หญิงหม้ายบ้านสือ

ฤดูเก็บเกี่ยวนี้ท่านปู่ท่านย่าไม่ต้องลงแรงเองแล้วเพราะถานเจ๋อจ้างแรงงานถึงเจ็ดคนการไปนาของเขาจึงเป็นเพียงคอยกำกับดูแลความเรียบร้อยสือจิ่วบางวันพักมือจากปอกลูกพลับกับเก็บงานในแปลงผัก หญิงสาวก็พาอาจื้อหิ้วตะกร้าอาหารไปกินมื้อเที่ยงกับถานเจ๋อและต้าต่งใต้ร่มไม้แถวนาบัว

            “อาจื้อมาพิกนิกแล้วพี่ชายต้าต่ง กินเกอเปาอบกับอาจื้อเร้ว”เจ้าอ้วนน้อยโบกมือให้พี่ชายที่นั่งอยู่บนเรือลากในนาบัว

            วันนี้สือจิ่วหิ้วตะกร้ามาส่งอาหารด้วยตัวเองอีกครั้งเธอทำเบอร์เกอร์หมูกับมันฝรั่งทอดหั่นแท่งทอดให้ลูกๆ กับอาเจ๋อทำหมี่ผัดกะหล่ำหมูสับและเปาจื่อไส้หมูแดงเป็นมื้อเที่ยงสำหรับคนอื่นๆ

        ต้าต่งวักน้ำในนาบัวล้างมือล้างเท้าจนสะอาดดีก็หิ้วถังไม้ใส่กุ้งที่จับจากนาบัวเดินนำผู้เป็นพ่อมาหาท่านแม่

        “กุ้งอร่อยๆของอาจื้อ” อาจื้อชะโงกหน้ามองกุ้งตัวสีส้มแดงในถังไม้สือจิ่วยื่นผ้าชุบน้ำสะอาดที่พกมาด้วยให้ต้าต่งเช็ดหน้าก่อนเช็ดมืออีกผืนส่งให้อาเจ๋อ

        “เจ้าตัวกินกุ้ง”ถานเจ๋อเย้าลูกชาย รอสักวันเขาจะพาทุกคนไปกินกุ้งกินปูสดๆ ที่ทะเลถายโจวและจินโจว

            “ท่านพ่ออ้ำๆ”เด็กชายวัยใกล้ห้าขวบเลิกสนใจกุ้ง เขาหยิบมันทอดจิ้มกับ ‘ซอสมะเขือแดง’ของท่านแม่ป้อนเข้าปากท่านพ่ออาเจ๋อ

            “อื้อหือ...รสออกเค็มๆเพราะขี้มืออาจื้อแน่เลย”

        “จื้อล้างมือแล้วแต่ล้างอีกก็ได้”และวิธีล้างมือของเด็กน้อยก็คือยกนิ้วที่คิดว่าเปื้อนขึ้นมาเลียแผล็บ

        “เกลือ”เจ้าเด็กทำหน้าบู้ ผู้เป็นแม่ต้องจับมือเช็ดให้สะอาดอีกรอบก่อนหยิบเกอเปาอบให้เขาถือกินเอง

        ถานเจ๋อยกตะกร้าอาหารไปให้อาหาวแบ่งคนอื่นๆที่กระจายตัวนั่งไม่ไกลกันนัก แล้วกลับมานั่งบนผ้าปูเพื่อ ‘พิกนิก’ ของอาจื้อ

        “เหนื่อยหรือไม่”สือจิ่วถามลูกชายคนโต

        “ไม่เลยขอรับ”

        “ถ้าเหนื่อยพี่ชายต้าต่งต้องกินนี่”มือเล็กวางเกอเปาอบที่กัดแล้วหลายคำลงบนถาดไม้คว้าเอาขวดน้ำเต้าเปิดจุกยื่นให้พี่ชาย “น้ำผิงกั่วเย็นชื่นใจอาจื้อหยิบมาจากบ่อแช่เลยนะ”

        ต้าต่งรับขวดน้ำเต้าจากเขา“แล้วอาจื้ออยากจะชื่นใจไหม”

            หนูน้อยเงยหน้าอ้าปากรอพี่ชายจ่อปากขวดน้ำเต้าเทน้ำผิงกั่วให้เขากลืนลงไปอึกเล็กๆ

            “อ่า...ชื่นใจที่สุดเลย”ชื่นใจแล้วก็หยิบเกอเปาอบมากัดกินสลับกับกินมันทอดที่เขาขุดช่วยท่านแม่

        มีนกกระยางตัวหนึ่งร่อนลงกลางทุ่งนาโฉบเอาปลาแล้วบินกลับขึ้นไปต่อหน้าต่อตาเขาเจ้าเด็กร้องอู้ว้าว ชี้นิ้ว “นกขี้ขโมย”

        “ในนามีปลาเยอะแบ่งให้มันกินบ้างก็ได้” พี่ชายบอก

        “แล้วเรากินนกได้ไหมมันหน้าตาเหมือนไก่”

        “โตสักหน่อยพ่อจะสอนพวกเจ้าจับนกจับสัตว์มาเป็นอาหาร”

        ที่ไม่พูดว่าจะพาไปล่ากระต่ายเพราะเกรงจะเป็นการโหดร้ายต่อสัตว์แสนน่ารักในนิทานที่เขาชอบฟังเกินไป

            “ของกินก็ออกมากมายข้าไม่เห็นอยากจะกินนก” สำหรับสือจิ่ว นกเป็นสัตว์สวยงามควรคงไว้กับธรรมชาติจะดีกว่า

            “กินเพื่อให้รู้รสเพื่อการเรียนรู้อย่างไรเล่า”

        จริงอยู่เขามีเงินมากมายให้ลูกชายกินดีอยู่ดีแต่หากวันหน้ามีเหตุต้องไปติดอยู่ในที่ที่เงินหมื่นตำลึงก็ซื้ออาหารไม่ได้พวกเขาจะได้เอาตัวรอดล่าสัตว์มาประทังชีวิตเป็น

            ขณะอยู่กับวันแสนสุขใต้ร่มไม้ก็มีคนวิ่งผ่าเข้ามาในเขตที่นาของสือฟู่ถาน นางคือเสี่ยวรุ่ย ใบหน้าน่ารักนองน้ำตาเสื้อผ้ามอมแมม ผมเผ้ากระเซิง สือจิ่วรีบลุกเข้าไปหาหญิงสาว

        “ช่วยข้าด้วยต้าอัน...ต้าอัน” ตอนเห็นหน้าต้าอัน เสี่ยวรุ่ยก็โผเข้าหาชายหนุ่มนางร้องไห้อย่างเสียขวัญ

        เพราะอยากรู้ถึงที่มาที่ไปเหตุใดเสี่ยวรุ่ยที่ติดตามเฉียนยู่เซียงซึ่งสุดท้ายก็ได้แต่งงานปุบปับย้ายไปอยู่อีกหมู่บ้านถึงได้วิ่งร้องไห้กลับมาไท่โหยวเช่นนี้ สือจิ่วบอกต้าอันพาหญิงสาวไปรอที่บ้านของเธอ

        เจ้าอ้วนน้อยกับต้าต่งต้องรีบกินมื้อเที่ยงเร็วขึ้นกินเสร็จท่านพ่อพาพวกเขากับท่านแม่ขึ้นหลังอี้ถู่ควบตรงกลับบ้าน ต้าต่งรู้ประสาจูงมือน้องชายเข้าไปหาท่านปู่ท่านย่าในบ้าน

        เสี่ยวรุ่ยครั้นถูกซักถามก็บอกเล่าทุกเรื่องที่นางประสบตั้งแต่ตามญาติผู้พี่ไปอยู่บ้านสามีคืนวานเสี่ยวรุ่ยถูกตาเฒ่าเติ้งพยายามล่วงเกินนางออกจากห้องแล้วตัดสินใจหนีออกจากบ้านหลังนั้น ซ่อนตัวอยู่ในป่าก่อนมุ่งตรงกลับมาหาต้าอัน

        “ตัณหากลับเขาเป็นปู่ของสามีเฉียนยู่เซียงเลยนะ”ถานเจ๋ออยากจะเห็นหน้าแล้วแพ่นกบาลไอ้เฒ่ามากราคะสักหน

        “ข้าเคยบอกพี่ยู่เอ๋อร์แล้วแต่นางไม่เชื่อ กล่าวว่าข้าโกหกทุกคืนข้าต้องอยู่กับความหวาดกลัวว่านายท่านจะมาเคาะห้องนอนเมื่อไรคิดว่าหลบเขาพ้น ปิดประตูห้องแล้วคงจะไม่เป็นอะไรแต่เขากลับหาโอกาสเข้ามาซ่อนตัวในห้อง ข้าตกใจจึงผลักเขาล้มข้าจะถูกจับตัวส่งทางการหรือไม่เจ้าคะ”

        เสี่ยวรุ่ยร้องไห้จนตาปูดตาบวมนางไม่อยากเป็นบ่าวบำเรอกามให้ท่านปู่และไม่อยากต้องโทษตายในคุก

        สือจิ่วพาหญิงสาวไปล้างหน้าล้างตัวเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าของเธอก่อนเพื่อจะได้ทำแผลเรื่องรู้ถึงหูเสี่ยวผิงกับเสี่ยวซู่เพราะอาหาววิ่งไปบอกเมียที่บ้านทำให้สองสาวบ้านใกล้รีบมาปลอบโยนเสี่ยวรุ่ย

        เจ้าของบ้านกะจะให้หญิงสาวพักผ่อนที่บ้านของเธอก่อนก็พอดีเฉียนฟูเหรินเดินมาที่บ้านเธอพร้อมกับสามีของนาง

        “ข้าจะฟ้องทางการเรื่องต้าอันลักพาตัวหลานสาวข้า”

        บ่าวบ้านลูกเขยเพิ่งมาซักถามว่าพบเสี่ยวรุ่ยหนีมาที่นี่หรือไม่คิดแล้วไม่มีผิด ต้าอันอยู่ที่ไหน นังหลานไม่รักดีต้องอยู่ที่นั่น

        “ข้าเคยได้ยินว่าถ้าต้าอันมีเงินสิบตำลึงทองท่านจะยกเสี่ยวรุ่ยให้แต่งกับเขา”

        “อยู่ที่สกุลเติ้งนางจะมีชีวิตดีกว่าแต่งกับเขาแน่”หญิงสูงวัยเบ้ปากค้อนสายตาใส่ต้าอัน

        “ให้เป็นบ่าวของเฉียนยู่เซียงไม่พอยังจะให้นางเป็นบ่าวบำเรอกามตาเฒ่านั่นอีกน่ะหรือ” สือจิ่วโต้เพราะเวทนาเสี่ยวรุ่ย

        “นางทำร้ายนายท่านเติ้ง”

        “เพราะนายท่านจะข่มเหงข้า”เสี่ยวรุ่ยที่ยืนอยู่ด้านหลังสือจิ่วชี้แจง

        “เจ้าโกหกใส่ร้ายความเมตตาของท่านผู้เฒ่า”

        “หากเขามีเมตตานักเหตุใดเฉียนฟูเหรินไม่ให้ลูกสาวแต่งกับตาแก่นั่นเสียเลยล่ะ”ถานเจ๋ออดแทรกปากขึ้นไม่ได้

        “เจ้าไม่มีสิทธิ์ดูหมิ่นนายท่านเติ้ง”

        “เขาไม่ใช่นายข้านี่”ชายหนุ่มไหวไหล่  

        “ว่าอย่างไรเจ้าคะผู้ใหญ่บ้านท่านจะให้ความเป็นธรรมกับผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่มีศักดิ์เป็นหลานเมียท่านได้หรือไม่ได้โปรดปล่อยนางเป็นอิสระ อย่าให้ใครข่มเหงนางอีกเลยข้าแน่ใจว่าลูกสาวท่านคงจะหาสาวใช้ได้ดีกว่านางเพราะปรกติแล้วข้าไม่เห็นยู่เซียงจะพอใจเสี่ยวรุ่ยสักเท่าไรพบเจอครั้งใดเป็นต้องมีเหตุทุบตีนางร่ำไป”

        “ข้าเลี้ยงนางมาตั้งหลายปีก็สมควรที่นางจะต้องตอบแทนข้า”

        เฉียนฟูเหรินแย้งเสียงแข็งหลานสาวตัวดีทำร้ายร่างกายญาติผู้ใหญ่ของลูกเขย หากนางไม่จัดการวันข้างหน้ายู่เอ๋อร์ก็จะอยู่บ้านนั้นลำบากน่ะสิ

        “ฟูเหริน...เจ้าฟังข้าหน่อยนะ”ชื่อเสียงสกุลเฉียนไยต้องป่นปี้เพราะสะใภ้เช่นนี้หนอ

        เพราะเสียงโวยวายไม่ยอมฟังเหตุผลของเฉียนฟูเหรินนั้นดังขึ้นเรื่อยๆจึงไม่แปลกที่จะมีคนในหมู่บ้านมาออกันบนถนนหน้าบ้านสือจิ่ว

        “นางเป็นหลานสาวข้านะท่านพี่”

        “สิบตำลึงทองไถ่ตัวไม่ได้แล้วต้องการเท่าไร” ถานเจ๋อต้องการตัดจบปัญหานี้ด้วยเงิน

        “อย่างน้อยๆก็...สามสิบตำลึงทอง หากต้าอันไม่มีปัญญาจ่ายให้ข้าตอนนี้...เดี๋ยวนี้เสี่ยวรุ่ยก็ต้องกลับไปบ้านสกุลเติ้ง”

        เสี่ยวรุ่ยปล่อยโฮทันทีเสี่ยวผิงกอดนางไว้เกรงเจ้าของร่างกายสั่นเทานี้จะเป็นลมล้มพับเสียก่อนส่วนต้าอันก็รู้สึกมืดแปดด้าน เขามีเงินติดต่อกี่เหวินกันเชียวไม่อยากนำเรื่องของตนไปทำให้ครอบครัวท่านลุงวุ่นวายใจด้วย

        ชาวบ้านที่ออกันอยู่ต่างซุบซิบเซ็งแซ่สำหรับบางคนนั้นอยู่มาเกือบห้าสิบปียังไม่เคยจับเงินทีเดียวสิบตำลึงทองด้วยซ้ำซุบซิบแล้วก็ใช้สายตากดดันผู้ใหญ่บ้านว่าเขาจะจัดการปัญหานี้อย่างไรเสี่ยวรุ่ยเกิดมาอาภัพถูกเฉียนยู่เซียงกดขี่ข่มเหงต่างๆนานาจะต้องกลับไปเป็นนางบำเรอตาเฒ่านั่นจริงหรือ

        “ฟูเหริน...”

        “วัวควายเลี้ยงมายังขายได้ราคา”

        “ข้าตกลง”ถานเจ๋อขี้เกียจจะฟังนางพล่ามแล้ว

        “เจ้ายุ่งอะไรด้วย”

        “ในฐานะคนอยู่หมู่บ้านเดียวกันแม้เสี่ยวรุ่ยไม่ได้เกิดที่นี่ แต่ข้ากับทุกคนที่นี่เห็นนางตั้งแต่เป็นเด็กนางเกิดมาอาภัพต้องอาศัยญาติเช่นท่านเลี้ยงดูและถูกรังแกมามากพอแล้วหากความต้องการของเฒ่าราคะสำเร็จสมใจเขา ข้าเกรงว่านางจะไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ”

        “หากบังคับข้ากลับไปข้าจะฆ่าตัวตาย” เสี่ยวรุ่ยบอกทั้งน้ำตา

        ถานเจ๋อพยักหน้าให้เสี่ยวจิ่วเดินตามเขาเข้าไปในบ้านชายหนุ่มเอาเงินที่ซ่อนไว้ใต้เตียงเตาเรียงใส่ห่อผ้าจำนวนสามสิบตำลึงทองเพื่อจะซื้อชีวิตใหม่ให้เสี่ยวรุ่ย

        “เจ้าจะว่าข้าโง่หรือยุ่งเรื่องชาวบ้านไหม”

        สือจิ่วส่ายหน้า“หากเจ้าไม่ทำ ข้าจะทำเองนั่นแหละ เงินทองหาเมื่อไรก็ได้แต่ชีวิตเสี่ยวรุ่ยหากเสียไปแล้วจะเรียกกลับจากยมบาลได้หรือ”

        สือจิ่วกลับออกมาหน้าบ้านแล้วยื่นห่อเงินให้เฉียนฟูเหรินต่อหน้าทุกคน

        “ข้าขอซื้ออิสรภาพให้เสี่ยวรุ่ยจากนี้ไปนางจะเป็นเจ้าของชีวิตตัวเองเฉียนฟูเหรินหรือใครไม่มีสิทธิ์บีบบังคับให้นางทำสิ่งที่นางไม่อยากจะทำ”

        หญิงสูงวัยเปิดห่อผ้าตาลุกวาว แต่ปากยังถือดี “พวกเจ้าไปปล้นใครมา”

        “ข้าทำการค้าเงินทองย่อมงอกเงยไม่จำเป็นต้องขายหลานสาวไปเป็นนางบำเรอใครก็มีกินมีใช้หากท่านจะบิดพลิ้วไม่รับเงินก้อนนี้ ข้าก็พร้อมจะพาเสี่ยวรุ่ยไปแจ้งทางการข้าออกไปทำการค้ารู้จักคนมากมาย แน่ว่าคงมีคนพร้อมจะช่วยเหลือเรื่องนี้นี่ไม่ใช่คำขู่ ท่านรู้ใช่ไหมหากข้าพูดสิ่งใดออกมามันจะต้องเป็นตามนั้น”

        เฉียนฟูเหรินกอดห่อเงินมองหน้าหลานสาวที่ยืนหลบหลังสือจิ่ว ดวงตาบวมช้ำคู่นั้นเจือแววตัดพ้อหากส่งนางกลับสกุลเติ้งให้เป็นนางบำเรอ ไม่ได้ตบแต่งมีฐานะในบ้านเรื่องเงินทองก็คงไม่มีมาแบ่งปันแน่พรุ่งนี้ไปขอโทษท่านผู้เฒ่าพร้อมมอบของสักอย่าง ปัญหาอาจจะคลี่คลายไล่นังหลานไม่รักดีไปพ้นตา ได้เงินมาก้อนใหญ่ก็ดีเหมือนกัน

        ภรรยาผู้ใหญ่บ้านกวาดตามองผู้คนรอบบริเวณนางชักสีหน้าใส่ชาวบ้านพวกนั้น แล้วหันหลังเดินจากไป

        ถานเจ๋อเรียกต้าอันมายืนต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านบอกความต้องการที่จะให้เขาแต่งงานกับเสี่ยวรุ่ยผู้ใหญ่บ้านกล่าวอนุญาตต่อหน้าทุกคน

        “ข้าจะทำหนังสือสัญญาให้เฉียนฟูเหรินลงนามเรื่องรับเงินค่าไถ่ตัวเสี่ยวรุ่ยและจะไปขอให้ท่านลุงเหลียงมาเป็นพยานคงต้องรบกวนผู้ใหญ่บ้านลงนามเป็นพยานในหนังสือฉบับนี้ด้วยอีกคน”

        เสี่ยวรุ่ยน้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้งแต่มันเป็นครั้งแรกที่น้ำตาเกิดจากเรื่องน่ายินดี หลังจากชาวบ้านที่มามุงแยกตัวกลับไปแล้วถานเจ๋อจึงกล่าวขอคำสัญญาจากต้าอัน

        “หากเจ้าทำให้เสี่ยวรุ่ยเจ็บช้ำใจกายนางมีสิทธิ์จะหย่าขาดกับเจ้าได้ทุกเมื่อ”

        “ข้าสัญญาจะรักและดูแลนางไปตลอดชีวิตขอรับขอบคุณท่านพี่อาเจ๋อ ขอบคุณพี่สะใภ้” ชายหนุ่มคุกเข่า เสี่ยวรุ่ยก็คุกเข่าตามสือจิ่วรีบพยุงนางลุกขึ้น

        “เรื่องแต่งงานของพวกเจ้าข้าจะให้ท่านย่าเป็นธุระ เจ้ากลับไปบอกลุงของเจ้าเพื่อคุยเรื่องนี้สิ้นฤดูเก็บเกี่ยวค่อยมาสู่ขอนาง” ถานเจ๋อบอก

        “ขอรับ”

        “ให้นางไปอยู่กับเจ้าสักพักได้หรือไม่”เขาถามเสี่ยวผิง

        “ได้อยู่แล้วเจ้าค่ะให้นางนอนห้องเดียวกับข้า”

        “ข้าจะดูแลนางด้วยอีกคน”เสี่ยวซู่ที่ทิ้งลูกไว้กับมารดารับปากแข็งขัน

        หลังผ่านพ้นเรื่องวุ่นวายใจทุกวันเสี่ยวรุ่ยจะมาช่วยสือจิ่วเก็บผลผลิตเข้ายุ้งฉางก่อนฤดูหนาวจะมาเยือนเริ่มต้นฤดูหนาวปีนี้ นางก็จะมีครอบครัวของตัวเอง

        เสี่ยวรุ่ยเชื่อใจต้าอันนางมั่นใจว่าตนเองจะต้องมีความสุขดังเช่นคู่ของพี่เสี่ยวจิ่วกับพี่อาเจ๋อ

        เพราะชีวิตนับจากนี้ไปเป็นของนางแล้วจริงๆ