Silver Dust : Merlin

ตอนที่ 116 บรรณาธิการ

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ*****

“สูตรกำเนิดเวทลมมันเยี่ยมยอดขนาดนั้นเลยหรอ?” หญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างไม่เข้าใจ เพราะตอนที่เธอลุกขึ้นมาดูวินสันก็อ่านไปถึงหน้าท้ายๆ แล้ว

เอกสารฉบับนี้มีเพียงสิบเอ็ดหน้าเท่านั้น มันจึงไม่แปลกที่เขาสามารถอ่านจบได้อย่างรวดเร็ว นี่ยังไม่นับว่าเนื้อหาข้างในนั้นทั้งมีตัวหนังสือที่งดงามอ่านง่ายและมันยังถูกเขียนให้เข้าใจได้ง่ายด้วย

ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้กับเคลบี้ เพราะการจะสอนคนที่ไม่รู้อะไร เมอร์ลินจึงต้องลดขั้นตอนและแปลงสารให้กระชับและเข้าใจได้ง่ายด้วย

ในอดีตมีอัจฉริยะที่เยี่ยมยอดหลายคนที่เป็นบุคคลที่เยี่ยมแต่เป็นอาจารย์ที่แย่ นั่นเพราะความคิดของอัจฉริยะนั้นยากจะเข้าใจ แต่สำหรับตัวเขาแล้วพวกเขากลับคิดว่ามันเป็นของง่ายๆ การบรรยายของอัจฉริยะส่วนใหญ่หลายคนจึงไม่เข้าใจ

อัจฉริยะที่ยอดเยี่ยมจึงไม่ใช่ครูที่ยอดเยี่ยมเสมอไป

วินสันพยักหน้าก่อนจะพลิกดูที่หน้าปก

“หืม? พริสตัน?” เขากล่าวออกมาอย่างประหลาดใจ

“ว่ายังไงนะ พริสตัน? เกี่ยวอะไรกับพริสตัน?” ท่าทางของผู้หญิงคนนั้นก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน

“เจ้าของผลงานนี้คือเมอร์ลิน พริสตัน ... เดี๋ยวก่อนทำไมถึงมาจากมหาวิทยาลัยเจเฮริส คนของพริสตันไปทำอะไรที่เจเฮริส?” วินสันกล่าวอย่างมึนงง

คนที่คลุกคลีอยู่ในวงการวิชาการเช่นเขา ไม่มีทางที่จะไม่รู้จักพริสตัน 

ไม่มีพริสตันคนไหนที่ไม่ได้เรื่อง แม้ว่าพริสตันจะมีสายเลือดน้อยมาก แต่พวกเขาก็ล้วนเป็นคนเก่ง ต่อให้ไม่ได้มีชื่อเสียงเทียบเท่าเดเนเทล บรรพบุรุษของพวกเขาก็ตาม

ความจริงแค่คนที่ได้รับรางวัลกาลิโด้เพียงคนเดียวนั้นไม่เพียงพอที่จะสร้างมหาวิทยาลัยที่ติดท็อปสามของโลกด้านรูนศาสตร์ได้ แม้แต่เดเนเทลในตอนนั้นก็ไม่ได้ตั้งมหาวิทยาลัยพริสตันขึ้นมาด้วยตนเอง แต่เป็นคนรุ่นหลังของเธอต่างหาก

เดเนเทลเป็นเพียงสารตั้งต้นเท่านั้น แต่ชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยพริสตันที่มีล้วนเป็นฝีมือของสายเลือดพริสตันทั้งส้ิน

ในข้อนี้ไม่ใช่ผู้ที่ได้รับรางวัลรูนศาสตร์ของกาลิโด้ทุกคนจะทำได้

“ขอฉันดูมันหน่อย” หญิงสาวเมื่อได้ยินคำว่าพริสตันเธอก็ทนไม่ไหว อยากรู้ว่าผลงานของพริสตันมีอะไรพิเศษกันแน่

“เอาไปสิ” วินสันยื่นรายงานให้กับเธอ

หญิงสาวใช้เวลาอ่านไม่นานเช่นเดียวกับวินสัน แล้วใบหน้าของเธอก็มีรอยยิ้มออกมา

“มันจะต้องได้ตีพิมพ์ในฉบับนี้อย่างแน่นอน” หญิงสาวกล่าวเมื่ออ่านจบ

“ใช่ ไม่มีทางที่จะไม่ตีพิมพ์ เนื้อหาของวิทยานิพนธ์เล่มนี้อ่านง่ายมาก อีกทั้งยังชักนำให้คล้อยตามได้ง่าย ต่อให้ฉันไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญก็สามารถพิชญพิจารณ์ให้ผ่านได้ง่าย สูตรย่อนี้สามารถนำไปใช้ได้จริง”

“แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังต้องเสนอให้ผ่านพิชญพิจารณ์อยู่ดี ยังไงก็ตามอิทธิพลของวิทยานิพนธ์เล่มนี้ไม่กว้างนัก นักเวทธาตุลมยังเฉพาะกลุ่มเกินไป ถึงมันจะดีแต่ยังไม่เพียงพอที่จะขึ้นปกได้” หญิงสาวกล่าวความเห็นของเธอออกมา

วินสันพยักหน้าเห็นด้วย

“แต่ที่ฉันสงสัยมากกว่านี้คือคนของพริสตันไปทำอะไรที่เจเฮริสมากกว่า”

“นายอย่าลืมสิว่าที่ออโรร่ายังมีพริสตันอีกคนหนึ่งหนึ่ง” หญิงสาวเอ่ย

“เธอหมายถึงมหาปราชญ์ออสติน”

“ใช่ ฉันว่าบางทีเมอร์ลินคนนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับมหาปราชญ์คนนี้ก็ได้”

“น่าจะเป็นไปได้ แต่ช่างเถอะ ตอนนี้ฉันควรจะส่งวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ให้หัวหน้าบรรณาธิการดูดีกว่า” วินสันหยิบรายงานเล่มนั้นเดินออกไปด้วยรอยยิ้ม

หญิงสาวยิ้มและส่ายศีรษะไปมา ก่อนจะกลับไปทำงานของตัวเอง

ภายในห้องหัวหน้าบรรณาธิการ

“คุณมอร์แกนเป็นไงบ้างครับ” วินสันมองไปที่หัวหน้าของตนเอง

“ดี ไม่คิดเลยว่าเด็กน้อยคนนี้จะมีฝีมือไม่น้อย สมแล้วที่เป็นพริสตัน” ชายชราร่างกำยำสูบบุหรี่แล้วพลิกดูหน้าปกรายงาน นิ้วมือของเขาเคาะไปที่ชื่อของเมอร์ลิน

“คุณรู้จักเขาด้วยหรอครับ?” วินสันกล่าวอย่างสงสัย

“อืม” มอร์แกนพ่นควันออกมาครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยต่อ “เมื่อไม่นานมานี้ฉันได้ยินเรื่องนี้จากธีออน”

“หัวหน้าสมาคมนักเวทเมืองวินเซนหรอครับ?” 

พวกเขาทำงานด้านวิชาการย่อมต้องเกี่ยวข้องกับสมาคมนักเวท อย่างแต้มวิชาการก็ยังต้องติดต่อกับสมาคมนักเวท เพราะสมาคมเป็นผู้ออกเข็มกลัดนักวิชาการให้กับนักวิชาการ

นิตยสารวิชาการเป็นผู้พิจารณาแต้มวิชาการ ส่วนสมาคมนักเวทที่สังกัดสภาเวทมนตร์จะเป็นผู้รวบรวมแต้มแล้วออกเป็นเข็มกลัดให้นักวิชาการ เพราะเหตุนี้ผู้ที่ได้รับเข็มกลัดนักวิชาการห้าดาวจึงต้องไปรับเข็มกลัดที่สภาเวทมนตร์ด้วยตัวเอง

“ใช่ เขาบอกฉันว่าลูกชายของออสตินสามารถสอบเทียบจนจบโรงเรียนเวทมนตร์ชั้นสูงได้ แล้วเขาก็เลือกไปเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเจเฮริส ไม่คิดเลยว่าพอเข้าเรียนไม่กี่เดือนก็สามารถเขียนวิทยานิพนธ์ที่น่าสนใจออกมาได้แล้ว” 

มอร์แกนเคาะขี้บุหรี่แล้วยกมันขึ้นมาดูดอีกครั้งหนึ่ง

ความจริงเขาเองก็รู้จักออสตินเพราะมอร์แกนเองก็เป็นนักวิชาการเจ็ดดาวเช่นกัน เพียงแต่ในบั้นปลายชีวิตเขาหมดไฟในการทำวิจัยจึงเบนเข็มมารับหน้าที่หัวหน้าบรรณาธิการของนิตยสารแห่งนี้

“เป็นมหาปราชญ์ออสตินจริงๆ ด้วย แต่ว่าเขาหายตัวไปเกือบสองร้อยปีแล้วนิครับ ไม่คิดว่ากลับมาครั้งนี้เขาจะนำบุตรชายกลับมาด้วย ผมคิดว่านักวิชาการระดับนั้นไม่สนใจการสืบสายเลือดแล้วซะอีก” วินสันกล่าว

“ก็นะ นายอย่าคาดเดากับความคิดของนักวิชาการเลย ขนาดฉันเองตอนหนุ่มๆ ก็ไม่คิดว่าตอนนี้จะกลายมาเป็นหัวหน้าบรรณาธิการอยู่ที่นี่” มอร์แกนกล่าวอย่างยิ้มๆ

สำหรับตัวเขาแล้วโชคดีที่เขามีทายาทตอนหนุ่มๆ เมื่ออยู่ในวัยนี้แล้วก็ไม่คิดเรื่องพวกนั้นเช่นกัน 

เขาเห็นด้วยกับวินสันที่แปลกใจว่าทำไมออสตินถึงคิดเรื่องทายาทเอาตอนนี้

“เอาล่ะ ส่งมันให้อูเธอร์ ฉันเห็นว่าเขากำลังประดิษฐ์อาร์ติแฟคธาตุลมอยู่ บางทีนี่อาจจะเป็นประโยชน์ต่อเขา” มอร์แกนกล่าว

“ครับ ผมจะส่งมันให้ศาสตราจารย์อูเธอร์เดี๋ยวนี้” วินสันรับคำสั่ง

เขารีบนำเอกสารฉบับนี้ส่งให้ศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยออโรร่าในทันที

แน่นอนว่าประเทศออโรร่าไม่ขาดแคลนนักวิชาการ แต่นักวิชาการส่วนใหญ่ล้วนรวมตัวกันอยู่ในมหาวิทยาลัย นิตยสารจึงเลือกที่จะให้ศาสตราจารย์เหล่านี้เป็นผู้ทำพิชญพิจารณ์