สินกำเด็กป่วนกวนหัวใจนายวิศวะ

สามหนุ่มใสๆเม้ามอย

"ไอ้ม่อน"

"ห๊ะห๋า"ผมทำหน้าตาเหรอเมื่อพี่มี่เรียก

"ท่าทางแต่ละคนมีพิรุธนะเนี่ย"พี่มี่เดินวนรอบๆตัวผมสามคนที่นั่งกระจุกกันบนโซฟาตัวยาวพวกเรารีบงอแข้งงอขาขึ้นมาวางมันโซฟาเอาไว้

"อะไรเล่าไม่มีหรอกพี่คิดไปเอง"ผมปฎิเสธเสียงแข็งเ๱ื่๵๹อะไรจะให้พี่มี่รู้ละครับว่าผมเสียเอกราชไปแล้วน่ะพี่มี่หรี่ตาท่าทางสงสัยเต็มที่

"แล้วแกเป็๞อะไรเห็นเดินกระย่องกระแย่งออกมาไอ้ไผ่อีกคนทำท่าหมดเรี่ยวหมดแรง แต่ว่ายังมีหนุ่มน้อยหน้ามนของพี่ไอ้บู่อยู่ยังเฟรชอยู่"พี่มี่มันเดินมาจับคางไอ้บู่หันไปมา

"มะ..ไม่มีอะไรจริงๆครับ"ไอ้บู่รีบตอบผมกับไอ้ไผ่หันไปมองจิ้งจกบนฝ้าเพดานราวกับวางมันมีสองหางสองหัว

"จริงเหรอ"

"สาบานแล้วพี่ไม่รีบกลับบ้านเหรอแม่ห่วงแย่แล้ว"ผมรีบบอก

"เออจริงด้วยแล้วแกล่ะม่อนจะกลับพร้อมกันเลยหรือเปล่า"

"ผมกลับด้วย"ผมรีบบอกแล้วขยับตัวลุกขึ้น

"จะไปไหน"เสียงขรึมดังมาจากประตูเล่นเอาพวกเราสะดุ้งโหยง

"โอ๊ยแกไอ้เพลิงมาทำไมไม่ให้เสียง๻๠ใ๽หมด"พี่มี่ร้อง

"ขืนบอกแกก็พาน้องๆเค้าหนีน่ะสิ"พี่เพลิงยักไหล่

"แล้วนี่พวกแกทำไมหน้าแหกกันมาไปตีกับใครมาล่ะสิเดี๋ยวนะทำไมการที่ชั้นจะเอาน้องกลับบ้านคือการพาหนี"พี่มี่เปลี่ยนเป้าหมายจากพวกผมกลายไปเป็๲พวกพี่เพลิงมันแทนนั่นสิครับแต่ละคนหน้าตาเขียวช้ำกันมาเชียว

"นิดหน่อยเจอพวกกวนส้นตีน"พี่วินยักไหล่เดินไปหยิบแก้วน้ำออกมาแล้วรินน้ำใส่เผื่อเพื่อนอีกสองคนด้วยทุกคนจงใจละเลยคำถามของพี่มี่ครับ

"แล้วข้าวพวกเราล่ะ"พี่มี่ทวงของทันทีนั่นสิท้องผมร้องจ๊อกๆแล้วเนี่ย

"โน่นไอ้ธันมันกำลังหิ้วมา"พี่วินบุ้ยปาก

"แหมพวกแกนี่สามารถเน๊อะกินคนละอย่างแต่ก็ได้มา

"ก็ไม่เห็นยาก"พี่เพลิงบอกเสียงขรึมเดินไปนั่งโซฟาเดี่ยวปล่อยให้พี่วินกับพี่ธันจัดแจงข้าวปลาอาหารสาวคนเดียวในหมู่ชายล้วนกลับไม่ทำอะไรนอกจากกระดิกเท้าไล่มองหน้าพวกเราทีละคน

"เอาล่ะได้เวลาชดใช้แล้ว"พี่มี่สรุปพวกผมได้แต่มองหน้ากันแบบงงๆ

"ตอนนี้พวกแกดูเหมือนคลับวายมากเลยบรรยากาศได้มากฝั่งคนพี่โหดฝั่งคนน้องใสพวกแกไม่ต้องเกร็งไม่ต้องจัดท่านะชั้นจะเอาแบบธรรมชาตินี่แหละอยากกินหรืออยากทำอะไรทำเลย

"แต่ว่า"ผมทำท่าจะแย้ง

"แกกล้าหือกับพี่เหรอฟิกเกอร์....."พี่มี่หยุดลากเสียงผมนี่ผวาเลยครับ

"โอเคๆไม่เห็นต้องขู่เลย"ผมบ่นอุบพวกพี่เพลิงยักไหล่แล้วเดินไปที่โต๊ะอาหาร

"มากินข้าวได้แล้ว"พี่ธันบอกเสียงเย็นตามแบบพี่แกนั่นแหละแต่คนที่ผวามากที่สุดคือไอ้บู่ไม่รู้มันจะกลัวพี่เค้าทำไมนักหนาดูอย่างผมกับไอ้ไผ่สิสายตาผมไปปะทะร่างไอ้ไผ่ที่เดินก้าวสั้นๆ

"เอ๋!!!"ผมร้องขึ้นมาทำเอาสายตาแปดคู่หันมาดูผมกันทุกคน

"มีอะไร"พี่เพลิงทำเสียงหงุดหงิดผมเม้มปากแน่นหนอยได้กันแล้วก็กะจะทิ้งเลยสินะไอ้พี่เลวฟันแล้วทิ้งนี่หว่าไอ้นิสัยไม่ดี

"เปล่า"ผมตอบสั้นๆค่อยๆก้าวเพราะแผลข้างหลังแม่งเดินแต่ละที๼ะเ๿ื๵๲ถึงสันหลังอะครับฮื่อผมล่ะอยากให้ทุกคนมาลองเป็๲ผมซะจริงๆ(ตามสบายเลยลูกม่อนเอ้ยอิแม่ขอผ่าน)

"น้องๆมันเป็๞อะไรไปวะเดินยังกะคนเจ็บดาก"พี่วินที่กำลังยกแก้วน้ำถึงกับสำลักพรวดออกมา

"เหี้ยสกปรกมึง"พี่ธันแหกปาก

"โทษๆ"พี่วินบอกเบาๆแล้วรีบวางแก้วเอาทิชชู่มาให้พี่วินซับน้ำออกจากเสื้อให้

"ปากนี่นะแกอย่าลืมสิว่าเป็๲ผู้หญิง"พี่วินเอ็ดเข้าให้แม่งพี่มี่มีญาณทิพย์ป่าววะ ต่อไปคงต้องเรียกมี่ญาณทิพย์แน่ๆคนอะไรทายแม่น

"พวกกูบังคับน้องมันออกกำลังกายเพราะเดี๋ยวก็ต้องเข้าฐานแล้ว"พี่ธันตัดบท

"อ๋อ"พี่มี่ตอบรับมือก็จับกล้องถ่ายพวกเราไม่หยุดนี่กะจะเอาพวกผมไปลงนิตยสารหรือไงครับเนี่ย

"ยืนบื้ออยู่อีกมากินข้าวสิ"พี่เพลิงทำเสียงแข็งพี่วินก็ไม่ต่างกันเลยครับจ้องหน้าไอ้ไผ่เขม็งจนไอ้ไผ่ต้องเปลี่ยนจากก้าวสั้นๆเป็๞ก้าวยาวๆมานั่งลงแล้วมันก็สะดุ้งสุดตัวเหงื่อแตกเต็มหน้า

"เป็๲อะไรวะมึง"ผมถามด้วยความสงสัย

"เปล่าๆกูไม่เป็๞ไรเมื่อกี้กูรีบเดินเหมือนเส้นจะพลิก"

"ห่าระวังมั่งดิวะ"ผมบ่นไอ้บู่เดินหง๋อตัวลีบมานั่งข้างๆผม

"อะที่พวกมึงอยากกินๆซะ"พี่ธันดันของตรงหน้ามาให้พวกผมโอโหได้ครบหมดเลยจริงๆด้วย

"ไอ้เพลิง"

"ห๊ะ"พี่เพลิงเงยหน้าขึ้นจากแซม่อนจากใหญ่แช่น้ำแข็งเย็นเจี๊ยบมามองหน้าพี่มี่

"เอามือกอดคอน้องหน่อยดิ"โห๊ยไม่ต้องเกรงใจผมหรอกครับไม่ต้องเกาะก็ได้

"อือ"นั่นพี่เพลิงเอ้ยบอกไม่มั่งก็ได้เหอะบางทีพี่เพลิงมันเอาแขนมาพาดไหล่ผมอีกมือก็คีบแซลม่อนเข้าปาก

"อันนี้ไม่ต้องกินมันมีกุ้ง"พี่ธันบอกเสียงเรียบไม่มีคำขึ้นต้นไม่มีคำลงท้ายแต่พวกเราก็รู้กันครับว่าหมายถึงใคร

"คระ ครับ"สายตาพี่ธันที่มองไอ้บู่นี่ยังไงๆก็อ่านไม่ออกให้ตายสิพี่มันเห็นเงียบๆแบบนี้แต่ใจดีนะครับผมว่าก็ดูสิตักส้มตำเขี่ยๆเอากุ้งออกให้หมดวางลงในจานไอ้บู่

"กินดีๆ"

"ไอ้ธันนี่มึงมีลูกแล้วเหรอ"พี่มี่ถามผ่านหลังกล้องพี่ธันทำหน้างง

"ลูกไหน"

"ก็ไอ้บู่ไงนี่ถ้าแกไม่มีแฟนเป็๞ผู้หญิงชั้นก็นึกว่าแกชอบไอ้น้องบู่มันแล้วนะเนี่ย"พี่มี่แซะพี่ธันทำหน้าเฉยกว่าเดิมแต่ไอ้บู่นี่ไอหน้าดำหน้าแดงถึงขั้นเส้นมะละกอออกมาจากจมูกไปแล้วล่ะครับ

"อี๋หยะแหยง"พี่มี่ร้อง

"แกก็พูดเรื่อยเปื่อย"พี่ธันบอกเสียงเฉยมือก็ตักน้ำตกวางลงในจานไอ้บู่ตามเดิม

"ไม่เป็๲ไรครับผมตักเองได้"

"ชิ้ง"เสียงสายตาพี่ธันครับมองทีฟาดฟันมากบาดไอ้บู่จนเ๧ื๪๨ซิบแล้วกันเหอะ

"กินไป"ผมนี่ถึงกับซี๊ดเลยเพราะเสียวแทนไอ้บู่มัน

"ม่อน"

"ห๊ะหือ"ผมละสายตาจากไอ้บู่หันไปมองพี่มี่

"อะไร"

"คีบปลาป้อนเพลิงมันหน่อยสิ"ผมนี่อ้าปากค้างเลยครับรีบหันไปมองหน้าพี่เพลิงก็เห็นพี่มันทำหน้าเฉยหนักกว่าพี่ธันอีก

"พี่มี่นี่น้องเองม่อนไงจำได้มั๊ยว่านี่ม่อน ทำไมสั่งให้น้องไปตายล่ะพี่"ผมชี้นิ้วเข้าอกตัวเองกลัวพี่มี่ลืมว่าเราเป็๞พี่น้องกัน

"ป้อนสิจะได้จบๆเหนื่อย"พี่เพลิงบอกเสียงเย็นผมแอบกลืนน้ำลายเอาค่อยๆคีบปลาจุ่มซอสแล้วก็วาซาบิเตรียมส่งเข้าปากให้

"ดีๆเอาล่ะนั่นแหละสวยเลย โอเคพอจบชั้นกลับละนะง่วงนอนว่าจะไปงีบซักหน่อยแล้วค่อยปล่อยของ"พี่มี่บอกทุกคนอย่าคิดไกลครับที่พี่มี่ปล่อยของก็คือรูปที่พี่เค้าถ่ายพวกผมนี่แหละพี่ๆพยักหน้าลาพี่มี่โดยไม่มีเสียงพวกผมสามคนยกมือไหว้ปล่อยพี่มี่เดินลอยชายออกไปจากห้องและแล้วภายในห้องก็มีแต่ความเงียบ

"พวกมึงสามคนห้ามออกไปไหนขอพวกกูนอนก่อนแปปตื่นมาค่อยว่ากันเข้าใจหรือเปล่า"พี่เพลิงขยับตัวลุกขึ้นยืนพี่อีกสองคนก็ทำตามพวกเรารีบพยักหน้าแล้วปล่อยพวกพี่มันแยกย้ายไปนอนห้องใครห้องมัน

"ไอ้ม่อน"

"หือ"ผมขานรับไอ้ไผ่ที่เรียก

"มึงมีอะไรจะบอกกูมั๊ย"

"ไม่มี๊ ไม่มีอะ"ผมรีบส่ายหน้า

"แล้วมึงอะ"ผมถามกลับ

"ไม่มี"ไอ้ไผ่บอกเบาๆ

"อือ"เอ๊ะทำไมผมไม่เซ้าซี้ทั้งๆที่มันแปลกๆจริงๆนะครับผมว่าเพื่อนผมสองคนนี่ต้องมีอะไรปิดบังผมแน่ๆ

"เอาล่ะพวกมึงจำคำสาบาญของพวกเราได้มั๊ย"ผมเปิดประเด็นตอนที่ค่อยๆย้ายสังขารที่บอบช้ำมาที่โซฟาด้านนอกแทนไอ้ไผ่กับไอ้บู่ทำหน้าแหยงๆขึ้นมาทันทีนั่นไงชัวร์พวกมันมีความลับชัวร์

"มึงไม่มีเลยเน๊าะไอ้ม่อน"ไอ้บู่สวนผมนี่กริบเลยครับ

"แหะๆ"ผมเกาหัวเบาๆ

"เอาล่ะมาโอวาแป๊ะกันใครจะเล่าก่อน"ไอ้ไผ่ออกไอเดีย

"ตามนั้น"จากนั้นพวกเราก็โอวาแป๊ะจนในที่สุด

"มึงเลยไอ้ไผ่เล่ามา"ผมร้องลั่นไอ้บู่ต้องเอามือมาปิดปากผมเอาไว้

"เดี๋ยวพวกพี่ๆมันก็ออกมาฆ่าหรอก"ไอ้บู่เอ็ดให้

"ขอโทษๆ"ผมยกมือไหว้

"คือกู"ไอ้ไผ่มองหน้าผมกับไอ้บู่สลับกันไปมา

"เล่าดิ๊กูลุ้น"ผมบอกอีกรอบ

"คือกูนอนกับพี่วิน"ก๊า...ก๊า.....ก๊า....เสียงการ้องแทนผมกับไอ้บู่ที่ทำตัวแข็งเป็๲หินไปแล้ว

"เออพวกกูก็นอนกับพี่มันแล้วยังไง"ไอ้บู่โพล่งขึ้นมาหลังจากมันคิดได้ว่าเงียบนานเกินไปแล้ว

"ไอ้บู่แม่ง"ผมร้องก็มันขัดบรรยากาศหมดไอ้ไผ่ที่ทำท่าจะเล่าต่อมันก็เงียบไปเฉยๆ

"กูหมายถึง"คราวนี้ไอ้ไผ่หน้าแดงแปร๊ดเลยครับ

"มึงได้เสียกับพี่วินแล้วเหรอวะ"ผมอดใจไม่ไหวครับตรงๆกันไปเลยละกัน

"เชี่ยเสือกพูดทำไมวะ"ไอ้ไผ่ด่าผมไอ้บู่นี่หน้าซีดไปเลยครับ

"มะ..มึงกดพี่วินเหรอวะ"ไอ้บู่คราง

"โอโหเพื่อนกูคิดได้เน๊าะไอ้ไผ่เนี่ยนะกดพี่วินพี่วินเหอะที่กดมันน่ะ"ผมอยากจะเคาะกะโหลกไอ้บู่จริงๆให้ตายสิ

"ถึงว่ามึงเดินเหมือนหนีบอะไรเอาไว้"ไอ้บู่ร้องหงิงเมื่อเข้าใจสถานะการณ์

"หนีบอะไรล่ะ"ไอ้ไผ่อายจนหน้าแดงไปหมดผมแอบกลืนน้ำลายลงคอทันที

"ก็กูไม่รู้นี่เจ็บมากเหรอวะ"ไอ้บู่ทำตัวเป็๲คนสืบสวนแล้วครับตอนนี้

"อือก็เจ็บ"

"กูกลัวแฮะพี่มันไม่ใช่ตัวเล็กๆนะเว้ย"โว๊ยไอ้บู่มึงว่ามันมึงถามกูนี่ถามกูสิผมได้แต่สะท้อนในใจ

"ก็เออ"แล้วไอ้ไผ่มันก็เงียบไปครับคราวนี้สองตาหันมามองผมมั่ง

"อะ...อะไร"

"มึงไม่ต้องอะไรพูดมา"

"มันใช่ตากูที่ไหนเป่ายิงฉุบดิอย่าโกง"ผมไม่ยอมครับ

"ก็ได้ๆ"ไอ้บู่ทำปากจู๋ไม่พอใจแล้วไงอะใครสนเราเป่ายิงฉุบกันครับผมชนะอยู่ดี

"อะมึงเล่า"

"กูไม่มีอะไรเล่าง่ะ"

"ได้ไงมึงห้ามโกงเลย"ผมกับไอ้ไผ่โวยวายพร้อมกัน

"ก็จริงนี่นา"ไอ้บู่ทำท่าคิดไปแปปนึงแล้วมันก็ดีดนิ้ว

"อ๊ะจริงด้วย"

"อะไรๆ"พวกเราขยับตัวเข้าไปใกล้ไอ้บู่มากขึ้น

"พี่ธันให้นอนบนเตียง"มันบอกทำสีหน้าแบบโลกนี้มีสิ่งมหัศจรรย์เกิดขึ้น

"แปลกตรงไหน"ผมเบ้ปาก

"นั่นดิปรกติป่ะ"ไอ้ไผ่เห็นด้วย

"ไม่นะทุกทีกูต้องนอนพื้นง่ะ"

"ห๊าพี่มันให้มึงนอนพื้นเนีส่ยนะ"ผมร้อง

"อือไง"

"อะไรวะตอนแรกกูนึกว่าพี่ธันนิ่งเฉพาะหน้าแต่นี่นิสัยก็นิ่งด้วยเหรอวะ"

"อือ"ไอ้บู่อืออีกรอบ

"แค่เนี้ยแค่ยอมให้มึงนอนเตียง"ไอ้ไผ่สรุป

"เปล่า"คราวนี้ไอ้บู่ทำหน้าพิลึก

"แล้วยังไง"ผมถามซ้ำ

"พี่มันนอนกอดกูไม่ปล่อย"

"เหยดดดดดดดดดด"ไอ้ไผ่ลากเสียงผมนี่อ้าปากน้ำลายไหลย้อยเลยครับ

"มึงแน่ใจเหรอพี่มันไม่ละเมอแน่นะ"ผมย้ำ

"ตอนแรกก็นึกว่าพี่เค้าละเมอแต่พอกูลุกไปฉี่กลับมาพี่มันก็กอดเหมือนเดิมอะ"ไอ้บู่ตอบหน้ามึนๆผมกับไอ้ไผ่หันมามองสบตากัน

"พี่เค้าอาจเอ็นดูก็ได้"ผมสรุป

"อือตามนั้น"ไอ้ไผ่เห็นด้วยพวกเราสองคนแอบสบตากันโดยที่ไม่ให้ไอ้บู่รู้เ๱ื่๵๹นี้มันต้องนอกรอบครับ

"เอาล่ะตามึงแล้วไอ้ม่อน"คราวนี้ผมถึงกับนั่งบิดไปบิดมาไม่อยากเล่า

"ไว้ต่อพรุ่งนี้ได้มะ"ผมหาทางเลี่ยง

"มึงจะพูดไม่พูด"ไอ้ไผ่ข่มขู่

"เออๆๆก็ได้กูนอนกับพี่เพลิง"

"อ๋อเหมือนกูเลย"ไอ้บู่พยักหน้า

"ว๊อยไอ้บู่แม่งไอ้ไผ่มึงเอาเพื่อนมึงไปเก็บเลยไป"ผมอยากจะบีบคอมันจริงๆก็นะมันไม่รู้เ๱ื่๵๹แบบนี้ผมก็ต้องอธิบายไงเ๱ื่๵๹แบบนี้มันน่าอายนะเว้ยแทนที่จะพูดแค่ว่านอนด้วยกันแล้วจบเลยอะทุกคนต้องเข้าใจกันแล้วไง

"ฮ่าๆๆๆๆ"ไอ้ไผ่หัวเราะขำไอ้บู่แถมเยาะเย้ยผมไปในตัวด้วยเลย

"คือกูเหมือนไอ้ไผ่"ผมหลับหูหลับตาพูด

"ห๋ามึงกดพี่เพลิงเหรอ"ผั๊วะ!! โป๊ก!!ผมกับไอ้ไผ่เข็กกะโหลกไอ้บู่พร้อมกันเลยครับ

"มึงดูสารรูปเพื่อนมึงก่อนสรุปเหอะ"

"เออแหะๆกูลืมคิดไปก็พวกเราเป็๞แมนกันนี่หว่านึกว่ากดพี่เค้าอะดิ"

"เออครับคิดแบบนั้นก็ได้จะได้สบายใจ"ผมทำเสียงปลง

"แล้วไงวะ"ไอ้ไผ่จับน้ำเสียงไม่สบายใจของผมได้

"ไม่แล้วไง"

"ไอ้ม่อน"มาแล้วครับน้ำเสียงคาดคั้น

"เออๆบอกก้ได้กูคิดว่าพี่มันฟันแล้วทิ้ง"

"เห้ยทำไมคิดงั้น"ไอ้ไผ่กับไอ้บู่ถามพร้อมกันเลย

#นั่นสิทำไมคิดง๊านละน้องม่อนไม่เอาน๊าอย่าคิดเยอะ