หลี่ซุนพาสมปองเดินตัดไปขึ้นไปบนเนินเขากลังกระท่อมของสมปองหลังจากลดเลี้ยวสองสามครั้งก็พบแท่งหินจำนวนมากวางระเกะระกะท่ามกลางป่าไผ่ แท่งหินเชื่อมติดกันเป็แอ่งมีน้ำขังบ้างก็เป็แอ่งเล็กบ้างก็ใหญ่ บางก็ลึกบ้างก็ตื้น น้ำที่ขังอยู่เป็น้ำแร่ที่ซึมขึ้นมาตามรอยแยกของแท่งหิน ไอน้ำลอยกรุ่นอยู่เหนือเแอ่งน้ำเ่าั้
หลี่ซุนดึงสมปองออกมาจากบ่อน้ำร้อนที่อยู่ตรงกึ่งกลางของบ่อหลักทั้งหมด บ่อนี้มีน้ำแร่ผุดขึ้นตลอดเวลา หากมองใกล้ ๆ จะเห็นว่ามันลึกลงไปกว่าสามจ้าง
"บ่อนี้หมู่บ้านเราใช้กิน พวกเราไม่สามารถลงแช่ได้"
หลี่ซุนบอก ก่อนชี้ไปที่บ่อข้าง ๆ "ส่วนใหญ่ทุกคนจะแช่น้ำในบ่อนี้"
สมปองรีบปรี่ไปที่บ่อแช่อย่างรวดเร็ว เขาวักน้ำขึ้นมาพอแน่ใจว่าน้ำไม่ร้อนจนเกินไปก็เปลื้องผ้าโดยไม่สนใจพี่หลี่ที่ยืนมองอย่างตกตะลึง
ตูม
สมปองะโลงน้ำพร้อมเต่าดำในมือ เขาประคองเต่าดำไว้กลัวว่ามันจะว่ายหนีหายไป เต่าดำรู้สึกพอใจที่ได้อาบน้ำแร่ มันพยายามตะเกียกตะกายออกจากมือของสมปองหลายครั้ง แต่ไม่สำเร็จ
หลี่ซุนถอดเสื้อผ้าตามลงมา หนุ่มน้อยคนนี้อายุมากกว่าสมปองในร่างเด็กแค่ปีเดียว แต่กล้ามเนื้อดูสมส่วน หลี่ซุนขยับผ้าผืนน้อยที่ปิดตรงกึ่งกลางลำตัวหน้าแดงขึ้นเมื่อเห็นสมปองหันมามอง เต่าน้อยดิ้นรนจนสมปองรำคาญ
“พี่หลี่ ข้าฝากเ้าดำไว้สักครู่”
หลี่ซุนรับเต่าดำมา สมปองก็ดำลงไปสำรวจทั่วบ่อ ในบ่อนี้มีรอยแยกที่แคบยาว เต่าดำตัวหนาเกินกว่าจะลอดไปได้ เขารับเต่าดำปล่อยให้มันว่ายน้ำตามอิสระ ฉวยโอกาสกลั่นแกล้งพี่หลี่คว้าผ้าโยนออกไปนอกบ่อ
พี่หลี่รีบถลาขึ้นไปเก็บผ้า สมปองหัวเราะอย่างสนุกสนาน
“พี่หลี่ท่านลองทำเช่นนี้ดู”
สมปองมุดลงใต้น้ำนอนลงไปที่พื้นบ่อ เป่าลมออกมาเป็รูปโดนัทสวยงาม พี่หลี่เห็นก็ดำลงไปทำบ้างแต่ฟองน้ำกลับไม่เป็ห่วงเหมือนของสมปอง ทั้งสองดำน้ำเล่นอย่างเพลิดเพลิน จนผ่านไปหนึ่งชั่วยาม
เต่าดำหายไปผิดสังเกตุ สมปองเริ่มมองหา หลี่ซุนช่วยมองหา ตรงพื้นแห้ง ๆ ปรากฎรอยเท้าเต่าตรงไปที่ซอกข้างบ่อหลัก สมปองกับหลี่ซุนเดินตาม ตอนนี้หลี่ซุนไม่อายเช่นตอนแรกแล้ว ทั้งสองเดินตามรอยเท้าไปที่บ่อหลัก เห็นเต่าดำทิ้งตัวลงบ่อ
“เร็ว” พี่หลี่เผ่นกระโจนไปข้างบ่อ แค่คว้าเต่าดำไม่ทัน
สมปองเกาะข้างบ่อมองลงไปในน้ำเห็นเต่าดำดำดิ่งลงไปก้นบ่อที่มีรอยแยกอยู่
“พี่หลี่รอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะลงไปดูสักหน่อย”
“เข่อเจี้ยนน้ำในบ่อร้อนมาก แล้วเ้าจะดำลงไปไหวหรือมันลึกมากนะ”
“ท่านวางใจ จำไม่ได้หรือว่าข้าดำน้ำได้นานแค่ไหนตอนสู้กับพวกเซียนปรสิต”
“อย่านานนัก ไม่งั้นข้าจะไปตามคนมาลากตัวเ้าขึ้นมา”
สมปองรับคำแล้วปีนขอบบ่อกระโจนลงไป เต่าดำดำน้ำเชื่องช้ายิ่ง มันมุดลงไปตรงรอยแยกไม่ไกล สมปองยังมองเห็นมันอยู่ในสายตา เขาเกือบจะตามมันทันแล้วแต่เหมือนมีอะไรดลใจให้เขาตามมันไป
มันดำลงไปที่รอยแยกอีกรอย รอยแยกนี้กว้างกว่าตอนแรก สมปองขยับเข้าไปใกล้มันกว่าเดิม จู่ ๆ เต่าน้อยก็เร่งความเร็วที่เร็วเกินกว่าเต่าธรรมดาจะทำได้ สมปองได้แต่ทึ่ง แต่ก็ขำในใจ
พอผ่านรอยแยกที่สอง สมปองพบว่าภายในรอยแยกเป็ทางลาดขึ้นเนินหินซึ่งดูกว้างขวาง เป็โพรงที่มีขนาดใหญ่มากอย่างไม่น่าเชื่อ เต่าดำน้อยเดินขึ้นไป
สมปองโผล่ขึ้นจากน้ำตามเต่าดำไป บนลานกว้างมีซากสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่กินพื้นที่เต็มทั้งโพรง เสื้อผ้าชุดนักพรตพร้อมกับข้าวของสุมรวมอยู่ตรงมุมหนึ่ง เต่าน้อยกำลังเดินต้วมเตี้ยมเข้าหาซากนั้น
เขาคว้าเต่าน้อยขึ้นมาหนีบไว้ ซากนี้ดูคล้ายั สมปองเดินจากหัวจรดหางคะเนได้คร่าว ๆ ว่ามันยาวถึงสี่สิบจ้าง บนร่างกายมีร่องรอยการต่อสู้ าแขนาดใหญ่ที่บริเวณใต้ปีกคงเป็สาเหตุการตายของมัน
ใต้บ่อน้ำร้อนมีโพรง ในโพรงมีซากั เื่การต่อสู้ระหว่างเซียนปีศาจมารต่อสู้กับัฟ้าาผุดขึ้นมาในหัว สมปองแทบจะแน่ใจว่านี่คือซากัาที่ต่อสู้กับเซียนปีศาจมารจนาเ็ทั้งสองฝ่าย เซียนปีศาจมารกลับไปสำนักกุ่ยเซียนแต่ัฟ้าาหายตัวไป
เขาเห็นชุดนักพรตที่กองสุมรวมอยู่ด้านหนึ่งก็คาดเดาได้ว่าัฟ้าาตัวนี้จำแลงเป็เซียน์ผนึกหมู่บ้านหลอกให้ผู้เฒ่าเฉินเฝ้าป้องกันด้านนอกแล้วตนเองมาหลบซ่อนรักษาตัวแต่ไม่สำเร็จตายกลายเป็ซากอยู่ใต้บ่อน้ำร้อนแห่งนี้
ในโพรงใต้บ่อน้ำร้อนนี้สมควรจะมืด แต่ไข่มุกราตรีบนผนัง้าให้ความสว่างจนมองเห็นชัดเจน ัฟ้าาตัวนั้นตายอยู่ที่นี่นานมากแล้ว ขณะสมปองกำลังคุ้ยเสื้อผ้านักพรตออกดู เต่าน้อยดิ้นหลุดตกลงไปบนพื้น สมปองหยิบถุงผ้าที่ถักทออย่างปราณีตขึ้นมา
หันไปมองเต่าดำเห็นมันคลานเข้าหาซากั สมปองเดินไปดึงมันออกจากซากั ปากของมันงับซากัขาดติดปากมาคำหนึ่ง
“เ้าหิวถึงขนาดนี้ ไว้ขึ้นไปแล้วข้าจะหาอาหารให้เ้า”
เต่าน้อยเหมือนจะไม่ฟัง มันดิ้นรนจนหลุดจากมือสมปองอีก พอร่วงลงพื้นก็คลานไปงับซากัฟ้าาอีก
“เฮอะ อยากกินก็กินไป แต่ข้าจะไปเอาแกนั”
สมปองปล่อยให้เต่าแทะซากัาต่อไป เขาเดินอ้อมไปทางศีรษะั ัฟ้าตัวนี้ต้องมีแกนัแน่ ๆ
“มันเป็ัฟ้าา แกนของมันจะมีพลังระดับไหนกันนะ”
การต่อสู้ได้สร้างรอยแผลจำนวนมากให้กับัฟ้าตัวนี้ ตรงแผลแห่งหนึ่งที่หน้าผากของมัน รอยแผลเปิดแง้มมีแสงแวบ ๆ ส่องออกมา
“ขอแกนัฟ้าให้ข้าเถิดนะ”
เขากดมือล้วงเข้าไปในแผลนั้น ต้องล้วงลึกถึงข้อศอกจึงััโดนแกนัฟ้า ซากของมันถูกทิ้งไว้เป็เวลานาน ด้านในเริ่มแห้งจึงต้องออกแรงดึงอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะดึงออกมาได้ แกนสีฟ้าส่องแสงเรือง ๆ ออกมา สมปองเอาน้ำแร่ล้างจนสะอาดแล้วยกขึ้นส่องกับไข่มุกราตรี ภายในมีสายฟ้าลั่นแปร๊บ ๆ
ภายในโพรงที่อยู่ใกล้น้ำมีความอบอุ่นเพราะน้ำแร่แต่พอขึ้นมาบนเนินกลับเย็น สมปองรู้สึกหนาวจึงเอาเสื้อผ้านักพรตขึ้นมาคลุมร่างกายแล้วเดินสำรวจอีกรอบก็มาหยุดข้าง ๆ เต่าดำที่แทะซากัฟ้าอยู่ที่เดิมปากของมันมีขนาดเล็กจนเกินไป สมปองคิดว่าต้องใช้เวลากว่ายี่สิบปีกว่าจะแทะัฟ้าาตัวนี้จนหมด
เขาวางแกนสีฟ้าไว้ที่กลางฝ่ามือ มองดูจนเพลิดเพลิน แกนสีฟ้าเกิดความร้อนเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้สึกตัว มันกำลังมุดลงไปกลางฝ่ามือของสมปอง ความเ็ปทำให้สมปองได้สติ เขาพยายามดึงแกนสีฟ้าออกจากฝ่ามือแต่มันยิ่งเกาะเกี่ยวจมลึกลงไปอีก แกนสีฟ้าละลายหลอมไปกับเนื้อและกระดูกของเขา
ความเ็ปไม่มากนัก แต่แสงสีฟ้าที่จมลงไปในมือขยายลุกลามขึ้นมาที่แขนและหัวไหล่ เขาพยายามบีบมือไว้เพื่อหยุดการรุกรานของแสงสีฟ้า แต่แสงสีฟ้าคืบคลานจากภายใน เพียงอึดใจเดียวร่างกายของเขาครึ่งหนึ่งก็เรืองแสงสีฟ้าขึ้น
เรียวแรงของสมปองหายไป ร่างของเขาล้มลงนอนกับพื้น พอแสงสีฟ้าร่างกายของเข้าทั้งหมด สติสัมปชัญญะก็วูบดับลง สมปองไม่สามารถรับรู้สิ่งต่าง ๆ ภายนอกได้อีกต่อไป
1K
