คุณแฟนแสนห่วย Im not single [Win:Siangwan]

        Ep. 35

        "แล้วเสียงหวานเจอใครข้างนอกมั้ยอ่ะ?"

        "ไม่เจอใครเลย เจอแต่เจ้ากล่องนี่วางอยู่หน้าบ้านอ่ะ" มันคือของที่ขวัญบอกว่าฝากให้มะนาวนั่นแหละ มีการ์ดเขียนไว้ด้วยว่า 'ยินดีด้วย คิดถึงเสมอ.. -ขวัญ'

        "นั่นไง มาพอดี เฮ้อ นี่แหละน่าพอตอนมีเขาอยู่ก็ไม่รู้จักรักษา ไม่เห็นค่า แต่เวลาเขาไม่อยู่ให้รักษาก็มาตรอมใจทำท่าเหมือนไม่อยากหายใจต่อ" มะนาวกำลังพูดถึงเดย์ที่เดินก้มหน้าเศร้าเข้ามาในบ้าน พอได้ยินมะนาวพูดอย่างนั้นเดย์ก็เหลือบตามองแบบไม่พอใจทันทีก่อนที่จะหันมองหน้าหมอเพ้นท์

        "ถามจริง เมียมึงมีอะไรกับกูรึเปล่าวะหมอ?! หลายครั้งละ หัดสั่งสอนเมียบ้างอะไรที่ไม่จำเป็น ไม่ควรพูดแม่งไม่ต้องพูดก็ได้!" พอโวยวายเสร็จสายตาก็สะดุดเข้ากับกล่องบางอย่างที่อยู่ในมือมะนาว แต่ฉันว่าคงเป็นเพราะลายมือกับชื่อบนการ์ดนั่นมากกว่าที่ดึงดูดแววตาเศร้าๆคู่นั้นและอารมณ์ที่เหมือนจะปะทุขึ้นของเดย์เมื่อกี้ก็หยุดชะงักลง

        "จากเมียเก่ามึง"

        "เมียเก่าพ่อมึงอ่ะไอ้วิน!!"

        พรึ่บบบบ!!!

        "นี่! คืนกล่องนั่นมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ มันคือของขวัญจากเพื่อนฉันนะ!"

        "ขอดูหน่อยไม่ได้?!!" ตอนนี้ขวัญกับเดย์กำลังแย่งกล่องของขวัญกันอย่างไม่มีใครยอมใคร มะนาวน่ะคงแค่หวงเพราะไม่อยากให้เดย์รู้ว่านั่นเป็นของที่ขวัญให้มาแต่อีกคนก็ไม่ยอมเหมือนกัน สายตาคมเข้มประกายหม่นเศร้าเอาแต่จดจ้องอยู่ที่การ์ดแผ่นนั้น

        "หมอ..ทำอะไรสักอย่างสิคะ นี่มันของที่เพื่อนมะนาวให้มานะ ทำไมเพื่อนหมอถึงเป็นคนแบบนี้เนี่ย เพราะนิสัยแบบนี้ไงคนเขาถึงไม่อยากอยู่ด้วยน่ะ!"

        "เห้ย!!!! จะเอาให้ได้เลยใช่มั้ยวะ! หมดความอดทนแล้วนะเว้ย!!"

        "หยุด!!" หมอเพ้นท์รีบร้องห้ามก่อนที่สงครามระหว่างเพื่อนกับแฟนจะเกิดขึ้น ส่วนวินก็รีบดึงให้ฉันหลบด้านหลังคงเพราะกลัวว่าฉันจะโดนลูกหลงไปด้วย แต่เดย์ก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากยืนนิ่งแล้วปล่อยลมหายใจออกมาถี่ๆเหมือนกำลังระบายอารมณ์โกรธออกมาทางจมูกแทน ฉันสังเกตเห็นหมอเพ้นท์มีสีหน้าโกรธและตกใจตอนที่เห็นเพื่อนตะคอกใส่แฟนตัวเอง แววตาที่เคยสุขุมตลอดเวลาจ้องมองเขม็งไปที่เพื่อนสนิทอย่างเดย์ก่อนจะหันมองมะนาวด้วยสายตาที่อ่อนลง

        "ผมขอนะครับมะนาว" เมื่อทุกคนยังนิ่งงันและตกอยู่ในความเงียบ หมอเพ้นท์เอ่ยกับมะนาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแล้วดึงกล่องออกจากมือบางเบาๆก่อนที่จะยื่นมันให้เดย์ได้อ่านการ์ดแผ่นนั้น

        "ขวัญมาที่นี่ใช่มั้ย ใช่มั้ยวะ?!"

        ".........."

        "พวกมึงตอบกูดิ!! เมียกูมาใช่มั้ยแล้วตอนนี้อยู่ไหน?!" เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากใครสักคน เดย์ก็ทำเหมือนจะออกวิ่งตามหาคนที่อยากเจอไปทั่วบ้าน

        "เดย์ใจเย็นๆก่อนนะ คือ..ขวัญไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก และไม่มีใครเห็นขวัญด้วย หวานเป็นคนเจอกล่องนั่นเองมันวางอยู่หน้าบ้านน่ะ" เห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้จริงๆ ระหว่างที่ฉันพูดกับเดย์มะนาวก็คอยกระตุกแขนฉันอยู่ตลอดเวลาคงกลัวว่าฉันจะเผลอหลุดปากบอกไปด้วยว่าเรากำลังติดต่อกับขวัญอยู่

        "งั้นก็แสดงว่าพวกเธอคุยกับเมียฉันอยู่สินะ ขวัญติดต่อมาใช่มั้ย?"

        "เอ่อ...คือว่า"

        "ขนาดนายยังติดต่อไม่ได้แล้วพวกฉันจะติดต่อได้ยังไง คิดดูสิว่าขวัญจะเจ็บช้ำมากแค่ไหนไม่งั้นคงไม่ถึงขั้นต้องตัดขาดการติดต่อกับเพื่อนแบบนี้ ทั้งหมดมันก็เป็นเพราะนายคนเดียวนั่นแหละ! แต่ก็ดีแล้วที่เพื่อนฉันไป ดีกว่าต้องทนทุกข์อยู่กับคนมักมากไม่รู้จักพอแบบนี้!"

        "มะนาว! หยุดเถอะผมขอร้อง" หมอเพ้นท์สั่งแล้วรีบดึงแฟนสาวมาโอบไว้เพราะกลัวว่าคำพูดพวกนั้นจะทำให้เดย์โมโหจนเผลอทำร้ายเธอเข้า

        "มีอะไรกันรึเปล่าลูก เสียงดังไปถึงด้านนอกแม่กับพ่อตกใจหมดเลย" ก่อนหน้านี้ในบ้านมีแต่พวกเราน่ะ ส่วนผู้ใหญ่กำลังส่งแขกที่มาร่วมงานกันอยู่ด้านนอกไม่รู้ว่าเมื่อกี้จะได้ยินกันหมดแล้วหรือเปล่า

        "ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณแม่ เมื่อกี้เจอแมลงสาบวิ่งผ่านมาหนูกับเสียงหวานตกใจก็เลยเผลอร้องเสียงดังน่ะค่ะ ขอโทษที่ทำให้คุณแม่ตกใจนะคะ" แม่ของมะนาวและแม่ของหมอเพ้นท์รีบพากันเดินเร็วๆเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าตกอกตกใจ

        "ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว แล้วนี่จะออกไปข้างนอกกันหรือเปล่า?"

        "เปล่าค่ะ วันนี้คงจะเหนื่อยกันมากแล้ว" แม่หมอเพ้นท์ทั้งกอดแล้วก็ลูบผมมะนาวอย่างเอ็นดู ก็มีลูกชายคนเดียวนี่นาคงจะอยากมีลูกสาวบ้างเหมือนแม่ของวินไง แล้วฉันล่ะถ้าได้ลูกชายแล้วจะอยากมีลูกสาวมั้ย หรือถ้าได้ลูกสาวฉันจะอยากมีลูกชายรึเปล่านะ แต่ที่แน่ๆสำหรับฉันและคนเป็นแม่ทุกคนไม่ว่าจะลูกสาวหรือลูกชายก็รักสุดหัวใจทั้งนั้นแหละ มันเป็นอะไรที่แปลกมากเลยนะที่เราจะรักคนๆหนึ่งได้มากขนาดนี้ทั้งที่ยังไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้าคนๆนั้นเลยด้วยซ้ำ ความรักของคนเป็นแม่นี่มันช่างอัศจรรย์จริงๆ

        หกเดือนต่อมา

         พรึ่บบบบ!!

         "อื้มมมมม กลับมาแล้วหรอ..เหนื่อยมั้ย?" ฉันเอ่ยถามด้วยเสียงแหบพร่าทั้งที่ตาก็ลืมแทบจะไม่ขึ้นแต่ก็ซุกหน้าเข้าหาอกแกร่งของคนที่เพิ่งล้มตัวนอนบนเตียง แผงอกเย็นๆและกลิ่นหอมสบู่อ่อนๆบ่งบอกว่าเขาเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จมาสดๆร้อนๆ นี่ฉันหลับลึกจนไม่รู้สึกตัวตอนที่วินเข้าห้องและอาบน้ำเลยนะเนี่ย ถ้าไม่มีท่อนแขนแกร่งที่ดึงตัวฉันเข้าไปกอดอย่างตอนนี้ก็คงไม่รู้ว่าเขากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่

         "ไม่เหนื่อยหรอกแต่คิดถึงเธอมากกว่า นอนเถอะ ฝันดีนะ.." ความรู้สึกร้อนผ่าวจากริมฝีปากที่กดจูบลงตรงหน้าผากทำให้ฉันแย้มยิ้มออกมาแล้วซุกตัวเข้าหาเจ้าของอ้อมกอดอบอุ่นให้แนบชิดยิ่งกว่าเดิม รับรู้ได้ถึงแรงเตะถีบเบาๆที่หน้าท้อง สัมผัสของพ่อเขาคงจะทำให้เจ้าตัวเล็กในท้องฉันตื่นขึ้นมาด้วยสินะ ฉันกล่อมลูกให้หลับในใจรวมถึงตัวเองด้วย ในอ้อมกอดของเขาเราสองคนแม่ลูกคงจะนอนหลับสนิทมากขึ้นกว่าเดิม

         เวลา 12:15 น.

         "ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องทำเอง บอกให้สั่งมา ทำไมไม่ฟัง?" ตื่นมาก็บ่นอีกแล้ว คนหัวฟูที่มาตื่นเอาตอนเที่ยงเห็นว่าฉันทำอาหารอยู่ก็บ่นขึ้นทันที

         "แค่อาหารง่ายๆเองไม่ได้ยุ่งยากอะไร อีกอย่างหวานก็ทำแค่อย่างเดียว" วินเคยบอกว่าเป็นห่วงเพราะฉันท้องโตมากขึ้นทุกวันเลยกลัวว่าฉันจะลำบาก แต่ฉันไม่ได้รู้สึกลำบากอะไรเลยจริงๆนะ แต่ก็มีบ้างที่มันรู้สึกไม่ค่อยสะดวกเหมือนแต่ก่อนเพราะท้องกลมใหญ่ใกล้คลอดเต็มที แต่เวลาที่ลูกดิ้นหรือถีบแรงๆบางครั้งก็เล่นเอาฉันนั่งจุกหลายนาทีอยู่เหมือนกันนะ วินเองก็คงจำภาพเหตุการณ์ตอนนั้นที่ลูกดิ้นแรงมากๆครั้งแรกจนฉันหน้าซีดแทบจะทรุดตัวลงนั่งลงที่พื้นตอนนั้นทั้งฉันแล้วก็วินตกใจมาก แต่ตอนนี้ชินแล้ว..คงแค่สำหรับฉันมั้งส่วนพ่อก็ยังกังวลอยู่ตลอดเวลา แถมยังเคยดุลูกด้วยด้วยว่าอย่าถีบแรงเกินไป แต่ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุก็ตอนที่วินบอกลูกยิ่งถีบแรงกว่าเดิมอีก

         "น้ำฝรั่งก็มี" ฉันเหลือบมองร่างสูงด้วยหางตาที่ทำเนียนเดินมาเปิดตู้เย็นเงียบๆแล้วหยิบกระป๋องเบียร์ออกมา คงคิดว่าฉันทำอาหารอยู่แล้วจะไม่ทันเห็นล่ะมั้ง ฉันไม่ได้ว่าหรอกนะถ้าเขาจะกินแต่ไม่ใช่ตอนที่เพิ่งตื่นนอนและยังไม่ได้ทานข้าวแบบนี้

         "ตาดีจังวะ มีตาข้างหลังด้วยหรอ ห้ะ?!" ถึงจะบ่นแบบไม่พอใจแต่ก็ยอมวางสิ่งถืออยู่วางไว้ตู้เย็นเหมือนเดิมแล้วเทน้ำฝรั่งใส่แก้วมาดื่มแทน แค่นั้นฉันก็โอเคแล้ว

         "ไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยออกมากินข้าว"

         "กินเธอแทนได้มั้ยอ่ะ?" ไม่พูดเปล่ายังเดินเข้ามาเบียดแล้วกดจูบลงที่ซอกคอฉันด้วย แต่หลังจากการกระและคำพูดเหล่านั้น ตัวเล็กในท้องก็เหมือนจะไม่ชอบใจเพราะลูกถีบแรงมากจนฉันสะดุ้งและลมหายใจสะดุดวินเองก็เห็นทุกอย่างแม้กระทั่งคลื่นที่ดันขึ้นมาจนนูนเด่นผ่านเนื้อผ้าตรงหน้าท้อง

         "แสบจริงๆ รู้ดีไปหมดทุกอย่าง" มือหนายื่นมาลูบท้องโตๆของฉันตรงที่เกิดคลื่นเมื่อกี้ คราวนี้ก็เหมือนมีรอยเท้าเล็กๆที่ถีบตอบรับกับฝ่ามือใหญ่นั้นเบาๆเป็นจังหวะ

         "ลูกกำลังปกป้องหวานเพราะรู้ว่าวินชอบแกล้งไง" คนหน้าดุยักไหล่เบะปากอย่างหมั่นไส้แล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องนอนไป ฉันมองตามแล้วเผลอยิ้มออกมาก่อนจะยกมือลูบหน้าท้องตัวเอง แสบกับพ่อตั้งแต่อยู่ในท้องแบบนี้ไม่รู้ว่าออกมาจะขนาดไหน เขาจะชอบดิ้นหรือถีบแรงๆเพื่อขัดจังหวะตลอดส่วนคนเป็นพ่อก็เฟลและงอนตลอดเหมือนกันแถมยังบอกว่าเป็นเพราะฉันไม่ให้ความร่วมมือกับเขา ลูกก็เลยรู้ความคิดในใจฉันเป็นเหตุผลที่ทำให้ลูกต่อต้านโดยการดิ้นขัดจังหวะตอนที่กำลังจะมีอะไรกันทุกที ดูเขาสิว่าคิดไกลไปถึงไหน

        .............................................................

        กำหนดคลอดของฉันคืออาทิตย์หน้า และเมื่อคืนวินก็ไปร้องเพลงเป็นคืนสุดท้ายจากนั้นก็จะหยุดงานประมาณสามเดือนเหตุผลของเขาก็คือเพื่อจะได้มีเวลาดูแลฉันกับลูก ฉันเองก็คิดว่ามีวินอยู่ด้วยมันก็ดีเหมืิอนกัน คำนวณเงินเก็บจากบัญชีของเราทั้งสองคนแล้วก็คงไม่มีอะไรที่ต้องเป็นห่วงกับการที่วินไม่ไปทำงานสามเดือนตามที่เขาบอกแต่ถ้านานกว่านั้นล่ะก็ไม่แน่นะ...

        "คิดอะไรอยู่ เห็นนั่งขมวดคิ้วมาตั้งนานละ"

        "เอ่อ... หวานถามอะไรหน่อยสิ หลังจากสามเดือนวินจะกลับไปร้องเพลงใช่มั้ย?"

        "ทำไม? กลัวว่าฉันจะไม่มีเงินเลี้ยงเธอกับลูก?"

        "เปล่า แต่หวานแค่กำลังคิดว่า..."

        "ถึงฉันไม่ได้ร้องเพลงแต่ก็ยังต้องดูแลผับแทนไอ้เดย์เพราะฉะนั้นเธอไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่ปล่อยให้เงินขาดมือเธอแน่นอน" จริงด้วย เรื่องเดย์กับขวัญจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลย ขวัญยังไม่ยอมติดต่อหาเดย์แต่ก็ยังคุยกับฉันและมะนาวตลอดนะถึงจะไม่บ่อยแต่สักสองอาทิตย์ครั้งก็ยังดี ขวัญเองก็น่าจะมีอะไรที่กำลังยุ่งๆอยู่เหมือนกันนะ แต่ถึงจะคุยกันฉันกับมะนาวก็ยังไม่กล้าถามอะไรมากหรอกเพราะรู้ว่าดีถ้าขวัญมีอะไรที่อยากพูดก็จะบอกเอง ส่วนเดย์ก็อาจจะดีกว่าเมื่อก่อนขึ้นมาหน่อยแต่ดูเหมือนว่าใจเขาก็ยังไม่พร้อมที่ทำงานหรือกิจกรรมอย่างอื่นเลยขอให้วินช่วยดูเรื่องผับแทนไปก่อนน่ะ แถมบุคลิกนิสัยก็เปลี่ยนจากอีกคนเป็นอีกคน จากที่เมื่อก่อนขี้เล่น พูดเก่งแต่เดี๋ยวนี้กลับเงียบขรึมแล้วก็ไม่ค่อยยิ้มด้วย วินที่ว่าขรึมก็ยังแพ้เดย์ตอนนี้เลย

        "เฮ้ย คิดมากจริงหรอวะ? ฉันบอกแล้วไงว่าดูแลได้ อย่าว่าแต่ลูกคนเดียวเลย สองสามคนก็มาเถอะว่ะ!"

        "หวานไม่ได้คิดเรื่องนั้นซะหน่อย"

        "แล้วเธอทำหน้าเครียดทำไม? ปวดท้องหรอวะ อย่าบอกนะว่าจะคลอด!"

        "อื้อออ ไม่ใช่สักหน่อย" ฉันรีบบอกเพราะอยู่ๆร่างสูงก็พลุ่งตัวเข้ามาหาทำท่าจะช้อนตัวฉันขึ้นอุ้มน่ะสิ

        "แล้วเป็นอะไร ทำหน้าเครียดทำไมก็บอกดิวะ หรือว่า...เธออยากได้เอ็นอุ่นๆของฉันแต่ไม่กล้าพูดก็เลยเครียด คิ้วขมวดแบบนี้"

        "............." ฉันเริ่ม นับ หนึ่ง สอง สาม และกำหนดลมหายใจตัวเองเพื่อระงับอารมณ์บางอย่างที่กำลังจะผุดขึ้นมาง่ายๆตั้งแต่ตอนที่รู้ตัวว่าท้อง ฉันไม่มั่นใจว่าการตั้งต้องของฉันมันจะส่งต่อต่อมฮอร์โมนอะไรหรือส่วนไหนของคนเป็นพ่อหรือเปล่า เพราะรู้ว่าสึกว่าวินพูดเยอะขึ้นกว่าเดิมแถมยังกวนประสาทฉันเก่งมากขึ้นด้วย หรือที่จริงแล้ววินอาจจะเหมือนเดิมแต่คนที่เปลี่ยนไปคงเป็นฉันมากกว่า

        "กำมือทำไม ไม่ไหวแล้วหรอวะ? เอ้า งั้นก็ไปดิ รออะไรล่ะว้า"

        "ถ้ายังไม่หยุด คืนนี้นอนโซฟานะ" วินลุกขึ้นยืนแล้วก็ชะงักไปหลังจากที่ฉันพูดประโยคเมื่อกี้

        "อะไร.. แค่จะเดินไปล้างจานทำไมฉันต้องนอนโซฟา? นั่นคือรางวัลของผัวดีเด่นอย่างฉันหรอวะ! ถ้าใช่ บอกเลยว่า ฉัน ไม่ รับ!" สะบัดผมที่ไม่ได้เซ็ตของตัวเองใส่ฉันจากนั้นก็เดินไปล้างจานที่แช่อยู่ในซิงค์ แต่ทำไมต้องทำเสียงดังขนาดนั้นด้วย ฉันเป็นห่วงกลัวว่าเขาจะทำจานแตกจังเลย เมื่อก่อนไม่เคยคิดจะจับหรอกแต่ก็เพิ่งมาเริ่มทำตอนฉันท้องโตเนี่ยแหละ ฉันไม่ได้ขอนะแต่เจ้าตัวอาสาจะทำให้เอง ฉันก็ไม่ได้ขัดใจอะไรไม่ใช่ว่าขี้เกียจหรือไม่อยากทำนะ แต่คิดว่าควรให้วินลองทำดูบ้างเผื่อวันไหนที่ฉันไม่อยู่บ้านจะได้ไม่ต้องแช่จานทิ้งไว้ข้ามวันข้ามคืน

         ********* to be continued