พิมพ์มาลาพาลูกชายมาพักอยู่ที่บ้านของพ่อประมาณหนึ่งสัปดาห์แล้วจะเดินทางกลับนครปฐม แต่พอมาถึงวันก่อนที่จะเดินทางกลับ ก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น
“เกิดเื่ใหญ่แล้วค่ะ คุณพิมพ์” สาวใช้ตื่นใ
“เกิดอะไรขึ้นหรอคะ” พิมพ์มาลาถาม
“ลูกชายคุณน่ะคะ แกไปเล่นกับคุณพลอยไพลินอยู่ดีๆ ก็ชักและหมดสติไป” สาวใช้กล่าว
“อะไรนะ” พิมพ์มาลาใอย่างมาก จึงรีบวิ่งไปดูลูกชาย จนกระทั่งไปถึงจุดเกิดเหตุ
“พี่พิมพ์ ลูกชายพี่เป็อะไรก็ไม่รู้ พวกเราแค่เล่นโยนลูกบอลกันอยู่ดีๆ หลานก็ชักหมดสติไปค่ะ” พลอยไพลินพูดอย่างตื่นตระหนก
“ไหนพี่ดูซิ” “ลูกแม่ ลูกเป็อะไรไปลูก ฟื้นขึ้นมาสิลูก อย่าทำอย่างนี้ แม่ในะ” เมื่อลูกไม่รู้สึกตัว พิมพ์มาลาจึงรีบอุ้มลูกชายไปโรงพยาบาลทันที
***********************************************
ณ โรงพยาบาล พิมพ์มาลาและพลอยไพลินพาเด็กชายพัฒนรัศม์มาพบแพทย์
“คุณหมอคะ ลูกชายของฉันเป็อย่างไรบ้างคะ” พิมพ์มาลาถามด้วยความเป็ห่วง
“เอ่อ ลูกชายของคุณได้รับสารพิษอะไรบางอย่างครับ มีผลทำให้ลูกชายของคุณอาจจะมีสภาพเป็เ้าชายนิทราได้” หมอบอกหลังจากตรวจร่างกายและตรวจสารน้ำในร่างกายแล้ว
“อะไรนะคะ เป็ไปไม่ได้ เด็กวัยแค่นี้เอง จะมีใครมาวางยาพิษได้คะ” พิมพ์มาลาสงสัย
“ผมคิดว่าอาจไม่ได้รับสารพิษโดยตรงครับ เพราะมันมีปริมาณน้อยมาก แต่อาจจะรับมาั้แ่เกิดแล้ว ไม่ทราบว่าระหว่างที่คุณตั้งครรภ์ คุณได้รับพิษอะไรมาหรือเปล่าครับ” หมอสงสัย
“อะไรนะคะ สารพิษสามารถถ่ายทอดจากแม่สู่ลูกได้อย่างนั้นหรอคะ” พิมพ์มาลาใเพราะไม่คิดว่าลูกจะได้รับพิษเหมือนพิมพ์แข
“อาจเป็ไปได้ครับ สารพิษอาจจะผ่านทางรก แต่เนื่องจากเด็กได้รับพิษในปริมาณน้อย ดังนั้นผ่านไป 7 ปี ถึงเพิ่งจะแสดงอาการครับ” หมอสันนิษฐาน
“ค่ะ คุณหมอ งั้นดิฉันขอทำเื่ย้ายโรงพยาบาลค่ะ” พิมพ์มาลาตัดสินใจ
“ได้ครับ คุณสามารถทำเื่ย้ายได้เลยครับ” หมอรับคำอย่างเข้าใจ
***********************************************
พลอยไพลินสงสัยว่าทำไมต้องย้ายหลานไปรักษาที่อื่น เลยว่า “โรงพยาบาลที่นี่มีแต่หมอเก่งๆ นะคะ ทำไมพี่จะต้องย้ายหลานไปรักษาที่อื่นด้วยคะ”
“พี่มีเหตุผลของพี่จริงๆ น้องกลับไปก่อนเถอะนะ ขอบคุณมากที่ช่วยพี่” พิมพ์มาลาไม่อาจเปิดเผยได้
“ก็ได้ค่ะ น้องไม่ยุ่งก็ได้ งั้นน้องขอตัวกลับก่อนนะคะ จะได้ส่งข่าวให้ทางบ้านเขารับรู้ด้วย” พลอยไพลินกล่าว
“พี่ขออะไรอีกเื่จะได้มั้ย อย่าบอกเื่นี้กับใคร พี่สัญญาว่าจะรักษาชีวิตของลูกพี่ให้จงได้ ให้บอกคนอื่นว่าพี่กลับนครปฐมแล้ว ถือว่าพี่ขอร้องนะ” พิมพ์มาลาขอร้องพร้อมกับจับมือน้องสาว
พลอยไพลินเห็นพี่สาวทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ประกอบกับมือที่จับมือเธอนั้นดูเย็นเฉียบและมีอาการสั่น เลยสงสาร “ได้ค่ะ น้องจะบอกตามนั้นนะคะ งั้นน้องขอตัวค่ะ”
***********************************************
ณ โรงพยาบาลที่รักษาพิมพ์แข พิมพ์มาลาพาลูกชายมารักษาที่นี่ เพราะว่าหมอที่นี่รู้ประวัติของพิมพ์แขดี ดังนั้นก็อาจจะช่วยรักษาลูกชายที่ได้รับพิษชนิดเดียวกันกับพิมพ์แขได้
“คุณหมอคะ ได้โปรดช่วยลูกชายของฉันด้วย ลูกชายของฉันได้รับพิษผ่านทางรก แต่ได้รับในปริมาณน้อย ดังนั้นเมื่อผ่านไป 7 ปีถึงเพิ่งแสดงอาการเหมือนพิมพ์แขค่ะ” พิมพ์มาลาเล่า
“ตายจริง หมอคาดไม่ถึงว่าเด็กจะได้รับพิษไปด้วยเลยนะ และหมอกำลังจะติดต่อคุณอยู่พอดีว่า พวกเราต้องรีบหาชนิดของพิษและยาแก้พิษมาโดยด่วน ไม่เช่นนั้นพิมพ์แขจะมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น” หมอกล่าว
“อะไรนะคะ คุณหมอไม่มีวิธีช่วยจริงๆ หรอคะ” พิมพ์มาลาใเมื่อได้รับข่าวร้ายอีกเื่
“หมอพยายามสุดความสามารถแล้ว แม้กระทั่งติดต่อหมอที่อเมริกา เขาก็ยังไม่รู้จักพิษชนิดนี้เลย” หมอกล่าว
“งั้นฉันขอฝากชีวิตลูกชายกับน้องสาวไว้ที่นี่ก่อนนะคะ ฉันจะรีบตามหาฆาตกรให้เจอค่ะ” พิมพ์มาลากล่าวอย่างมุ่งมั่น
“หมอก็จะลองติดต่อหมอแผนจีนดูด้วยเหมือนกันค่ะ เผื่อช่วยได้อีกทาง” หมอกล่าว
“ขอบคุณมากๆ ค่ะหมอ”
พิมพ์มาลาเดินคอตกออกมาจากโรงพยาบาล เพราะมีเวลาแค่อีกหนึ่งเดือนเท่านั้น ต้องรีบตามหาตัวซานฟรานให้เจอ เพราะเขาเป็นักธุรกิจเดินเรือจึงทำให้เขาต้องเดินทางตลอดเวลา อยู่ไม่เป็หลักแหล่ง และตามหาตัวของเขายากมากเลย
ในตอนนี้พิมพ์มาลาไม่อยากอธิบายอะไรให้คนทางบ้านฟัง ดังนั้นเธอจึงไม่กลับไปบ้านของพ่อ แต่เลือกไปขออยู่กับสาวทอมชื่อ อังคณา แทน
“ฉันขอโทษนะ ฉันขออยู่ด้วยสักพักหนึ่งจริงๆ แต่ทว่าแฟนเธอจะไม่เข้าใจผิดหรอ” พิมพ์มาลากล่าว
“เธออย่าพูดถึงแฟนเราเลย ผู้หญิงคนนั้นขอเลิกกับเรา แล้วไปมีแฟนเป็ผู้ชายไปแล้ว พูดแล้วก็เศร้า” อังคณาพูดอย่างคอตก
“เฮ้ย ไม่เอาน่า เธอเข้มแข็งจะตาย หน้าตาแบบเธอนี่ ใครก็อยากจะมาขอเป็แฟนทั้งนั้นแหละ” พิมพ์มาลากล่าว
“เราคงพักเื่รักๆ ใคร่ๆ ไปก่อนน่ะ คงต้องมุ่งแต่ทำงานอย่างเดียวแล้วล่ะ” “เอ้อ วันก่อนเราเห็นข่าวนายซานฟรานด้วยนะ” อังคณานึกได้
“จริงหรออัง เขาอยู่ที่ไหน รีบบอกมาเร็วเข้า” พิมพ์มาลาดีใจ
“อะนี่ หนังสือพิมพ์ เราเห็นเขาจับมือกับคุณปรัชญา เห็นว่าจะร่วมมือกันทำธุรกิจอะไรบางอย่างนี่แหละ เอ้อใช่ คุณปรัชญานี่ก็ ว่าที่น้องเขยเธอไง” อังคณากล่าว
“พวกเขารู้จักกันหรือนี่”
“เราว่านะ เธอคงต้องให้นายปรัชญาช่วยแล้วล่ะ เพราะถ้าจะไปสืบหาตัวนายซานฟราน มันสืบยากมาก พวกเขาไปมาไร้ร่องรอย เห็นมั้ยล่ะ ่เวลา 7 ปียังหาตัวไม่เจอเลย” อังคณาแนะนำ
“คงต้องให้นายปรัชญานั่นช่วยแล้วจริงๆ แต่ฉันดันไม่ถูกกันกับเขานี่สิ” พิมพ์มาลากล่าว
“อดทนหน่อยนะเพื่อน ท่องเอาไว้เพื่อน้องสาว เพื่อลูกชาย” อังคณากล่าว
“ขอบใจเพื่อน เอ้อ จริงๆ เธอให้ฉันไปนอนที่โซฟาก็ได้นะ ฉันเป็แค่คนอาศัยเท่านั้นเอง” พิมพ์มาลาเกรงใจ
“เฮ้ย เราเป็ทอมนะ เราต้องมีความเป็สุภาพบุรุษสิ เรานอนโซฟาจนชินแล้ว เพราะเวลาแฟนโกรธ เธอก็ให้เรามานอนโซฟาบ่อยๆ เอาน่า ไม่ต้องคิดมาก และรับรองเราไม่ทำอะไรเธอแน่นอน” อังคณากล่าว
“พวกเราเป็เพื่อนกันั้แ่เด็กนะ ฉันคิดว่ายังไงเธอก็ทำไม่ลงหรอก บางครั้งฉันก็แอบคิดนะว่าเธอมีความเป็ผู้หญิงมากกว่าฉันเสียอีก” พิมพ์มาลาไว้ใจเพื่อน
“เฮ้ย อย่าพูดอย่างนั้น เราแมนอยู่นะ ไม่เอาแล้ว เธอไปนอนพักเถอะ เดี๋ยวเราขอตัวไปทำงานก่อน อาจจะกลับดึกหน่อยนะ แต่ไม่ต้องรอ นอนได้เลยเพื่อน” อังคณาออกไปจากห้องทันที
131
