สรรพธาตุสังหารเทพ

        "จะ..เจ้าต้องการอะไรอีก!?" หวงอี่เจียกล่าวออกมาด้วยนํ้าเสียงสั่นเครือและล้มลงไปบนพื้นเพราะความหวาดกลัวขณะมองสวี่หยุนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ๆ..

        "..สังหารเจ้า.." สวี่หยุนกล่าวตอบออกมาด้วยสีหน้าสงบนิ่งขณะอุ้มเสี่ยวโหยวที่หมดสติไปเพราะสวี่หยุนอยู่...

        "ขะ..ข้าเป็นหลานของหวงเจี้ยนซุน..ละ..และยังเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสที่ยิ่งใหญ่แห่งเมืองวายุคราม..หะ..หากเจ้าสังหารข้า.." หวงอี่เจียกล่าวตะกุกตะกักออกมาด้วยความหวาดกลัว..แต่ยังไม่ทันกล่าวจบสวี่หยุนก็กล่าวออกมาตัดบทพูดของหวงอี่เจียในทันที..

        "ไม่ว่าเจ้าจะเป็นศิษย์หรือหลานของเทพเจ้าองค์ใด..หากทำให้น้องสาวของข้าหวาดกลัวก็มีโทษคือความตายอย่างเดียวเท่านั้น.." สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยความสงบนิ่งขณะเดินมาอยู่หน้าของหวงอี่เจียและหยิบกระบี่ขึ้นมาจากผลึกลมปราณธาตุ..

        หวงอี่เจียพยายามข่มขู่สวี่หยุนสุดความสามารถแต่สวี่หยุนไม่ได้สนในคำพูดของหวงอี่เจียเลยแม้แต่น้อยก่อนจะตวัดกระบี่ไปที่ลำคอของหวงอี่เจีย..แต่ก่อนที่กระบี่ของสวี่หยุนจะถึงลำคอของหวงอี่เจีย..จู่ๆก็เกิดลมพายุรุนแรงขึ้นมาพัดสวี่หยุนกระเด็นกลับไป..ลมพายุทำให้ผ้าที่พันรอบข้อมือข้างขวาของหลินเสี่ยวโหยวปลิวออกมาในทันที..

        สวี่หยุนมีความรู้สึกรวดเร็วเป็นอย่างยิ่งก่อนจะคว้าจับข้อมือของหลินเสี่ยวโหยวไว้ในทันทีก่อนจะใช้ลมปราณธาตุวารีในการส่งผ้าที่พันรอบข้อมือของหลินเสี่ยวโหยวกลับมาพันให้เด็กสาว..การกระทำของสวี่หยุนทำให้ผู้คนที่อยู่รอบๆแปลกใจเล็กน้อยก่อนที่จะหายไปในทันทีเพราะการปรากฏตัวของบุคคลที่อยู่เบื้องหน้าของหวงอี่เจีย..

        "เจ้าต้องการปกป้องมันหรือ? หลานของเจ้าหลงระเริงในอำนาจจนกลายเป็นคนที่ยํ่าแย่แบบปู่ของมันไม่มีผิด" สวี่หยุนตั้งหลักเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมาโดยที่ไม่ไว้หน้าหวงเจี้ยนซุนที่อยู่เบื้องหน้าของหวงอี่เจีย..

        "เกิดอะไรขึ้น? เจ้าหนุ่มแปลกประหลาด..เจ้าจะสังหารหลานของข้าทำไม?" หวงเจี้ยนซุนราวกับไม่ได้ยินคำดูถูกของสวี่หยุนก่อนจะหันไปมองรอบๆที่เต็มไปด้วยซากศพกลาดเกลื่อน..

        "ทำไมข้าจะสังหารมันไม่ได้? มันบังคับใช้อาวุธเวทของมันดึงตัวน้องสาวข้าไปและสั่งให้ผู้คุ้มกันทั้งหมดของมันสังหารข้า...ไอแก่..ข้าขอถามเจ้าอีกครั้ง..ทำไมข้าถึงไม่มีสิทธิสังหารมัน?" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยความสงบนิ่งทำให้หวงเจี้ยนซุนตกตะลึงไปในทันที..สวี่หยุนกล่าวออกมาเช่นนี้มันก็พอรู้แล้วว่าใครเป็นคนสังหารผู้คุ้มกันจากหอโอสถทั้งหมดตรงนี้..หวงเจี้ยนซุนถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะกล่าวออกมา...

        "หลานของข้าทำผิดจริง..ถือว่าการไว้ชีวิตมันแลกกับคำขอของเจ้าที่ข้าไม่มีทางปฏิเสธหนึ่งข้อเป็นอย่างไร? หลังจากเรื่องทั้งหมดจบลงข้าจะทำโทษหลานของข้าด้วยตนเอง.." หวงเจี้ยนซุนกล่าวออกมาทำให้ผู้คนรอบด้านที่กำลังฟังอยู่ตกตะลึงในทันที..ผู้อื่นอาจจะไม่ได้คิดรอบคอบมากนักเท่าไหร่แต่ไม่ใช่กับหวงเจี้ยนซุนอย่างแน่นอน..บุคคลที่สามารถใช้ขั้น 5 ของรวบรวมลมปราณสังหารผู้คุ้มกันของหอโอสถสวรรค์จำนวนร้อยกว่าคนได้จะเป็นคนธรรมดาไปได้อย่างไร? หวงเจี้ยนซุนในตอนนี้ไม่ได้เกรงกลัวสวี่หยุนเลยแม้แต่น้อย..แต่ที่มันกำลังหวาดกลัวอยู่คือตระกูลของสวี่หยุน...

        "โอ้? ทำโทษด้วยตนเอง? งั้นข้าจะไว้ชีวิตมันก็ได้แต่ข้าต้องเป็นคนทำโทษมันด้วยมือของข้าเอง..และข้าต้องได้อาวุธเวทที่มันใช้ในการจับตัวน้องสาวของข้าด้วย.." สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างสงบนิ่งก่อนจะส่งแววตาดุร้ายไปทางหวงอี่เจีย..เขาเองก็ไม่ได้อยากมีปัญหากับหวงเจี้ยนซุนที่เป็นเจ้าของหอโอสถสวรรค์มากนักเพราะความสัมพันธ์ของเขากับสำนักกระบี่ล่องนภานับว่าค่อนข้างยํ่าแย่เป็นอย่างยิ่ง..หากหวงอี้จือกับหวงหลินเฝ่ยตื่นขึ้นมาบางทีสวี่หยุนอาจจะต้องพึ่งพาชื่อเสียงของหอโอสถสวรรค์เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาก็เป็นได้...

        "ทะ..ท่านปู่..ท่านจะพูดเช่นนั้นทำไม? ทะ..ท่านปู่เป็นถึงนักหลอมโอสถที่เก่งที่สุดในเมืองเซี่ยหลง.." หวงอี่เจียกล่าวออกมาหลังจากที่ร่างกายสั่นสะท้านเพราะการจ้องมองของสวี่หยุน..

        "หุบปาก!! เรื่องทั้งหมดนี่ไม่ได้เป็นเพราะเจ้าอย่างงั้นรึ!! เจ้าทำให้ผู้คุ้มกันของหอโอสถสวรรค์ตกตายไปขนาดนี้! แต่เจ้ากับกลัวการลงโทษทั้งๆที่ไม่ถึงชีวิต!? ข้าสั่งสอนเจ้ามาแบบไหนกัน!!" หวงเจี้ยนซุนมีโทสะขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำกล่าวที่ราวกับเด็กน้อยโดยที่หลานของมันเป็นคนกล่าวออกมาเอง..

        หวงเจี้ยนซุนยื่นมือออกมามือหนึ่งก่อนจะทำให้แผ่นศิลาลอยออกมาจากผลึกลมปราณธาตุของหวงอี่เจียพร้อมกับโลหิตหนึ่งหยดของหวงอี่เจีย..หลังจากนั้นหวงเจี้ยนซุนก็ทำลายตราประทับด้วยโลหิตของหวงอี่เจียก่อนจะโบกมืออีกครั้งทำให้แผ่นศิลาลอยไปที่สวี่หยุน..

        "หยดโลหิตของเจ้าเข้าไปหนึ่งหยดเพื่อประทับตราผนึกให้สามารถใช้การแผ่นศิลาได้.." หวงเจี้ยนซุนกล่าวออกมาขณะมองสวี่หยุนที่เก็บแผ่นศิลาไปอย่างไร้อารมณ์..หลังจากนั้นหวงเจี้ยนซุนก็เดินออกมาจากเบื้องหน้าของหวงอี่เจียและหันหน้ามากล่าวกับสวี่หยุน..

        "ห้ามทำลายพื้นฐานการฝึกตน ห้ามตัดอวัยะของมันทิ้ง ห้ามโจมตีจิตวิญญาณของมันและที่สำคัญ..ห้ามสังหารมัน!" หวงเจี้ยนซุนกล่าวกับสวี่หยุนก่อนจะเดินออกมายืนดูจากที่ไม่ห่างไกลมากนัก..

        สวี่หยุนยังคงมีสีหน้าสงบนิ่งและไม่ได้กล่าวอะไรออกมาเพื่อตอบรับคำของหวงเจี้ยนซุน..สวี่หยุนเก็บกระบี่ลงไปในผลึกลมปราณธาตุการจะส่งหมัดคชสารเข้าไปที่หน้าท้องของหวงอี่เจีย..หวงอี่เจียกระอักเลือดออกมาในทันที..แต่ก่อนที่มันกำลังจะหมดสติไปสวี่หยุนก็ยกเท้าขึ้นมาเหยียบจุดตันเถียนของมันทำให้หวงอี่เจียได้สติกลับมาและร้องตะโกนดังลั่นทำให้ทั้งทางเดินได้ยินเสียงร้องของหวงอี่เจียชัดเจน..

        "..โทษครั้งที่หนึ่งที่เจ้าใช้ลมปราณของเจ้าในการจับตัวน้องสาวของข้า.." สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยสีหน้าสงบนิ่งก่อนจะยกเท้าขึ้นมาเหยียบไปที่มือข้างซ้ายของหวงอี่เจี่ยทำให้กระดูกของมันแหลกละเอียดในทันที..สวี่หยุนไม่สนใจเสียงร้องโหยหวนของหวงอี่เจียเลยแม้แต่น้อยก่อนจะยกเท้าขึ้นมาและเหยียบไปที่มือข้างขวาทำให้หวงอี่เจียร้องตะโกนออกมาดังขึ้นไปอีก...

        "..โทษครั้งที่สองที่เจ้าสั่งการให้ผู้ฝึกตนขั้น 7 ของรวบรวมลมปราณสองคนมาช่วยเจ้าจับตัวน้องสาวของข้า..น่าเสียดายที่พวกมันตายไปแล้วข้าจึงเลือกมือทั้งสองข้างของเจ้าแทน.." สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยใบหน้าสงบนิ่งทำให้ฝูงชนโดยรอบมองสวี่หยุนราวกับปีศาจในทันที..บางทีนี่มันอาจจะทรมารมากกว่าความตายสำหรับบางคนก็เป็นได้..

        สวี่หยุนยกเท้าขึ้นมาและบดขยี้กระดูกขาขวาและขาซ้ายของหวงอี่เจียในทันทีทำให้หวงอี่เจียแทบจะหมดสติไปเพราะความเจ็บปวดอีกครั้ง..สวี่หยุนเหยียบไปที่จุดตันเถียนของหวงอี่เจียเช่นเดิมทำให้สติของมันเริ่มกลับมาอีกครั้ง..

        "..โทษครั้งที่สามคือการที่เจ้ามีความคิดชั่วร้ายต่อน้องสาวของข้า..น่าเสียดายอีกเช่นเดิมที่ข้าไม่สามารถควักลูกตาทั้งสองข้างของเจ้าออกมาได้เพราะคำกล่าวของไอแก่นั่น..ข้าจึงเลือกเป็นขาทั้งสองข้าง.." สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยความสงบนิ่งก่อนจะยกเท้าขึ้นมาจากจุดตันเถียนของหวงอี่เจีย..หลังจากสวี่หยุนยกเท้าขึ้นมาหวงอี่เจียก็หมดสติไปในทันทีก่อนที่หวงเจี้ยนซุนจะโบกมือหนึ่งครั้งทำให้ทั้งตัวมันเองและหวงอี่เจียลอยออกจากบริเวณนั้นพุ่งตรงไปที่หอโอสถสวรรค์ในทันที...

        สวี่หยุนไม่ได้เลือกที่จะไปยังบ้านของหวงเหวินที่เป็นเป้าหมายเดิม..สวี่หยุนเลือกที่จะเดินกลับไปยังโรงเตี๋ยมที่อยู่ไม่ไกลมากนัก..ตลอดทางผู้คนรอบข้างมองสวี่หยุนด้วยความหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่งและรีบหลบหลีกสวี่หยุนในทันทีหากสวี่หยุนเดินเข้ามาใกล้เพราะกลัวจะไปสร้างความลำบากให้สวี่หยุน...

        สวี่หยุนกลัวเข้าไปในโรงเตี๋ยมก่อนจะวางหลินเสี่ยวโหยวไว้ที่เตียงก่อนจะหยิบเอามีดไม้ออกมาทำความสะอาดตนเองและเสื้อผ้าของหลินเสี่ยวโหยวที่เปื้อนเลือดจากเสื้อผ้าของเขา..สวี่หยุนเปลี่ยนเสื้อผ้าของตนเองเป็นชุดสีขาวทั้งตัวก่อนจะยื่นนิ้วออกมาอยู่ระหว่างคิ้วของหลินเสี่ยวโหยวและทำการปลดผนึกจุดตันเถียนของเด็กสาว..หลินเสี่ยวโหยวค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆก่อนจะมองเห็นสวี่หยุนที่ส่งยิ้มอ่อนโยนอยู่ข้างๆ...

        "พี่ชาย.." หลินเสี่ยวโหยวที่ยังคงอ่อนแอเพราะถูกผนึกจุดตันเถียนกล่าวออกมาก่อนจะขยับตัวไปกอดสวี่หยุน..สวี่หยุนยิ้มออกมาก่อนจะอุ้มเด็กสาวขึ้นมา..

        "..มีอะไรหรือเสี่ยวโหยว?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวหลินเสี่ยวโหยวอย่างอ่อนโยน..

        "พี่ชาย..." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวเรียกสวี่หยุนอีกครั้งก่อนจะค่อยๆมีนํ้าตาไหลลงมายังชุดของสวี่หยุน..สวี่หยุนไม่ได้กล่าวอะไรออกมาเพิ่มเติม..เขาแค่กอดหลินเสี่ยวโหยวและใช้อีกมือลูบหัวของเด็กสาวที่กำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขา...ผ่านไปสักพักหลินเสี่ยวโหยวก็เริ่มควบคุมอารมณ์ของตนเองได้...

        "พี่ชาย..พี่ชายเจ็บหรือไม่?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยนํ้าเสียงที่ราวกับจะร้องไห้อีกครั้งขณะจับบาดแผลที่สวี่หยุนถูกลมปราณจากกระบี่ของผู้ฝึกตนขั้น 7 ของรวบรวมลมปราณที่ใช้วรยุทธระดับเหลืองขั้นสูงโจมตีไปที่พื้นด้านข้างของสวี่หยุน..ถึงแม้กระบี่จะไม่ได้โดนสวี่หยุนแต่ลมปราณของผู้ฝึกตนคนนั้นก็โดนแขนของสวี่หยุนเล็กน้อยทำให้สวี่หยุนได้แผลนี้มา..

        "หืม? ไอหยา..ข้าได้แผลนี้มาด้วยหรือนี่..ข้าไม่รู้ตัวเลยสักนิด..มันเลยไม่เจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย.." สวี่หยุนกล่าวโกหกหลินเสี่ยวโหยวออกมาก่อนจะแสดงท่าทางราวกับตกใจเล็กน้อย...

        "ฮิฮิฮิ..พี่ชายยังโกหกไม่เก่งเหมือนเดิมเลยนะ.." หลินเสี่ยวโหยวหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะกอดสวี่หยุนแน่นราวกับอารมณ์โศกเศร้าของเด็กสาวหายไปเพราะคำพูดของสวี่หยุน..สวี่หยุนยิ้มแห้งออกมาเล้กน้อยก่อนจะกอดเด็กสาวตอบ..

        'ข้าพยายามสุดความสามารถในการแสดงของข้าแล้วนะ!! เสี่ยวโหยวรู้ได้อย่างไรกัน!? ข้าแสดงได้ห่วยขนาดนั้นเลยหรือ?' สวี่หยุนกอดหลินเสี่ยวโหยวพร้อมรอยยิ้มแห้งขณะที่ในใจของเขากำลังร้องตะโกนออกมาด้วยความไม่พอใจในการแสดงของตนเองเล็กน้อย..

        "..พี่ชายเป็นคนดีจริงๆ..ข้าขอโทษที่ไม่เชื่อใจพี่ชายในตอนนั้น.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาขณะกอดสวี่หยุนโดยที่ไม่ได้เงยหน้ามามองสวี่หยุน..สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา...

        "..หากในตอนนั้นบุคคลที่พวกมันต้องการคือข้า..บางทีข้าอาจจะเลือกที่จะทำเช่นเดียวกับเสี่ยวโหยวก็เป็นได้.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม..ทั้งสองกำลังกล่าวถึงตอนที่หลินเสี่ยวโหยวเลือกที่จะใช้ดรรชนีวารีไร้เงาเพื่อให้สวี่หยุนหลบหนีไปจากแรงดึงดูดของแผ่นศิลา..

        "..พี่ชายก็จะทำเช่นเดียวกับข้าหรือ?..ถ้ามีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นจริง..ข้าจะฝ่าคนทั้งหมดไปช่วยพี่ชายเอง!!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใสก่อนจะกอดสวี่หยุนแน่นขึ้น..หลังจากนั้นสักพักเด็กสาวก็เงยหน้ามามองสวี่หยุนพร้อมรอยยิ้มก่อนจะกล่าวออกมา..

        "งั้นตั้งแต่นี้เป็นต้นไป..ข้ากับพี่ชายมาสัญญากันใหม่ดีกว่า! หากพี่ชายไม่เชื่อใจข้า..พี่ชายต้องถูกทำโทษคืออุ้มข้าตลอดทั้งวัน!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใส..สวี่หยุนเองก็ยิ้มออกมาเช่นกันก่อนจะกล่าวออกมา..

        "แล้วถ้าเสี่ยวโหยวไม่เชื่อใจข้าล่ะ?" สวี่หยุนกล่าวออกมาก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวเด็กสาวเล็กน้อย..

        "หืม? อืม...งั้นเอาเป็นข้าจะกอดพี่ชายทั้งวันเป็นอย่างไร!?" หลินเสี่ยวโหยวทำท่าทางครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา..สวี่หยุนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาทันทีก่อนจะกล่าวออกมา..

        "อืม..ได้แน่นอน..ข้าให้สัญญากับเสี่ยวโหยว" สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างอ่อนโยน..

        "งั้น งั้น..เรามาเกี่ยวก้อยสัญญากันดีกว่า!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวขึ้นมาพร้อมกันชูนิ้วก้อยเล็กๆที่ดูน่ารักเป็นอย่างยิ่งออกมา..สวี่หยุนมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนจะกล่าวถามออกมา..

        "นี่ไม่ใช่ว่า..ท่านแม่ของเสี่ยวโหยวเป็นคนสอนมาใช่หรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยรอยยิ้มยากอธิบายเล็กน้อย..

        "หืม? พี่ชายรู้ได้อย่างไรกัน? ท่านแม่เป็นคนสอนให้ข้าเอง!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใสที่ตะดกับรอยยิ้มแห้งของสวี่หยุน..คนเป็นที่เป็นมารดานี่ชอบสอนให้ลูกของตนเกี่ยวก้อยสัญญากันหรือ? 

        สวี่หยุนยิ้มแห้งออกมาเล็กน้อยก่อนจะยื่นนิ้วก้อยออกมาเกี่ยวนิ้วเล็กๆของหลินเสี่ยวโหยวไว้..หลินเสี่ยวโหยวมีสีหน้าดีใจเป็นอย่างมากก่อนจะกอดสวี่หยุนแน่นอีกครั้ง...

        "ข้าชอบพี่ชายที่สุดเลย!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูเป็นอย่างยิ่ง...

     -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------