โยฮันยืนคิดอยู่นาน เขายังคงไม่เข้าใจว่าทำไมเชื้อไวรัสจากร่างซอมบี้ที่เพิ่มตัวเลขสีเขียวถึงไม่เข้ามาในร่างของเขา่ที่อยู่บนรถกับเลขาสาวไอริส เมื่อไม่รู้ว่ามีปัจจัยใดบ้างในการรับเชื้อหลังจากฆ่าเพื่อเพิ่มตัวเลขสีเขียว โยฮันจึงละทิ้งทุกอย่าง เขาเพียงแค่รู้ว่าตอนนี้ค่าตัวเลขสีเขียวได้จากการสังหารซอมบี้ในระยะใกล้เพียงเท่านั้นก็พอแล้ว การจะเก็บมันให้ถึง 100 % คงจะเป็หลังจากนี้
“ แอลลี่ ”
หญิงสาวใเล็กน้อยเมื่อจู่ๆพี่ชายก็โผล่มาทางด้านหลังโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง ทันใดนั้นเธอก็ถูกอุ้มแล้วะโลงจากตึกจึงเผลอกรี๊ดออกมาเสียงดัง พี่ชายของเธอกำลังจะพาเธอไปตายท่ามกลางฝูงซอมบี้
“ ไอ้พี่บ้า พี่จะทำอะไร! ”
“ เราจะไปโรงอาหาร เกาะไว้แน่นๆ ”
แม้จะรู้ว่ามีความเสี่ยงสูงที่น้องสาวจะติดเชื้อ โยฮันกลับไม่สามารถปล่อยเอาไว้กับนักเรียนชายทั้ง 3 ได้ เขากลัวว่าหลังจากตนเองกลับมาแล้ว น้องสาวจะตกที่นั่งลำบากถูกนักเรียนทั้ง 3 จับเป็ตัวประกัน หากเป็เช่นนั้นพวกมันจะสามารถใช้น้องสาวสั่งเขาให้ทำตามที่้าได้
ภายใต้การวิ่งด้วยความเร็วมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ซอมบี้ก็เริ่มวิ่งไล่ตามมามากมาย ตัวใดที่อยู่ด้านหน้าพยายามวิ่งเข้ามาขวางเส้นทาง โยฮันกลับไม่ได้คิดมาก เขาได้อุ้มน้องสาวเอาไว้ด้วยมือซ้ายราวกับอุ้มเด็ก 1 ขวบ ก่อนจะใช้มือขวาถือท่อนเหล็กจากลูกกรงที่งัดติดมือ ตวัดออกไปรอบๆตัว ทุกครั้งที่ท่อนเหล็กถูกเหวี่ยงจะต้องมีซอมบี้ตาย
“ มันทำได้ยังไงกัน ”
ชายมีรอยสักรูปัมองตามทางที่โยฮันวิ่งผ่านไป มันคิดภายในใจเกี่ยวกับพละกำลังที่โยฮันใช้ การเข้าร่วมแก๊งัดำต่อให้จะอยู่แค่ระดับล่าง มันก็มีโอกาสได้เห็นระดับสูงทำงาน ต่อให้คนเ่าั้จะฆ่าผู้คนมามากก็ตาม พละกำลังของพวกเขากลับไม่มากเท่าชายที่กำลังอุ้มนักเรียนหญิงวิ่งไปทางโรงอาหาร
“ แซม เราขึ้นไปข้างบนกันเถอะ ”
“ อย่าพึ่ง ไม่ใช่ว่าตอนนี้เป็โอกาสดีอย่างนั้นเหรอ ”
ชายมีรอยสักรูปัยิ้มเล็กน้อย การเดินทางของโยฮันทำให้ซอมบี้รอบๆตึกวิ่งไล่ตามเขาไป มันจึงอยากจะลองทดสอบบางอย่างดูหน่อย จากความสงสัยว่าชายที่วิ่งจากไปทำไมถึงแข็งแกร่งมันจึงอยากจะลองฆ่าซอมบี้ดูเผื่อจะเป็บ่อเกิดของความแข็งแกร่ง
“ นายจะทำอะไรน่ะแซม ”
“ ไม่มีอะไรมาก ฉันแค่อยากจะลองฆ่าพวกมันดู ถ้าหากเหมือนในหนังแค่ตัดคอพวกมันก็พอใช่ไหม ”
ชายมีรอยสักรูปัชื่อแซมเดินเข้าไปในห้องพักครู ภายในที่แห่งนี้มีหลายสิ่งที่เป็ประโยชน์ ซึ่งมันได้ซ่อนของเ่าั้เอาไว้หมดแล้วเพื่อไม่ให้ใครได้มันไป
หลังจากเลื่อนโซฟาตัวหนึ่งออกจากตำแหน่งเดิมก็พบเข้ากับอาวุธมากมาย มันถูกสร้างมาจากเหล็กและไม้บรรทัดที่นักเรียนใช้เวลาว่างทำขึ้นมาอวดกัน เมื่อหันมองไปยังดาบคาตานะเล่มหนึ่งใต้โซฟามันจึงฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะคว้าไปยังด้ามจับแล้วใช้มือััคมของดาบเบาๆแล้วยิ้มให้มากกว่าเดิม
“ ต้องไปขอบคุณคนที่แอบพกมันมาที่โรงเรียนแล้วถูกยึด ”
---------------------------------------------------------------
“ ไอ้พี่บ้า พี่จะพาฉันมาไว้บนขื่อแบบนี้ไม่ได้นะ ”
แอลลี่พูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวกับการลงมือของพี่ชาย ตลอดการวิ่งเธอไม่สามารถเก็บเสียงกรีดร้องเอาไว้ได้เลยแม้แต่น้อย ท่ามกลางฝูงซอมบี้พี่ชายของเธอได้อุ้มเธอกระเตงไปเรื่อยๆราวกับลูกน้อย นับว่าโชคดีมากที่เธอไม่โดนข่วนสักครั้งหนึ่ง แต่ที่น่าหวาดกลัวไม่ต่างจากตอนวิ่งหลบซอมบี้ก็คือ ตอนนี้พี่ชายได้นำเธอมาวางเอาไว้บนขื่อภายในโรงอาหาร ด้านล่างมีซอมบี้พยายามใช้มือข่วนอากาศหวังว่ามือของพวกมันจะข่วนถูกเธอที่อยู่้า
“ ยิ่งเธอร้องก็ยิ่งเรียกพวกมันมาเยอะขึ้น ”
“ แล้วจะให้หนูทำยังไง พี่มาฆ่าพวกมันก่อน! ”
โยฮันเดินไปยังร้านข้าวแกงพลางมองหามีดที่ถูกทิ้งเอาไว้ เพียงแต่ว่ามีดกลับเล่มเล็กมากๆ เขาจึงเดินไปดูร้านใหม่ ในระหว่างเดินสำรวจร้านอาหารเขาก็พบว่าข้าวสารภายในถุงทั้งหมดถูกเจาะเข้าไปข้างใน หากจะนำมาทำอาหารเขากลัวว่าจะติดเชื้อจึงมองข้ามไปก่อน จนกระทั่งมาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่งมีขาหมูขนาดใหญ่ห้อยเอาไว้ โยฮันจึงเข้าไปค้นด้านในก่อนจะพบเข้ากับมีดบังตอขนาดใหญ่ใช้สับขาหมู
“ เยี่ยม ขนาดพอดีมือ ”
การหักคอและบีบศีรษะเป็เื่ง่าย มันกลับมีข้อบกพร่องร้ายแรงตรงที่เขาไม่สามารถฆ่าสังหารหมู่ได้ จากข้อจำกัดในเื่พละกำลัง ต่อให้เขาจะมีพลังเหนืุ์ก็ตามที การใช้งานมันอย่างพร่ำเพรื่อจะทำให้เขาจนมุมได้ใน่ที่พละกำลังหมด โยฮันจึงคิดว่าต้องหาของมีคมมาใช้งาน ทุกครั้งที่เขาแกว่งแขนจะต้องมีซอมบี้ตายมากกว่า 2 ตัว แม้ท่อนเหล็กจะสร้างแรงหวดได้มหาศาล เขากลับต้องใช้แรงมากกว่าการถือมีด
หลังจากค้นร้านขายข้าวขาหมูให้ทั่วจนมั่นใจว่าไม่มีมีดที่ใหญ่กว่านี้อีก โยฮันจึงรีบเดินสำรวจร้านอื่นๆเพื่อหาของกินที่อยู่ในถุงหรือบรรจุภัณฑ์อย่างดี เพียงแต่ว่าของทุกอย่างที่บรรจุอยู่ภายในห่อกลับถูกเจาะเข้าไปข้างใน จากฝีมือของหนู ซึ่งโยฮันคิดว่ามันคงไม่ใช่หนูธรรมดาแน่นอน
กรี๊ด!
เสียงกรีดร้องดังมาจากกลางโรงอาหาร โยฮันไม่รอช้ารีบวิ่งออกจากร้านอาหารมองไปยังน้องสาวที่กำลังนั่งอยู่บนขื่อพยายามใช้ท่อนเหล็กในมือตีไปรอบๆตัวเพื่อขับไล่หนูที่พยายามปีนป่ายเข้าใกล้เธอ
จากขนาดตัวของหนูที่โยฮันมองเห็นพวกมันดูใหญ่กว่าปกติไปราว 3 เท่า หากบอกว่าพวกมันเป็ลูกหมูดูมีความน่าเชื่อถือมากกว่า ขนรอบๆตัวของพวกมันที่กำลังชูชันขึ้นมา บอกให้รู้ว่าขนเหล่านี้ดูแข็งกว่าปกติที่เคยเห็น
โยฮันไม่รอช้าวิ่งฝ่าฝูงซอมบี้ไปหาน้องสาวพลางใช้มีดในมือตัดคอซอมบี้ทิ้ง จนกระทั่งมาถึงจุดที่น้องสาวยืน เขาจึงกระโจนขึ้นไปบนขื่อแล้วรับตัวเธอลงมา
“ ไปเร็วพี่ พวกมันตามมาแล้ว! ”
โยฮันหันมองไปบนเพดานโรงอาหาร จากเดิมมีโครงสร้างเหล็กถักทอกันเพื่อยึดเพดานตึกเอาไว้ด้วยกัน ตอนนี้โครงเหล็กเ่าั้ถูกกลืนกินจากหนูมากมายที่กำลังไต่ไปตามโครงเหล็ก เขาไม่รู้เลยว่าพวกมันมีกี่หมื่นตัว สิ่งที่รู้ในตอนนี้คือเขาต้องรีบวิ่งหนี โดยเป้าหมายในการวิ่งครั้งนี้คือสหกรณ์โรงเรียน หนึ่งในสถานที่ที่มีอาหารสำเร็จรูปและของกินมากที่สุด
“ พี่มันมาแล้ว! ”
แอลลี่ยังคงร้องะโต่อไป ยิ่งมองกลับไปด้านหลังระหว่างถูกพี่ชายอุ้มเธอก็ยิ่งตื่นตระหนกกับจำนวนหนูที่ไต่ไปตามเพดาน บางตัวกระโจนออกมาจากซอกหลืบของโรงอาหาร ไม่ว่าจะมองมุมไหนเธอเห็นแค่ร่างสีดำวิ่งไล่ตามมาเป็ขบวน
โยฮันพยายามวิ่งหนี ในระหว่างนี้เขาพยายามมองหาสถานที่ปลอดภัยให้กับน้องสาว การนำเธอไปวางไว้บนที่สูงดูจะเป็ไปไม่ได้แล้วเพราะหนูสามารถปีนป่ายขึ้นไปยังจุดนั้นได้ ดังนั้นสิ่งเดียวที่จะทำให้น้องสาวของเขารอดได้จึงเป็การขังเธอเอาไว้ในห้องปิดมิดชิด มันจะต้องเป็ห้องที่หนูตัวใหญ่เหล่านี้ไม่สามารถเข้าไปได้
“ บ้าจริง ”
บนใบหน้าของโยฮันปรากฎเม็ดเหงื่อ สหกรณ์ที่วิ่งมาถึงเต็มไปด้วยซอมบี้มากมาย ภายในล้วนเป็นักเรียนที่เหมือนจะเข้าไปหลบซ่อนตัวด้านใน เพียงแต่ว่ากระจกไม่สามารถต้านทานการกระแทกของซอมบี้ได้ ทุกคนที่หลบอยู่ภายในหลายสิบชีวิตจึงกลายเป็ซอมบี้ ทันใดนั้นเขาก็มองเห็นสิ่งที่มีความเป็ไปได้สูงในการซ่อนน้องสาว หากเขายัดน้องสาวลงไปในตู้แช่ไอศกรีมเธอจะต้องรอด
เพล้ง!
เท้าขวาเตะเข้าไปยังประตูร้านสหกรณ์จนเกิดรอยแตกใหญ่กว่าเดิม โยฮันวิ่งเข้ามาด้านในได้แล้วพยายามใช้แขนขวาฟันไปยังซอมบี้ที่วิ่งมาทำร้ายตนกับน้องสาว จนภายในสหกรณ์ไม่เหลือซอมบี้
เมื่อเปิดตู้ไอศกรีมขึ้นปรากฎว่าด้านในมีไอศกรีมมากมายวางเรียงรายอย่างเป็ระเบียบ ถึงแม้ไฟฟ้าจะดับไปแล้วก็ตาม ภายในตู้ยังคงหลงเหลือความเย็น โยฮันกลับไม่รอช้าดึงตะแกรงภายในตู้ออกมาทิ้งแล้วกวาดไอศกรีมออกมาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วนำน้องสาวลงไปหลบข้างใน ทันทีที่ปิดฝาเขาก็บอกให้เธอจับฝาตู้ไอศกรีมเอาไว้ให้แน่นอย่าให้อะไรหลุดเข้าไปข้างในได้
หลังจากซ่อนน้องสาวโยฮันได้หันมาเผชิญหน้ากับซอมบี้มากมาย นักเรียนที่กลายเป็ซอมบี้ไม่ได้น่ากลัวเท่าไหร่ แต่สำหรับหนูท่อที่มีมากกว่าพันพวกมันมีความน่ากลัวกว่านักเรียน
กรงเล็บทั้งสองของเท้าหน้าดูมีความคมเป็พิเศษ ตามเส้นทางที่หนูวิ่งต่างทิ้งรอยเล็บเท้าเอาไว้ ต่อให้ปูนจะมีความแข็งเป็พิเศษกลับเกิดรอยลึกจากเล็บเท้าที่จมเข้าไป นอกจากนั้นแล้วฟันของมันยังแหลมคมราวกับปลายมีดแหลม
สิ่งที่ทำให้โยฮันวิตกไม่ใช่แค่กรงเล็บและฟันของหนูซอมบี้ ขนาดตัวของพวกมันที่เล็กจนต้องก้มลงไปฟันทำให้เขารู้สึกลำบาก ซอมบี้นักเรียนและป้าร้านขายกับข้าวอย่างมากเขาแค่ตวัดมีดไปด้านหน้าก็ฟันอีกฝ่ายได้แล้ว หนูท่อเหล่านี้กลับบังคับให้เขาต้องก้มลงไปฆ่าพวกมัน
“ เข้ามา! ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าค่าสถานะสีเขียวจะเพิ่มอะไรให้ฉันเมื่อมันไปถึง 100 %”
มือซ้ายดึงเศษกระจกขนาดใหญ่เท่าแขนมาถือเอาไว้ ข้างขวาถือมีดบังตอขนาดใหญ่ เมื่อซอมบี้ตัวแรกเข้ามาใกล้ กระจกในมือซ้ายคือสิ่งที่ใช้ออกเป็ครั้งแรก มันได้ตัดเข้าไปที่ลำคอของซอมบี้จนขาดหาย ซึ่งกระจกได้ลดขนาดของมันหลังจากแตกกระจายออกไปรอบๆจนเหลือใบเท่าฝ่ามือ
โยฮันกลับไม่ได้คิดมากขอเพียงแค่มันยังเหลือความคมเอาไว้เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว
ฉั๊วะ!
มีดในมือขวาฟันลงไปยังคอของป้าร้านขายน้ำปั่น นักเรียนที่ปักเลข 5 / 6 ถูกฟันร่างขาดออกจากกันเป็สองส่วน นับเป็ภาพที่น่าใจหายที่ต้องมาฆ่าเด็กเช่นนี้ ทว่าพวกเขากลับเป็ซอมบี้ สิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่คน โยฮันจึงต้องโยนความเป็คนทิ้ง หากเขาไม่ลงมือสังหารเขาจะกลายเป็คนที่ถูกสังหารแทน
หนูท่อตัวเล็กที่เห็นเพื่อนถูกสังหารจนล้มตัวลงไปนอนตายเป็กองใหญ่ มันจึงไต่ขึ้นไปบนซากศพแล้วกระโจนเข้าโจมตีเป้าหมาย เพียงแต่ว่าฟันอันแหลมคมของมันกลับไม่สามารถแทงทะลุร่างกายอีกฝ่ายได้ มีเพียงรอยข่วนบนหนังแข็งๆที่ถูกทิ้งเอาไว้เพียงเท่านั้นก่อนที่มันจะถูกตัดผ่าครึ่งร่าง
ซากศพซอมบี้เริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆไม่ว่าจะเป็ซ้ายหรือขวามือ โยฮันกลับไม่สนว่าเขาฆ่าพวกมันไปมากน้อยแค่ไหน สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงแค่ว่าเขาฆ่าพวกมันหมดแล้วหรือยัง หากว่ายังเขาจะฟันต่อไป ทันทีที่กระจกในมือซ้ายแตกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี เขาจึงดึงมีดเล่มเล็กๆของพ่อค้าขายผลไม้ออกมาฟาดฟันไปรอบๆแทนการใช้กระจก ถึงมันจะมีความคมไม่มากแต่ก็สามารถผ่าร่างของซอมบี้ได้ด้วยพละกำลังของเขาที่เหนืุ์ไปไกลมากแล้ว.
71
