[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

 ตู้ม ฉั๊วะ!

หลุมขนาดใหญ่เกิดขึ้นใจกลางลานกว้างที่ 2 หลังจากเวทย์เพลิงและเวทย์สายลมปะทะกัน อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันกลับพบว่าเวทย์ของเขายังไม่ทรงพลังพอจะทำลายเวทย์ฝ่ายตรงข้าม ทุกครั้งที่เวทย์ปะทะกันเวทย์สายลมของเขาจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบจากพลังเวทย์ที่ต่ำกว่า

“ตรวจสอบ”

ข้อมูลของคู่ต่อสู้คือสิ่งสำคัญ เมื่อแอนเดอร์สันมองเห็นสถานะของจอร์จเขาก็รู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลง นอกจากจอร์จจะได้รับยาที่เพิ่มพลังเวทย์ เขายังได้รับพรของตระกูลที่ทำให้การใช้เวทย์ไฟรุนแรงกว่าเดิม ถึงจะไม่สามารถทำให้แรงขึ้น 1 เท่า  แต่ความแรงที่เพิ่มมา 40 % เปอร์เซ็นต์ส่งผลให้พลังเวทย์สะสมของจอร์จที่มากกว่ายังคงแสดงพลังทำลายเวทย์ได้เหนือกว่าอยู่ดี

“เขาได้รับพรอะไรกัน”

วิเอร่ามองดูการต่อสู้ ใจหนึ่งเธอวิตกกังวลเพราะผลมันต่างจากที่คาดการณ์เอาไว้ ใจหนึ่งของเธอก็สงสัยแอนเดอร์สันเกี่ยวกับพรที่กำลังใช้ ทำไมถึงทรงพลังจนสู้กับจอร์จได้นานแบบนี้ เวลาที่เลยผ่านมา 10 นาทีแอนเดอร์สันน่าจะหมดพลังไปแล้ว เขากลับยังสู้ได้เรื่อยๆ อย่างไรก็ตามเธอกลับคิดว่าควรจะหยุดการต่อสู้นี้เอาไว้ ไม่อย่างนั้นจะส่งผลอันตรายต่อแอนเดอร์สันและจอร์จ

“โซเดียร์ เขาไปช่วยจอร์จจบการต่อสู้นี้ที”

“ค่ะ”

โซเดียร์กระโดดเข้าไปร่วมการต่อสู้ แอนเดอร์สันถึงขั้นตกใจตื่นเมื่อรู้ว่าอาจารย์วิเอร่าต้องการให้เขาแพ้ในครั้งนี้ ยิ่งเห็นวิธีการหยุดความจองหองของเขาที่เป็นอันดับ 1 ด้วยวิธีการทำให้แพ้ต่อหน้าผู้คนมากมาย แอนเดอร์สันกลับไม่พอใจที่อาจารย์กำลังทำลายอันดับ 1 ที่เขาสร้างขึ้นอย่างยากลำบาก เขาไม่ได้แค่ใช้กำลังกดขี่ทุกคนในการทดสอบเพียงเท่านั้น ตัวของเขาต้องผ่านการวางแผน การออกสำรวจ แทบจะไม่มีเวลาพักผ่อน ทุกคนกลับมองเพียงแค่เขาใช้กำลังที่เหนือกว่าเข้าข่มคนอื่น

ตู้ม!

ดาบสีทองพุ่งมาฟันด้านหลังแอนเดอร์สัน ส่งผลให้เกราะลมที่เขาสร้างป้องกันแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ทันใดนั้นระบบก็ได้แจ้งเตือนให้เขารู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้อันตรายถึงชีวิต เขาจึงไม่คิดจะนิ่งเฉยอยู่อีกต่อไป

“แอนเดอร์สัน  อันดับ 1 ทำไมไม่แข็งแกร่งอย่างที่ทุกคนเห็นในการทดสอบล่ะ”

เสียงพูดส่งมาจากอาจารย์วิเอร่า แอนเดอร์สันถึงขั้นโกรธจัดเพราะอีกฝ่ายกำลังทำให้เขาเสียหน้าโดยเธอไม่คิดเลยว่ากำลังทำให้เขาพลาดโอกาสหลายๆอย่าง หลังจากคำพูดของอาจารย์วิเอร่าเอ่ยออกมานี้เองนั้น แอนเดอร์ก็ถูกโจมตีประกบหน้าหลังจากเวทย์เพลิงของจอร์จและเวทย์แสงของโซเดียร์จนร่างกายของเขาค่อยๆมีเลือดไหลออกมาเป็นจำนวนมาก

“แอนเดอร์สัน ยอมแพ้เถอะ ไม่อย่างนั้นนายจะต้องเข้าห้องพยาบาล”

โซเดียร์กระซิบบอกแอนเดอร์สันให้ยอมแพ้ เธอไม่อยากลงมือหนัก แอนเดอร์สันกลับหัวเราะออกมาดังลั่นเมื่อรู้ว่าทุกคนที่กำลังสู้กับเขาและต้องการให้เขาแพ้ ไม่รู้เลยว่าเขาจะเสียอะไรไปบ้างถ้าในวันนี้เขาแพ้ให้กับการต่อสู้

“บังคับฉันเอง ถ้าตายก็อย่าโทษกันล่ะ”

ประโยคคำพูดเอ่ยออกมาจากแอนเดอร์สัน ทำให้จอร์จและโซเดียร์สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป พวกเขากลับไม่เห็นอะไรเปลี่ยนแปลงหลังจากแอนเดอร์สันพูดนอกจากบรรยากาศจึงคิดจะเข้าไปจัดการให้เรื่องนี้จบโดยเร็ว ทันใดนั้นอาจารย์วิเอร่ากลับร้องตะโกนลั่นเมื่อเธอสัมผัสได้ว่ารอบตัวของแอนเดอร์สันมีกระแสพลังเวทย์พุ่งสูงขึ้นจนไม่ใช่ของนักเวทย์ที่อยู่ในขอบเขต 100 ปี

“อัสนีสะท้าน!”

วงเวทย์ระดับ 4 ปรากฎบนหัวของแอนเดอร์สันจากการเปิดใช้งานผ่านระบบ เขาที่ยกมือทั้งสองข้างชูขึ้นไปบนฟ้าทำให้อาจารย์วิเอร่าตื่นตระหนก เธอที่รู้จักเวทย์ที่กำลังจะปลดปล่อยออกมาจากร่างของแอนเดอร์สันจึงพุ่งเข้าไปจับโซเดียร์และจอร์จแล้วปาทั้งสองออกไปจากอาณาเขตของเวทย์ที่กำลังเปิดใช้งาน พริบตาที่อาจารย์วิเอร่าเคลื่อนไหวเข้ามาช่วยทั้งสองออกไปได้นั้น เธอได้ปลดปล่อยเวทย์ที่เก็บเอาไว้ในความทรงจำสร้างเป็นบาเรียป้องกันครอบร่างของแอนเดอร์สันเอาไว้ พริบตาที่วงเวทย์ของแอนเดอร์สันสั่นไหวสายฟ้าจากวงเวทย์ก็ได้ผ่าลงมายังร่างของเขาก่อนจะกระจายไปรอบๆทำลายทุกอย่างรอบตัว

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!!!!

ทุกคนที่ได้เห็นล้วนเบิกตากว้าง พลังทำลายของเวทย์ที่แอนเดอร์สันปลดปล่อยออกมาไม่ใช่ระดับที่พวกเขาจะรับได้ หากอาจารย์วิเอร่าไม่สร้างบาเรียครอบทับเอาไว้พวกเขาจะต้องตายอย่างแน่นอน โซเดียร์และจอร์จที่คิดว่าสามารถกู้หน้าคืนได้ล้วนแล้วทำได้เพียงแค่มองพลังเวทย์ในม่านพลังของอาจารย์วิเอร่าด้วยความตะลึง ต่อให้เป็นพวกเขาสองคนก็ไม่สามารถต้านทานเวทย์ของแอนเดอร์สันที่กำลังทำลายทุกๆอย่างภายในม่านพลังป้องกันได้

เปรี้ยง!

สายฟ้าสุดท้ายส่งเสียงออกมารอบๆ พร้อมกับแอนเดอร์สันคุกเข่าลงไปนั่งบนพื้นดินด้วยท่าทางเจ็บปวดจากบาดแผลและพลังเวทย์ที่เหลืออยู่น้อยนิด ยังดีที่สายฟ้าเมื่อครู่ไม่มีผลต่อผู้ใช้งาน ต่อให้มันจะผ่าร่างแอนเดอร์สันกลับไม่ได้รับผลกระทบใดๆ หนำซ้ำเวทย์จากทางระบบยังไม่ใช้พลังเวทย์ จึงทำให้เขาไม่เสียพลังเลยสักนิดแต่เขาจำเป็นต้องรออีก 1 วันเพื่อให้ตัวเองสามารถใช้เวทย์อัสนีสะท้านได้อีกครั้ง 

“แอนเดอร์สันเธอเกือบจะฆ่าพวกเราทุกคน!” 

อาจาร์ยวิเอร่าร้องตะโกนด้วยความโกรธ เขาจึงมองเข้าไปในระบบที่แจ้งเตือนให้รู้ว่าตัวเองได้ตั๋วมา 1 ใบจากการต่อสู้เมื่อครู่ หลังจากจอร์จและโซเดียร์ถูกโยนออกไปพวกเขาก็เลิกที่จะสู้กับแอนเดอร์สันจนเขาได้รับตั๋วมา อย่างไรก็ตามเขากลับมองจ้องหน้าอาจารย์วิเอร่าที่ใช้วิธีการสั่งสอนนักเรียนที่ไม่ถูกต้อง

“ใช่ ผมเกือบจะฆ่าทุกคน แล้วอาจารย์รู้ไหมว่าคุณก็เกือบจะฆ่าผมเช่นกัน!”

แอนเดอร์สันลุกขึ้นยืนพลางเดินออกจากลานกว้าง เขาไม่จำเป็นต้องเรียนกับอาจารย์วิเอร่าอีกต่อไป คาบเรียนปรับพื้นฐานเขาจะไม่เหยียบเข้ามาอีก ระหว่างก้าวเดินออกจากลานกว้างไปนี้เอง แอนเดอร์สันได้วาดวงเวทย์อีกครั้งเพื่อใช้เวทย์แสงรักษาตัวของเขา

“ฉันทำอะไรผิด”

วิเอร่ามองดูตัวเอง เธอไม่รู้เลยว่าตัวของเธอทำอะไรผิดแอนเดอร์สันถึงได้ใช้สายตาเคียดแค้นมองเธอแบบนั้น ประโยคสุดท้ายที่เขาเอ่ยออกมาก่อนจะเดินจากไปยิ่งทำให้เธอเกิดความสงสัยว่าทำอะไรผิดกัน อย่างไรก็ตามเธอได้กวาดตามองดูนักเรียนทุกคนก่อน เผื่อจะมีใครได้รับลูกหลงจากเวทย์เมื่อครู่นี้

“มีใครเป็นอะไรไหม ใครที่บาดเจ็บให้ไปห้องพยาบาล”

“อาจารย์คะ ให้หนูตามไปดูเขาไหมคะ” โซเดียร์สอบถามอาจารย์ จากบาดแผลของแอนเดอร์สันไม่สามารถรักษาให้หายขาดด้วยเวทย์แสงพื้นฐาน จำเป็นต้องไปห้องพยาบาลเพื่อให้อาจารย์ที่นั่นช่วยรักษาอีกแรง

“เธอช่วยไปดูเขาหน่อยก็แล้วกัน ส่วนจอร์จเธอรู้ไหมว่าเขาทำไมถึงใช้เวทย์ระดับสูงได้”

จอร์จส่ายหน้า เขาไม่รู้วิธีการใช้เวทย์ของแอนเดอร์สัน ยิ่งเป็นเวทย์สายฟ้าเมื่อครู่นั้นเขาพึ่งเคยเห็นครั้งแรกเช่นกัน การที่แอนเดอร์สันใช้โดยไม่ร่ายผ่านอาวุธยิ่งทำให้จอร์จเกิดความงุนงงเพราะนักเวทย์ที่อยู่ในขอบเขต 100 ปีไม่น่าจะใช้เวทย์ระดับ 4 ที่มีแค่นักเวทย์ 400 ปีที่ใช้ได้

“วิเอร่า เลิกคลาสแล้วมาพบฉันด้วย”

เสียงส่งผ่านเข้ามาในหัววิเอร่าที่กำลังดูเด็กๆ เธอจึงมองไปยังตึกผู้อำนวยการก่อนจะพบว่าการสอนของเธอถูกจับตามอง

“ค่ะ”

—------------------------------

ก็อกก็อกก็อก!

เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นเบาๆ แอนเดอร์สันกลับไม่สนใจเสียงเคาะเลยสักนิด เขาทำเพียงแค่มองไปยังกล่องยาของลุงก่อนจะเปิดกล่องแล้วฉีดยาทั้ง 3 โดสเข้าสู่ร่างกาย หากเขาอ่อนแออาจจะมีใครใช้วิธีการฉุดรั้งเขาหรือไม่ก็เข้าทดสอบเขาได้ หลังจากเห็นจอร์จและโซเดียร์สามารถไล่ต้อนเขาได้ในวันนี้จึงจำเป็นต้องใช้ยา

ก็อกก็อกก็อก

“แอนเดอร์สัน ได้ยินไหม ฉันโซเดียร์นะ เป็นอะไรมากหรือเปล่า ไปห้องพยาบาลไหม”

ก็อกก็อกก็อก

แอนเดอร์สันปล่อยให้ประตูหน้าห้องของเขาถูกเคาะต่อไป เขาไม่จำเป็นต้องสนใจอะไรนอกจากร่างกายของเขาในตอนนี้ หลังจากฉีดยาเข้าไปทั้ง 3 โดสเขาก็พบเข้ากับความน่ากลัวของพลังเวทย์ที่กำลังวิ่งฉีกกระชากไปตามส่วนต่างๆของร่างกายจนเขารู้สึกเจ็บปวด ยังดีที่ยาทั้ง 3 ที่กำลังทำลายท่อส่งพลังเวทย์จนร่างกายของเขาบาดเจ็บกำลังเพิ่มพลังเวทย์ให้กับแกนพลังเวทย์ของเขา แอนเดอร์สันจึงนั่งเงียบต่อไป รอให้ยาทั้ง 3 หมดฤทธิ์

—-------------------------

“สวัสดีค่ะผู้อำนวยการ” อาจารย์วิเอร่าเดินเข้ามาในห้องทำงานของผู้อำนวยการวิทยาลัย หลังจากทักทายเธอก็มองไปยังเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานผู้อำนวยการที่ถูกเชิญให้นั่ง

“วิเอร่า เธอรู้ไหมว่าทำอะไรผิด”

“ข้อผิดพลาดของฉันคือการไม่ตรวจสอบนักเรียนให้ดีกว่านี้ หากรู้ว่ามีนักเรียนใช้เวทย์ระดับ 4 ได้ทุกคนไม่จำเป็นต้องเสี่ยง”

ผู้อำนวยการยิ้ม การทำงานของอาจารย์วิเอร่ายังคงทำได้ดีเช่นเดิม เธอจะมองหาข้อผิดพลาดและแก้ไขเสมอ ภายในวิทยาลัยนับว่าเธอนั้นทำงานได้ดีเยี่ยมเมื่อเปรียบเทียบอายุกับอาจารย์คนอื่นๆ ในวุฒิภาวะของคนอายุ 30 ปี เธอนับว่าเก่งกาจมาก เพียงแต่ว่าการที่เธอเป็นอัจฉริยะเข้ามาเป็นครูสอนได้ตั้งแต่ตอนอายุ 20 ปี ทำให้เธอพลาดโอกาสและขาดการมองเรื่องราวในหลายมุมมอง  เขาที่เป็นผู้อำนวยการจึงเรียกมาตักเตือน

“เธอทำได้ดีในจุดนี้ แต่เธอยังคงพลาดอยู่”

“ฉันพลาดตรงไหนอย่างนั้นเหรอคะ” วิเอร่าทำหน้าสงสัย เธอยังไม่เข้าใจถึงสิ่งที่ทำพลาด

“ความเป็นจริง หน้าที่ในวิทยาลัยของเธอดีเยี่ยม แต่เธอลืมไปว่านักเรียนของเราไม่ได้มาจากครอบครัวธรรมดา หลายคนมาจากตระกูลทรงอำนาจ ความละเอียดอ่อนทางอารมณ์ของนักเรียนหลายคนจึงต้องดูแลเป็นพิเศษ”

“ผู้อำนวยการกำลังจะพูดถึงแอนเดอร์สันอย่างนั้นเหรอคะ หนูให้เขาสู้กับจอร์จและโซเดียร์ที่มาจากตระกูลทรงอำนาจเช่นกัน ไม่น่าจะมีปัญหาหากพวกเขาแพ้”

“มันก็ใช่ หากเด็กตระกูลต่างๆปะทะกัน สิ่งที่เกิดขึ้นคงจะมีเพียงแค่ความโกรธและอยากแก้มือ แต่สำหรับแอนเดอร์สันมันไม่ใช่แบบนั้น สถานการณ์ของเขาต่างออกไปจากเด็กตระกูลอื่นๆ”

“แอนเดอร์สัน เขาต่างจากเด็กคนอื่นอย่างไรเหรอคะ ”

“เขาไม่สามารถแพ้อย่างไม่ยุติธรรมได้”

“ผู้อำนวยการคะ ในเมื่อเขาเอาชนะนักเรียนคนอื่นในบททดสอบด้วยพลังที่เหนือกว่า การที่ฉันให้จอร์จและโซเดียร์จัดการกับเขาไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องร้ายแรงอะไร อีกอย่างฉันต้องการทำให้เขารู้ตัวด้วยว่าอันดับ 1 ไม่สามารถอยู่กับเขาต่อไปได้ ทุกคนไม่สามารถเอาตัวเองเป็นที่ตั้งเพียงเพราะอันดับ 1”

“จุดประสงค์ของเธอคือการเตือนสตินักเรียน ฉันยอมรับว่ามันเป็นบทเรียนที่มีค่า  แต่บทเรียนนี้เธอใช้ผิดคน แอนเดอร์สันเขาไม่สามารถรับบทเรียนนี้ได้ เธอพอจะรู้เกี่ยวกับตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ไหม”

“ค่ะ”

“เขามาจากตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ ดังนั้นอันดับ 1 ของเขาจึงมีค่ามากกว่าคนอื่นๆ เขาไม่ได้ต้องการใช้มันเพื่อโอ้อวดนักเรียนรุ่นเดียวกัน แต่เขาต้องการใช้มันเป็นเครื่องต่อรอง ฉันถึงได้บอกว่าบทเรียนของเธอใช้กับเขาไม่ได้ ยังดีที่วันนี้เขาไม่ได้แพ้ หากเขาแพ้เธอจะกลายเป็นผู้ที่ทำลายความสำเร็จแรกของเขา ”

วิเอร่าเบิกตากว้างเมื่อรู้ว่าเธอใช้หลักการสอนผิดวิธี หากเธอมองเบื้องหลังของเด็กแต่ละคนให้มากกว่านี้คงไม่มีเหตุการณ์อย่างวันนี้เกิดขึ้น

“ฉันเข้าใจความผิดของฉันแล้วค่ะ แล้วก็เข้าใจด้วยว่าประโยคสุดท้ายที่เขาพูดกับฉันหมายถึงอะไร”

“ดีแล้วล่ะ เมื่อรู้แล้วก็ปรับใช้ ยังไม่ถือว่าสาย ส่วนเด็กคนนั้นคงไม่เข้าคลาสของเธออีก”

“ค่ะ”

—-----------

ก็อกก็อกก็อก

เสียงเคาะประตูหน้าห้องยังคงดังขึ้นต่อไป ทันใดนั้นโซเดียร์กลับตกใจเมื่อประตูห้องตรงหน้าเปิดกระทันหันพร้อมกับชายที่อยู่ในห้องปรากฎตัวด้วยพลังที่มากกว่าเดิมจนเธอสัมผัสได้

“ฉันสบายดี เธอกลับไปเถอะ”

“ไม่ไปห้องพยาบาลแน่นะ”

“ไม่ ขอบใจที่เป็นห่วง เธอกลับไปพักเถอะ”

โซเดียร์มองประตูที่ปิดลง ภายในใจของเธอรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยกับคำพูดของแอนเดอร์สันที่เหมือนไม่ได้โกรธเธอแต่อย่างใด