บทที่ 19 ได้งานพากย์เสียง
ถังซีเหมียนเปลี่ยนเสียงของตัวเองจากเสียงชายวัยกลางคน เป็เสียงเด็กผู้ชาย "แบบนี้เหรอ ?"
จากนั้นเปลี่ยนเป็เสียงเล็ก ๆ อารมณ์เ้าลูกสุนัข "แบบนี้ ?"
สลับเป็เสียงผู้บริหารหนุ่ม "หรือว่า ต้องแบบนี้ ?"
ผู้จัดการลุกพรวดจนเก้าอี้ล้มลงดังโครม "คุณชื่ออะไร ?!"
"ฉันชื่อถังซีเหมียนค่ะ หลิวเมิ่งเจียเป็คนแนะนำให้ฉันมาที่นี่" ถังซีเหมียนไม่ลืมที่จะพูดถึงเพื่อนของเธอ
"เธอคือเสี่ยวถังใช่ไหม?!" ท่าทางอีกฝ่ายผ่อนคลายลง "สวัสดีครับพี่ถัง ผมชื่อ สวีหย่งคัง พี่เจียเจียเคยเล่าเื่คุณให้ผมฟัง ! เชิญครับเรามานั่งคุยกันดี ๆ เถอะ !"
สวีหย่งคังเปลี่ยนท่าทีในทันที "ไม่คิดเลยว่าพี่สาวผมจะส่งของขวัญชิ้นใหญ่แบบนี้มาให้ ! พี่ถังครับ ปีนี้ผมเพิ่งอายุสิบเรียกผมว่าเสี่ยวคังก็พอครับ! ฮ่า ๆ ๆ ๆ งานพากย์เสียงที่นี่มีไม่ค่อยมาก แต่ถ้าพี่สนใจผมช่วยถามคนอื่นให้ได้นะครับ ที่นี่คิดค่าจ้างตามเวลานาทีละ 1 หยวน ! ส่วนพวกที่ใช้เวลาสั้น ๆ จะคิดตามจำนวนตัวอักษร 100 ตัวอักษรให้ 1 หยวน"
ถังซีเหมียนพยักหน้า "ตอนนี้ฉันมีงานแปลอยู่ที่สำนักงานคุณลวี่ เวลาค่อนข้างจำกัด มีงานอะไรก็บอกฉันได้เลย ถ้าทำได้ฉันทำหมด"
"ผมได้ยินจากพี่เจียเจียแล้ว ดูเหมือนว่าสถานการณ์ที่บ้านของพี่จะพิเศษ เธอบอกให้ผมดูแลพี่เป็พิเศษ! แค่ทางด้านคุณน้าก็พอแล้ว!" สวีหย่งคังพยักหน้าพูด
ขณะที่พูดก็หาคลิปวิดีโอความยาว 5 นาทีมา "พี่ดูอันนี้หน่อย คำบรรยายจัดการเรียบร้อยแล้ว แค่เสียงนักแสดงแหบไปหน่อย ลองดูสิครับ"
เสียงต้นฉบับไม่ค่อยเหมาะจริง ๆ ตัวละครนี้เป็ผู้หญิงชาวบ้านธรรมดา ถังซีเหมียนดูบทพูดแล้วพยักหน้า "ถ้าฉันพากย์เสียงให้ทุกคนในนี้สำเร็จ ฉันจะได้เงินทั้งหมดใช่ไหม ?"
ในนี้ นักแสดงคนนี้ต้องพากย์ 5 นาที และ ยังมีอีก 2 คนที่ต้องพากย์ รวมทั้งหมด 12 นาที
"แน่นอนครับ !" สวีหย่งคังตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิด "พี่ลองดูก่อนครับ ถ้าพากย์ได้ดี เดี๋ยวเงินก็มากองอยู่ตรงหน้าครับ !"
ถังซีเหมียนยิ้มเบา ๆ สวมหูฟังแล้วเริ่มทำงานของตัวเอง ตอนนี้อุปกรณ์พากย์เสียงยังไม่ดีเหมือนสมัยใหม่ แค่ไมโครโฟนและอุปกรณ์บันทึกเสียงธรรมดา ๆ ก็ถือเป็ของดีที่บ้านทั่วไปหาไม่ได้แล้ว
สวีหย่งคังรู้ตอนที่เธอเริ่มเข้าสู่โหมดการทำงานว่า พี่สาวได้หาคนที่เก่งขนาดไหนมาให้เขา !
เวลาพากย์เสียงเป็แม่บ้านในชนบท เสียงของเธอฉะฉานและใสกังวาน แต่ยังคงความขี้อายของสาวชนบทเอาไว้ เมื่อเปลี่ยนเป็ตัวละครเอกชาย เสียงของเธอก็นุ่มราบรื่น ไม่มีความขัดเขินแม้แต่น้อย แฝงไว้ด้วยความซื่อ ๆ ของชายชนบท
เวลาพากย์หญิงชรา เสียงของเธอก็เปลี่ยนเป็แหบพร่าแต่แหลมคม ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ในเหตุการณ์จริง ราวกับจะให้คนฟังใจนความดันขึ้นสูง
หลังจากพากย์เสียงเสร็จทั้ง 12 นาที สวีหย่งคังก็เบิกตากว้างอ้าปากค้าง เทียบกับพวกภาพยนตร์และละครในเมืองหลวงก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย !
ถังซีเหมียนวางหูฟังลงแล้วยิ้ม "เป็ยังไงบ้างเสี่ยวคัง พอใช้ได้ไหม ?”
สวีหย่งคังพยักหน้าติด ๆ กัน "ใช้ได้ ! ใช้ได้มากเลย ! พี่ครับ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ต่อไปงานพากย์เสียงตัวละครหลักสองตัวนี้ ขอฝากไว้กับพี่เลยนะ !"
ตอนนี้คนส่วนใหญ่ไม่สามารถเปลี่ยนเสียงแบบนี้ได้ นอกจากตัวละครผู้ชายแล้ว ทั้งนางเอกและแม่สามีของนางเอกก็ต้องพากย์ด้วย
ถังซีเหมียนพยักหน้าและรับเงิน 12 หยวนที่เขายื่นมาให้ "ได้ งั้นต่อไปฉันจะมาทุกวันอังคารและวันพุธนะ !"
สวีหย่งคังพยักหน้า "ได้ครับ !"
อย่างไรเสียที่อำเภอก็ไม่มีเื่วุ่นวายมากเท่าในเมืองหลวง
บางทีแล้วอาจจะยังไม่ได้เงินด้วยซ้ำ ยังไงก็ควรให้ความสำคัญกับเื่ของตัวเองก่อน
เมื่อได้เงินมา สิ่งแรกที่ถังซีเหมียนคิดคือการไปซื้อเครื่องเทศที่ตัวเอง้า
ในยุค 90 เริ่มมีร้านปิ้งย่างเยอะแล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่มีมากนัก เธอจึงอยากหาเครื่องเทศก่อน แล้วดูว่าจะใช้เงินนี้ทำกำไรได้มากขึ้นไหม
ชาติที่แล้วเธอร่ำรวยมาจากการทำอาหาร ถ้าจะทิ้งโอกาสนี้ไปก็น่าเสียดาย !
พริกไทยป่น พริกเสฉวน ผงชูรส และ เครื่องเทศ 13 ชนิด หาได้ทั้งหมด แต่ราคาไม่ได้ถูก
ถังซีเหมียนซื้อมาอย่างละนิดหน่อย แต่ก็เสียเงินไปกว่า 10 หยวน
"ยี่หร่าและโป๊ยกั๊กตอนนี้ไม่มีนะ !" พนักงานขายพูดตามตรง "ของพวกนี้ใช้กันไม่มาก ถ้าคุณอยากได้จริง ๆ คราวหน้าตอนไปรับของฉันจะเอามาให้ แต่ว่ามันแพงมากเลยนะ"
"ขอรบกวนคุณด้วยนะคะ" ถังซีเหมียนยิ้มเล็กน้อยโดยไม่ได้ปฏิเสธ
หลังจากถือของออกมา ถังซีเหมียนมีเวลาว่างพอที่จะได้ชมบรรยากาศและวิถีชีวิตผู้คนที่นี่
ตัวอำเภอก็คือตัวอำเภอ มีสินค้ามากมาย ขายได้เร็ว และมั่งคั่งกว่าในเมืองเล็ก ๆ อยู่บ้าง
ด้านหน้ามีร้านขายอิ่วจาก้วยทอด ถังซีเหมียนจ่าย 3 เฟิน สั่งน้ำเต้าหู้ 1 ชามกับอิ่วจา ก้วย 1 ตัว เธอจ่ายเงินด้วยคูปองอาหารแล้วนั่งลงที่โต๊ะค่อย ๆ รับประทาน
ไม่ไกลจากเธอ มีหญิงสาว 1 คนอุ้มทารกน้อยไว้ในอ้อมแขน เด็กน้อยอายุราว 2 - 3 เดือน หญิงสาวกำลังรับประทานอาหารพลางลูบผ้าห่มของเด็กเบา ๆ ดูเหมือนเด็กน้อยคงจะหลับไปแล้ว
เมื่อเห็นถังซีเหมียนมองหญิงสาวก็พยักหน้าทักทายอย่างเป็มิตร ถังซีเหมียนจึงยิ้มตอบกลับไป
ชายที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากถังซีเหมียนกินอาหารเสร็จแล้ว เขาจึงวางเงินลงบนโต๊ะแล้วเดินจากไป
ถังซีเหมียนขมวดคิ้วเล็กน้อย หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ผู้ชายคนนี้เป็ใครกัน ทำไมถึงให้ความรู้สึกอันตรายแบบนี้
สิ่งนี่คือสัญชาตญาณที่ถังซีเหมียนได้มาจากการต่อสู้ดิ้นรนอยู่คนเดียวมาหลายปี เธอมักจะหลีกเลี่ยงคนที่ให้ความรู้สึกอันตราย แต่วันนี้...
เมื่อเห็นชายคนนั้นเดินตรงไปที่ผู้หญิง ถังซีเหมียนจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
ชายคนนั้นเดินผ่านไปแล้ว แต่จู่ ๆ ก็หมุนตัวกลับ ในมือของถือบางสิ่งบางอย่าง แล้วพุ่งเข้าแทงเด็กที่กำลังหลับอยู่อย่างรวดเร็ว
ใน่เวลาคับขัน ผู้หญิงคนนั้นกรีดร้องพลางโอบกอดปกป้องเด็ก ถังซีเหมียนขว้างชามน้ำเต้าหู้ในมือออกไปอย่างแรง มันกระแทกเข้าหน้าผากชายคนนั้นอย่างแรงแล้วแตกเป็เสี่ยง ๆ
"โอ๊ย !"
ชายคนนั้นร้องด้วยความเ็ป มือที่ถือมีดพับแกว่งไปมาอย่างบ้าคลั่ง
ตอนนี้หญิงสาวอุ้มเด็กที่กำลังร้องไห้จ้าละหวั่นพลางมุดตัวลงไปซ่อนตัวใต้โต๊ะ แม่ลูกคู่นั้นปลอดภัยแล้ว ถังซีเหมียนเดินหน้าเตรียมพุ่งเข้าไปหา
ทุกคนต่างคว้าสิ่งของมาถือไว้ บ้างก็เก้าอี้ บ้างก็ขวดเหล้า แต่พอเห็นว่าในมือของชายคนนั้นมีมีดก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้
"รีบวางมีดลงเดี๋ยวนี้ !"
"คนนี้เป็ใครกัน !"
"ไม่รู้ ! คนบ้าแหละ ! รีบวางมีดลงเดี๋ยวนี้ !"
"รีบโทรแจ้งตำรวจเร็ว !"
ท่ามกลางเสียงอึกทึก ชายคนนั้นก็จ้องมองถังซีเหมียนที่ลงมือก่อน มือที่ถือมีดพุ่งตัวเข้าไป "สารแน ! กล้าดียังไงมายุ่งเื่ของคนอื่น ฉันจะฆ่าแกให้ตาย !"
ดวงตาของชายคนนั้นแดงก่ำ ถ้าไม่รู้เื่คงคิดว่าเขาเสพยาจนคลุ้มคลั่ง!
"บ้าเอ๊ย ! ไอ้บ้า !"
ถังซีเหมียนก้มตัวหลบมีดสั้นของเขา แล้วยกขาขึ้นกลางอากาศเตะแขนเขาอย่างแรง จนมีดสั้นร่วงกระทบพื้นเสียงดัง
ถังซีเหมียนและชาย 2 คนที่เตรียมพร้อมอยู่ด้านหลังรีบพุ่งเข้าไปจับตัวชายคนนั้นกดกับพื้น
ฉัวะ !
แสงสีเงินวาบขึ้นอย่างไม่คาดคิด ถังซีเหมียนรู้สึกเจ็บแปลบ ๆ ที่แขน ชายข้าง ๆ รีบเหยียบมือซ้ายของชายคนนั้นอย่างแรง และเตะมีดสั้นอีกเล่มออกไป
"สมน้ำหน้า !"
ทุกคนรีบวิ่งเข้าไปล้อมผู้หญิง และเด็กคนนั้นไว้
มีคนนำเชือกมา และมัดชายคนนั้นจนแน่นป้องกันไม่ให้หลบหนี
229
