หนูน้อยผู้สะสมบุญข้ามภพ มาเกิดใหม่พร้อมระบบร้านค้าบุญกุศล

        เป้ยจิ้งหานหวนคืนสู่เมืองหลวงท่ามกลางเสียงแซ่ซ้องสรรเสริญในฐานะวีรบุรุษผู้สยบเผ่าเป่ยหรง ทว่าภายใต้เกียรติยศอันรุ่งโรจน์นั้น กลับซุกซ่อนวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตเอาไว้

        กลุ่มผู้ภักดีต่ออดีตราชวงศ์เฉิงเริ่มเคลื่อนไหวอย่างเปิดเผย กอปรกับข่าวลือที่ฟ่านชิงเสวี่ยเคยพยายามแพร่สะพัด ในที่สุดความลับอันดำมืดเกี่ยวกับชาติกำเนิดที่แท้จริงของเป้ยจิ้งหาน ก็ล่วงรู้ไปถึงพระกรรณของโอรสสวรรค์

        วันหนึ่ง ฮ่องเต้เซียวเฉิงต้ามีรับสั่งด่วน เรียกตัวเป้ยจิ้งหานเข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์ ณ ตำหนักใน

        บรรยากาศภายในตำหนักเงียบสงัดและตึงเครียดราวกับสายธนูที่ถูกง้างจนตึงเปรี๊ยะ พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ ฮ่องเต้ประทับเหนือบัลลังก์มังกร ทอดพระเนตรลงมายังขุนพลหนุ่มด้วยสายพระเนตรลึกล้ำยากแท้หยั่งถึง

        "เป้ยจิ้งหาน... เจิ้น[1]ได้ยินว่า เจ้าหาใช่สายเลือดแท้ๆ ของตระกูลเป้ย ทว่ากลับเป็นเชื้อสายที่หลงเหลืออยู่ของราชวงศ์เฉิงที่ล่มสลายไปแล้ว... เรื่องนี้จริงเท็จประการใด"

        สิ้นพระดำรัส ทั่วทั้งตำหนักพลันตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว คมดาบของเหล่ายอดองครักษ์เงาที่ซุ่มซ่อนอยู่ตามมุมมืดพร้อมจะพุ่งออกมาปลิดชีพขุนพลหนุ่มทันที หากเขาแสดงท่าทีเป็นปฏิปักษ์แม้เพียงกระผีกริ้น

        ทว่า เป้ยจิ้งหานกลับไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนก เขาคุกเข่าลงอย่างสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบดุจผิวน้ำ "ทูลฝ่าบาท เรื่องนี้เป็นความจริงพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเพิ่งรับรู้ความจริงเรื่องชาติกำเนิดของตนเองเมื่อไม่นานมานี้เอง"

        ความสัตย์ซื่อเด็ดเดี่ยวของเขาทำให้ฮ่องเต้เลิกพระขนงด้วยความประหลาดพระทัย "เจ้ายอมรับออกมาโดยไม่คิดจะบิดพลิ้ว... เจ้าไม่กลัวเจิ้นจะสั่งประหารชีวิตเจ้าหรือ"

        "กระหม่อมย่อมหวาดกลัวพ่ะย่ะค่ะ"

        เป้ยจิ้งหานเงยหน้าขึ้น สบตาโอรสสวรรค์ด้วยแววตาแน่วแน่ไร้ซึ่งความขลาดเขลา "แต่กระหม่อมเลือกที่จะกราบทูลความจริง เพราะกระหม่อมไม่มีสิ่งใดต้องปกปิด ชาติกำเนิดเป็นสิ่งที่กระหม่อมมิอาจเลือกได้ แต่หนทางชีวิตหลังจากนี้ กระหม่อมย่อมเป็นผู้เลือกเอง"

        "ยามอยู่ชายแดนเหนือ กลุ่มผู้ภักดีต่อราชวงศ์เฉิงเคยพยายามเกลี้ยกล่อมให้กระหม่อมใช้กำลังทหารในมือเพื่อก่อกบฏช่วงชิงบัลลังก์ แต่กระหม่อมก็ปฏิเสธ" น้ำเสียงของเขาหนักแน่นก้องกังวาน "เพราะกระหม่อมมิได้ปรารถนาบัลลังก์ที่ต้องแลกมาด้วยหยาดเลือดและคราบน้ำตาของราษฎร กระหม่อมขอเป็นเพียงขุนพลผู้ปกป้องแผ่นดินต้าเหยียน ดีกว่าต้องเป็นกษัตริย์ที่นำพาไฟสงครามมาสู่ปวงประชา"

        ฮ่องเต้ทรงนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่... แท้จริงแล้ว พระองค์ทรงได้รับรายงานลับจากสายข่าวเรื่องที่เป้ยจิ้งหานปฏิเสธการก่อกบฏที่ชายแดนมาก่อนหน้านี้แล้ว คำกราบทูลอย่างซื่อตรงของขุนพลหนุ่มในวันนี้ จึงสอดคล้องกับการกระทำของเขาทุกประการ

        "เจ้ามีทั้งแสนยานุภาพทหารในมือ มีเหตุผลอันชอบธรรมที่จะกอบกู้บัลลังก์ ทั้งยังมีกลุ่มผู้ภักดีคอยหนุนหลัง ทว่าเจ้ากลับเลือกที่จะภักดีต่อเจิ้น..." ฮ่องเต้ตรัสช้าๆ สุรเสียงทุ้มต่ำทว่าทรงพลัง "เจ้ารู้หรือไม่ว่า ความภักดีอันบริสุทธิ์เช่นนี้ มีค่าเหนือกว่าทองคำหมื่นชั่งเสียอีก"

        พระวรกายสูงสง่าลุกขึ้นจากบัลลังก์มังกร ดำเนินลงมาประคองร่างของเป้ยจิ้งหานให้ลุกขึ้นด้วยพระองค์เอง "ราชวงศ์เฉิงล่มสลายเพราะกษัตริย์ไร้ความสามารถ นั่นคือชะตากรรมของแผ่นดิน หาใช่ความผิดของเจ้าไม่ ส่วนตัวเจ้านั้น... ได้พิสูจน์ให้เจิ้นเห็นด้วยการกระทำแล้วว่า เจ้าคือยอดขุนพลผู้ภักดีและเป็นเสาหลักที่มิอาจขาดได้ของต้าเหยียน"

        ฮ่องเต้ทรงมีกระแสรับสั่งด้วยแววพระเนตรเด็ดเดี่ยว "เจิ้นจะไม่สังหารเจ้า แต่เจิ้นจะทำตรงกันข้าม... เจิ้นขอสถาปนาเจ้าเป็น 'เป่ยกุยอ๋อง' ผู้พิทักษ์ชายแดนเหนือ นำพาเชื้อสายราชวงศ์เฉิงเข้าสู่ร่มพระบารมีของต้าเหยียนอย่างเป็นทางการ เพื่อหลอมรวมสองราชวงศ์ให้เป็นหนึ่งเดียว ยุติความเคียดแค้นชิงชังที่ยืดเยื้อมานานกว่าสามสิบปี!"

        เป้ยจิ้งหานตกตะลึงไปชั่วขณะ นี่คือทางออกที่สมบูรณ์แบบที่สุด... ไม่เพียงแต่เขาจะได้รับฐานันดรศักดิ์อันสูงส่งและมั่นคง เชื้อสายราชวงศ์เฉิงที่เหลืออยู่ก็ได้รับการยอมรับ และเหนือสิ่งอื่นใด แผ่นดินนี้จะไม่ต้องนองเลือดอีกต่อไป

        นี่คือ "หนทางที่สาม" ที่เหยาเหยาเคยชี้แนะแก่เขา... หนทางที่เขาเคยครั่นคร้ามว่าเป็นเพียงความฝันอันเลื่อนลอย ทว่าบัดนี้มันกลับกลายเป็นความจริงขึ้นมาได้ เพราะความสัตย์ซื่อและคุณงามความดีที่เขาเพียรสร้าง ทำให้ฮ่องเต้ทรงเลือกที่จะโอบอุ้มเขาไว้แทนที่จะเข่นฆ่าทำลาย

        ใบหน้าหวานของเด็กสาวผู้ชี้ทางสว่างให้แก่เขาในยามที่มืดแปดด้านพลันผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง หากวันนั้นไม่มีเหยาเหยา เขาอาจจะหลงเชื่อคำยุยงของกลุ่มกู้ชาติ เลือกหนทางกบฏ และจุดจบก็คงไม่พ้นต้องดับดิ้นอย่างอนาถในฐานะกบฏผู้พ่ายแพ้เฉกเช่นอ๋องรอง... ทว่าเพราะสติปัญญาของนาง วันนี้เขาจึงได้ยืนหยัดอยู่อย่างสง่างามในฐานะอ๋องผู้ทรงเกียรติยศสูงสุด

        ขุนพลหนุ่มคุกเข่าลงอีกครั้ง น้อมรับราชโองการด้วยความซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณ "กระหม่อมเป้ยจิ้งหาน ขอน้อมรับพระมหากรุณาธิคุณอันหาที่สุดมิได้ จะขอปกป้องผืนแผ่นดินต้าเหยียนด้วยชีวิตและจิตวิญญาณพ่ะย่ะค่ะ"

        ——————

        ข่าวการแต่งตั้ง ‘เป่ยกุยอ๋อง’ สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งราชสำนัก ทว่าด้วยพระปรีชาสามารถอันล้ำลึกของโอรสสวรรค์ ที่ทรงเปลี่ยนศัตรูร้ายให้กลายเป็นมิตรแท้ผู้ภักดี เรื่องนี้จึงได้รับการแซ่ซ้องสรรเสริญจากทั่วหล้าว่าเป็นวิถีแห่งปราชญ์ผู้ปกครอง ยุติรอยร้าวฉานในอดีต และนำพาความร่มเย็นเป็นสุขมาสู่ใต้หล้าอย่างแท้จริง

        ส่วนกลุ่มผู้ภักดีต่อราชวงศ์เฉิงที่ยังดื้อรั้นจะก่อกบฏ ก็สูญเสียความชอบธรรม เพราะ ‘ทายาทราชวงศ์เฉิง’ ที่พวกเขาต้องการเชิดชู ได้กลายเป็นอ๋องแห่งต้าเหยียนแล้ว สุดท้ายกลุ่มนี้ก็สลายไปเอง

        ที่จวนสกุลซ่ง เมื่อข่าวนี้มาถึง เหยาเหยาก็ดีใจจนน้ำตาคลอ

        'พี่หานได้เป็นเป่ยกุยอ๋องแล้ว! ตรงตามที่ข้าวางแผนเลย!' นางคิดอย่างปลื้มใจ 'เขาได้สถานะที่มั่นคง ปลอดภัยจากการถูกกำจัด ซ้ำยังยุติความขัดแย้งได้โดยไม่ต้องนองเลือด... นี่แหละทางที่สามที่ข้าอยากให้เขาเดิน!'

        'ในนิยาย พี่หานก็ได้เป็นเป่ยกุยอ๋องเหมือนกัน แต่กว่าจะถึงจุดนั้น เขาต้องผ่านเรื่องเลวร้ายมากมาย' นางคิด 'แต่ชาตินี้ เขาได้มันมาด้วยความภักดีและคุณงามความดี โดยไม่ต้องเจ็บปวดเหมือนในนิยาย... ดีใจจังเลย'

        [ติ๊ง——]

        [โฮสต์ได้ช่วยชี้นำให้ผู้อื่นพ้นเคราะห์และเลือกทางที่ถูกต้อง มอบแต้มบุญพิเศษ 100 แต้ม บุญสะสมปัจจุบัน: 422 แต้ม]

        'ได้แต้มบุญเพิ่มอีกร้อยแต้ม!' เหยาเหยาตาวาว 'เย้! ช่วยพี่หานหาทางที่ถูกต้องก็ได้บุญด้วย! ดีใจจัง'

        ——————

        ค่ำวันนั้น เป้ยจิ้งหาน หรือบัดนี้คือ ‘เป่ยกุยอ๋อง’ มาที่จวนสกุลซ่งเป็นที่แรก

        เขาตรงมาหาเหยาเหยา มองเด็กสาวที่ช่วยชี้ทางให้เขาผ่านวิกฤตครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต

        ดวงตาดำลึกเปี่ยมด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้ง "เหยาเหยา... ข้าได้มาถึงวันนี้ ก็เพราะเจ้า ถ้าไม่ใช่เพราะคำแนะนำของเจ้า ข้าคงเลือกทางที่ผิด และคงไม่มีวันนี้"

        'พี่หานมองข้าแบบนั้นทำไม ใจข้าเต้นแรงแล้วนะ!' เหยาเหยาหน้าแดงระเรื่อ "พี่หาน...เอ่อ ท่านอ๋อง... ข้าแค่อยากให้ท่านปลอดภัยน่ะเจ้าค่ะ"

        "อย่าเรียกข้าว่าท่านอ๋องเลย" เป้ยจิ้งหานเอ่ยเสียงนุ่ม "สำหรับเจ้า ข้าเป็นพี่หานเหมือนเดิม"

        เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังที่เหยาเหยาไม่เคยได้ยินมาก่อน "เหยาเหยา ข้ามีเรื่องอยากบอกเจ้า... แต่ตอนนี้เจ้ายังเด็กเกินไป ข้าจะรอ รอจนเจ้าโตพอ แล้วข้าจะบอกเจ้าให้ชัดเจน"

        'พี่หานจะบอกอะไรข้านะ' เหยาเหยาใจเต้นแรง หน้าแดงจนถึงใบหู 'ทำไมประโยคนี้มันฟังดู... เหมือนคำสัญญาอะไรสักอย่าง'

        แม้ว่าจะสงสัย แต่เด็กน้อยก็เฝ้ารอวันที่จะได้รู้คำตอบจากชายหนุ่มอย่างใจจดใจจ่อ

        ——————

        หลังจากเป้ยจิ้งหานกลับไป ตระกูลซ่งประชุมกันด้วยบรรยากาศที่อบอุ่นและยินดี

        "จิ้งหานได้เป็นเป่ยกุยอ๋องแล้ว สถานะมั่นคง เชื้อสายราชวงศ์เฉิงก็ได้รับการยอมรับ" ซ่งจงอี้เอ่ยอย่างพอใจ "เรื่องชาติกำเนิดที่เคยเป็นปม บัดนี้กลายเป็นเกียรติยศ"

        ซ่งจิ้งอันยิ้มน้อยๆ "และดูเหมือนท่านเป่ยกุยอ๋องจะมีใจให้น้องเล็กของเราเป็นพิเศษ"

        ซ่งติ้งหย่วนที่เป็นพี่ชายจอมหวงน้อง ทำหน้าบึ้ง "ฮึ! เจ้าหานนั่นกล้าหมายปองน้องเล็กของข้า! แต่... เอาเถอะ ถ้าเป็นเขาก็พอรับได้ อย่างน้อยเขาก็ดูแลน้องเล็กดีมาตลอด"

        ทุกคนหัวเราะ บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความสุข

        เสิ่นว่านอวี๋มองทุกคนยิ้มแย้ม ในใจอบอุ่นจนล้น จากตระกูลที่เคยถูกลิขิตให้ตายหมู่ บัดนี้ไม่เพียงรุ่งเรืองและปลอดภัย หากยังเปี่ยมด้วยความรักและความสุข แถมลูกสาวคนเล็กยังมีคนดีๆ อย่างเป่ยกุยอ๋องคอยดูแล

        ภายในเรือนนอนของเหยาเหยา นางนอนเล่นกำไลกระดิ่ง ทบทวนคำพูดของเป้ยจิ้งหาน

        'พี่หานบอกว่าจะรอจนข้าโตพอ แล้วจะบอกอะไรบางอย่าง' นางคิด ใบหน้าอมยิ้ม 'ข้าว่าข้ารู้ว่าพี่หานจะบอกอะไร... และข้าก็... ข้าก็รอวันนั้นเหมือนกัน'

        'ชาตินี้ ข้าได้ครอบครัวที่อบอุ่น ได้ช่วยพลิกชะตาทุกคน ได้เจอพี่หาน...' นางยิ้มอย่างมีความสุข ดวงตาปรือลง 'ขอบคุณนะ ชาตินี้... ที่ให้ทุกอย่างที่ข้าไม่เคยมีในชาติก่อน'

        ไม่นาน เด็กน้อยก็ผล็อยหลับไปท่ามกลางแสงจันทร์กระจ่างเป็นพยาน อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน แต่ตำนานบทใหม่สำหรับสกุลซ่งและเหยาเหยาน้อยจะถูกเขียนขึ้นใหม่ด้วยมือนางเอง!

        --------------------------------

        [1] เจิ้น คือคำแทนตัวจักรพรรดิ