Silver Dust : Merlin

ตอนที่ 75 คนน่าสงสัย

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ*****

เมอร์ลินและมาร์เทลเดินเข้าไปในอาคารสมาคมเวทมนตร์

ไม่ว่าช่วงเวลาไหนที่นี่ล้วนมีผู้คนเข้าออกอย่างคึกคับ ผู้คนมากหน้าหลายตาเดินผ่านไปผ่านมาที่นี่

เมอร์ลินเป็นหนึ่งในคนกลุ่มนั้น 

พวกเขาไม่ค่อยสนใจคนที่เดินผ่านไปผ่านมาเท่าไหร่ แต่ละคนล้วนติดเข็มกลัดนักเวท ไม่มีใครสนใจว่าใครจะเป็นนักเวทกี่วงเวท หรือจะสังเกตว่าเด็กน้อยเช่นเมอร์ลินก็ติดเข็มกลัดนักเวทสีทองอยู่เช่นกัน

สมาคมเวทมนตร์ไม่ได้ขาดแคลนอัจฉริยะนักเวท ดังนั้นนักเวทอายุน้อยจึงไม่ได้เป็นที่สนใจมากนัก อย่างมากก็แค่แอบชื่นชมอยู่ในใจเท่านั้น

ระหว่างทางดูเหมือนเมอร์ลินจะเจอคนรู้จัก

เขาคือเด็กน้อยผมสีทอง สวมใส่ชุดสูทสีดำและผ้าคลุมสีดำสั้นประทับตราสัญลักษณ์ของโรงเรียนเวทมนตร์วินเซน

เขาก็คือ “ชิม่อน ฟรองซี” หลานชายของนายกเทศมนตรีนายาฟนั่นเอง

ดวงตาสีฟ้าของเด็กชายนั้นกวาดผ่านใบหน้าของเมอร์ลินดูเย็นชายิ่ง แน่นอนว่าเขาสังเกตเห็นเข็มกลัดนักเวทหนึ่งดาว แต่อารมณ์บนใบหน้าไม่มีสะดุดเลยแม้แต่น้อย

ชิม่อนเดินออกจากอาคารพร้อมกับเด็กนักเรียนสามคนและคนติดตามอีกห้าคนที่เดินตามหลัง เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านั้นเป็นคนคุ้มกันของเขา 

เขาเดินผ่านเมอร์ลินอย่างไม่เอ่ยทัก ราวกับไม่ต้องการทำความรู้จักเมอร์ลินมาตั้งแต่แรก

ยังไงเรื่องที่เจอในวันนั้นก็เป็นความบังเอิญเท่านั้น อีกอย่างแค่บุตรชายของนักวิชาการเวทที่เกษียณไปแล้วคนหนึ่ง ย่อมไม่ควรค่าให้เขาใส่ใจ ยังไงชิม่อนก็ไม่ได้มุ่งเดินไปในเส้นทางวิชาการอยู่แล้ว เขาเป็นนักเวทอัจฉริยะ เส้นทางของเขาย่อมเป็นนักเวทที่ยิ่งใหญ่ไม่ใช่นักวิชาการ

เมอร์ลินมองเห็นท่าทางที่เย่อหยิ่งนั้นมาแต่ไกล เขาย่อมไม่เอ่ยปากทักทายอีกฝ่ายเช่นกัน 

แม้พวกเขาจะอยู่ในวัยเดียวกัน แต่เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่ต้องการทำความรู้จักเขาก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ

ทั้งสองเดินสวนทางกันเหมือนคนทั่วไป

มาร์เทลที่ติดตามเมอร์ลินมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด แต่เขาก็ได้แต่เดินตามเมอร์ลินไปอย่างเงียบๆ เท่านั้น

“เดี๋ยวผมจะไปสอบถามห้องทำพิธีให้คุณ” มาร์เทลเอ่ยเสนอตัว

ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้มากับออสตินจึงไม่ได้รับบริการเป็นพิเศษเหมือนครั้งก่อน

“ได้ครับ ผมเองก็ว่าจะไปเข้าห้องน้ำเสียหน่อย”

“งั้นอีกเดี๋ยวพวกเราเจอกันตรงนี้”

ทั้งสองนัดแนะกันเรียบร้อยแล้วก็แยกตัวกันไปทำธุระ

เนื่องจากที่นี่เป็นสถานที่สาธารณะจึงมีห้องน้ำขนาดใหญ่ไว้ให้บริการ 

เมอร์ลินเคยมาที่นี่ก่อนหน้านี้แล้ว เขาจึงรู้จักทางไปห้องน้ำเป็นอย่างดี

ระหว่างที่เมอร์ลินกำลังจะเดินถึงประตูห้องน้ำ จู่ๆ ก็มีชายคนหนึ่งแทรกตัวผ่านไป

“สงสัยจะรีบมาก” เมอร์ลินเอ่ยพึมพำ

ชายคนนั้นมีผมสีแดงและมีรอยสักรูปเปลวไฟตรงต้นคอ เพราะสายตาของเมอร์ลินดีมากจึงสังเกตเห็นจุดนี้

เขาเดินหายตัวไปยังห้องน้ำที่อยู่สุดทางแล้วปิดประตูเสียงดังปัง

ภายในห้องน้ำไม่ได้มีเมอร์ลินแค่คนเดียว มันยังมีคนอีกหลายคนที่เดินเข้าออก

เมื่อทำธุระของตัวเองเสร็จ เมอร์ลินก็ไปล้างมือที่อ่างล้างมือ

ระหว่างนั้นสายตาของเขาเหลือบไปเห็นชายชราผมดำท่าทางผ่ายผอมเดินออกมาจากห้องนั้น

“สงสัยเขาจะทำธุระเสร็จเร็ว” เมอร์ลินเอ่ยพึมพำอีกครั้งหนึ่ง

ที่นี่มีคนเข้าออกตลอดเวลา มันจึงไม่แปลกที่จะมีคนใช้งานห้องน้ำต่อๆ กันอย่างรวดเร็ว 

เมอร์ลินส่ายศีรษะไปมาและคิดว่าตนเองสนใจเรื่องไม่เป็นเรื่อง

ชายชราคนที่ว่านั้นเข้ามาล้างมือด้วยเช่นกัน

ตอนนั้นเองเมอร์ลินก็สังเกตเห็นถึงรอยสักรูปเปลวเพลิงที่เหมือนกันกับชายผมแดงก่อนหน้านี้

เด็กน้อยขมวดคิ้วมุ่น

‘เป็นไปไม่ได้น่า รูปร่างของทั้งสองคนแตกต่างอย่างสิ้นเชิง คนหนึ่งกำยำ คนหนึ่งผอมแห้ง แถมส่วนสูงยังต่างกันขนาดนั้น คงไม่ใช่คนเดียวกัน แต่รอยสักรูปนั้นน่าจะเป็นที่นิยม’

เมอร์ลินยิ้มและส่ายศีรษะให้กับตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกไปพบกับมาร์เทลตามที่นัดไว้

ข้างมาร์เทลมีหญิงสาวชุดขาวคนหนึ่ง แน่นอนว่าชุดของเธอคือเครื่องแบบของพนักงานที่ทำงานที่นี่

“คุณเมอร์ลิน นี่คือคุณเรลิท เธอจะพาคุณไปที่ห้องทำพิธีกรรม” มาร์เทลเอ่ยแนะนำ

หญิงสาวในชุดสูทขาวก้าวออกมาแล้วยื่นมือออกไป

“สวัสดีค่ะคุณเมอร์ลิน” เรลิทกล่าวด้วยท่าทางที่เป็นมิตร แน่นอนว่าคงไม่มีพนักงานว่างที่จะมาต้อนรับผู้ใช้บริการคนหนึ่งด้วยตนเอง แต่นี่คือข้อยกเว้นสำหรับเมอร์ลิน

ใครใช้ให้เขาเป็นนายน้อยพริสตัน แถมวันนั้นธีออนหัวหน้าสมาคมเวทมนตร์ก็ออกมาต้อนรับด้วยตนเอง ดังนั้นเธอจึงเต็มใจที่จะมาทำหน้าที่นี้

“สวัสดีครับคุณเรลิท” เมอร์ลินยื่นมือออกไปจับทักทาย

เรลิทเดินนำออกไปทางด้านตำแหน่งของห้องทำพิธีกรรมในอาคาร

“ทางเรามีห้องทำพิธีกรรมไว้สามรูปแบบ แบบแรกคือห้องทั่วไปซึ่งมีขนาดเล็กเหมาะสำหรับเวทระดับสามลงมา ส่วนแบบที่สองคือห้องขนาดกลางมีการป้องกันอุบัติเหตุที่แข็งแกร่งสามารถรองรับความล้มเหลวของเวทระดับห้าได้ แบบสุดท้ายคือห้องทำพิธีสำหรับมหาจอมเวท จุดนี้ฉันคงไม่ต้องอธิบายเพิ่มเติม ค่าบริการแต่ละแบบจะแตกต่างกัน”

เรลิทหยุดไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อ “แบบแรกจะเสียค่าบริการหนึ่งห้าร้อยวอยส์ต่อชั่วโมง แต่บอกไว้ก่อนนะคะว่าแบบแรกนี้เนื่องจากมีผู้ใช้บริการจำนวนมากจึงต้องทำการจองก่อนเข้าใช้ โดยปกติจะใช้เวลาจองหนึ่งอาทิตย์เป็นอย่างต่ำ ส่วนแบบที่สองมีค่าบริการสองพันวอยส์ต่อชั่วโมง และแบบสุดท้ายค่าบริการหนึ่งหมื่นวอยส์ต่อชั่วโมง ทั้งสองแบบสามารถเข้าใช้ได้เลย อย่างที่รู้กันว่านักเวทระดับสูงมีจำนวนน้อยมากและค่าใช้จ่ายที่แพงมันจึงว่างโดยไม่ต้องจองคิว”

ทันทีที่เรลิทอธิบายจบ เมอร์ลินก็เอ่ยออกมาอย่างไม่ลังเล

“งั้นผมขอใช้ห้องทำพิธีแบบที่สองก็แล้วกันครับ”

เขาไม่มีปัญหาเรื่องเงิน เพราะเงินหนึ่งล้านวอยส์ที่เขาได้รับมาจากออสติน สองเดือนที่ผ่านมาเขาจ่ายไปกับค่าอาหารไปจำนวนน้อยมาก เพราะส่วนใหญ่เขาจะจ่ายตอนที่กินในศูนย์อาหารมากกว่า

“ได้ค่ะ ฉันจะจัดการให้” 

ทันทีที่กล่าวจบเรลิทก็เดินไปทางเคาน์เตอร์ ก่อนจะถือแผ่นตราบางอย่างเดินกลับมาอย่างรวดเร็วและเอ่ย “เชิญค่ะ คุณเมอร์ลิน”

เธอให้บริการเมอร์ลินเป็นอย่างดี หากเป็นคนอื่นพวกเขาคงจะต้องติดต่อที่เคาน์เตอร์ด้วยตัวเองและเดินหาห้องด้วยตัวเองเช่นกัน 

แตกต่างจากเมอร์ลินที่มีเรลิทบริการให้ตั้งแต่ต้นจนจบ

หญิงสาวพาเมอร์ลินไปที่ทางเดินสีขาวทอดยาวออกไป ตลอดทางเดินทั้งสองฝั่งมีประตูสีขาวเรียงราย 

เรลิทเดินมาหยุดที่ประตูบานหนึ่งที่มีสัญลักษณ์เลขห้องบอกอย่างชัดเจน เธอนำแผ่นตราที่หยิบมาด้วยทาบไปที่บานประตู แล้วตำแหน่งที่ทางก็บังเกิดแสงวิ่งแล่นเป็นเส้นสายก่อนที่ประตูบานนั้นจะเปิดออก