แม่หนูน้อยฤดูกาล

     ตระกูลสวี ตระกูลเซียว สมาชิกทั้งหมดกำลังพากันเดินทางกลับไปยังบ้านของตระกูลสวีกัน เพื่อให้พวกผู้หญิงได้ทำอาหารจานปลา..ปลา…ที่พวกเด็กๆทั้งหลายช่วยกันจับได้จากแม่น้ำสายย่อยใกล้ที่ดินของบ้านตระกูลสวีกัน

     เมื่อมาถึงบ้านตระกูลสวีกันแล้ว อย่างแรกเลยก็คือแม่ๆไล่พวกเด็กๆให้ไปจัดการเนื้อตัวที่มอมแมมกันอยู่ในตอนนี้ให้สะอาดก่อนเลย

     “เด็กๆพากันล้างตัวให้สะอาดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยนะลูก”แม่

     “ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆ 

     พวกผู้ใหญ่มองตามพวกเด็กๆกันไปด้วย และส่ายหน้ากันไปมา เมื่อนึกถึงเสื้อผ้าที่เปียกปอนพวกนี้

     “แล้วแบบนี้เสื้อผ้าจะแห้งทันไหมเนี่ย สองวันมานี้ออกแต่ข้างนอกกันนะคะเนี่ย และดูเสื้อผ้าแต่ละรอบสิคะไม่เพียงแค่เปียกน้ำฝน แต่เปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลนทั้งนั้นเลย บอกได้เลยว่าพวกเด็กๆเต็มที่กับความมอมแมมกลับมาทุกครั้งไปสิ!!!”แม่

     “ก็นั่นน่ะสิคะพี่กุ้ยฮวา..”อาสะใภ้ทั้งสองคนเองก็บ่นไม่แพ้กันเลย

     ไม่ใช่เพียงแค่แม่กับอาสะใภ้เท่านั้นที่กังวลเรื่องของเสื้อผ้าจะแห้งไม่ทันที่จะมีใส่กัน พวกเด็กๆเองก็เอ่ยกันขึ้นมาด้วย แต่ว่ามีคนหนึ่งล่ะที่ไม่ห่วงหรือกังวลเรื่องผ้าจะไม่แห้งแต่อย่างใดเลย

     “เสื้อผ้าของพวกเราเหลือไม่กี่ชุดกันแล้วนะ จะแห้งทันไหมเนี่ย”พี่ใหญ่ซึ่งท้อ 

     “น่าจะยากหน่อยนะพี่ใหญ่ เพราะอย่าลืมว่าน้องหมั่นโถวน้อยทำให้ฝนฟ้าตกอีกหลายวันเลยนะ”พี่รองเปาจี

     “อากาศเปียกๆ ชื้นๆแบบนี้ยากล่ะที่เสื้อผ้าจะแห้งน่ะ คงจะต้องได้ใส่เสื้อผ้าชื้นๆกันบ้างล่ะนะเวลาจะออกไปข้างนอกบ้านน่ะพวกเรา”พี่ม่ายปิ่ง

     “ก็คงจะต้องเป็นอย่างนั้นนั่นแหละ ออกข้างนอกบ้านเลือกใส่ชุดที่เปียกชื้นไป พออยู่ในบ้านค่อยใส่เสื้อผ้าแห้งๆเอาน่ะ”พี่อิ๋วปิ่ง

     “นี่ขนาดว่าออกข้างนอกบ้านพวกเราไม่เปลี่ยนเสื้อผ้ากันเลยนะเนี่ย ก็ยังจะไม่พอใส่อยู่ดีนั่นแหละ”พี่ส่านจือ

     “เมื่อก่อนนี้อากาศแห้งแล้งนี่หน่าเพียงแป๊บเดียวเสื้อผ้าก็แห้งแล้ว และอีกอย่างน้ำที่มีก็ต้องประหยัดอีกด้วยไม่ได้ว่าจะใช้น้ำซักผ้ากันบ่อยๆที่ไหนล่ะ”พี่อิ่วก้วย

     พวกพี่ชายก็พากันพูดยาวกันเลย สองสาวน้อยที่อยู่ใกล้ๆก็ไม่ได้สนใจอะไรนักหรอก เพียงแต่ว่าหมั่นโถวน้อยช่วยหาวิธีแก้ไขปัญหาเรื่องนี้ให้ เพราะคงจะไม่ใช่แค่เพียงกลุ่มพี่ชายกลุ่มเดียวหรอกที่จะมีปัญหาเรื่องเสื้อผ้าไม่แห้งน่ะ ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อาผู้ชาย อาสะใภ้ของเธอก็คงไม่แตกต่างกัน เพราะพวกท่านก็ออกไปด้านนอกพร้อมๆกับพวกเรา

     “พี่ชายเรื่องเสื้อผ้าเปียกพวกนี้น่ะไม่ต้องกังวลหรอกนะ หมั่นโถวจะจัดการให้เอง ตอนนี้หาพื้นที่เหมาะๆที่ตากผ้าได้ และลับตาคนสักหน่อยก็พอนะ”หมั่นโถวน้อย

     “เอ๋….???”พวกพี่ชาย

     “ได้ครับน้องหมั่นโถวน้อย เดี๋ยวพี่ใหญ่พาไปเองนะ”พี่ใหญ่ซึ่งท้อ

      “พวกพี่ไปด้วยสิ…..”

     พวกพี่ชายคนอื่นๆก็พากันตามไปติดๆด้วยเช่นกัน เพราะถ้าน้องหมั่นโถวน้อยพูดออกตัวแบบนี้น่าจะมีอะไรสนุกๆให้เห็นกันอีกอย่างแน่นอนเลย พวกพี่ชายย่อมไม่พลาดพากันติดตามน้องสาวคนเล็กดั่งเป็นเงาตามตัวกันเลยทีเดียวล่ะ

     “ตรงบริเวณนี้ก็ได้นะน้องหมั่นโถวน้อย ไม่โล่งแจ้งและอยู่ด้านหลังบ้านด้วย”พี่ใหญ่ซึ่งท้อ

     “งั้นตรงนี้ก็เป็นที่สำหรับตากผ้าโดยเฉพาะเลยละกันนะ…ถ้างั้นก็ ขอฝนหยุดตกบริเวณช่วงนี้และเปลี่ยนเป็นแสงแดดส่องแรงๆสักเล็กน้อยละกัน….”หมั่นโถวน้อย 

     เจ้าตัวเล็กเหมือนกับจะพูดบ่นออกมาคนเดียว ถ้าคนอื่นๆได้ยินเข้าอาจจะคิดแบบนั้นกัน แต่ว่าสำหรับหมั่นโถวน้อยนั้นถ้าได้พูดเกี่ยวกับอากาศ หรือฤดูกาลออกจากปากออกมาแล้วล่ะก็นะมันไม่ใช่เพียงแค่คำพูดจาเล่นๆ หรือแค่คำบ่นพึมพำไร้สาระแต่อย่างใด มันคือเรื่องจริงที่เปลี่ยนแปลงอากาศได้!!!

     “..............”เสียงฝนเงียบอยู่เพียงตำแหน่งเดียว จากนั้นก็มีแสงแดดส่องลงมาเหมือนกับแสงส่องทางอยู่ตรงจุดเดียวจริงๆ 

    “.............!!!”พวกพี่ชาย

    “ว้าว….แดดออกแบบนี้ตากผ้าได้แล้วล่ะน้องหมั่นโถวน้อยเยี่ยมยอดไปเลย”พี่สาวเปาจื่อ เอ่ยปากชื่นชมน้องสาวเพียงคนเดียวของเธออย่างถูกใจ วิ่งเข้าไปในเขตพื้นที่แห้งเพียงจุดเดียวของหมู่บ้านไฉ่หง หรือเพียงจุดเดียวของเขตหัวเมืองตะวันออกเลยก็ว่าได้!!!

     “แค่นี้ก็หมดปัญหาที่จะทำให้เสื้อผ้าแห้งแล้วนะพี่ชาย แต่ว่าอย่าไปยืนตากแดดนานๆนะ อาจจะตัวดำปี๋ได้เลย เพราะแสงแดดที่หมั่นโถวน้อยปรับให้ค่อนข้างแรงนิดหน่อยน่ะ”หมั่นโถวน้อย

     “พี่ชาย…..????”หมั่นโถวน้อย

     “พี่ชายยยยยยย……”พี่สาวเปาจื่อ ตะโกนเรียกพวกพี่ชายด้วยเช่นกัน

     “พี่ชายก็นะ พอบ่นว่าเสื้อผ้าไม่แห้งสักทีก็จัดการให้แล้วไงล่ะ ยังจะมากันยืนงงๆมองแดดกันอยู่อีกนะเนี่ยพี่เปาจื่อดูสิ”หมั่นโถวน้อย

     “พวกพี่ชายคงจะดีใจกันมากล่ะมั้งน้องหมั่นโถวน้อย ที่น้องทำสถานที่ให้ตากผ้าแห้งๆได้น่ะ”พี่สาวเปาจื่อ

     “พี่ชายยยยยย……”สองสาวน้อย

     “ตากผ้าาาาาา…..”สองสาวน้อย

     “เอ่อ….ครับน้องสาว…!!!”พวกพี่ชาย

     สองสวน้อย พากันประสานเสียงดังๆใกล้ๆหูพวกพี่ชาย เพื่อให้พวกพี่ชายรู้สึกตัวกันเสียที

     “เฮ้อ…..กว่าจะรู้สึกตัวกันนะพวกพี่นี่ รีบไปซักผ้า และเอาผ้ามาตากสิเร็วเข้า”พี่สาวเปาจื่อ

     “เอาเสื้อผ้าของปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อาผู้ชาย อาสะใภ้มาด้วยนะ มาซักตรงนี้แหละจะได้ตากผ้าใกล้ๆเลย”หมั่นโถวน้อย พูดไล่ตามหลังพวกพี่ชายไป

     “ได้ครับน้องสาว….!!!”พวกพี่ชาย

     “พวกพี่ชายนี่นะ จะต้องให้บอกทุกอย่างเลยสิเนี่ยถ้าไม่พูดออกมานะมีหวังหยิบแต่เสื้อผ้าตัวเองมานั่นแหละ”หมั่นโถวน้อย

     “ดูตื่นเต้นกันทีไรจะเป็นแบบนี้ทุกทีนั่นล่ะพวกพี่ชายน่ะ”พี่สาวเปาจื่อ

     “ก็นั่นน่ะสินะ”หมั่นโถวน้อย

     พวกพี่ชายรีบวิ่งมาทางหน้าบ้าน เพื่อหยิบกองผ้าที่เปียกชื้นใส่ลงไปในตะกร้าผ้า และถามหาของพวกปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อาผู้ชาย อาสะใภ้ 

     “พวกเราจะมาขอเสื้อผ้าที่เปียกไปซักน่ะครับ”พี่ใหญ่ซึ่งท้อ

     “ก็วางอยู่ทางด้านโน้นน่ะลูก”แม่

     “แม่ครับแม่ พวกเรามีที่ตากผ้าให้แห้งแล้วนะน้องหมั่นโถวทำให้อยู่ทางด้านหลังบ้านน่ะครับ แห้งสนิท แสงแดดแรง!!!!”พี่รองเปาจี

     “ฮะ….?????!!!”ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อาผู้ชาย อาสะใภ้

     “มีที่แห้งให้ตากผ้าแล้วครับ น้องหมั่นโถวทำให้…”พวกพี่ชาย ประสานเสียงบอกกันอีกรอบด้วยความดีใจกัน

      “พวกเราเอาผ้าไปหลังบ้านแล้วนะครับ…”พี่ม่ายปิ่ง

      “เดี๋ยวเราขอกลับไปเอาผ้าที่บ้านก่อนนะ เอามาตากด้วยเลย”พี่อิ่วก้วย

     “ไม่ต้องพี่ชาย หมั่นโถวจะตามพี่ไปบ้านตากับยายด้วยนะ จะได้ทำที่ตากผ้าให้ด้วยจะได้ไม่ต้องหอบหิ้วเสื้อผ้าไปมาแบบนี้เดี๋ยวก็เปียกเหมือนเดิมนั่นแหละ”หมั่นโถวน้อย ที่ออกมากับพี่สาวเปาจื่อพอดี เพราะนึกขึ้นได้ว่าจะต้องเลือกสถานที่ตากผ้าให้บ้านตายายด้วย

     “โอ้….ได้เลยน้องหมั่นโถวน้อยไปกัน”พี่ส่านจือ

     พวกเด็กๆ พากันพูดเร็ว ทำเร็ว เพียงแป๊บเดียวก็เห็นหลังหมั่นโถวน้อยไปกับพวกพี่ๆเสียแล้ว

     “ทีนี้ก็ไม่ต้องกังวลกันแล้วสิว่าเสื้อผ้าจะแห้งไม่ทันน่ะ”ยาย

     “ค่ะแม่..”แม่ อาสะใภ้ทั้งสองคน

     “พวกเราลืมไปได้ยังไงกันว่าที่บ้านมีเซียนตัวน้อยอยู่น่ะฮะ”ย่า

     “จริงค่ะ..!!!!” “จริงครับ!!!”พ่อแม่ อาผู้ชาย อาสะใภ้

     “เป็นไงล่ะคะแค่เจ้าตัวเล็กสั่งฝนฟ้าให้หยุดตก และมีแสงแดดแทนก็เท่านั้นเอง!!!”แม่

     “ทีหลังมีปัญหาอะไรที่เกี่ยวกับพวกอากาศนี่นะ บอกหมั่นโถวน้อยของเราได้เลยนะคะเนี่ย”อาสะใภ้ต้งฝู่

     “จริงค่ะ ดูสิเพียงแค่แป๊บเดียวแก้ปัญหาเรื่องเสื้อผ้าตากแห้งไม่ทันได้แล้ว”อาสะใภ้เจียนตุย

     “เดี๋ยวขอแม่ไปดูสักหน่อยเถอะเขตพื้นที่แห้งสำหรับตากเสื้อผ้าเนี่ย”ย่า

     “ใช่ๆไปดูกันเถอะ เดี๋ยวค่อยกลับมาทำอาหารกันต่อไปเพียงแป๊บเดียว”ยาย

     “ไปกัน….”ย่า

     “พวกเราไปด้วยค่ะแม่….”แม่  อาสะใภ้ทั้งสองคน

     ย่า ยาย แม่ อาสะใภ้ ที่ยอมละทิ้งทำอาหารในมือกันก่อนเลย และพากันเดินไปหลังบ้านตามพวกลูกชายหลานชาย ที่ล่วงหน้าไปซักผ้ากันก่อนแล้ว

     “พื้นที่ตากเสื้อผ้า….!!!”ย่า ยาย อาสะใภ้ทั้งสองคน

     “ถ้าไม่เห็นกับตาใครจะเชื่อว่าหลังบ้านของพวกเรามีแดดส่องแบบนี้ด้วยนะเนี่ย”ยาย

     “ก็ใช่น่ะสิ เหลือเชื่อจริงๆนะมีแสงแดดส่องเพียงจุดเดียวจริงๆ หมั่นโถวน้อยช่างเป็นลูกรักของเหล่าเซียนจริงๆเลยนะ”ย่า

     “จริงค่ะ…!!!”แม่ อาสะใภ้ทั้งสองคน

     “ดูสิคะ ท้องฟ้าทางด้านบนก็ยังคงเหมือนเดิมมีเมฆดำๆ อยู่แต่ว่าตรงนี้ดันมีแสงแดดส่องได้น่ะค่ะ”แม่

     “พลังวิเศษของหมั่นโถวน้อยนี่น่าทึ่งมากจริงๆเลยนะคะเนี่ย ทำการเปลี่ยนแปลงอากาศได้ขนาดนี้เลย!!!...”อาสะใภ้ต้งฝู่

     “ก็นั่นน่ะสิ มันวิเศษมากๆ”อาสะใภ้เจียนตุย

     ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อาผู้ชาย อาสะใภ้ พี่ชาย ตอนนี้พากันมองทั้งด้านบนท้องฟ้า และมองลงมาตรงตำแหน่งที่หมั่นโถวน้อยทำให้แสงแดดส่องอย่างไม่อยากเชื่อสายตากันเลยจริงๆ

     “พวกเราพากันกลับไปทำอาหารกันต่อเถอะ เดี๋ยวเจ้าตัวเล็กกลับมาไม่เห็นพวกเราทำอาหารจานปลากันล่ะก็นะ ได้บ่นพึมพำแน่ๆเลย”ยาย

     “ใช่ๆ ไปกันดูแค่นี้ก็พอแล้วล่ะ”ย่า

     “ค่ะแม่….”แม่ อาสะใภ้ทั้งสองคน

     และก็เป็นอย่างที่พวกท่านพูดถึงกันเลย เพราะหมั่นโถวน้อยกับพี่สาวเปาจื่อ และพี่ชายส่านจือ พี่ชายอิ่วก้วย พากันกลับมาแล้ว และพี่ชายทั้งสองคนพากันวิ่งไปทางด้านหลังบ้านกันต่อเลย มีเพียงสองสาวน้อยที่อยู่บริเวณพื้นที่ครัวด้านนอกกัน และพากันมองหาย่า ยาย แม่ อาสะใภ้กัน

     “แย่เลย ย่า ยาย แม่ อาสะใภ้หายไปกันหมดแล้วน่ะพี่เปาจื่อ”หมั่นโถวน้อย

     “ก็คงจะไปดูพื้นที่ตากเสื้อผ้าล่ะมั้งน้องหมั่นโถวน้อย”พี่สาวเปาจื่อ

     “แบบนี้พวกเราก็ได้กินอาหารจานปลาช้าลงไปอีกแล้วล่ะพี่เปาจื่อ…..”หมั่นโถวน้อย

     “บ่นอะไรกันสองสาวน้อยลูก???? มาแล้วจ้ะมาแล้ว”แม่

     “แม่…!!!”สองสาวน้อยได้ยินเสียงแม่ก็พากันตอบรับอย่างดีใจ เพราะคนทำอาหารกลับมากันแล้ว

     “เห็นไหมเล่าบอกแล้วว่าเจ้าตัวเล็กน่ะจะต้องบ่นตามหลัง ก็จริงๆเสียด้วยสิ”ยาย

     “พูดเหมือนกับเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้ากันเลยนะพวกเราน่ะ ว่าไหมล่ะ???”ย่า

     “ก็มันแน่นอนอยู่แล้ว จะไม่รู้จักนิสัยของลูกๆหลานๆเป็นอย่างดีได้อย่างไรกัน”ยาย

     “ฮ่า…..ฮ่า…..”ย่า ยาย อาสะใภ้ทั้งสองคน พากันหัวเราะอย่างชอบใจกัน ยิ่งท่าทีในตอนแรกของสองสาวน้อยที่ดูจะกลุ้มใจที่ไม่เห็นพวกท่านอยู่กับอาหารกันต่อ แต่พอพวกท่านกลับมาแล้วก็พากันกระโดดโลดเต้นออกอาการดีใจอย่างชัดเจนกันเลยทีเดียว!!

************

     ฝนตกอยู่จะเป็นปัญหา??? ก็แค่สั่งให้หยุดและเพิ่มแสงแดดส่องลงไปก็เท่านั้นเอง เพียงแค่นี้เสื้อผ้าก็แห้งแล้วไม่ยากเลยสำหรับหมั่นโถวน้อยน่ะ!!!