"ดะ เดี๋ยวก่อนสิอย่าพึ่งเปลี่ยนเื่ ลู่เฟิงเ้าคิดวิธีแบบนี้ได้ั้แ่เมื่อไหร่กัน ระ หรือว่าจะั้แ่ตอนที่พวกเราเริ่มขายของกัน" ตู่เฉินรีบถามออกมาด้วยความสงสัย พวกจินเยว่และคนในครอบครัวของคนอื่นๆที่ด้านหลังของตู่เฉิน ก็รู้สึกสงสัยไม่ต่างจากตู่เฉินเพราะพวกเขาไม่เคยเจอใครที่ฉลาดหลักแหลมเท่ากับลู่เฟิงมาก่อนเลย
"มิใช่หรอกขอรับ ข้าพึ่งจะคิดวิธีนี้ออกหลังจากที่พวกเราตกลงกันว่าจะจะตั้งกลุ่มประมงกันขึ้นมา" ลู่เฟิงที่พยายามจะเลี่ยงคำถามพอได้ยินแบบนั้นจึงได้ตอบกลับไป ที่จริงตัวเขาก็ไม่ได้คิดที่จะปิดบังอะไรกับทุกคนหรอก เพียงแต่ว่าในตอนนี้เขาเห็นว่ามันใกล้จะได้เวลาหาปลาแล้ว จึงได้รีบเปลี่ยนเื่เพื่อให้ทุกคนมุ่งเน้นความสนใจไปกับการตกปลา
ลู่เฟิงไม่อยากจะให้ทุกคนมาสนใจกับแผนการระยะยาวของเขา เพราะเขาก็ไม่รู้ว่าทุกอย่างมันจะเป็ไปตามอย่างที่เขาได้คิดหรือเปล่า เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นจริงกับสิ่งที่คิดนั้น หลายๆครั้งมักจะเกิดปัญหาต่างๆขึ้นมา ซึ่งแผนการของเขาเองก็ต้องปรับเปลี่ยนไปตามสถานการณ์ ถ้าทุกคนมัวแต่สนใจเื่นี้ อาจจะไม่มีสมาธิกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
"พวกท่านลุงอย่าได้สนใจเลย แผนการที่ข้าได้คิดเอาไว้นั้น บางครั้งอาจจะไม่ตรงตามแผนที่ข้าได้วางเอาไว้ทั้งหมดเลยเสียทีเดียว ซึ่งอาจจะต้องมีการปรับเปลี่ยนวิธีต่อไปขึ้นอยู่กับสกานการณ์" ลู่เฟิงอธิบายให้ทุกคนเข้าใจ
"ตอนนี้ข้าอยากจะให้ทุกคนสนใจกับการออกไปหาจับปลากันก่อนมากกว่า" ลู่เฟิงกล่าวกับทุกคน
"อืมม นั่นสิตู่เฉินเื่นั้นเดี๋ยวค่อยถามเอาจากลู่เฟิงหลังจากที่พวกเราจัดการกับงานทุกอย่างเสร็จแล้วก็ได้ ข้าเองก็อยากจะรู้รายละเอียดในเื่นี้อยู่เหมือนกัน แต่ตอนนี้พวกเรามีสิ่งที่ควรจะทำกันอยู่" จ้าวเฟิงช่วยเข้ามาพูด ตัวของเขาเองก็รู้สึกสงสัยไม่ต่างอะไรกับพวกตู่เฉินเลย แต่เพราะเื่นี้มันยังอีกยาวไกล
"นั่นสินะ พรุ่งนี้พวกเรายังต้องเอาของไปขายให้กับพวกลูกค้าด้วย ตั้งเยอะเลยนะไม่รู้ว่าจะหากันทันไหม" ตู่เฉินรู้สึกเห็นด้วยกับจ้าวเฟิงตอนนี้นั้นยังมีสิ่งที่เขาควรที่จะต้องทำก่อนเื่ที่ลู่เฟิงพูดนั้นเอาไว้ค่อยถามหลังจากที่ทำงานเสร็จแล้วก็ได้
แปะ
"ลู่เฟิงเป็อย่างไรบ้าง โทษทีนะที่ข้าไม่ได้มาเยี่ยมเ้าเลยในตอนที่เ้าฟื้น แต่ข้ามาเยี่ยมเ้าในตอนที่เ้าไม่ได้สติอยู่นะ ตอนที่เ้าฟื้นเห็นท่านแม่บอกว่าอยากจะให้เ้ารักษาตัวให้หายก่อนนะ ถ้าข้าไปเยี่ยมเลยจะเป็การไปรบกวนการพักผ่อนของเ้าน่ะ" ชายวัยรุ่นคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆจินเยว่เดินเข้ามาหาลู่เฟิงพร้อมกับเอามือมาตบที่ไหล่ของลู่เฟิงก่อนที่จะกล่าวกับเขา ชายหนุ่มคนนี้มีรูปร่างที่สูงใหญ่กว่าตัวของลู่เฟิงเล็กน้อย
"ไง สบายดีไหมซุนเยว่ เื่นั้นเ้าไม่ต้องคิดมากหรอก อย่างที่เห็นตอนนี้ข้าหายดีแล้วล่ะ" ลู่เฟิงที่พยายามเค้นความทรงจำของลู่เฟิงคนเก่าไม่นานนักก็นึกออก เขาจึงได้กล่าวตอบกลับไป
"ได้ยิ้นเยี่ยงนั้นข้าก็สบายใจ ว่าแต่เ้าเถอะหลังจากที่ฟื้นขึ้นมาเ้าดูจะฉลาดมากขึ้นเยอะเลยนะ จนข้านึกว่าเป็คนละคนกันเลย จะว่ายังไงดีล่ะเหมือนข้ากำลังคุยอยู่กับพ่อของข้าเลย" ซุนเยว่กล่าวอย่างติดตลกเล็กน้อย
"ฮ่าๆ เยี่ยงนั้นรึ" ลู่เฟิงหัวเราะเบาๆ
'ถูกเป๊ะเลย' ลู่เฟิงคิดในใจ
"เื่นั้นเอาไว้ก่อนนะซุนเยว่ ก่อนอื่นพวกเราเข้าเื่วิธีการจับปลาของพวกเราในวันนี้กันก่อน......." ลู่เฟิงตอบซุนเยว่ก่อนที่จะหันไปกล่าวกับทุกคนแล้วเริ่มอธิบายให้กับครอบครับของพวกท่านลุงตู่เฉินและท่านป้าจินเยว่ฟัง โดยที่ครอบครัวของท่านลุงตู่เฉินก็จะประกอบไปด้วย ท่านลุงตู่เฉิน ท่านป้าหลินเฉิน และบุตรชายที่มีชื่อว่า ฟงเฉิน ส่วนท่านลุงหลงฟานนั้นก็มี ท่านป้าหลี่ฟาน และบุตรสาว เฟยเฟิ่งฟาน ที่น่าแปลกอยู่อย่างหนึ่งก็คือ หน้าตาของท่านป้าหลี่ฟาน และ เฟยเฟิ่งฟาน นั้นแลดูสวยคม และผิวพรรณก็ดูดีเหมือนกับมิใช่ชาวบ้านธรรมดา
ส่วนท่างฝั่งของ ท่านป้าจินเยว่ก็จะมี ท่านลุงจางอ้ายเยว่ และเพื่อนสนิทของเขา ซุนเยว่ ส่วนทางท่านป้าจูหลิงก็มี ท่านลุงจือหลิง และ บุตรสาว เหม่ยหลิง ซึ่งเหม่ยหลิง เป็ หญิงสาวที่อายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขา มีผมสีดำยาวจนถึงหลังมีหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารัก
ลู่เฟิงได้อธิบายวิธีการจับปลาโดยใช้เบ็ดให้ทุกคนฟังอย่างละเอียด โดยจะแบ่งงานกันดังนี้ พวกผู้ชายทั้งหมดจะเป็คนออกเรื่อไปจับปลากัน ส่วนพวกผู้หญิงก็ให้เตรียม อุปกรณ์ต่างๆในการจัดการกับปลาที่พวกผู้ชายจับมา และเตรียมที่ทางเอาไว้เพื่อที่จะทำปลารมควันกับเกลือเอาไว้ โดยจะให้เตรียมที่ทางเอาไว้ให้มากกว่าเดิม 3 เท่า เมื่อพวกลู่เฟิงกลับมาหลังจากที่หาปลาเสร็จแล้ว พวกผู้หญิงก็จะช่วยกันเตรียมปลาและเอาปลาไปทำปลารมควัน
ส่วนพวกผู้ชายหลังจากที่ขนปลามาให้กับพวกผู้หญิงแล้ว ก็จะไปตักเอาน้ำทะเลมาทำเกลือกันต่อเลย โดยจะต้มเกลือกันคนละกระทะเลย ซึ่งถ้านับจากจำนวนผู้ชายทั้งหมดแล้วก็จะใช้กระทะมากถึง 8 กระทะเลย
หลังจากที่แบ่งหน้าที่กันเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกลู่เฟิงก็ไม่รอช้ารีบนำเรือออกไปหาปลาในทะเลกันทันที จุดที่ทุกคนจะไปตกปลากันเป็จุดเดิมที่ ลู่เฟิงกับจ้าวเฟิงได้มาตกกันในเมื่อวานใช้เวลาในการแล่นเรือไม่นานนักในที่สุดทุกคนก็มือถึง เมื่อมาถึงที่หมายแล้วก็ไม่รอช้าลู่เฟิงและจ้าวเฟิงเริ่มแจกเบ็ดตกปลาและเหยื่อให้กับคนอื่นๆ
"โอ้วว จ้าวเฟิง เพราะแบบนี้เองสินะเ้าถึงได้มีสีหน้าที่หลงไหลเ้าเบ็ดตกปลาที่ว่าถึงขนาดนั้น ตอนนี้ข้าเริ่มจะเข้าใจเ้าขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ" ตู่เฉินกล่าวออกมาเบาๆ เพราะกลัวปลาจะตื่นจนหนีไปหมด
การตกปลาด้วยเบ็ดนั้นเป็ความรู้สึกที่แปลกใหม่สำหรับเขามาก มันไม่ใช่เพียงแค่สามารถจับปลาได้อย่างง่ายๆเพียงอย่างเดียว แต่ความรู้สึกเวลาที่ปลากินเหยื่อและความรู้สึกที่เย่อเบ็ดกับปลานั้นมันสนุกเป็อย่างมาก จึงไม่แปลกที่ตู่เฉินจะเริ่มรู้สึกหลงไหลไปกับการตกปลา
"ง่ายจริงๆสบายกว่าการลงไปจับเองเยอะเลย" หลงฟานกล่าวยิ้มๆ ที่จริงแล้วเขาก็ไม่ค่อยชอบที่จะลงไปจับปลาในน้ำมากซักเท่าไหร่นัก เมื่อได้ใช้เบ็ดตกปลาจึงได้รู้สึกสนุกกับมันเล็กน้อย
"วันนี้แหล่ะข้าจะตกให้ได้ปลาเยอะๆเลย เอาให้มากกว่าเมื่อวานอีกและก็มากกว่าทุกคนที่มาตกด้วย" จ้าวเฟิงกล่าวออกมาด้วยดวงตาที่มีไฟลุกโชน
"ฮ่าๆ เ้ากำลังละเมออยู่หรืออย่างไรกันจ้าวเฟิง ลองดูในตอนนี้สิในขณะที่เ้ายังไม่ได้ปลาเลยซักตัว กลับกันทั้งข้าและหลงฟาน ต่างก็ตกปลาได้ไปแล้วคนละหลายตัว ดูยังไงๆทั้งข้าและหลงก็ก็มีสิทธิ์ที่จะตกปลาได้เยอะมากกว่าเ้า" ตู่เฉินกล่าวออกมาพร้อมกับยักคิ้วให้กับจ้าวเฟิง ส่วนหลงฟานเองก็ชี้ไปที่ปลาที่เขาจับได้ ซึ่งในตอนนี้มีอยู่ 3 ตัวแล้ว
"หนอยแน่ ข้าเองก็จะเริ่มตกบ้างแล้ว ยังไงข้าก็ตามพวกเ้าทันแน่ๆ ตู่เฉิน หลงฟาน" จ้าวเฟิงกล่าวอย่างมุ่งมั่น พร้อมกับรีบโยนเบ็ดลงน้ำในทันที
"ฮ่าๆ พยายามเข้านะ" ตู่เฉินกล่าวพร้อมกับหันมาสนใจเบ็ดของตัวเอง
"แห่ะ แห่ะ เอาที่พวกท่านสบายใจเลย" ลู่เฟิงหัวเราะแหย่ะๆออกมาเล็กน้อยกับท่าทางของพ่อของตัวเองและพวกท่านลุงตู่เฉิน ก่อนที่จะเริ่มตกปลาบ้าง
จบแล้ววว
เดี๋ยวไรท์ ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ เดี๋ยวมาเขียนให้อ่านอีกตอนหนึ่ง อ่านนิยายกันให้สนุกนะครับ^^
4K
