ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ถังฮวนคิดจะหยิบมันขึ้นมา แต่ก่อนที่มือจะยื่นออกไป กลุ่มควันเบาบางสีขาวก็ได้ปรากฎตรงหน้าของเขา แล้วร่วงลงอย่างช้าๆ เหมือนขนนกหล่นลงบนฝ่ามือ
ถังฮวนมองไปที่ชิงเย่ด้วยความประหลาดใจ อาจารย์ท่านนี้ควบคุมลมปราณได้น่าทึ่งมาก จนเขาไม่รู้ว่านางเป็นคนแบบไหนแน่?
อย่างไรก็ตาม ไม่นานถังฮวนก็หมดความสนใจ ความเยือกเย็นนี่เองที่ทำให้เพ่งสมาธิได้โดยสมบูรณ์ ณ เวลานี้บนฝ่ามือของเขามีหินสีขาวขนาดประมาณไข่ไก่มันกลมคล้ายก้อนกรวด ส่งประกายสีขาวนวลหยก
ขณะที่ถือ ‘หยกเย็นยะเยือก’ อยู่ในฝ่ามือ ก็เหมือนกับได้ถือก้อนน้ำแข็งเอาไว้ แต่ความเย็นที่แผ่กระจายไปทั่วนั้นมากกว่าน้ำแข็งหรือหิมะที่ถังฮวนเคยพบมาทั้งชีวิต
“ทุกคน เริ่มลงมือได้!”เสียงนั้นช่างสดใส และไพเราะราวนกขมิ้นกำลังขับขาน
เกือบจะในเวลาเดียวกัน แผ่นหยกขาวได้ลอยออกมาจากในกล่องไม้ของอาโอบะอีกครั้ง มันลอยมาลงตรงหน้าคนทั้งหก เป็นแผ่นหยกซึ่งถูกใช้ในการเก็บบรรจุหยกเย็นยะเยือก
ชายชราและคนอื่น ๆ ตั้งสติและรีบดำเนินการทันที
ถังฮวนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้ววาง ‘หยกเย็นยะเยือก’ ลงบนฝ่ามือ จากนั้นค่อยสงบจิตลงทีละน้อยภายในจุดตันเถียน 'เตาสวรรค์เก้าสุริยัน' เริ่มหมุนวน ขณะนั้นอัคคีพิสุทธิ์เริ่มผันผวนอย่างรุนแรงความร้อนที่ไหลวนอยู่นั้นได้แยกออกเป็นสองส่วนจากเปลวไฟแล้วไหลออกจากเตา พวกมันถูกโน้มนำด้วยพลังวิญญาณมาตามเส้นชีพจรสู่ฝ่ามือทั้งสองของถังฮวน
"ออกมาซะ!"
เมื่อกระแสความร้อนทั้งสองไหลออกจากฝ่ามือราวกับงู จากนั้นกลายเป็นเปลวไฟที่ร้อนแรง ครอบคลุม‘หยกเย็นยะเยือก’ และฝ่ามือทั้งสอง ในทันที
ขณะที่เปลวไฟห้อมล้อมฝ่ามือทั้งสอง ถังฮวนรับรู้ได้ถึงไออุ่นที่หลอมรวม แต่ไม่ได้รู้สึกแสบร้อนรุนแรงจนทนไม่ได้เหมือนตอนที่หลอมรวมอัคคีพิสุทธิ์เข้าด้วยกัน
“อะไรน่ะ?"
ไม่ไกลออกไป อาโอบะอดรำพึงออกมาไม่ได้ ดวงตาคู่งามนั้นก็ฉายแวว ประหลาดใจออกมาจากส่วนลึก
แม้คนทั้งหกจะเริ่มพร้อมกัน หากแต่หนึ่งในห้าคนนั้นคล้ายจะมี เปลวไฟเล็ก ๆ อยู่บนฝ่ามือของพวกเขาตั้งแต่แรก ส่วนอีกสี่คนนั้นจ้องรอครู่หนึ่งประกายไฟใดๆ ปรากฎขึ้นหากแต่เด็ก ๆ ก็ทำได้ดี เปลวไฟไม่เพียงปะทุในฝ่ามือเท่านั้น ยิ่งนานยิ่งปะทุรุนแรงขึ้นอีก จนครอบคลุมทั่วทั้งฝ่ามือและแขน
“เขากำลังเคลื่อนย้ายไฟพิสุทธิ์อย่างรวดเร็วใช่หรือไม่?”ในใจของอาโอบะหวั่นไหวเล็กน้อย นางพึมพำเบา ๆ พอที่ตัวนางเองจะได้ยิน ความสนใจในส่วนลึกภายใต้ดวงตาคู่งามยิ่งเข้มข้นขึ้นในทันทีทันใด
ความกระตือรือร้นจากรอบข้างปลุกเร้าให้คนทั้งห้าโหมกำลังอัคคีพิสุทธิ์มากขึ้นไปอีก
“นี่มันเร็วมาก!”
หญิงสาวในชุดแดงเป็นคนแรกที่สัมผัสได้ถึงความรุนแรงนี้ และความรู้สึกนั้นรุนแรงยิ่งขึ้น เมื่อนางเห็นเปลวไฟขนาดใหญ่ในฝ่ามือของถังฮวนนางเปล่งเสียงออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ดวงตาสีดำและสีเหลืองคู่นั้นเบิกกว้าง ปากเล็ก ๆ นั้นอ้าค้าง จนแทบจะใส่ไข่เข้าไปได้ทั้งฟอง
ทั้งผู้เฒ่า หญิงสาว วัยรุ่น และผู้เยาว์ทั้งหลายที่อยู่ไกลออกไป พวกเขาได้มองเห็นภาพนี้แล้วแสดงออกถึงความประทับใจบนใบหน้า
เป็นไปได้ยังไง? ผู้ที่ไม่เคยหลอมอาวุธระดับต่ำเลย กลับใช้อัคคีพิสุทธิ์ได้ แล้วเปลวไฟก็ทรงพลังอย่างยิ่ง สิ่งนี้ทำให้พวกเขารู้สึกอับอายมากพวกเขาได้พยายามหลายครั้งเพื่อหลอมอาวุธระดับต่ำ และทำเช่นนั้นมานานหลายปีแล้ว
“อ่ะแฮ่ม!”
เสียงกระแอมเล็กน้อย ปลุกให้หลายคนได้สติขึ้น ริมฝีปากของชิงเย่กระดกขึ้นเล็กน้อยและพูดเบา ๆ"ทุกคน จงอย่าลืมว่ามีเวลาเพียงหนึ่งชั่วยามในการทดสอบรอบแรกนี้!"
หลายคนได้สติคืนมา รีบดึงสายตากลับมาจากสิ่งดึงดูดใจของพวกเขาสำหรับการทดสอบนี้ให้เวลาเพียงหนึ่งชั่วยาม การเสียเวลาไปแม้เพียงเล็กน้อย อาจเป็นเหตุให้ล้มเหลวจากการทดสอบนี้ได้
“อ๊า, ไฟของข้าหายไปแล้ว!”หญิงสาวในชุดแดงพึมพำ ใบหน้าน่ารักนั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิด สมาธิของนางหลุดลอยไป ทำให้กลุ่มดวงไฟเล็กๆ จางหายไปจากฝ่ามือของนางโดยสิ้นเชิงมีเพียงต้องเริ่มต้นใหม่อีกครั้งเท่านั้น
ถังฮวนหรี่ตาลงเล็กน้อย และในใจของเขาเริ่มเข้าสู่สมาธิในจุดตันเถียน ‘เตาสวรรค์เก้าสุริยัน’ หมุนไปอย่างรวดเร็ว ถังฮวนได้กระตุ้นให้เกิดเปลวเพลิงอย่างรุนแรง สายธารแห่งความร้อนทั้งสองยิ่งแจ่มชัดพวกมันไหลออกมาจากเตาหลอมอย่างต่อเนื่องและไหลเข้าสู่ฝ่ามือทั้งสองอย่างรวดเร็ว
“ใช้ได้นี่นา?”ดวงตาของอาโอบะเปี่ยมไปด้วยความรู้สึก ความอยากรู้อยากเห็นที่ฉายลึกอยู่ในดวงตาคู่งามถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจ
เด็กคนนี้ไม่เพียงแต่กระตุ้นอัคคีพิสุทธิ์ได้เร็วกว่าคนทั่วไป แต่นึกไม่ถึงว่าเปลวไฟที่จุดได้ยังข้ามขั้นไปถึงจุดหลอมรวม?รู้มาว่าเขาไม่เคยหลอมอาวุธระดับต่ำมาก่อน แต่วัดจากความแรงของเปลวไฟแล้ว เขาข้ามไปถึงนักหลอมระดับกลางแล้วอย่างแน่นอน
เด็กหญิงตัวน้อยแห่งเมืองเทียนจู้ ซึ่งถูกเรียกว่าอัจฉริยะนักหลอมที่ไร้คู่เปรียบ ครั้งที่นางเข้าร่วมการทดสอบนักหลอมระดับต่ำเมื่อหลายปีที่ผ่านมานางสามารถกระตุ้นเปลวไฟแรงได้เท่านี้หรือไม่? เป็นไปได้ไหมที่เด็กชายคนนี้จะเป็นอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้แม้แต่นางก็ตาม?
จากนั้นไม่นาน อาโอบะจับจ้องไปที่เปลวไฟอีกครั้ง ที่จุดศูนย์กลางแห่งเปลวไฟนั้น ได้กลายเป็นสีขาว ไม่ใช่สีแดงเช่นเดียวกับรอบๆ ดวงไฟนั้น
“ไม่...เป็นไปไม่ได้...”

-โปรดติดตามตอนต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 14 หลอมหยก (1)

นิยายแนะนำ

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 14 หลอมหยก (1)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้