โปรดอ่านอย่างมีวิจารณญาณ
สายตาของนางเข่อซิงผ่อนคลายลง ในเมื่อหญิงอ้วนเปลี่ยนแปลงไปทางที่ดีแล้ว นางก็ต้องให้การต้อนรับที่ดี พร้อมจับตาดูต่อไป
“เ้ากล่าวได้ดี เมื่อคิดได้เช่นนี้ก็ย่อมดีกับตัวเ้าและบุตรชาย”
“เ้าค่ะท่านป้า”
“งั้นเชิญนั่งก่อน ข้าจะเอาแบบชุดกับสีเนื้อผ้ามาให้เลือกชม”
กระดาษร่างแบบชุดนับ 20 แผ่นวางที่โต๊ะให้เฟยฮวาดู ทุกแบบล้วนดูเรียบง่ายแต่นางกลับชอบยิ่งนัก ความชอบของเฟยฮวากับเ้าของร่างล้วนต่างกันโดยสิ้นเชิง เนื้อผ้าเบานุ่มไม่หยาบ ดูระบายความร้อนได้ดี เพียงจินตนาการก็รู้สึกสวมใส่สบาย
“เ้าของเลือกดูว่าชอบแบบใด ร้านค้าตัดชุดหญิงสาวเพียง 15 แบบ ส่วนของบุรุษจะมีเพียง 5 แบบเท่านั้น”
“ขอบคุณเ้าค่ะ ข้าขอเลือกสักครู่ เฟยหลงลูกลองดูที่ภาพว่าชอบแบบไหน” เฟยฮวาส่งกระดาษแบบชุดบุรุษให้บุตรชายเลือก
“ข้าอยากใส่แบบท่านพ่อขอรับ! แผ่นนี้คล้ายชุดท่านพ่อ” เขาชูกระดาษมา 1 ใบ เป็เพียงชุดฮั่นฝูแบบธรรมดา เสื้อคลุมยาว พร้อมที่ผูกเอวเท่านั้น
“แบบนี้ย่อมใส่สบาย ลูกชอบสีไหนเล่า”
“ข้าเคยเห็นท่านพ่อใส่สีน้ำเงินกับสีดำขอรับ” นี่ก็รักท่านพ่อเสียจริง จะเป็ท่านพ่อย่อส่วนเลยหรือไง
“งั้นสีดำ 2 ชุด น้ำเงิน 2 ชุด ฟ้าครามแม่ว่าก็งาม เขียวป่าไม้ก็ดี สีไข่ไก่ก็ด้วย ลูกควรใส่หลากหลายสีสัน เผื่อวันข้างหน้าจะได้พบความชอบใหม่ ๆ” เฟยฮวาอธิบาย อยากให้เด็กชายได้ใส่ชุดสีสดใส
“จะใช้ตำลึงเยอะไหมขอรับ” เฟยหลงแม้จะดีใจที่มารดาซื้อของให้เขา แต่ก็อดห่วงไม่ได้
“มันเป็สิ่งที่จำเป็ แม่คิดว่าลูกจะสวมใส่ชุดได้อีกหลายครั้ง จนตำลึงที่เสียไปมันคุ้มค่า ถึงวันที่เ้าเติบใหญ่ หากสวมชุดไม่ได้แล้ว เราก็ส่งต่อให้ผู้อื่นใช้ต่อได้”
“งั้นข้าเอาตามที่ท่านแม่ว่า” หากท่านแม่ว่าคุ้มค่าเขาก็สบายใจ ชุดพวกนี้เขายังส่งต่อให้คนอื่นได้อีกด้วย
นางเข่อซิงเห็นหญิงอ้วนกล่าวกับบุตรเช่นนั้นย่อมรู้สึกดีขึ้นอีกหลายส่วน ถ้านางเปลี่ยนไปจากเดิมก็ย่อมดี
“ท่านป้ามีสีอื่นแนะนำอีกหรือไม่เ้าคะ ข้าคิดว่าจะตัดชุดให้บุตรชายสัก 10 ชุด”
“เ้าจะตัดมากเพียงนั้นเลยหรือ” นางประหลาดใจ
“ใช่เ้าค่ะ อย่างที่ท่านป้าเห็น ชุดที่เฟยหลงใส่นั้น ใช้งานอย่างคุ้มค่าแล้ว”
พอปรายตามองที่เด็กชาย ก็จริงเหมือนที่นางพูด
“สีที่เ้าบอกมาล้วนน่าสนใจ แต่สีไข่มันเปื้อนง่ายไปหน่อย เอ่อ… เ้ามักให้เฟยหลงเข้าป่าไปล่าสัตว์มิใช่หรือ” แม้มีประโยคที่ไม่ควรพูดแต่จะทำอย่างไรได้ เดี๋ยวจะหาว่านางจงใจขายอย่างเดียว ไม่ดูว่าคนซื้อเอาไปใช้งานอย่างไร สีผ้าบางสีแม้สวยงามแต่ก็ไม่เหมาะกับการใช้ชีวิตของคนผู้นั้น
“ข้าไม่ให้เฟยหลงเข้าป่าแล้วเ้าค่ะ ลงน้ำก็ห้าม เป็ห่วงเขายิ่งนัก กลัวจะได้รับอันตราย แม้เฟยหลงจะเก่งกาจเกินอายุ แต่ข้าคิดว่ายังไม่ถึงเวลา กันไว้ย่อมดีกว่าแก้ นี่ก็ว่าจะไปคุยกับท่านลุงหนานอยู่เ้าค่ะ เื่จะให้เขาไปเรียน” เฟยฮวากล่าว เป็เื่ที่เ้าของร่างสร้างเื่ไว้อีก เมื่อปีก่อนท่านลุงหนานมาแจ้งเื่ให้ส่งบุตรชายไปเรียน นางด่าเขาไปเป็ชุดอย่างไม่ไว้หน้า
“เ้าคิดได้ถูกต้องแล้ว ยามเซินไปที่เรือนข้านะ เห็นสามีบอกข้าว่าวันนี้่เช้ามีงานข้างนอก จะกลับเรือนเวลานั้น” เข่อซิงรู้สึกดีกับเฟยฮวามากขึ้นไปอีก เขาเห็นซีฮันมาั้แ่เล็ก เลยพลอยเอ็นดูเฟยหลงไปด้วย แต่เอาตัวไปดูแลมากก็ไม่ได้ เพราะตัวนางก็มีงานต้องทำอยู่ที่ตลาดแห่งนี้ มารดาของเฟยหลงก็ไม่ได้เป็มิตร ทำให้เพียงดูได้ห่าง ๆ มีโอกาสพบหน้าก็มอบขนมให้เด็กชาย
“ข้าว่าสีฟ้าใสก็งามสดใสเหมาะกับเด็ก แดงชาดก็ดี น้ำตาลไหม้ก็เป็ที่นิยม เ้าลองดูสีพวกนี้” นางเข่อซิงยื่นตัวอย่างสีผ้าให้เฟยฮวาดู
“ลูกชอบหรือไม่” นางส่งต่อให้บุตรชายดู
“ชอบขอรับ ทุกสีล้วนสวยงาม ข้าเอาตามที่ท่านแม่และท่านยายเลือกให้” เฟยหลงตอบรับอย่างว่าง่าย
“งั้นรับทั้งหมดนี่เลยเ้าค่ะท่านป้า ลายปักก็เอาตามท่านป้าเห็นสมควรเลย พร้อมชุดซับข้างในอีก 10 ชุด ใช้เวลานานไหมเ้าคะ”
“ไม่เกิน 10 วัน อาจไวกว่านั้น ข้ามีลูกจ้างเพียง 2 คนเท่านั้น เลยทำช้าหน่อย เ้ารีบใช้หรือไม่”
“ไม่รีบเ้าค่ะ อีกอย่าง 10 วันไม่นานเลย”
“ขอบใจเ้า เฟยหลงหลานมาวัดตัว”
นางเข่อซิงจับเด็กชายวัดตัวอย่างละเอียด ใจล้วนเบิกบาน ที่วันนี้ได้รับงานชิ้นใหญ่
“วันนี้เ้าอยากรับ 4 ชุดก่อนหรือไม่ สีดำ สีน้ำเงินมีตัวร่างขึ้นไว้แล้ว เพียงเย็บให้เข้ารูปร่าง ใช้เวลาไม่ถึงชั่วยาม ถ้ารับเลยข้าจะรีบไปแจ้งหลังร้าน ให้ลงมือทำทันที”
“ได้เ้าค่ะท่านป้า ข้าก็อยากเห็นเฟยหลงใส่ชุดใหม่”
นางกระตือรือร้น เข้าไปสั่งงานที่หลังร้าน
“ข้าสั่งการให้เรียบร้อย คุยรายละเอียดชุดเ้าคงแล้วเสร็จพอดี”
“ขอบคุณเ้าค่ะท่านป้า”
“ขอบคุณขอรับท่านยาย!”
“ไม่เป็ไร ๆ คนกันเองทั้งนั้น” นางเข่อซิงหัวเราะ คิดว่าอีกไม่นานคงเปิดใจให้เฟยฮวาเต็มใบ
“ส่วนข้าสนใจชุดอ่าวฉวินเ้าค่ะท่านป้า” เป็ชุดที่แยกเสื้อกับกระโปรงชัดเจน ดูสวมใส่แล้วคล่องตัวดี
“เอาลวดลายไหน สีไหนเล่า” นึกแปลกใจอยู่ว่าปกติชอบอะไรเรียบง่ายแบบนี้รึ
“ลายดอกไม้ที่เสื้อพอเ้าค่ะ ชนิดไหนก็ได้ ไม่เอาลวดลายเยอะ กระโปรงก็เอาเรียบง่าย ไม่ต้องมีลายเ้าค่ะ”
…
“กระโปรงแต่ละตัวทำให้แตกต่างกันก็ได้นะเ้าคะ ทรงตรงบ้าง จับจีบเล็ก จับจีบใหญ่ ท่านป้าเลือกให้ข้าได้เลยเ้าค่ะ ส่วนสีนั้นคละมาได้เลย แต่เป็สีอ่อน ไม่ฉูดฉาด ข้าชอบประมาณนี้เ้าค่ะ” เฟยฮวาจิ้มไปที่สีชมพู ฟ้า ม่วง ส้ม ขาวนวล ทุกสีล้วนอ่อนอย่างนางว่า เรียบง่าย
“ปกติเ้าชอบสีฉูดฉาดมิใช่หรือ ข้าเห็นใส่สีสดตลอด” อดทักไม่ได้ นางเห็นเฟยฮวาเดินตลาดบ่อย ชุดหรูหรา สีสันสดใส บางทีเห็นสีชุดก่อนตัวอีก นางมองไปที่หัวลูกมะนาว หรือที่สะดุดล้มนั้นหัวได้รับการกระทบกระเทือน
“เวลาเปลี่ยนคนมักเปลี่ยนเ้าค่ะ ข้าก็อยากลองแบบใหม่บ้าง” เฟยฮวายังหาข้อแก้ตัวไปได้แบบเนียน ๆ
“ข้าก็พอเข้าใจ แล้วจะรับกี่ชุดเล่า”
“10 เ้าค่ะ เท่ากันกับของเฟยหลง”
…
“หรือท่านป้าไม่สะดวกเ้าคะ”
“ข้าตัดได้ ข้าเพียงไม่คิดว่าเ้าจะรับเยอะ แต่ชุดเ้าข้าอาจใช้เวลาหน่อยนะ อย่างที่บอกไปคนงานข้ามีเพียงไม่กี่คน
“ไม่มีปัญหาเ้าค่ะ เสร็จกึ่งนึงก็รับก่อนได้ ไม่ต้องทีเดียว”
“ขอบใจที่เข้าใจ หากเสร็จแล้วข้าจะไปส่งให้ที่เรือน ทั้งชุดเ้าและเฟยหลง”
“ขอบคุณท่านป้าเ้าค่ะ” แบบนี้ก็ดี จะได้ไม่ต้องมารับเอง
“มา ๆ เมื่อตกลงได้แล้วก็วัดตัว”
นางเข่อซิงจับเฟยฮวาวัดตัว ลำบากนิดหน่อยเพราะนางก็ไม่เคยวัดตัวให้หญิงอ้วนเท่านี้มาก่อน แต่คิดว่าการตัดชุดนั้น ประสบการณ์ 30 ปี การันตีว่านางทำได้
“ท่านป้าคิดราคาได้เลยนะเ้าคะ ข้าจะจ่ายตำลึงให้ชุดข้าราคาสูงกว่าปกติย่อมเข้าใจ เพราะตัวข้าใหญ่” เฟยฮวาเอ่ยอย่างจริงใจ
“ชุดเฟยหลง ข้าคิดชุดละ 2 ตำลึงทอง ส่วนของเ้านั้นราคาสูงหน่อย ข้าคิดชุดละ 10 ตำลึงทอง รวมทั้งหมด 120 ตำลึงทอง เ้าสะดวกใจหรือไม่” นางเข่อซิงเอ่ยอย่างเกรงใจ ชุดเด็กย่อมไม่มีปัญหา แต่ชุดเฟยฮวานางก็ลังเล ปกติตัดชุดเด็กอยู่ที่ 2 ตำลึงทอง ชุดคนโต 5 ตำลึงทองเท่านั้น เฟยฮวาตัวใหญ่กว่าคนปกติเท่านึง ราคานี้คิดว่าเหมาะสม
“ราคาคุ้มค่าแล้วเ้าค่ะ ท่านป้าสบายใจได้ ข้าเข้าใจว่าตัวข้าใช้ผ้าตัดเยอะ แพงกว่าก็ย่อมเป็เื่ธรรมดา” เฟยฮวาส่งตำลึงทองให้นางแบบตาไม่กระพริบ ชุดใส่สบายแบบนี้เพียง 10 ตำลึงทอง ตอนตัดชุดนางสุ่ยนั้นราคาตั้ง 50 ตำลึงทอง แล้วในตู้มีอีกกี่ชุด ไหนจะเครื่องประดับอีก ไม่อยากจะคิด
“ข้าจะตัดผ้าให้เต็มกำลังความสามารถ” รู้สึกดีใจที่เจอลูกค้าเข้าใจง่าย และนางไม่ได้รับตำลึงก้อนใหญ่เท่านี้มานานแล้ว ปกติจะได้ร้อยตำลึงทองใช้เวลาอยู่หลายวัน
ตงเข่อซิงไม่ใช่คนพูดจาหวาน ให้ประจบแบบนางสุ่ยก็ทำไม่ลง ชุดที่ตัดก็เน้นสวมใส่ในชีวิตประจำวันได้อย่างสะดวกสบาย กำไรเดือนนึงจากร้านผ้ารวมแล้ว 500 ตำลึงทอง ถือว่ามากกว่าชาวบ้านทั่วไปหลายเท่า
“ข้าอยากปรึกษาหน่อยนะเ้าคะ ชุดที่ข้ามีสามารถไปขายที่ไหนได้บ้าง ข้าคงไม่คิดจะใส่แล้วเ้าค่ะ ขายทั่วไปก็คงยากเพราะหญิงสาวในหมู่บ้านเราไม่ได้มีขนาดตัวเท่าข้า” เมื่อนึกถึงชุดในตู้เสื้อผ้า ก็ถามกูรูซะเลย
“จริงอย่างเ้าว่า ถ้าส่งต่อให้ชาวบ้านทั่วไปก็คงยากหน่อย แต่ไม่ไกลจากตลาดมีโรงประมูลเหิงเยว่ ที่นั่นชาวบ้านเข้าใจว่ามีแค่การประมูล แท้จริงแล้วมิใช่ ยังรับซื้อ-ขาย ของหายาก ของสวยงาม เสื้อผ้าหรูหราย่อมเป็หนึ่งในนั้น โรงประมูลเหิงเยว่มีหลายที่ในแคว้นมาก อย่างเมืองหลวงก็มี 5 แห่งกระจายทั่วเมือง ในหมู่บ้านนี้อาจไม่มีคน้า แต่ข้างนอกย่อมต่างกัน ชุดเ้าข้าคิดว่าขายได้ เ้าไม่ใช่หญิงอ้วนคนเดียวในแคว้นนี้หรอก” นางเข่อซิงอธิบายอย่างละเอียด พร้อมปลุกใจให้เฟยฮวาว่ายังไงชุดก็ขายได้
“ขอบคุณท่านป้าที่ชี้แนะเ้าค่ะ ยังไงข้าจะลองนำไปขายทุกชุดเลย ก่อนขายจะแจ้งด้วยว่าระวังสะดุดล้ม” เฟยฮวากล่าวอย่างทะเล้น
ตงเข่อซิงหัวเราะ คงจะเข็ดที่สะดุดล้มจริง ๆ
“ข้ามียาทาแก้ปวด ลดบวม อยู่นะ เ้าเอาไปทาจะได้หายโดยเร็ว” นางเตรียมจะลุกขึ้น
“มิเป็ไรเ้าค่ะท่านป้า ข้าจะแวะไปโรงหมออยู่พอดี ยาที่มีติดบ้านก็หมดด้วยคิดจะซื้อทีเดียว ขอบคุณท่านป้านะเ้าคะ”
“แบบนั้นย่อมดี รีบทายา อย่าปล่อยไว้นาน แล้วนี่เ้าจะไปไหนต่อไหม”
“จะไปซื้อยาที่โรงหมอ พาเฟยหลงไปกินข้าว เดินเล่นซื้อของที่ตลาด เรียบร้อยก็จะไปบ้านท่านป้าเ้าค่ะ คุยกับท่านลุงเื่เฟยหลงกับเื่ทำเรือนใหม่”
“ท่านยายไปกินข้าวด้วยกันไหมขอรับ” เฟยหลงชวนอย่างใจดี
“เสียดายยิ่งอยากไปกับเ้ามาก แต่่เวลานั้นยายติดงาน ไว้โอกาสหน้านะ” นางลูบหัวเด็กชายด้วยความเอ็นดู เฟยหลงตอบรับอย่างเข้าใจ
“ว่าแต่เ้าจะทำเรือนใหม่รึ”
“ใช่เ้าค่ะ เรือนโทรมนัก เสียตำลึงไปกับสิ่งไม่ควรก็มาก ละเลยสิ่งที่ควรทำไป เลยว่าจะจ้างให้ท่านลุงหนานเ้าค่ะ แต่ไม่รู้ว่า่นี้จะว่างไหม”
“เ้าคิดได้เช่นนี้ข้าก็ยินดี ส่วนเื่สามี คิดว่าไม่น่ามีปัญหา ยังไงเ้าลองคุยดูนะ” เข่อซิงกล่าวอย่างยินดี วันนี้เฟยฮวาเป็เหมือนเทพีโชค มอบงานใหญ่ให้นาง หวังว่าสามีคงจะได้รับเหมือนกัน
สามีของตงเข่อซิง มีนามว่า หนานเต๋อ อายุ 55 ปี สามีของตงหัวหน้าหมู่บ้านหนิงอัน เป็ผู้นำที่คนให้ความเคารพ วัยเด็กเขาไม่ได้เกิดในชนชั้นที่ร่ำรวยอันใดแต่โชคดีที่มีโอกาสได้เรียน คนวัยนั้นนอกจากชนชั้นสูงแล้ว อ่านออกเขียนหนังสือกันได้เพียงไม่กี่คน หนานเต๋อคือหนึ่งในนั้น เขารู้ว่าหมู่บ้านจะพัฒนาได้ถ้าคนมีการศึกษา จึงใส่ใจในเื่นี้เป็พิเศษ เป็ผู้เปิดสถานศึกษาที่หมู่บ้านหนิงอัน หาผู้มีความรู้มาสั่งสอนเด็ก งานหลักคือดูแลความเรียบร้อยในหมู่บ้าน ส่วนงานพิเศษก็รับสร้างเรือน ซ่อมเรือน ปีนึงรับไม่กี่หลัง เพราะเขามีงานหลักต้องทำ งานรองจึงทำได้ช้ากว่าปกติ แม้ฝีมือดีแต่ชาวบ้านส่วนมาก ก็ต้องตัดใจ ไปว่าจ้างผู้อื่นที่ทำแบบจริงจัง จะได้อยู่อาศัยได้รวดเร็ว
“ชุดได้แล้วเ้าค่ะ” หญิงวัยกลางคนออกจากหลังร้าน พร้อมชุดที่พับมาให้มาเป็อย่างดี
“มาพอดี จะใส่ให้ลูกเ้าเลยหรือพับเก็บทั้งหมด” เข่อซิงรับชุดจากคนงาน หันไปถามเฟยฮวา
“ใส่เลยเ้าค่ะท่านป้า ปะเฟยหลงลูกไปใส่ชุดใหม่ เอาสีไหนดี ดำหรือน้ำเงิน”
“เอาดำขอรับท่านแม่!” เฟยหลงตอบด้วยความตื่นเต้น
“ยายใส่ให้เ้าเอง” เข่อซิงจัดการใส่ชุดให้เฟยหลง
เด็กชายตัวน้อยสวมชุดใหม่ด้วยความเขินอาย ผ้าใส่สบายยิ่งนัก ต่างจากชุดที่เขาใส่มา เข้าใจแล้วว่าทำไมท่านแม่ถึงซื้อชุดใหม่ให้เขา ชุดสีดำ ตรงสาบเสื้อและผ้าผูกเอวมีลายเมฆาสีทอง
“ดูสิ สวมชุดใหม่แล้วงามขึ้นนัก” เฟยฮวาอวยบุตรชายตนเอง
“ดูดีจริงเฟยหลง เ้าเหมือนคุณชายน้อย” เข่อซิงร่วมด้วยอีกคน
เฟยหลงอายม้วน แก้มแดง ทั้งสองจึงหัวเราะขึ้นด้วยความเอ็นดู
“ขอบคุณท่านป้าเ้าค่ะ” เฟยฮวารับห่อผ้ามา
“ขอบคุณท่านยายขอรับ!”
“ยินดียิ่ง ที่เหลือหากแล้วเสร็จข้าจะรีบนำไปส่ง” นางรู้สึกดีใจ ที่เห็นเฟยฮวาเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี เฟยหลงที่นางเอ็นดูก็สดใสขึ้นเป็กอง
สองแม่ลูกเดินจับมือกันออกมาจากร้านผ้า แม้ยังมีคนมองแต่การนินทาต่างจากเดิม เด็กที่มาด้วยคงเป็ลูกชายนางอ้วน แต่แม่อ้วนลูกช่างผอมนัก
เฟยฮวาซื้อยาที่โรงหมอ นอกจากยาทาแก้ช้ำ แก้ปวด ยามส่แผลแล้ว นางยังซื้อยาจำเป็ทุก ประหนึ่งกล่องยาสามัญประจำบ้านที่โลกก่อน ถือคติมีไว้ย่อมสบายใจ อาจมีวันที่ได้ใช้
“ยามอู่แล้ว เ้าหิวหรือไม่ พร้อมกินของอร่อยหรือยัง”
“ข้าพร้อม! เริ่มหิวแล้วขอรับ” เฟยหลงตอบกลับด้วยความสดใส
“งั้นไปกินข้าวกันเลย จากนั้นเราจะเดินเล่นให้ทั่วตลาด”
“ดีขอรับ!”
#มารดาอ้วนตัวร้าย
〰️ 〰️ 〰️ ·̩͙ ₊ ᨦ ♡ ᨩ ₊ ·̩͙ 〰️ 〰️ 〰️
หย่าหมาปู้ = ผ้าลินิน
เข่อซิง = สวยงาม
ยามเซิน = 15.00-17.00
เต๋อ = กตัญญู
เหิงเยว่ = ดวงจันทร์แห่งความเป็นิรันดร์
ค่าเงิน
100 เหรียญทองแดง = 1 ตำลึงเงิน
10 ตำลึงเงิน = 1 ตำลึงทอง
4K
