่บ่ายๆ พี่หยุ่นอี้ก็กลับมาพร้อมข้าวสารสองจิน (1 กิโลกรัม) ไข่ไก่หกฟอง บอกน้องๆว่าวันนี้หัวหน้าหมู่บ้านไม่เข้าเมือง แต่เอาส่วนที่มีในครอบครัวแลกให้เรา เดี๋ยวพี่หยุ่นอี้จะทำอาหารให้น้องๆกินกัน
ก่อนที่พี่หยุ่นอี้จะก่อไฟหุงข้าว เสี่ยวหยางคะยั้นคะยอให้พี่หยุ่นอี้กินผลไม้ก่อน พี่หยุ่นอี้ก็อ่อนใจยอมทำตามที่น้องชายบอก
พอได้กินผลไม้ก็รู้สึกสดชื่น เรี่ยวแรงมา หายเหนื่อยเป็ปลิดทิ้ง แต่พี่หยุ่นอี้ก็นึกแปลกใจว่าทุกครั้งที่เคยเก็บผลไม้มากินไม่ได้มีรสชาติหวานอร่อยแบบนี้ แต่ก็ต้องยอมปล่อยไปเมื่อได้ฟังเหตุผลที่ฮุ่ยเหมยอธิบาย
พี่หยุ่นอี้กินผิงกัวไปห้าลูก พูเถาอีกหนึ่งพวงใหญ่เท่ากับเสี่ยวหยาง ฮุ่ยเหมยคิดว่าพวกผู้ชายกินได้เยอะจริง ไม่เหมือนเธอที่กินผิงกัวสองลูกกับพูเถาอีกพวงเล็กๆ ก็อิ่มแล้ว
ฮุ่ยเหมยเห็นพี่ชายกินผลไม้อิ่มแล้ว เลยเสนอขึ้นมาว่า เมื่อวันนี้เรากินผลไม้อิ่มแล้ว ข้าวสารกับไข่ที่แลกมาได้ เอาไว้กินพรุ่งนี้ดีหรือไม่ ทุกคนเห็นดีด้วย ฮุ่ยเหมยจึงบอกว่าพรุ่งนี้จะเป็คนทำอาหารเอง แต่่ค่ำหากใครหิวก็สามารถกินผลไม้ที่เหลืออยู่ได้
ที่นี่อากาศ่เช้าจะค่อนข้างเย็น กลางวันอากาศจะร้อน ใกล้ค่ำแบบนี้อากาศก็เริ่มเย็นอีกครั้ง เพราะหมู่บ้านซานอยู่ในหุบเขา ต้นไม้เยอะอากาศจะเย็นสบาย สามพี่น้องพากันเดินไปที่ลำธารเพื่อไปอาบน้ำ อาบเสร็จดวงอาทิตย์ก็ใกล้ตกดิน พอเดินถึงบ้านก็มืดพอดี ตากชุดที่ซักแล้วก็พากันแยกย้ายเข้านอน
คืนนี้เป็คืนที่สองแล้วที่ฮุ่ยเหมยนอนไม่หลับ เพราะไม่ชินที่จะต้องนอนแต่หัวค่ำ แต่พี่ชายน้องชายของเธอหลับไปแล้ว
ถึงแม้เื่ผลไม้จะแก้ไขไปได้ แต่ไม่สามารถทำแบบนี้ไปได้ตลอด วันหนี่งพี่ชายน้องชายของเธอต้องสงสัยแน่นอน นอกจากนั้นในมิติก็มีแค่ผลไม้กับน้ำวิเศษที่เอามาดื่มกินได้ แต่จะกินแค่ผลไม้กับน้ำวิเศษก็เป็ไปไม่ได้
ฮุ่ยเหมยคิดว่าทำอย่างไรดี คนในครอบครัวจึงจะมีอาหารกินอย่างพอเพียง เธอคิดว่าเื่นี้เป็เื่เร่งด่วนที่ต้องแก้ปัญหาก่อนเป็อันดับแรก
ฮุ่ยเหมยนอนไม่หลับพลิกไปพลิกมา คิดยังไงก็คิดไม่ออก รู้อย่างเดียวว่าถ้าอยากมีอาหารการกินที่สมบูรณ์และสามารถสร้างบ้านหลังใหม่ได้ ต้องเอาสมุนไพรจากในมิติไปขายเท่านั้น
แต่จากที่ถามพี่หยุ่นอี้ ผู้ไม่เคยออกจากหมู่บ้านไปในเมืองเลย เื่จะเข้าเมืองก็ดูเป็เื่ยุ่งยากขึ้นมาทันที ฮุ่ยเหมยจึงตัดสินใจว่าพรุ่งนี้เมื่อพี่หยุ่นอี้กลับจากูเา คงต้องคุยเื่การเข้าไปในเมือง
ฮุ่ยเหมยคิดไปหาวไปสักพักก็หลับจนถึงเช้า ตื่นมาอีกที ฟ้าก็สว่างโร่แล้ว ฮุ่ยเหมยลุกขึ้นพับผ้าห่มเรียบร้อย เดินไปดูในห้องที่อยู่ติดกับครัวเจอเสี่ยวหยางนอนหลับอยู่ เธอจึงออกไปล้างหน้าบ้วนปากแล้วเดินดูรอบๆบ้าน
ซึ่งเธอพบว่าด้านหลังบ้านติดูเาก็จริง แต่ก็อยู่ห่างจากูเาพอสมควร มีพื้นที่ว่างอยู่หลายหมู่ ถ้าจะปลูกผักไว้กินคงกินไม่หมด น่าจะสามารถเอาไปขายได้
แต่คนที่นี่ไม่มีใครปลูกผักกันเลย ถ้า้ากินผักก็พากันขึ้นเขาหาผักมาทำอาหาร ซึ่งก็มีแค่ผักไม่กี่อย่างที่ชาวบ้านเอามากิน เพราะส่วนใหญ่ชาวบ้านที่นี่รู้จักผักไม่กี่ชนิด ชาวบ้านก็จะพากันเลือกกินแต่ผักที่ตนเองรู้จักเท่านั้น
ถ้าเธอสามารถปลูกผักที่คนที่นี่ไม่รู้จัก แล้วเอาไปขายในเมืองคงหาเงินได้ แต่จะเอาพันธุ์ผักจากที่ไหนหากไม่เข้าไปในเมือง แล้วถ้าเข้าเมืองแต่ไม่มีเงินซื้อพันธุ์ผักจะเข้าเมืองไปทำไม ถ้าอยากได้เงินต้องเอาของไปขายเท่านั้น
ฮุ่ยเหมยอยากเอาสมุนไพรจากมิติไปขายใจจะขาด แต่เื่นี้ต้องวางแผนให้ดี ไม่อย่างนั้นพี่ชายน้องชายของเธอ อาจจะรู้ความลับของเธอก็ได้ ซึ่งตอนนี้ยังเร็วไปที่บอกพี่น้องของเธอเื่มิติ
ส่วนพี่หยุ่นอี้ก็ดักได้แค่ไก่ป่า ครั้งละไม่กี่ตัว พอได้ไก่มาก็เอาไปแลกอาหารแห้งหมดแล้ว แต่จะโทษว่าพี่หยุ่นอี้ไม่มีความสามารถก็ไม่ได้ เพราะพี่ใหญ่ของเธอไม่ใช่นายพราน แค่ทำกับดักเป็ก็ถือว่าดีเลิศแล้ว
1K
