หลังจากใช้เวลาอยู่พักใหญ่ในการฟาร์มเลเวลและทดสอบสกิลใหม่ในดันเจี้ยนแรงค์ E หลายแห่ง หลี่ชิงก็เริ่มรู้สึกว่าสภาพแวดล้อมเ่าั้ "ง่าย" เกินไปสำหรับเขาแล้ว ด้วยเลเวล 20, ค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล, สกิล [ฟันดาบฉับพลัน] และ [เพลงดาบวายุ], รวมถึงดาบและเดกเกอร์ที่ดีขึ้น ทำให้เขาสามารถกวาดล้างมอนสเตอร์ระดับ E ได้อย่างรวดเร็วและแทบจะไม่ต้องออกแรงมากนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาตัดสินใจใช้ดาบยาวและปลดปล่อยพลังที่แท้จริงออกมา
"ถึงเวลาต้องก้าวต่อไปแล้ว" หลี่ชิงตัดสินใจอย่างแน่วแน่ขณะยืนอยู่หน้าทางออกจากดันเจี้ยนเหมืองร้างต้องสาป "การฟาร์มในดันเจี้ยน E ไม่ช่วยให้ข้าพัฒนาได้มากเท่าที่ควรอีกต่อไป... เป้าหมายต่อไปคือ ดันเจี้ยนแรงค์ C"
ดันเจี้ยนแรงค์ C ถือเป็ก้าวสำคัญสำหรับฮันเตอร์ทั่วไป มันคือระดับที่มอนสเตอร์เริ่มมีความแข็งแกร่ง สติปัญญา และความสามารถพิเศษที่อันตรายอย่างแท้จริง การเคลียร์ดันเจี้ยนระดับนี้มักจะต้องอาศัยปาร์ตี้ที่มีการวางแผนและทำงานร่วมกันเป็อย่างดี การลุยเดี่ยวในดันเจี้ยนแรงค์ C ถือเป็การกระทำที่บ้าระห่ำและเสี่ยงตายอย่างยิ่งสำหรับฮันเตอร์ส่วนใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับคนที่ยังมีแรงค์ E อย่างเป็ทางการเช่นเขา
แต่หลี่ชิงไม่ใช่ฮันเตอร์แรงค์ E ธรรมดา เขารู้ศักยภาพที่แท้จริงของตัวเองดี และความกระหายที่จะแข็งแกร่งขึ้นก็ผลักดันให้เขาต้องทดสอบขีดจำกัดของตนเองอยู่เสมอ
เขาใช้เวลาศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับดันเจี้ยนแรงค์ C ที่อยู่ไม่ไกลจากเมืองฉงอันมากนัก เขาเลือก "ป้อมปราการออร์คที่ถูกทิ้งร้าง เป็เป้าหมายแรก ตามข้อมูลระบุว่าเป็ดันเจี้ยนประเภทโครงสร้างสิ่งปลูกสร้างเก่าแก่ ที่เต็มไปด้วยออร์คหลากหลายสายพันธุ์ ั้แ่ออร์คทหารเลวจนถึงออร์คเบอร์เซิร์กเกอร์ หรือแม้กระทั่งออร์คชาแมนที่ใช้เวทมนตร์พื้นฐานได้ มอนสเตอร์ส่วนใหญ่อยู่ในระดับเลเวล 25-35 ซึ่งสูงกว่าเขาพอสมควร
เขาเตรียมตัวอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตรวจสอบอาวุธและชุดเกราะ ซึ่งก็ยังคงเป็แค่เสื้อผ้าหนาๆ กับเกราะหนังราคาถูกบางส่วน ซื้อเสบียงและโพชั่นฟื้นฟู HP/MP สำรองไว้จำนวนหนึ่ง ตอนนี้เขามีเงินพอที่จะซื้อของเหล่านี้ได้บ้างแล้ว เขาไม่ได้สวมหน้ากาก "เบลด" ในการเข้าดันเจี้ยนครั้งนี้ เพราะ้าประเมินสถานการณ์ด้วยตัวตน "หลี่ชิง" ก่อน แต่ดาบยาวก็ยังคงสะพายอยู่บนหลัง ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุม พร้อมใช้งานเสมอหากจำเป็
ทางเข้าป้อมปราการออร์คเป็ซากประตูหินขนาดใหญ่ที่พังทลายลงบางส่วน มีฮันเตอร์คนอื่นๆ เดินเข้าออกอยู่ประปราย ส่วนใหญ่มากันเป็ปาร์ตี้ 3-5 คน และดูเหมือนจะเป็แรงค์ C หรือ D ปลายๆ สายตาของบางคนที่มองมายังหลี่ชิง ซึ่งมาคนเดียวและดูไม่เหมือนฮันเตอร์ระดับสูง เต็มไปด้วยความสงสัยและความประหลาดใจ แต่ก็ไม่มีใครเข้ามาทักทายหรือสอบถามอะไร เขาแสดงบัตรแรงค์ E ซึ่งไม่ได้ระบุเลเวล ให้ยามของสมาคมฯ ที่เฝ้าอยู่ดูผ่านๆ แล้วเดินเข้าไปในดันเจี้ยนอย่างเงียบๆ
บรรยากาศภายในป้อมปราการแตกต่างจากถ้ำหรือป่าที่เขาคุ้นเคยอย่างสิ้นเชิง มันเป็ซากสิ่งก่อสร้างหินที่กว้างใหญ่แต่ทรุดโทรม มีทางเดิน คูหา และห้องหับต่างๆ ที่มืดและอับชื้น กลิ่นสาบของออร์คและกลิ่นเืจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เสียงคำรามหรือเสียงกระทบกันของอาวุธดังแว่วมาจากที่ไกลๆ เป็ระยะ
หลี่ชิงชักเดกเกอร์ออกมาถือไว้มั่น เคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างระมัดระวังยิ่งกว่าเดิม เขายังไม่้าใช้พลังดาบถ้าไม่จำเป็ เขา้าทดสอบว่าทักษะการใช้เดกเกอร์และค่าสถานะปัจจุบันของเขาจะรับมือกับมอนสเตอร์แรงค์ C ได้ดีแค่ไหน
ไม่นานนัก เขาก็ปะทะกับศัตรูกลุ่มแรก – ออร์คทหารเลวสองตัว พวกมันมีรูปร่างสูงใหญ่ ผิวสีเขียวคล้ำ กล้ามเนื้อเป็มัด และถือขวานหินหยาบๆ ไว้ในมือ เมื่อเห็นหลี่ชิง พวกมันก็คำรามเสียงดังแล้วพุ่งเข้าใส่ทันที!
"แข็งแกร่งกว่าก็อบลินเยอะ!" หลี่ชิงรับรู้ได้ทันทีจากแรงกดดันที่แผ่ออกมา เขาใช้ความเร็วที่เหนือกว่าหลบการเหวี่ยงขวานครั้งแรกได้อย่างฉิวเฉียด แล้วใช้เดกเกอร์แทงสวนเข้าที่สีข้างของออร์คตัวหนึ่ง
ฉึก!
เดกเกอร์จมเข้าไปในเนื้อได้ แต่กลับรู้สึกถึงแรงต้านที่มากกว่าปกติ ออร์คตัวนั้นแค่ร้องเสียงดังด้วยความเ็ป แต่ก็ยังไม่หยุดโจมตี มันตวัดขวานกลับมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว!
หลี่ชิงต้องถอยหลบออกมาตั้งหลัก เขารู้แล้วว่าการต่อสู้กับมอนสเตอร์แรงค์ C ด้วยเดกเกอร์เพียงอย่างเดียวนั้นไม่ใช่เื่ง่าย เขาต้องใช้ทั้งความเร็ว สมาธิ และการอ่านจังหวะอย่างเต็มที่
เขาต่อสู้อย่างคล่องแคล่ว หลบหลีกการโจมตีอันหนักหน่วงของออร์คทั้งสองตัว พลางหาจังหวะใช้เดกเกอร์สร้างาแตามจุดต่างๆ ทั้งแขน ขา หรือลำตัว การต่อสู้เป็ไปอย่างยืดเยื้อและดูเหมือนว่าเขาจะตกเป็ฝ่ายตั้งรับเสียส่วนใหญ่ แต่เขาก็ค่อยๆ สร้างความเสียหายสะสมให้กับออร์คทั้งสองตัวได้อย่างต่อเนื่อง
ในที่สุด หลังจากผ่านไปเกือบสิบนาที เขาก็สามารถสังหารออร์คตัวแรกได้สำเร็จด้วยการแทงเข้าที่ลำคอซ้ำๆ ส่วนตัวที่สองนั้นาเ็หนักและเริ่มเคลื่อนไหวช้าลง เขาจึงหาจังหวะปิดฉากมันลงได้ในที่สุด
"แฮ่ก... แฮ่ก... แค่ออร์คทหารเลวสองตัว... ก็เหนื่อยขนาดนี้เลยรึ" หลี่ชิงยืนหอบหายใจ มองดูซากออร์คด้วยความรู้สึกทึ่งในความอึดของพวกมัน "ถ้าใช้ดาบ... คงจบไปั้แ่สามสิบวินาทีแรกแล้ว"
เขาตัดสินใจที่จะลองใช้ดาบเมื่ออยู่ตามลำพัง เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพ เมื่อเขาเคลื่อนที่ลึกเข้าไปและเจอกับออร์คกลุ่มใหม่สามตัว โดยแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ เขาก็สลับไปใช้ดาบยาว และเปิดใช้งาน [เพลงดาบวายุ]!
ฟุ่บ! ฉัวะๆๆๆๆ!
พายุคมดาบเข้าถาโถมใส่ออร์คทั้งสามทันที! ความเร็วและความต่อเนื่องของ [เพลงดาบวายุ] ผสานกับพลังทำลายที่แท้จริงของคลาส [ดาบ] ทำให้เกิดผลลัพธ์อันน่าสะพรึงกลัว! ออร์คทั้งสามตัวถูกสับเป็ชิ้นๆ ในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ!
"ง่าย... ง่ายขึ้นมากจริงๆ" หลี่ชิงมองผลงานของตัวเองแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ "พลังระดับนี้... น่าจะพอฟาร์มในดันเจี้ยนแรงค์ C ได้สบายๆ ถ้าไม่เจอตัวที่เก่งกว่านี้ หรือพวกกลุ่มใหญ่ๆ"
เขาจึงใช้เวลาหลายวันต่อมาในการฟาร์มเลเวลอยู่ในป้อมปราการออร์คแห่งนี้ เขาสลับใช้เดกเกอร์เมื่อรู้สึกไม่ปลอดภัย หรือเมื่อ้าฝึกฝนทักษะ และใช้ดาบยาวเมื่ออยู่ตามลำพังเพื่อเร่งความเร็วในการเก็บค่าประสบการณ์ เลเวลของเขาค่อยๆ เพิ่มขึ้นเป็ 21... 22... เขาได้เรียนรู้รูปแบบการโจมตีและจุดอ่อนของออร์คประเภทต่างๆ และสามารถรับมือกับพวกมันได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นเรื่อยๆ ไอเทมที่ดรอปจากออร์คก็มีคุณภาพดีกว่าพวกก็อบลินมาก ทำให้เขาสามารถนำไปขายและซื้อหาอุปกรณ์หรือโพชั่นที่ดีขึ้นได้
แต่แล้ววันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังต่อสู้อยู่กับ "ออร์คเบอร์เซิร์กเกอร์" ตัวหนึ่ง ซึ่งมีขนาดใหญ่และดุร้ายกว่าออร์คทั่วไป เขาก็ััได้ถึงการมาของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่ไม่ใช่มอนสเตอร์
‘ฮันเตอร์? หรือว่า...’ เขาคิดในใจ รีบใช้ดาบสังหารออร์คเบอร์เซิร์กเกอร์อย่างรวดเร็ว แล้วเก็บดาบเข้าฝัก ชักเดกเกอร์ออกมาถือไว้แทน แสร้งทำเป็กำลังเหนื่อยหอบจากการต่อสู้
เงาร่างสามสายปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้าห้องโถงที่เขาอยู่ พวกเขาสวมชุดเกราะหนังสีดำสนิท มีผ้าคลุมปิดบังใบหน้าบางส่วน และแผ่กลิ่นอายของความชั่วร้ายและเจตนาที่ไม่เป็มิตร
"เหอะๆๆ ดูเหมือนจะมีคนมาเก็บกวาดให้เราพอดีเลยนี่หว่า" หนึ่งในนั้นพูดขึ้น น้ำเสียงเย้ยหยัน "ส่งของที่ได้จากเ้าออร์คนั่นมาซะดีๆ พ่อหนุ่ม แล้วพวกข้าอาจจะปล่อยเ้าไปก็ได้"
"ผู้ปลุกพลังชั่วร้าย..." หลี่ชิงพึมพำเบาๆดูเหมือนว่าดันเจี้ยนแรงค์ C จะเป็แหล่งหากินชั้นดีของพวกมันเช่นกัน เพราะมีฮันเตอร์ โดยเฉพาะพวกที่มาคนเดียว ที่มีของดีๆ ให้ปล้นอยู่เสมอ
"ว่าไงล่ะ? จะส่งมาดีๆ หรือจะให้พวกข้าลงมือ?" อีกคนถามขึ้น ก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น
หลี่ชิงมองประเมินพวกมันทั้งสามคนอย่างรวดเร็ว ดูจากกลิ่นอายพลังและอุปกรณ์ที่สวมใส่แล้ว น่าจะอยู่ในระดับ C กลางๆ หรืออาจจะสูงกว่านั้นเล็กน้อย การต่อสู้ด้วยเดกเกอร์เพียงอย่างเดียวคงเป็ไปได้ยาก
"ของพวกนี้ ข้าหามาด้วยตัวเอง" หลี่ชิงตอบเสียงเรียบ "ไม่มีเหตุผลที่ต้องยกให้พวกเ้า"
"ปากดีนักนะ!" โจรคนที่สามคำราม แล้วพุ่งเข้าใส่หลี่ชิงทันที มีดสั้นในมือหมายจะแทงเข้าที่หัวใจ!
หลี่ชิงตอบโต้ทันที เขาใช้เดกเกอร์ปัดป้องการโจมตีนั้นได้อย่างหวุดหวิด แต่โจรอีกสองคนก็เคลื่อนที่เข้ามาสมทบอย่างรวดเร็ว พวกมันทำงานกันเป็ทีมได้อย่างดีเยี่ยม!
การต่อสู้ระยะประชิดปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว! หลี่ชิงต้องรับมือกับโจรทั้งสามคนพร้อมกันด้วยเดกเกอร์เพียงเล่มเดียว! เขาอาศัยความเร็วและความคล่องแคล่วที่เหนือกว่าในการหลบหลีกและปัดป้อง แต่ก็ตกเป็ฝ่ายตั้งรับอย่างสมบูรณ์!
"ฝีมือใช้ได้นี่หว่า! ไม่เหมือนแรงค์ E ที่เคยเจอ!" โจรคนแรกอุทานอย่างแปลกใจเล็กน้อยขณะที่การโจมตีของเขาถูกปัดป้องได้อีกครั้ง
"แต่มันก็แค่นั้นแหละ! รุมมัน!" หัวหน้ากลุ่มดูเหมือนจะเป็คนตัวใหญ่ที่สุด สั่งการ
หลี่ชิงรู้ตัวว่าเขาไม่สามารถยื้อสถานการณ์นี้ไว้ได้นานด้วยเดกเกอร์เพียงอย่างเดียว เขาต้องสร้างโอกาส!
เขาแสร้งทำเป็เสียหลักจากการโจมตีของหัวหน้ากลุ่ม แล้วใช้จังหวะนั้นเอง สลับอาวุธอย่างรวดเร็ว! ดาบยาวถูกชักออกมาจากแผ่นหลัง!
"อะไรวะ?!" พวกโจรร้องออกมาอย่างใ ไม่คิดว่าเขาจะมีอาวุธอื่นซ่อนอยู่
"เพลงดาบวายุ!" หลี่ชิงเปิดใช้งานสกิลทันที!
ฟุ่บบบ! ฉัวะๆๆๆ!
พายุคมดาบเข้าปะทะกับโจรทั้งสามคนทันที! ความเร็วและความต่อเนื่องของดาบทำให้พวกมันตั้งตัวแทบไม่ทัน!
"อ๊าก! เร็วมาก!" "บ้าน่า! พลังโจมตีนี่มัน...!"
พวกโจรถูกพลังดาบของหลี่ชิงซัดกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว บางคนมีาแปรากฏขึ้นบนชุดเกราะ! พวกมันมองหน้ากันอย่างตื่นตะลึง ไม่คิดว่าคนที่ดูเหมือนจะเป็เหยื่อรายใหม่ จะกลายเป็ตัวอันตรายขนาดนี้!
หลี่ชิงไม่ได้ตามเข้าไปซ้ำเติม เขายืนคุมเชิงดาบไว้มั่น จ้องมองพวกมันด้วยแววตาเ็าภายใต้แสงสลัวของดันเจี้ยน เขาแสดงพลังออกไปมากพอที่จะทำให้พวกมันรู้ว่าเขาไม่ใช่หมูในอวย การต่อสู้ต่อไปอาจจะจบลงด้วยการตายของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง หรืออาจจะดึงดูดความสนใจจากมอนสเตอร์หรือฮันเตอร์กลุ่มอื่นเข้ามา
หัวหน้าโจรจ้องมองหลี่ชิงเขม็ง มันประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ฝีมือดาบและความเร็วระดับนี้ ไม่ใช่สิ่งที่พวกมันจะจัดการได้ง่ายๆ แน่ การต่อสู้ต่อไปมีความเสี่ยงสูงเกินไปสำหรับผลตอบแทนที่ไม่แน่นอน
"...ถือว่าแกแน่จริง" หัวหน้าโจรพูดขึ้นในที่สุด น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจแต่ก็ยอมรับในฝีมือ "วันนี้พวกข้าจะปล่อยแกไปก่อน แต่จำไว้ให้ดี พวกเรา 'เงาสีชาด' จะจับตาดูแกไว้!"
"ไป!" มันสั่งลูกน้อง แล้วทั้งสามคนก็ล่าถอยหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว
หลี่ชิงลดดาบลง ถอนหายใจเบาๆ เขาไม่ได้ไล่ตามไป การปะทะเมื่อครู่กิน MP ของเขาไปพอสมควร และเขาก็ไม่อยากเสี่ยงต่อสู้ในขณะที่ยังไม่รู้ความสามารถทั้งหมดของศัตรู
‘เงาสีชาดงั้นรึ... ต้องจำชื่อนี้ไว้’ เขาคิดในใจ ‘ดูเหมือนว่าพวกมันจะรู้แล้วว่าข้าไม่ได้อ่อนแออย่างที่แรงค์บอก... น่าสนใจดีเหมือนกัน’
เขารู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาที่เขาจากเงามืดเมื่อครู่ พวกมันคงจะประเมินแล้วว่าเขาแข็งแกร่งเกินกว่าแรงค์ E หรือ D แน่นอน และอาจจะสงสัยว่าเขาเป็ใครกันแน่ บางที... ชื่อเสียง (ในทางที่ไม่ค่อยดีนัก) ของเขา อาจจะเริ่มก่อตัวขึ้นในโลกใต้ดินของผู้ปลุกพลังชั่วร้ายแล้วก็ได้
หลี่ชิงเก็บดาบ แล้วชักเดกเกอร์ออกมาถือตามเดิม เขากลับไปสำรวจซากออร์คเบอร์เซิร์กเกอร์ เก็บไอเทมที่ดรอปออกมา แล้วตัดสินใจที่จะเปลี่ยนพื้นที่ฟาร์มไปก่อน การปะทะเมื่อครู่ทำให้เขารู้สึกไม่ปลอดภัยที่จะอยู่ที่นี่ต่อ
เขายังคงต้องแข็งแกร่งขึ้นอีก... แข็งแกร่งพอที่จะไม่ต้องกังวลกับพวกสวะอย่างเงาสีชาด และแข็งแกร่งพอที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเข้ามาขวางทางในอนาคต.
1K
