้นางรับผิดแทนได้พอดี ต่อให้หลังจากนี้ฟื้นขึ้นมา ไม่ว่านางจะพูดอะไรก็ไร้ประโยชน์ แต่แล้วตนดันนึกได้ว่ามู่จื่อรั่วเป็นธิดาเอกของเหิงชินอ๋อง มิหนำซ้ำยังเป็นหลานสาวของเสียนกุ้ยเฟยพ่วงด้วยตัวเลือกลูกสะใภ้ที่พระนางหมายตา หากให้มู่จื่อรั่วมาเป็นแพะรับบาป เสียนกุ้ยเฟยจะแค้นเคืองตนเป็นแน่ ในคืนวันที่ท่านพี่ยังไม่กลับมา ตนจะอยู่อย่างไรเล่า

        ในที่สุดเยียนหยวนจิ่นก็ตระหนักได้ นางผิดพลาด ผิดพลาดไปแล้ว นางไม่ควรมายุ่งกับไป๋เซียงจู๋เลย! ทั้งที่ไป๋เซียงจู๋คนนี้ไม่มีใครให้พึ่งพิง ทว่าเปรียบดังอสรพิษร้าย ใครหน้าไหนรังแกนาง ต้องชดใช้คืนเป็นร้อยเท่า!

        ไป๋เซียงจู๋เห็นอาการร้อนรนที่ปรากฏบนใบหน้าของเยียนหยวนจิ่นทั้งหมด นางเลือกเติมเชื้อไฟเพิ่มเข้าไปอีก “วอนพระสนมโปรดรับสั่งตรวจดูใต้รองเท้าของทุกคนตอนนี้ด้วยเถิดเพคะ คุณหนูมู่โดนหม่อมฉันใส่ร้ายหรือไม่ ความจริงจะประจักษ์แจ้งเอง!”

        “ไม่... ไม่ได้!” เยียนหยวนจิ่นขัดจังหวะ เม้มริมฝีปากแน่นก่อนตัดสินใจในท้ายที่สุด “บ่าวคนนี้ อันที่จริง ถูกมู่จื่อรั่วทำร้าย... หม่อมฉันเห็นกับตาเพคะ”

        หากในภายภาคหน้านางกลับบ้านเกิดไปด้วยชื่อเสียงที่ไม่ดี ท่านพ่อจะไม่พอพระทัยอย่างแน่นอน มนุษย์ล้วนทำเพื่อความอยู่รอดของตน และเพื่อความอยู่รอดในวังหลวง นางจำเป็นต้องทำเช่นนี้

        เมื่อนางพูดจบ เสียนกุ้ยเฟยก็สาดซัดแววตาอันดำมืดมาทันที เยียนหยวนจิ่นรู้สึกว่าเหงื่อเย็นไหลซึมจนแผ่นหลังเปียกชุ่ม สั่นสะท้านไปทั้งร่าง นางรู้ว่าที่พึ่งพิงอย่างเสียนกุ้ยเฟยอาจตีตัวออกหากจากนางไปนับตั้งแต่วันนี้...

        ต่อจากนี้ไปที่นี่คงไร้ที่ยืนของตนแล้ว ทว่าอย่างไรเสียอีกไม่นานนางก็ต้องไปจากที่นี่ ดังนั้นมันจะไม่เป็นไร ไม่เป็นไรหรอก ทุกสิ่งจะราบรื่นเรียบร้อย

        ยอมรับแล้วสินะ ดี! ไป๋เซียงจู๋มองอย่างดูแคลน มิตรภาพพี่น้องที่ร่วมแรงร่วมใจกันรังแกนางเมื่อครู่ไม่พ้นจบลงตรงนี้! เสียแต่ว่าละครฉากนี้ยังไม่จบบริบูรณ์!

        เสียนกุ้ยเฟยเองก็พอดูออกว่าไป๋เซียงจู๋ต้องการสื่อถึงอะไร จิตสังหารแล่นผ่านนัยน์ตานาง ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าเพทุบายใต้จมูกนาง ไม่เห็นหัวนางที่อยู่ในฐานะกุ้ยเฟยเลยหรือไร

        ละเว้นผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เด็ดขาด ต้องกำจัดทิ้ง!

        แม้ภายในใจชิงชังไป๋เซียงจู๋เหลือแสน แต่สุดท้ายตนก็ยังเป็นพระสนมกุ้ยเฟย นางมาถึงจุดนี้ได้ด้วยความยากลำบาก ล้มลุกคลุกคลานฝ่าฟันอยู่ในวังหลังอันทุกข์ทรมานนานหลายปีขนาดนี้แล้ว อย่างไรเสียก็มิใช่บุคคลที่มู่จื่อรั่วจะเทียบได้ นางย่อมสุขุมเยือกเย็น สงวนท่าทีเก่งกว่าเป็นธรรมดา

        เมื่อนางทอดสายตามองไปยังไป๋เซียงจู๋อีกครั้ง บนใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดแล้ว แค่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเท่านั้น “สาวใช้คนเดียว เจ้ากลับลงไม้ลงมือรุนแรงปานนี้ ทำร้ายบุตรสาวของเหิงชินอ๋องจนหมดสติ มิหนำซ้ำอาการยังหนักหนาสาหัส การกระทำของเจ้าก็ช่างเลวร้ายเหลือเกิน!” ทว่านางกลับหันไปทางอื่น เมินเยียนหยวนจิ่นไปโดยสิ้นเชิง แสดงให้เห็นว่านางได้ทิ้งหมากตัวนี้แล้ว

        คนคนนี้ใช้ชั้นเชิงไม่ซื่อกับนาง นั่นหมายความว่านางต้องกลายเป็นเป้าหมายที่ผู้คนพร้อมวิพากษ์วิจารณ์ สักวันหนึ่งนางจะกอบกู้ศักดิ์ศรีในวันนี้คืนอย่างแน่นอน

        พอเห็นท่าทีของเสียนกุ้ยเฟย เยียนหยวนจิ่นหน้าถอดสี ขาอ่อนแรง แทบทรุดลงกับพื้นเสียให้ได้

        ไป๋เซียงจู๋พิศดูปฏิกิริยาระหว่างทั้งสอง หัวเราะเยาะอยู่ในใจ การขัดแย้งกันเองแบบนี้ทำให้นางบันเทิงเริงรมย์ยิ่งนัก

        ไป๋เซียงจู๋พยักหน้าน้อยๆ และหันไปตอบเสียนกุ้ยเฟย “มีเรื่องหนึ่งที่พระสนมยังไม่ทราบเพคะ แม้หม่อมฉันเป็นบุตรหลานวาณิชธรรมดา ไม่มีเกียรติเท่าธิดาเอกแห่งจวนเหิงชินอ๋อง แต่หม่อมฉันก็ไร้หนทางอื่นแล้ว หม่อมฉันทะเลาะวิวาทกับคุณหนูมู่เพราะต้องการปกป้ององค์หญิงและของของตนเองเท่านั้น ซึ่งของชิ้นนี้เป็นสิ่งที่ท่านยายหม่อมฉันมอบให้ หม่อมฉันหวงแหนมันมาก นั่นคือเหตุผลที่ต้องตัดสินใจต่อต้าน! ยิ่งไปกว่านั้น คุณหนูมู่ยังกรีดแขนของหม่อมฉันด้วย แผลลึกไม่ใช่น้อย หม่อมฉันต้องการป้องกันตัวจึงทำให้คุณหนูมู่สลบไป”

        “สำแดงเสียว่าคือสิ่งใด”

        ไป๋เซียงจู๋ค่อยๆ ก้มหน้าลง เมื่อนิ้วเรียวชี้ไปยังศีรษะตน สายตาของทุกคนถึงเคลื่อนที่ไปตามปลายนิ้วไป๋เซียงจู๋ พบกับปิ่นดอกไห่ถังอันหนึ่งบนศีรษะนาง ดอกไห่ถังเหล่านั้นดูเหมือนกำลังบานสะพรั่ง ทว่าเปื้อนโลหิตสีแดงสด ปิ่นอันนี้ก็ไม่ต่างจากนาง งดงามและบอบช้ำเหมือนกัน ทำเอาปวดใจขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้

        เลือดนี่ ปิ่นนี่...

        เสียนกุ้ยเฟยหรี่ตาพินิจพิเคราะห์ ยังไม่ทันปริปาก เยียนหยวนจิ่นที่อยู่ข้างๆ กลับทำท่าคล้ายว่าจับผิดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับไป๋เซียงจู๋ได้ รีบแทรกขึ้นพร้อมชี้นิ้วด่าทอไป๋เซียงจู๋ด้วยความโมโห “นึกแล้วเชียวว่าหญิงเช่นเจ้าน่ะหน้าเนื้อใจเสือ ไม่ใช่แค่เป็นลูกหลานพ่อค้าไร้เกียรติ แต่ยังเป็นหัวขโมยมือสกปรกด้วย ปิ่นนี้เป็นของจื่อรั่ว...”

        “หุบปาก!” คราวนี้เสียนกุ้ยเฟยคุมน้ำเสียงของตนไม่อยู่แล้ว และคุมอารมณ์ของตนไม่ได้เช่นเดียวกัน บัดนี้ใบหน้านางเหี้ยมเกรียม น่ากลัวจนเยียนหยวนจิ่นตัวสั่นเทิ้ม

        ทำไม ทำไมพระสนมต้องดุร้ายกับนางเล่า สิ่งที่นางพูดเป็นความจริงนะ เดิมทีปิ่นนี้อยู่บนศีรษะของมู่จื่อรั่ว นางเห็นเต็มสองตา หญิงสามัญชนข้นแค้นอย่างไป๋เซียงจู๋จะมีปิ่นปักผมสวยๆ แบบนี้ได้อย่างไร ดังนั้นมันแปลว่านางกำลังโกหก ตนต้องเรียกร้องความสนใจให้พระสนมเสียนกุ้ยเฟยหันกลับมารับฟังตนอีกครั้ง

        เสียนกุ้ยเฟยอยากสั่งสอนเยียนหยวนจิ่นสักฝ่ามือเต็มที ปิ่นนี้คือปิ่นแปดสหายของไทเฮา บนโลกนี้มีเพียงสองอัน อันหนึ่งเป็นปิ่นแปดอัญมณีรูปดอกไห่ถัง อีกอันหนึ่งเป็นปิ่นแปดอัญมณีรูปดอกบ๊วย และอันที่มู่จือรั่วเป็นเจ้าของคือดอกบ๊วย ส่วนอันดอกไห่ถังนี้งดงามยิ่งกว่า องค์ไทเฮาทรงประทานให้ฮูหยินเฒ่าไป๋ตั้งแต่ยังสาว นึกไม่ถึงว่ากลายเป็นของไป๋เซียงจู๋ไปแล้ว

        เครื่องประดับระดับนี้ย่อมเป็นของล้ำค่า ในอดีตทุกคนล้วนอิจฉาตาร้อน บัดนี้กลับตกอยู่ในมือบุตรีตระกูลวาณิชธรรมดาอย่างไป๋เซียงจู๋ จริงอยู่ที่ออกจะเสียเปล่าไปสักหน่อย ทว่าแม้มันแลดูเสียเปล่า แต่ของชิ้นนี้ก็เป็นของนาง ผิดหรือที่ผู้เป็นยายจะมอบให้หลานสาวเช่นนาง หากเกิดการวิวาทเพราะปิ่นไห่ถังแปดสหายนี่... ทุกคนได้แต่มองหน้ากันอย่างกระอักกระอ่วน กระทั่งเสียนกุ้ยเฟยเองยังเผยแววตาแห่งความสงสัยออกมา