อสูรสยบสวรรค์ 2

เสียงร้องตะโกนดังขึ้น นนท์หาได้สนใจไม่ มุ่งหน้าเดินต่อไป " โรงประมูลและหอโอสถอยู่ที่ใด " นนท์พึมพำ

กลุ่นรุ่นเยาว์ต่างกรูเข้ารายล้อมนนท์ " ข้าเรียกเจ้าเหตุใดเจ้ามิหยุด "

" เจ้าเรียกข้ารึ " นนท์เอ่ยขึ้น

" ใช่ ข้าเรียกไอ้บ้านนอกเช่นเจ้า " รุ่นเยาว์ผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นจากท่าทีแล้วเสมือนว่าเป็นหัวหน้ากลุ่ม

นนท์กวาดตามองสำรวจเหล่ารุ่ยเยาว์ทั้งหลาย " เพียงขั้นจักรพรรดิ์ "

" เจ้ามีสิ่งใด " นนท์เอ่ยถาม

" ข้าได้ข่าวว่าเจ้าซื้อเตียงหยกขาวมากมาย รู้สึกว่าเจ้าจะมั่งคั่งมิเบา " นนท์ได้แต่ส่ายหน้า

" พวกเจ้าทำข้าเสียเวลา จะไปที่ใดก็รีบไป " นนท์โบกมือไล่

" หนอย เจ้าช่างบังอาจนัก นายน้อยตระกูลเที้ยะอุตส่าห์ลดตัวมาคุยกับคนบ้านนอกเช่นเจ้า แต่เจ้ายังกล้าอวดดีทั้งยังมิรู้จักที่ต่ำที่สูง วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้รู้สำนึกเสียบ้าง " ลิ่วล้อของนายน้อยเที้ยะกระโจนเข้าหานนท์ในทันที

" แว่บ " นนท์แฝงตัวเข้าในห้วงมิติ

" มันหายไปที่ใด หามันให้เจอ " เสียงของนายน้อยเที้ยะดังขึ้นทั่วเมืองหยกขาว

เหล่าผู้เฒ่าทั้งหลายของตระกูลเที้ยะต่างเร่งออกจากตระกูลมายังต้นเสียง 

" พวกเจ้าทุกคน จงเร่งจับตัวมันมาให้ข้า " นายน้อยเที้ยะวาดมือส่งมายาที่มีภาพของนนท์ปรากฎขึ้น

" นายน้อย อย่าได้กังวลพวกข้าจะเร่งจับตัวของมันผู้นี้ มาให้นายน้อยลงทัณฑ์ " เหล่าผู้เฒ่าเร่งจากไป

" สิบถึงสิบห้าอักขระ เหล่าผู้เฒ่าขั้นฝึกสูงจริง " นนท์พึมพำ 

นนท์ทะยานร่างตามผู้เฒ่าสิบแปดอักขระ วาดมือผนึกกายจิตของผู้เฒ่าไว้ แล้วเจาะเข้าไปในทะเลความรู้ เมื่อได้สิ่งที่ต้องการนนท์จึงปล่อยไป

นนท์ค้นทะเลความรู้ของผู้เฒ่าสิบแปดอักขระ " ผู้อาวุโสสูงสุดอยู่ที่ยี่สิบห้าอักขระ เจ้าตระกูลอยู่ที่ยี่สิบสามอักขระ " 

" ทั้งขุดเหมืองสินแร่ เหมืองหินปราน หลอมอาวุธออกขาย " นนท์พึมพำ

" ห้องคลังช่างใหญ่โตยิ่งนัก สินแร่ทองอนันตกาลชั้นสูงมากมายหลายล้านล้านชั่ง ทั้งสินแร่หยกขาว และสินแร่ระดับสูงอีกมากนัก " นนท์ยกยิ้ม

" ตระกูลเที้ยะหลอมอาวุธส่งขายยังโลกระดับสูงหลายจักรวาล " นนท์พยักหน้า แล้วทะยานร่างในห้วงมิติไปยังสมรภูมิ

" ราวสิบล้านลี้ " นนท์กวาดตามองทุ่งโล่งกว้างใหญ่

" มิมีพลังใดเลย " นนท์พึมพำ แล้วแทรกตัวผ่านชั้นดิน เข้าเก็บกวาดบ่อน้ำปรานต่างๆ หินปรานต่างๆ 

" ร่างของอสูรเหล่านี้ เหตุใดมิเน่าเปื่อย " นนท์พึมพำ 

ตาคมจับจ้องยังร่างของอสูรที่ยังอยู่ในสภาพก่อนที่จะตาย

นนท์เพ่งมองผ่านเนตรมังกรเพื่อสำรวจร่างของอสูรเหล่านั้น " ร่างของพวกมันเหมือถูกผนึกไว้ " นนท์พึมพำ

" เก็บไว้ในแหวนมิติทั่วไป " นนท์วาดมือเก็บร่างผนึกของเหล่าอสูรมากมายจนมิอาจนับได้

" น่าจะราวๆร้อยล้านล้านร่าง สงครามของโลกนี้ช่างยาวนานยิ่งนัก " นนท์ครุ่นคิด

แม้นจะเคยผ่านศึกมามากมาย แต่ก็มิอาจนำจำนวนของทุกสมรภูมิมารวมกันแล้วเทียบเคียงกับสมรภูมิแห่งนี้ได้ 

" โลกหยกขาวนี่ น่าจะเก่าแก่มาก " นนท์พึมพำแล้วเร่งทะยานร่างจากไป

" ไปหาข้อมูลก่อน " นนท์ทะยานร่างขึ้นสู่ผิวดินแล้วเร่งเข้าเมือง โดยที่หารู้ไม่ว่าตนนั้นได้ถูกตระกูลเที้ยะติดประกาศจับ ในข้อหาลักเตียงหยกขาวร้อยเตียง

" พวกเจ้ามาขวางทางข้าเพื่อสิ่งใด " นนท์เอ่ยถามเหล่าชายฉกรรจ์ที่รุมล้อม

" โจรชั่ว มาให้ข้าจับแต่โดยดี เจ้าจะได้มิเจ็บตัว " นนท์ถึงกับหัวคิ้วชนกัน

" โจรชั่ว " นนท์พึมพำ ตาคมจับจ้องยังกระดาษที่อยู่ในมือของชายฉกรรจ์

" ให้ข้าดู " นนท์ผายมือเรียกกระดาษจากมือของชายฉกรรจ์

" ประกาศจับโจรชั่ว มิรู้ชื่อ ข้อหาลักเตียงหยกขาวจากร้านค้าตระกูลเที้ยะร้อยเตียง รางวัลนำจับล้านผลึกปรานสรรพสิ่ง " นนท์อ่านดูประกาศจับตน

" ว่าจะมิสนใจแล้วเชียว " นนท์ส่ายหน้าแล้วผสานร่างเข้ากับผืนปฐพี แล้วทะยานร่างในโพรงใต้ดินไปยังตระกูลเที้ยะ 

" คลังสินแร่อยู่ข้างบน " นนท์เข้าเก็บกวาดคลังสินแร่ ทั้งคลังสมบัติ ทั้งอาวุธที่หลอมได้ ทุกสิ่งของตระกูลเที้ยะ ถูกเก็บกวาดจนสิ้น 

" อย่างนี้ถึงเรียกว่าลักทรัพย์ " นนท์ติดกระดาษไว้ที่ผนังด้านในแล้วจากไป

" คงต้องแสดงตนแล้ว " นนท์เปิดผนึกขั้นพลัง

" ไอ้โจรชั่วอยู่ที่นั่น " ยอดยุทธมากมายต่างกระโจนเข้าหา

" พวกเจ้าจงหยุดเดี๋ยวนี้ " เสียงชราลอยออกมา

" ผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลเที้ยะ " เหล่ายอดยุทธต่างถอยกายออกจากนนท์

" ผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลเที้ยะจับจ้องยังร่างของนนท์ " ยี่สิบสองอักขระรึ " ผู้อาวุโสใหญ่ถึงกับลอบกลืนน้ำลาย

" ไอ้โจรชั่ว เจ้าถึงกับกล้าลักทรัพย์ของตระกูลเที้ยะ เจ้าคงมิอยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่รึไม่ " นนท์ยกยิ้ม

" ตระกูลเที้ยะ ข้าไปลักทรพย์ของเจ้าเมื่อใด " นนท์ใช้สองมือไพล่เอ่ยถามเสียงเรียบ

" ข้ามิรู้ ข้ารู้เพียงนายน้อยของข้าเป็นผู้แจ้งไว้ " นนท์พยักหน้า

" เจ้าเชื่องั้นรึ " นนท์แสยะยิ้ม 

" วี้ด " เสียงสัญญาณดังลั่นเมืองหยกขาว ผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลเที้ยะเร่งจากไปอย่างรวดเร็ว

" นั่นเสียงสัญญาณรวมพลของตระกูลเที้ยะนี่ "

" เกิดสิ่งใดขึ้น " 

" อ้าก " เสียงร้องตะโกนอย่างสุดเสียงของเหล่าผู้คนมากมายของตระกูลเที้ยะ

" หึ " นนท์แสยะยิ้มแล้วเดินไปยังร้านสุรา 

" เสี่ยวเอ้อ นำสุราและอาหารให้ข้า " นนท์เดินไปยังโต๊ะที่อยู่ติดหน้าต่าง

" เจ้าโจรชั่ว " นนท์มองยังต้นเสียง

" ข้ารึโจรชั่ว " นนท์มองยังเหล่ายอดยุทธ

" พวกเจ้าไปให้ไกล ข้ายังมิอยากฆ่าผู้ใด " นนท์เอ่ยขึ้น กวาดตามองทั่ว

" อ้าก " เหล่ายอดยุทธทั้งหลายต่างทิ้งอาวุธของตนแล้ววิ่งหนีอย่างรวดเร็ว

" นายท่าน สุราอาหารขอรับ " เสี่ยวเอ้อวางสุราและอาหาร นนท์โยนผลึกปรานให้เป็นค่าอาหาร

" ข้าขอถามเจ้า " นนท์โยนผลึกปรานสรรพสิ่งให้เสี่ยวเอ้อห้าก้อน

" นายท่านอยากรู้สิ่งใด " นนท์ยกจอกสุราขึ้นจิบ

" โลกหยกขาวเกิดขึ้นนานเพียงใด " นนท์เอ่ยถาม

" นายท่าน ข้าเองก็มิแน่ใจ โลกหยกขาวนี่เก่าแก่มากราวสิบถึงสิบห้าล้านปี " นนท์พยักหน้า

" โลกหยกขาวมีสงครามรึไม่ " เสี่ยวเอ้อพยักหน้า

" นายท่าน สงครามจะเกิดขึ้นทุกล้านปี นี่ก็จวนจะครบล้านปีแล้ว สงครามใกล้เกิดขึ้นเต็มที " นนท์พยักหน้า

" ผู้พิทักษ์ของโลกหยกขาวอยู่ที่ขั้นใด " นนท์เอ่ย

" ผู้พิทักษ์ของโลกหยกขาวอยู่ที่ยี่สิบหกอักขระขอรับ " นนท์พยักหน้าช้าๆ

" สิ่งขึ้นชื่อของที่นี่นอกจากโลกหยกขาว ยังมีสิ่งใด " นนท์เอ่ยถาม

" นายท่าน นอกจากหยกขาวแล้วยังมีผลึกปรานหยกขาวขอรับ " นนท์พยักหน้า

" เจ้ามีผลึกปรานหยกขาวรึไม่ " เสี่ยวเอ้อพยักหน้า ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ามิติหยิบผลึกปรานหยกขาวออกมา

" นี่รึ " นนท์มองดูผลึกปรานหยกขาวที่เปล่งประกายวิบวับ

" ผลึกนี่ช่างแปลกนัก เมื่อทำการดูดซับจะได้ปรานที่อ่อนโยนแต่หนักแน่น ทั้งยังอุดมด้วยพลังฟ้าดินเข้มข้น ปรานมังกรก็เข้มข้นเช่นกัน " นนท์พึมพำ

" ผลึกนี่ราคามากมายเพียงใด " นนท์โยนผลึกคืนให้เสี่ยวเอ้อ

" นายท่านราคาของมันค่อนข้างแพง ราคาห้าผลึกปรานสรรพสิ่งต่อผลึกปรานหยกขาวหนึ่งก้อน " นนท์พยักหน้า

" ที่โลกหยกขาวนี่ มีผลึกปรานหยกขาวขายที่ใด " นนท์เอ่ย

" ร้านโอสถและโรงประมูลขอรับ " นนท์ยกยิ้ม

" ขอบใจเจ้า " นนท์โยนผลึกปรานสรรพสิ่งให้เสี่ยวเอ้ออีกร้อยก้อน

" ขอบคุณนายท่าน " เสี่ยวเอ้อยิ้มแก้มปริ 

" คงต้องรู้ให้ได้ว่าสิ่งใดทำให้เกิดผลึกปรานหยกขาว " นนท์พึมพำ

" นายท่าน ท่านเร่งไปจากที่นี่เถิด " นนท์มองยังเสี่ยวเอ้อ 

" ข้าได้ข่าวว่าตระกูลเที้ยะ ยกกองกำลังออกไล่ล่าตัวท่านอยู่ " นนท์ยกยิ้มแล้วเดินออกจากร้านสุรา

" ขอบใจเจ้า " นนท์เดินเที่ยวชมเมืองอยู่พักใหญ่ 

นนท์ลอยตัวขึ้นสูง กวาดตามองผ่านเนตรมังกร พลางยกยิ้มออกมา 

" เจอแล้ว " นนท์ร่อนลงพื้น แล้วผสานร่างกับผืนปฐพีดำดิ่งลงไปยังแกนกลางของโลกหยกขาว 

" นี่เช่นไร " นนท์มองยังแก่นปรานหยกขาวขนาดยักษ์ราวพันลี้ 

" พลังมหาศาลจริงๆ " นนท์กางค่ายกลเร่งเวลาไว้ แล้วหายเข้าไปในแหวนห้วงมิติ เร่งเข้าสู่เขาฝึกกาย และด่านวิญญาณอสูร แล้วออกมาดูดซับปรานหยกขาว 

นนท์วนเวียนฝึกอยู่เช่นนี้ราวสามเดือนของเวลาจริง 

" ขั้นสมบูรณ์สูงสุดแล้ว พลังกายน่าจะประมือกับสิบสามอักขระได้ หากผสานกฎเกณฑ์แห่งพลังได้ที่สิบหกอักขระ หากใช้อาวุธอาจได้ถึงยี่สิบอักขระ หากผสานยี่สิบสองอักขระก็จะประมือกับยี่สิบห้าอักขระสูงสุดได้ " นนท์พึมพำ

" หากใช้ร่างยักษ์ก็จะประมือกับร่างยักษ์ยี่สิบหกอักขระได้ " นนท์พยักหน้าเบาๆ

" ข้างนอกยังมิมีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงคงต้องฝึกต่อ หรือจะออกสำรวจเหมืองผลึกปรานหยกขาว " นนท์ครุ่นคิด

" ไปหาของดีก่อน แล้วจะหาได้เช่นไร " นนท์มองยังแก่นปรานหยกขาว

นนท์จับจ้องยังเส้นปรานที่หลั่งไหลออกจากแก่นปรานหยกขาว พลางยกยิ้ม แล้วทะยานร่างตามเส้นปรานไป

" เหมืองผลึกปรานหยกขาว วิเศษยิ่งนัก " นนท์วาดมือเรียกผลึกปรานหยกขาวเข้าไว้ในแหวนห้วงมิติ

" ราวๆแสนล้านก้อนได้ " นนท์พึมพำ นนท์ถึงกับหัวคิ้วชนกัน เพราะเส้นปรานหยกขาวยังไหลมายังเหมืองเช่นเคยและเริ่มควบแน่นกลายเป็นผลึกอีกครั้ง

" อีกสักล้านปีค่อยมาขุดเหมืองที่นี่ได้ " นนท์ฉีกยิ้มออกมา

นนท์ทะยานร่างกลับไปยังแก่นปรานหยกขาว แล้วตามเส้นปรานไปยังเหมือง

นนท์ใช้เวลาเนิ่นนานราวยี่สิบวันจึงเก็บกวาดผลึกปรานหยกขาวได้หมด

" มากมายยิ่งนัก ผลึกปรานหยกขาวที่เก็บได้น่าจะราวๆห้าร้อยล้านล้านก้อน " นนท์พึมพำ

" หากแก่นปรานหยกขาวรั่วไหลออกมาเช่นนี้ อีกมินานแก่นยักษ์ก็คงหมดพลัง และโลกหยกขาวคงตาย " นนท์กวาดตามองผ่านเนตรมังกร

" สมชื่อหยกเย็นจริง ถึงกับดูดซับพลังสวรรค์ได้ " นนท์ยกยิ้ม 

" หากเป็นเช่นนี้คงมิต้องห่วงอันใด " นนท์พยักหน้าแล้วเข้าสู่การฝึกต่อ 

เนิ่นนานถึงหกเดือน " ตูม " แรงระเบิดเกิดขึ้นที่ตันเถียน นนท์เร่งปรับสมดุลร่างกาย

" ยี่สิบสามอักขระแล้ว " นนท์พึมพำ หายเข้าไปในแหวนห้วงมิติแล้วเร่งฝึกกายเพื่อปรับกายให้แกร่ง

" ฟู่ หนึ่งเดือนแล้ว " นนท์พึมพำ

" พลังกายน่าจะประมือกับสิบสี่อักขระได้ หากผสานกฎเกณฑ์แห่งพลังก็จะประมือกับสิบเจ็ดอักขระได้ หากใช้อาวุธก็น่าจะได้ถึงยี่สิบเอ็ดอักขระ " นนท์จิ๊ปาก

" แข็งแกร่งจริงๆ " นนท์พึมพำ

" จะออกไป หรือจะฝึกต่อ " นนท์พึมพำ 

" ตรวจดูร่างของเหล่าสูรดีกว่า " นนท์เรียกร่างของอสูรออกมา

" วิ้ง " ปรานหยกขาวเข้าห่อหุ้มร่างของอสูรไว้ นนท์ถึงกับหัวคิ้วชนกัน

" นี่มันอะไร เหมือกับว่าแก่นปรานหยกขาวมิยอมรับอสูรเหล่านี้ " นนท์พึมพำ

นนท์ทดสอบอีกครั้งเรียกร่างของเหล่าอสูรออกมาอีก ปรานหยกขาวเข้าห่อหุ้มร่างของอสูรไว้เช่นเดิม

" ลองมนุษย์ดู " นนท์เรียกร่างของมนุษย์แดนเทพออกมา 

" มิมีอะไร " นนท์พยักหน้า

" ร่างอมนุษย์เล่า " นนท์เรียกร่างของอมนุษย์ออกมา

" วิ้ง " นนท์พยักหน้า

" น่าจะเป็นที่แก่นปรานหยกขาวเริ่มมีจิตวิญญาณเป็นของตนเอง จึงมิยอมรับในสิ่งที่ชั่วร้าย " นนท์พึมพำ

นนท์วาดมือเก็บร่างทั้งหมดไว้ แล้วทำการฝึกฝนต่อ 

ผ่านไปอีกห้าเดือน 

" ครืน "