หอนางโลม อ้ายซ่าง / NC 18+ / E-book

        ประตูจวนตระกูลเหอเปิดตอนรับแขกไม่ขาดสายเพราะมีข่าวว่าท่านแม่ทัพใหญ่กลับมาพักที่จวน หลังจากไม่ได้กลับเข้าเมืองหลวงมานาน

        ท่านแม่ทัพใหญ่อายุอานามจะเข้าเลขสามกลับยังไม่มีฮูหยินคู่กายทำให้บรรดาฮูหยินที่ได้ข่าวนี้ ต่างพาบุตรสาวที่ถึงวัยออกเรือนแวะมาเยี่ยมเยือนฮูหยินผู้เฒ่าไม่ขาดสาย

        ทว่าต่างต้องหอบหน้าที่แห้งเหี่ยวกลับจวนตนกันหมด เพียงเพราะฮูหยินผู้เฒ่าแจ้งว่าท่านแม่ทัพใหญ่กำลังจะแต่งสตรีเข้าจวนในอีกไม่นานนี้ทำให้ทั้งเมืองต่างมีข่าวให้พูดคุยกันปากต่อปาก 

        ท่านแม่ทัพใหญ่ที่ไม่สนใจสตรีมีแม้ข่าวเป็นชายตัดแขนเสื้อเสียด้วยซ้ำ กลับจะมีแต่งฮูหยินเข้าจวนในอีกไม่กี่วัน

        และเรื่องที่เป็นข้อสนทนามากที่สุดคงไม่พ้นเป็นเรื่องของเจ้าสาว

        สตรีบ้านไหนกันที่สามารถคว้าตำแหน่งฮูหยินท่านแม่ทัพใหญ่ไปครองได้

        "ตอนนี้ในเมือง มีแต่ข่าวลือท่านแม่ทัพใหญ่จะแต่งฮูหยินขอรับนายหญิง" 

        "แล้วทางหออ้ายซ่างเป็นเช่นไร"

        "ทุกอย่างเรียบร้อยดีขอรับ ไม่มีอันใดให้ต้องเป็นกังวล"

        "อืม ขอบใจเจ้ามาก ไปพักเถอะ" รั่วซีฟังอาหลี่รายงานเรื่องราวในเมืองระหว่างที่กลับไปเอาอาหารมาเพิ่ม

        ข่าวช่างรวดเร็วยิ่งนักนางเพิ่งคุยตกลงกันเมื่อวันก่อน วันนี้ในเมืองกลับรู้กันทั่ว ลมปากคนยังคงน่ากลัวไม่เปลี่ยนนี่ขนาดยังไม่รู้ว่าสตรีที่จะแต่งกับท่านแม่ทัพเป็นผู้ใด ยังพูดกันหนาหูเช่นนี้หากรู้ว่าสตรีนางนั้นเป็นนาง จะพูดถึงกันเพียงใด

        "เหตุใดเสี่ยวรั่วทำหน้าเช่นนั้น มีเรื่องใดกวนใจหรือ"ฟางหลงเดินลงมาจากเรือนไม้ ไม่รู้อาหลี่อาเรื่องใดมาเล่าให้นางฟังใบหน้างามถึงกังวลใจคิ้วสวยขมวดชิดแทบชนกัน

        "ไม่มีอันใดเจ้าค่ะ ตื่นนานแล้วหรือ หิวหรือไม่เจ้าคะได้ให้จิงจิงตั้งสำรับ" 

        "ยังก่อน เราไปเดินเล่นกันดีหรือไม่ หิมะหยุดตกพอดี"

        ในป่าเขียวขจีที่บัดนี้ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวสองหนุ่มสาวจับจูงเดินรับลมเย็นถึงหิมะจะหยุดตกฟางหลงกลับไม่ลืมที่จะสวมเสื้อหนังจิ้งจอกขาวให้คนรัก ชายหนุ่มจับกุมมือเล็กไว้แน่น เพื่อไม่ให้นางรู้สึกหนาวจนเกินไป

        "ถ้ากลัวข้าหนาวเช่นนี้ จะชวนมาเดินเล่นทำไมเจ้าคะ" 

        "พี่อยากเดินเล่นกับเสี่ยวรั่วแต่ก็กลัวเสี่ยวรั่วจะหนาวเกินไปด้วยเช่นกัน" 

        "มีอันใดหรือเปล่า จู่ ๆ ถึงอยากเดินเล่นกับข้า"เขากลับมาหานางทุกครั้งมิเคยอยากชวนออกมาเดินเล่นแค่เพียงจะออกจากห้องนอนยังทำได้ยาก 

        "เสี่ยวรั่ว ต่อจากนี้ข้าจะแทนตัวเองว่าพี่ส่วนเจ้าแทนตัวเองว่าน้องทุกคำดีหรือไม่ ยังไงอีกไม่นานเราจะเป็นสามีภรรยากันแล้วฝึกเรียกเช่นนี้ไว้ก็ไม่เสียหาย"ฟางหลงมองรั่วซีที่ทำเพียงส่งรอยยิ้มเหนื่อยใจให้เขา เขากลับไม่ลดละความพยามยาม

        "พี่จะเรียกเจ้าน้องหญิง ส่วนเจ้าไม่เพียงเรียกพี่ฟางหลงเฉย ๆต้องเรียกท่านพี่ฟางหลงเท่านั้น ตกลงเอาตามนี้ เราจะเริ่มกันเลยดีหรือไม่น้องหญิง"

        รั่วซีไม่เคยจะคิดว่าท่านแม่ทัพใหญ่จะมาให้ความสำคัญกับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้นางอดที่จะขบขันชายหนุ่มผู้นี้ไม่ได้จริง ๆ

        ถ้าแต่งงานเสร็จนางจะติดตามเขาไปชายแดนสักครั้งอยากจะรู้จริง ๆ บุรุษที่มีความคิดเป็นเด็ก ๆ เช่นนี้ปกครองลูกน้องนับแสนได้อย่างไรกัน

        "เจ้าค่ะ ๆ ท่านพี่ พอใจหรือไม่เจ้าคะ ท่านพี่ขา"

        หลังจากรั่วซีเรียกฟางหลงตามที่เขาต้องการเพียงพริบตาเดียวนางกลับโดนเขาอุ้มเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว

        และที่เร็วยิ่งกว่าคืออาภรณ์ของนางหลุดล่วงหายจนหมด

        ฟางหลงยินดียิ่งนักที่ได้ยินนางเรียกเขาว่าท่านพี่ถ้าได้ยินนางเรียกเขาพร้อมร้องครวญครางไปด้วยคงรู้สึกดียิ่งขึ้นจนเขาอดใจเดินเล่นต่อไม่ไหว รีบช้อนอุ้มร่างบางขึ้นก่อนจะใช้วิชาตัวเบาพากลับเข้าเรือนไม้

        "น้องหญิง ช่วยเรียกท่านพี่ให้พี่ได้ฟังชัด ๆ อีกครั้งเถิด"

        "อืมม ท่านพี่ อ่าา เล่นอันใดเจ้าคะ อืออ อะ อ้าาเรายังมิได้ทานข้าวเย็นเลยนะเจ้าคะ อ่าาา" จุกสีชมพูของรั่วซีโดนจู่โจมอย่างรวดเร็วลิ้นร้อนกระดกวนเลียโดยรอบฐานก่อนจะส่งเข้าปากใหญ่ดูดดึงอย่างหิวโหย

        "พี่ขอกินน้องหญิงก่อนแล้วกัน พี่ทนต่อไปมิไหวแล้ว ผิดที่น้องหญิงมายั่วยวนพี่เอง" 

        "อืมมม เบา ๆ เจ้าคะ อะ อ่าา เสียว ซี๊ดดด" รั่วซีไม่รู้เหตุใดถึงมาจบลงที่ตรงนี้ได้มิใช่ว่าเมื่อครู่นางยังเดินเล่นอยู่มิใช่หรือ

        เขาอยากให้นางเรียกว่าท่านพี่นางก็เพียงเรียกให้ตามที่ต้องการ นางไปยั่วยวนเขาตอนไหนกัน 

        เต้าอวบทั้งสองโดนบีบเคล้นจนเนื้อขาวล้นออกตามง่ามนิ้วจุกสีชมพูก็ยังคงโดนดูดเลียไม่หยุด มือใหญ่อีกข้างที่ยังว่างลูบไล้ไปทั่วกายขาว

        ฟางหลงอุ้มรั่วซีให้ขึ้นนั่งขอบหน้าต่างให้นางได้อยู่สูงพอดีกับองศาเขาก้มเล่นกับเต้าอวบ 

        สองขาเรียวอ้าออกกว้างเพื่อให้นิ้วยาวได้เล่นกับรูสวาทได้สะดวก ฟางหลงเขี่ยติ่งสวาทให้พอมีน้ำรักไหลมาล่อลื่นนิ้วเพื่อที่จะส่งต่อแหย่เข้ารูสวาทเล็ก 

แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะแจ๊ะ 

        "อะ อื้ออ เสียวว ท่านพี่ ซี๊ดดด ท่านพี่ อ่า อ๊าา" ร่างบางกระตุกทุกครั้งที่นิ้วยาวแทงเข้าออกรูสวาทกระนั้นสะโพกมนกลับยกแอ่นเปิดทางให้คนรักได้ปรนเปรอนางถนัดถนี่

        "อืมมม รู้สึกดีหรือไม่ยอดรัก พี่จะปรนนิบัติน้องหญิงอย่างดี"

แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะแจ๊ะ

        "อ๊าา จะเสร็จแล้ว อะ อ๊าา ท่านพี่ อะ อร๊างง"

        ร่างบางกระตุกพ่นน้ำรักออกมาในที่สุดอย่างที่ชายหนุ่มปรารถนาริมฝีปากร้อนละจากจุกสีชมพูก้มลงดูดเลียน้ำรักให้คนรักในทันที

ซู๊ดดดด แผล่บ  แผล่บ

        "อ๊างง ท่านพี่ อ๊าา เสียวเจ้าค่ะ อะ อ๊าา" ทั้งที่เพิ่งปลดปล่อยน้ำรักออกมา กลับโดนเรียวลิ้นร้อนดูดเลียติ่งสวาทต่อทันทีทำให้ร่างบางกระตุกปลดปล่อยน้ำรักออกมาอีกครั้งติด ๆ กัน

        "อืมมม น้องหญิงน้ำรักหวานเช่นเคย พี่ดูดชิมกี่ครั้งมิเคยเปลี่ยน" ร่างหนาลุกขึ้นยืนให้คนรักได้เกาะยึดไว้ ไม่ให้หมดแรงเผลอตกหน้าต่างไป

        ชายหนุ่มจับให้ขาเรียวขึ้นเกี่ยวเอวหนาเขาไว้ก่อนจะยกร่างบางขึ้นจากขอบหน้าต่าง โดยไม่ลืมที่จะเสียบแทงท่อนเอ็นใหญ่เข้ารูสวาทเล็กไปด้วย

สวบบบบบ

"อะ อ๊างงง ท่านพี่ อืออ ไม่เมื่อยหรือเจ้าคะ ทำท่านี้"

        "ตัวน้องหญิงเบาจะตาย ท่านี้เข้าไปได้ลึกดีด้วย น้องหญิงมิชอบหรือ"

ตับ ตับ ตับ ตับตับ

        "ซี๊ดด ชอบเจ้าค่ะ อะ อ๊าา อย่าเดินออกไปภายนอกห้องนะเจ้าคะ อ๊าา อ่าาอายจิงจิงกับอาหลี่บ้าง อืมมม" รั่วซีต้องเอ่ยปรามฟางหลงไว้ก่อนถ้าได้ทำกับนางท่านี้เขาชอบอุ้มนางเดินไปทั่ว 

        "อู้ววว พี่รู้แล้ว อะ อ่าา น้องหญิงคงชอบจริง ๆ ซี๊ดดดรูตอดท่อนพี่ไม่หยุด อ่าา อ๊าา"

        ฟางหลงชอบเดินอย่างที่รั่วซีคิดจริงๆ เขาเดินรอบห้องพร้อมซอยสะโพกแทงท่อนเอ็นใหญ่ไปด้วยจุดไหนเขารู้สึกได้ว่ารั่วซีจะเสร็จสม เขาก็หยุดลงเร่งกระแทกซอยท่อนเอ็นถี่รัวให้นางได้ปลดปล่อย หลังจากนั้นถึงก้าวเดินพร้อมซอยท่อนเอ็นใหญ่ต่ออีกครั้ง

ตับ ตับ ตับ ตับตับ

        "อ๊าา อ๊าา เสียวรู อืออ จะเสร็จอีกแล้ว อะ อร๊างงง ท่านพี่ อ่าา ท่านพี่อ๊าา อ๊าาา" 

        "อืมม ซี๊ดดด น้องหญิง รูเจ้าไม่ปราณีท่อนพี่เลย อ่าา อู๊ยยยบีบรัดท่อนพี่ไม่ปล่อย อ่าา มาถึงสวรรค์พร้อมกันเถิด อะ อ้าา อ้าาา"

        รั่วซีเพิ่งกระตุกพ่นน้ำรักเสร็จฟางหลงกลับเร่งซอยแทงท่อนเอ็นให้นางได้กระตุกเสร็จสมพร้อมเขาอีกรอบ 

        "แฮ่ก ๆ ๆ พอเลยเจ้าค่ะ ได้เวลาทานอาหารแล้ว อะ อืออ"

        ฟางหลงได้ยินรั่วซีเอ่ยห้ามไม่ให้เขาทำต่อเลยอดไม่ได้ที่จะกระตุกท่อนเอ็นใหญ่ที่ยังเสียบคารูสวาทไว้หยอกล้อนางเล่น

        "พอก็พอ พี่ยอมเชื่อฟังน้องหญิง" ฟางหลงต้องปล่อยร่างบางลงบนเตียงใหญ่เพราะขานางหมดแรงที่จะยืนทรงตัวไว้

        เมื่อถูกปล่อยเป็นอิสระรั่วซีไม่ลืมที่จะมอบมือเล็กประทับลงข้างแขนเป็นรอยแดงให้หนึ่งรอยโทษฐานที่เขาทำอะไรโลดโพนเช่นนี้ 

        "น้องหญิง เจ้าไม่ทายานั้นแล้วได้หรือไม่" ฟางหลงมองของในมือเล็กที่นางนำออกมาทาทุกครั้งหลังเสร็จกิจกับเขา 

        "พี่อยากมีเด็กตัวน้อย ๆ ที่น่ารักอย่างน้องหญิงวิ่งเล่นทั่วเรือนให้พี่ได้หรือไม่"

        รั่วซีมองตลับเล็กในมือนางยังคงใช้ทุกครั้งที่เสพสังวาสกับฟางหลง หญิงสาวลังเลที่จะวางมันลง

        มีบุตรอย่างนั้นหรือ

        สตรีเช่นนางจะมีบุตรได้หรือ