กู้ซุนหนี่มีสามีทหาร (มี E-book)

“พ่อครับ แม่ครับ ผมหยางตงมาหาครับ” 

พี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รองได้ยินเสียงของหยางตงแล้วทั้งสองคนรีบเดินออกมาเปิดประตูรับหยางตงเข้าบ้านใหญ่หยางทันทีเพราะทั้งสองคนรู้ว่าทุกครั้งที่น้องชายสามีคนนี้มาบ้านใหญ่หยางจะมีของฝากแม่สามีๆจะแบ่งให้ลูกๆ ในครอบครัวของตนด้วย หยางตงผงกหัวและกล่าวทักทายพี่สะใภ้ทั้งสอง 

“พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง” 

หยางตงกล่าวเตือนพี่สะใภ้ทั้งสองว่า 

“หากพี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รองยังไปหาเรื่องกู้ซุนหนี่อีกผมจะแจ้งทางการดำเนินการกับพี่สะใภ้ทั้งสองทันที อาจถูกปรับเงินและจำคุกด้วย” 

พี่สะใภ้ทั้งสองตอบทันทีว่า “ไม่ทำแล้วๆ” 

หยางตงเดินเข้าห้องแม่ของเขาไปจางซื่อเห็นลูกชายคนที่สามมาหาเธอพร้อมถือของฝากมาด้วยก็ดีใจและทักทายทันที 

“อ้าวหยางตงกลับมาแล้วรึ เข้ามาๆ ก่อน” 

หยางตงทักทายจางซื่อ แม่ของเขาว่า 

“แม่ครับผมกลับบ้านมาแล้วก็เลยนำของฝากมาให้แม่ด้วยครับ แล้วพ่อและพี่ใหญ่ พี่รองไปไหนครับ” 

หยางตงยื่นตะกร้าของฝากให้จางซื่อ 

จางซื่อพูดตอบพอเป็นพิธีว่า 

“ไม่เห็นจะต้องยุ่งยาก มีของฝากอะไรหรอกแค่ลูกมาหาแม่ก็ดีใจแล้ว พ่อและพี่ๆ ของแกไปดูแลนาข้าวตั้งแต่เช้าแล้วเดี๋ยวคงกลับมากินข้าวเช้า แกก็กินข้าวอยู่กินข้าวเช้ากับแม่ด้วยนะ” 

หยางตงรู้ว่าแม่พูดไปอย่างนั้นแหละแต่ก็ไม่อยากบอกว่าตนเองรู้ทันแม่ของตน

หยางตงหยิบเงิน 100 หยวนออกมามอบให้จางซื่อ 

“แม่ครับ เงิน 100 หยวนนี้สำหรับแม่นะครับ” 

จางซื่อรีบรับเงิน 100 หยวนมาทันทีเพราะปกติเธอได้รับเงินจากลูกชายเดือนละ 100 หยวนเพราะเธอแอบรับเงิน 50 หยวนที่ลูกชายเธอมอบให้ภรรยาของเขามาด้วย 

แต่ 4 เดือนที่ผ่านมานี้เธอได้รับเงินเดือนละ 50 หยวนจากลูกชายเท่านั้นทำให้เธอสูญเสียรายได้ไป 200 หยวน 

นอกจากนี้เธอยังต้องคืนเงินที่หยางตงส่งมาให้กู้ซุนหนี่ทุกเดือนๆละ 50 หยวน ในระยะเวลา 2 ปีที่ผ่านมาอีกด้วย ยิ่งทำให้เธอไม่ชอบใจลูกสะใภ้สาม กู้ซุนหนี่ รวมถึงลูกสาวของเธอหยางลี่ มากยิ่งขึ้น

หยางตงบอกจางซื่อ แม่ของเขาว่า 

“แม่ครับของฝากนี้ไม่ได้ซื้อมานะครับแต่กู้ซุนหนี่ซื้อมาไว้ก่อนที่ผมจะกลับมาแล้วเธอก็ให้ผมนำมันมามอบให้แม่วันนี้นอกจากนี้เงิน 100 หยวน นี้ เธอก็บอกให้ผมมอบให้แม่อีกด้วย” 

“แม้ว่าแม่จะได้รับเงิน 50 หยวนจากผมทุกเดือนเท่ากับกู้ซุนหนี่ที่สมควรได้รับเงิน50 หยวน ในระยะเวลา 2 ปีที่ผมส่งมาให้นี้ด้วยเช่นกันแต่แม่ไปรับเงินนี้แทนเธอตลอด 2 ปีที่ผ่านมาแม่ทำไม่ถูกต้องนะครับ” 

“แม่ไม่ควรทำอย่างนี้นะครับ ถ้ากู้ซุนหนี่และหยางลี่เป็นอะไรไปแล้วผมจะไม่ส่งเงินให้แม่อีกต่อไปนะครับ” 

จางซื่อรีบพูดทันทีว่า 

“ฉันก็คืนเงิน 1,200 หยวนของกู้ซุนหนี่ ที่ฉันรับมา ให้กู้ซุนหนี่ทั้งหมด 1,200 หยวน แล้ว ก่อนที่แกจะกลับมา” 

หยางตงฟังแล้วก็ทำอะไรกับแม่มากไปกว่านี้ไม่ได้แม่ก็ยังคงอคติกับกู้ซุนหนี่อยู่ดี 

หยางตงจึงกล่าวย้ำอีกครั้งว่า 

“แม่และกู้ซุนหนี่ก็ต่างคนต่างอยู่กันดีกว่านะครับ” 

“นอกจากนี้ผมและกู้ซุนหนี่เราแยกบ้านกันแล้วบ้านใหญ่หยางไม่ควรไปเรียกร้องหรือรบกวนบ้านสามอีกต่อไปนะครับแม่” 

“ผมฝากแม่กล่าวตักเตือนพี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รองว่าไม่ควรไปหาเรื่องหรือรบกวนบ้านสามอีกต่อไปนะครับ” 

หยางตงพูดทุกอย่างที่สมควรพูดไปหมดแล้วเขาก็เดินกลับบ้านของตนทันที

หยางตงเดินกลับบ้านเพื่อกินมื้อเช้ากับภรรยาและลูกสาวของตน ทั้งสามคนกินอาหารเช้า “ข้าวต้มหมูสับ” ด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อย 

 หลังจากนั้น กู้ซุนหนี่จึงชวนหยางตงไปบ้านหัวหน้าหมู่ไห่ด้วยกัน 

“สามี เราไปบ้านลุงไห่ต้า หัวหน้าหมู่บ้านไห่ด้วยกันเถอะ เพื่อทักทายและขอบคุณที่ลุงไห่ต้าดีกับครอบครัวของเราค่ะ”

“ฉันซื้อที่ดินใหม่ 20 หมู่ๆละ 6 หยวน คิดเป็นเงิน 120 หยวนเพราะที่ดินใหม่เราเป็นที่ดินไม่ดีเท่าไหร่ ถ้าที่ดินดีในหมู่บ้าน หมู่ละ 10หยวนลุงไห่ต้าก็ดำเนินการเรื่องโฉนดให้ฉันเรียบร้อยแล้วนำไปให้ฉันถึงบ้านหลังจากได้รับโฉนดจากทางการดำเนินการ 3 เเล้ว” 

“นอกจากนี้ลุงไห่ต้ายังช่วยฉันดูแลการปลูกแตงโมของชาวบ้านและดูแลช่างสร้างบ้านใหม่และทำรั้วบ้านใหม่อีกด้วย” 

หยางตงได้ยินอย่างนั้นแล้วก็ตอบกู้ซุนหนี่ว่า 

“ครับ เราสมควรไปทักทายและขอบคุณลุงไห่ต้าจริงๆ” 

หยางตงอุ้มหยางลี่และถือตะกร้าของฝากหัวหน้าหมู่บ้านไห่เดินไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านพร้อมกับกู้ซุนหนี่ 

หยางตงและกู้ซุนหนี่เดินไปถึงบ้านหัวหน้าหมู่บ้านไห่และตะโกนเรียกหัวหน้าหมู่บ้าน

“ลุงไห่ต้า อยู่บ้านไหมครับ” 

หัวหน้าหมู่บ้านไห่ได้ยินเสียงตะโกนเรียกหน้าบ้านจึงเดินออกมาเปิดประตูให้หยางตงและกู้ซุนหนี่เข้ามาในบ้าน 

“อ้าวหยางตง กลับบ้านก่อนวันสิ้นปีแล้วรึ” 

หยางตงตอบกลับว่า “ครับลุงไห่ต้า” 

หัวหน้าหมู่บ้านพาทั้งสองเดินเข้าห้องโถงไปและป้าไห่ 

ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านก็ยกน้ำออกมาต้อนรับหยางตงกู้ซุนหนี่ และหยางลี่ 

หัวหน้าหมู่บ้านถามหยางตงต่อ 

“แล้วคราวนี้ลาหยุดกลับมาอยู่บ้านกี่วันกันหล่ะ” 

หยางตงตอบหัวหน้าหมู่บ้านกลับว่า 

“ผมลาหยุดได้ตั้งแต่ก่อนวันสิ้นปี 1 สัปดาห์ ถึงหลังวันปีใหม่ 1 สัปดาห์ ครับ” 

หยางตงยื่นตะกร้าของฝาก 

“น้ำตาล 1 จินซาลาเปาไส้หมู 4 ลูก และซาลาเปาไส้เผือก 4 ลูก” 

ให้หัวหน้าหมู่บ้านและกล่าวขอบคุณ 

“ผมขอบคุณ ลุงไห่ต้ามากนะครับที่ดูแลครอบครัวของผม” 

หลังจากพูดคุยถามไถ่สารทุกข์ดิบกันสักพักแล้วหยางตงกู้ซุนหนี่ และหยางลี่ก็กลับบ้าน

กู้ซุนหนี่มีเงินออมอยู่ทั้งหมด 10,710 หยวน 9 เหมา หักเงินที่ให้หยางตงมอบให้แม่สามี 100หยวน คงเหลือ 10,610 หยวน 9 เหมา นับว่าเธอเป็นเศรษฐีหมื่นหยวนเลยทีเดียว