ชะตาฟ้าลิขิตสวรรค์

        หนิงเฟยหลงไม่คิดจะหยุดชะลอทัพหากหยุดตรงนี้ความบ้าคลั่งของกองทัพก็จะหมดลง นั่นไม่ใช่เรื่องดีแต่จะให้บุกไปโต้ง ๆ ก็จะโดนฝนธนูสังหารเสียหมดมีเพียงทหารม้าเท่านั้นที่จะบุกสายฟ้าแลบทำลายขบวนทัพซ้ายได้ !

        “บุกไปให้เต็มกำลัง !!!!”

        เสียงฝีเท้าม้าดังรัวดั่งกลองศึก ทหารกล้าร้อยนายขี่ม้ากระโจนเข้าไปท่ามกลางข้าศึกอย่างห้าวหาญ

        หนิงเฟยหลงเข้าปะทะกับแม่ทัพซ้ายของอีกฝ่ายซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนมันก็คือถูเหวินเจี้ยนผู้น่ารังเกียจ !

        วันนี้ไม่เหมือนก่อนถูเหวินเจี้ยนมีระดับพลังที่มากขึ้นความหยิ่งผยองจึงมากตาม หลงลืมความรู้สึกของวันนั้นที่ต้องหนีหัวซุกหัวซุนแทบจะเอาชีวิตไม่รอด

        สำหรับหนิงเฟยหลงแล้วแก่นแท้พลังขั้นหนึ่งนับว่าเป็นอะไรได้นั่นไม่เพียงพอให้ต้องทุ่มเทพลังหนึ่งในสิบของพลังทั้งหมดด้วยซ้ำ !

        ทวนในมือของชายหนุ่มถูกปาออกไปทวนนั่นก็แหลมคมขึ้นราวกับลูกศรขนาดใหญ่ที่ถูกยิงด้วยหน้าไม้ หรือคันธนูขนาดยักษ์ถูเหวินเจี้ยนมุมปากกระตุก “โล่ ! เร็วเข้า !”

        ผู้ฝึกยุทธ์หกคนระดับแก่นแท้พลังขั้นต้นที่อยู่รอบกายถูเหวินเจี้ยนก็สร้างปราการขึ้นมาโดยพลันทว่านั่นก็ไม่เพียงพอ...

        ตูม !!

        โล่พลังหยวนแตก ! ผู้ฝึกยุทธ์ไถลไปกับพื้น ถูเหวินเจี้ยนตระหนกสุดขีดชักม้าถอยกลับในใจก็ยิ่งหวาดกลัว ตัวสั่นเทิ้ม รีบออกคำสั่งปกป้องตนเอง“เร็วเข้าอย่าให้มันเข้ามาได้ หากใครจัดการมันได้ข้าจะให้ทองพันเหรียญ”

        “!!!!!” ทองพันเหรียญนั่นช่างน่าสนใจ ทองพันเหรียญเท่ากับว่าได้อยู่อย่างสบายทั้งชาติมีเพียงตระกูลที่ยิ่งใหญ่อย่างตระกูลถูเท่านั้นที่จะมอบให้ได้ แต่ถ้าจะให้สู้กับปีศาจตัวนี้ล่ะก็...ไม่ล่ะชีวิตนั้นสำคัญกว่า หลายคนต่างคิดเช่นนี้จึงนิ่งเฉยอยู่แต่ก็มีบางคนโดยเฉพาะผู้ฝึกยุทธ์ที่คิดว่าตนมีความสามารถ อย่างจำพวกแก่นแท้พลังตัดสินใจกระโจนร่างเข้าหาชายหนุ่มทันที

        เมื่อปาทวนไปแล้วทำให้ในมือไม่มีอาวุธกำปั้นจึงกลายเป็นอาวุธอันแข็งแกร่งแทน

        ตูม ตูม ตูม !

        ผู้ฝึกยุทธ์แก่นแท้พลังสามคนถูกต่อยพลังหยวนที่หนักอึ้งกระแทกเข้าใส่ทำให้ทั้งสามตัวปลิวลอยไปไกล

        พรวด ! ทั้งสามกระอักโลหิตอย่างช่วยไม่ได้

        “ร้ายกาจมาก !” ผู้ฝึกยุทธ์คนอื่น ๆ ที่กำลังจะเข้าไปก็เปลี่ยนความคิดทันทีถอยออกมาด้วยความกลัว กองทัพซ้ายระส่ำระสายแล้วการให้ถูเหวินเจี้ยนมาคุมทัพนับเป็นความคิดที่ผิดมหันต์ของถูซุยเลยเขาคิดที่จะหาความชอบให้หลานชาย แต่กลับเป็นว่าส่งเหวินเจี้ยนไปทำลายกองทัพซะงั้น

        ทหารม้าร้อยนายบุกฝ่าตะลุยโดยไม่มีใครหยุดยั้งเพราะด้านหน้าของพวกมันมีแม่ทัพผู้เก่งกาจไยต้องเกรงกลัวผู้อื่นด้วยทหารหลายพันนายของหนิงเฟยหลงก็ตามมากวาดล้างทัพซ้ายให้สิ้นไป

        ทัพหลวง

        “ท่านเสนาบดีท่านเห็นหรือไม่ ? เหวินเจี้ยนทำได้ดีนักไม่เพียงจะยื้อเวลาให้ไม่ได้ แต่ยังพ่ายแพ้อย่างหมดรูป !” เยว่หมิงโกรธเป็นอันมากต่อว่าเสนาบดีเฒ่าอย่างไม่พึงพอใจ

        ถูซุยขมวดคิ้วมองไปยังทัพซ้ายที่เริ่มจะพ่ายแพ้กับหลานชายตัวดีที่เอาแต่ควบม้าหนีมาก็ยิ่งทำให้รู้สึกหงุดหงิด นี่มันผิดแผนไปหมดเดิมทีการเคลื่อนพลมาครั้งนี้เป็นสิ่งที่หนิงเทียนคาดไม่ถึงกองทัพขององค์รัชทายาทต้องพ่ายแพ้แน่ แต่ทำไมมันถึงกลับตาลปัตรไปหมด

        เขาประเมินศัตรูต่ำเกินไป มองข้ามขุมกำลังเล็ก ๆ อย่างตระกูลรองลงมาเช่นตระกูลจูและยังความสามารถของขุนศึกฝั่งรัชทายาทอีก แต่ถึงอย่างนั้นนี่ก็ยังหาใช่ข้อสรุปไม่เพราะว่าแผนการของผู้เฒ่าอย่างถูซุยผู้นี้ไม่ได้มีเพียงเท่านี้...

        ...

        ค่ายองค์รัชทายาท “ทูลฝ่าบาท ! ทหารจากประตูทิศใต้รายงานมาว่ามีทหารไม่ต่ำกว่าสามหมื่นนาย ยกพลตรงมาที่ค่ายด้วยความรวดเร็วบัดนี้ห่างจากค่ายไม่ถึงห้าลี้พะยะค่ะ !”

        “!!!!!!”แม่ทัพแลขุนนางทั้งหลายต่างตื่นตกใจ

        “อะไรนะ !” องค์รัชทายาทคล้ายจะทำใจไม่ได้กับสิ่งที่ตนได้ยินเมื่อสักครู่

        “สามหมื่นนาย.....” หนิงเทียนหน้าเคร่งเครียดแค่กองทัพประตูทิศเหนือก็แย่แล้ว นี่ต้องรับศึกกับทหารอีกสามหมื่นเหรอ ?

        ถูซุยนับว่าวางแผนมาได้ไม่เลว !

        “ท่านเสนาบดีหนิงเราควรทำเช่นไรดี ?”เยว่เซียวค่อนข้างกระวนกระวายต้องรีบหาทางออก

        หนิงเทียนครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบ “ฝ่าบาท..เราคงต้องเรียกทัพของหนิงเฟยหลงกลับมาและส่งคนไปแจ้งให้จูจวงถอนทัพกลับมาช่วยต้านที่ค่ายก่อน ขอเพียง.....เราสามารถยื้อเวลาได้อีกหนึ่งวันกองทัพจากเมืองเซียงคงยกมาถึง และเมื่อถึงเวลานั้น เราจะโต้กลับพวกมันไปในทันที !”

        ทันทีที่หนิงเทียนพูดจบเยว่เซียวพบว่าแผนนี้มันต้องใช้เวลาอย่างยิ่งแต่ตอนนี้มันมีเวลาน้อยเกินไป “แล้วตอนนี้เล่า ?”

        “.....คงได้แต่ต้านไว้สุดกำลัง..”

        “ก็คงต้องเป็นเช่นนั้น..” เยว่เซียวหลุบตาลงทำให้ตนเองผ่อนคลายก่อนที่จะตัดสินใจเฝ้ากำแพงทิศใต้ด้วยตนเอง และให้หนิงเทียนบัญชาการกำแพงทิศเหนือตอนแรกขุนนางหลายคนคัดค้านแต่เมื่อเห็นว่าคงมีแต่ต้องทำอย่างนั้นอย่างไม่มีทางเลือกจึงจำใจต้องทำตาม

        เมื่อองค์รัชทายาทเสด็จทหารทั้งหลายต่างมีกำลังใจมากยิ่งขึ้นมุ่งมั่นในการรักษากำแพงค่ายพวกมันไม่อาจปล่อยให้ไพรีเข้ามาทำอันตรายต่อผู้เป็นจอมทัพได้ !

        ...

        ทหารม้านายหนึ่งรีบออกจากค่ายไปแจ้งแก่หนิงเฟยหลงหนิงเฟยหลงบุกตะลุยอยู่แนวหน้ายากที่จะส่งข้อความไปถึงได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องตามไป

        ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจูจวงก็เป็นเช่นนั้นยามนี้จูจวงแลซือไฉเข้าประลองกำลังกันอยู่ ยังไม่มีฝ่ายใดเพลี่ยงพล้ำทหารหมื่นนายของจูจวงตีทัพขวาให้ถอยร่นแล้ว จึงเริ่มรุกต่อเข้าประชิดทัพหลวง ดูเหมือนว่าทัพขององค์ชายสี่จะพ่ายแพ้แล้วแต่ใครจะรู้ว่ากองทัพอีกสามหมื่นได้ไปล้อมตีประตูทิศใต้ไว้แล้วหากสองทัพของจูจวงและหนิงเฟยหลงยังไม่ถอนกลับ ค่ายนั้นต้องแตกเป็นแน่ !

        ทหารม้านั้นเข้าไปแจ้งข่าวให้หนิงเฟยหลงอย่างยากลำบาก หนิงเฟยหลงขมวดคิ้วนี่ไม่ถูกต้องหากถอยทัพตอนนี้เท่ากับที่ทำมาไร้ความหมายถึงแม้จะสังหารไพร่พลมากมาย แต่ก็ใช่ว่าอีกฝ่ายจะพ่ายแพ้ถอนทัพกลับไม่ที่สำคัญคือต้องให้อีกฝ่ายถอยทัพไปให้ได้

        สงครามครั้งนี้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจนี้แล้ว !

        เปรี้ยง !

        คิ้วของชายหนุ่มคลายปมลง ใบหน้าเบิกบานยิ่ง “เสียงฟ้าร้อง !! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า !” หนิงเฟยหลงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “นี่มัน...วิเศษจริง ๆ อย่าถอยบุกเข้าไป!”

        ฟ้าร้องสำหรับหนิงเฟยหลงแล้วนี่คือจุดเปลี่ยนที่สำคัญยิ่ง !

        อย่าลืมว่ากองทัพขององค์ชายสี่ส่วนใหญ่แล้วเป็นทหารชุดเกราะหนักเมื่อออกมารบเจอฝนตกดินที่พื้นก็จะกลายเป็นโคลน ถึงแม้จะฝึกฝนทักษะมาอย่างดีแต่จะให้ต่อสู้ในพื้นที่ที่เสียเปรียบก็ยากที่จะเอาชีวิตรอด นี่จึงเป็นโอกาสอันดีขอเพียงฝนตกลงมาชั่วครู่ การรบก็จะได้เห็นผลกัน

        โชคดีมากที่ทหารหนิงเฟยหลงนั้นมีแต่ชุดเกราะเบาเรื่องดินโคลนจึงไม่มีปัญหาการรบครั้งนี้ตั้งอยู่ในพื้นที่ราบลุ่มย่อมเป็นการได้เปรียบของชายหนุ่มอย่างไม่ต้องสงสัย

        หนิงเฟยหลงไม่คิดจะถอย ซ้ำยังส่งคนไปบอกให้จูจวงหนุนทัพเข้าต่อไปอย่าได้ถอยกองทัพหน้าจะแยกออกจากทัพหลวงโดยสมบูรณ์แล้วในตอนนี้นี่เป็นโอกาสที่ดีมากเขาเชื่อว่าปู่ของเขาหรือก็คือหนิงเทียนจะต้องเข้าใจในความคิดนี้ของเขาแน่

        ...

        หนิงเทียนทอดสายตามองไปไกล ฟ้าฝนเริ่มตกลงมากองทัพของหนิงเฟยหลงบุกทะลุยเข้าไปมากกว่าเดิม จูจวงเองก็ไม่แพ้กันทหารทั้งสองทัพร่วมมือกันตัดขาดทัพหน้ากับทัพหลวงของอีกฝ่าย เห็นสภาพทัพของข้าศึกที่เริ่มแยกออกจากกันใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มอย่างช้าๆ

        เขาเปลี่ยนใจแล้ว ในเมื่อหลานชายไม่กลับมา เขาจะเป็นคนไปหาเอง !

        “ในที่สุดสวรรค์เข้าข้างเขาแล้ว !!” หนิงเทียนเผยแววตาที่เด็ดเดี่ยว !

        “ทหารทั้งหลายตามข้าลงไปฆ่าพวกมันให้สิ้น !!!!!” หนิงเทียนคำรามดุจราชสีห์ทหารทัพหน้าของจูหยวนที่กำลังบุกตีกำแพง ก็พากันตกใจ !จอมยุทธ์เขตแดนพิภพจะลงมือแล้วรึ !!?