ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

ตอนนี้เป็นการบรรยายผ่านปากของ

อุสางิซากิ

        สันดานมันจะมากเกินไปแล้วตงไพล่หลังวี่ยซาน!

        เจ้ามีสิทธิ์อันใดถึงมาสอนสั่งข้า!”

        เสียงของข้าสะท้อนก้องกลางสนาม ไม่ได้ตะโกนด้วยความโกรธไร้เหตุผล

        แต่เพราะเจ้านั่นเอ่ยคำที่ข้าไม่สามารถฟังแล้วเงียบได้

        เจ้านั่นคิดว่าเพียงเพราะฝีมือของมันเหนือกว่าข้าในตอนนี้ จึงสามารถสั่งสอนข้าได้เหมือนเป็นผู้อาวุโส.. ซีกหน้าข้างไหนของมันที่มีเหมือนบุพการีของข้ากัน

        มันไม่ใช่เรื่องของแพ้หรือชนะอีกต่อไปแล้ว..

        มันคือเรื่องของศักดิ์ศรีที่ไอ้บัดซบตรงหน้ากำลังพยายามพรากจากข้าอย่างไม่รู้สึกรู้สา!

        “สิทธิ์ที่เราเกิดก่อนเจ้าและกำลังทำให้เจ้าพ่ายแพ้อย่างอัปยศที่สุดอย่างไรเล่า..

        อุสางิซากิ” มันตอบกลับมาด้วยใบหน้าสงบนิ่ง..

        แต่คำพูดนั้นราวกับมีน้ำหนักทับถ่วงอกของข้าเอาไว้

        ไม่รอให้ข้าตอบกลับอะไร ตงเสวี่ยซานก็ออกตัววิ่งเข้าหาทันที

        “หากเจ้าไม่เชื่อ..

        เราสามารถแสดงให้เจ้าได้ดูกับตาของเจ้าเอง”

        ดวงตาข้าหรี่ลงแนบสนิท พัดในมือสะบัดออกโดยสัญชาตญาณ

        ทั้งหมดไม่ใช่เพราะข้ากลัว แต่เพราะข้าไม่อาจให้เจ้านั่นหยามหมิ่นข้ามากไปกว่านี้ได้!!

        “พัดโบกแห่งจันทร์เพ็ญ กระบวนที่ 1 ขีดเขียนจันทร์!”

        ปราณธาตุน้ำที่ยังคงละมุนในตัวเวียนไหลผ่านปลายมือโอบอุ้มพัดหยกของข้า ก่อนจะแผ่พุ่งเป็นสายวารีโค้งเลื้อยเคี้ยวออกไป มุ่งเลื่อยผ่านสนามประลองราวกับอสรพิษที่มีชีวิต ตรงเข้าหาตงเสวี่ยซาน

        แต่ในวินาทีที่สายวารีแทบจะสัมผัสเขา..

        “หึ...”

        ตงเสวี่ยซานเพียงปัดมือเบา ๆ แล้วสิ่งที่ข้าเห็น..

        คือสายวารีของข้ากลับกลายเป็นน้ำแข็งทันทีที่โดนพลังปราณของเจ้านั่นแตะต้อง

        ไม่ทันจะได้ตกใจ งูน้ำที่เคยไหลเลื้อยกลางอากาศก็หล่นโครมกระแทกพื้น แตกออกเป็นเศษน้ำแข็งจืดชืดไร้ค่า ไม่ต่างจากเศษแก้วถูกทิ้งเกลื่อนพื้น

        วิชาธาตุที่ข้าเข็ญฝึกกว่าจักควบคุมได้..

        เสวี่ยซานกลับกำราบมันง่ายดาย

        ในวินาทีนั้นข้าไม่พูดอะไร..

        แค่ถอย..

        ไม่ใช่หนี! แต่เพื่อตั้งหลักเพื่อโบกพัดหยกในมือพัดขึ้นอีกครั้งโดยไม่มีลังเล

        “พัดโบกแห่งจันทร์เพ็ญ กระบวนที่ 2 ประกายจันทร์!”

        ข้าเคยใช้วิชานี้กับคิมบีโฮมาครั้งหนึ่ง และมันเคยได้ผลตงเสวี่ยซานที่อยู่ระดับเดียวกับบีโฮก็คงเกิดผลไม่ต่างกัน

        ก้อนน้ำแข็งขนาดยักษ์พุ่งทะยานออกไปตรงหน้า!

        ทั้งหมดที่ข้าทำ..

        ไม่ใช่แค่เพื่อโจมตี..

        แต่เพื่อทลายคำดูถูกที่เพิ่งกระแทกใจข้ามาหมาด ๆ

        ครั้งนี้..

        ตงเสวี่ยซานกลับไม่หลบอย่างที่ข้าคิด

        เจ้านั่นหยุดยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ท่าทางเหมือนประมาท

        แต่กลิ่นอายรอบตัวของเจ้านั่นกลับบอกว่า..

        วิชาที่ข้าทุ่มแรงปราณลงไปไม่คู่ควรทำให้ไอ้คนพันธุ์นั้นเขยื้อนขยับหนี

        อีกเพียงเมตรเดียว ก้อนน้ำแข็งของข้าก็จะกระแทกเข้าร่างของมัน

        แต่เขาเพียงยื่นมือออกไป

        เพียงการแตะสัมผัสอันแผ่วเบา..

        ก้อนน้ำแข็งขนาดยักษ์ที่ข้าทุ่มพลังทั้งหมดสร้างขึ้น..!

        กลับละลายลง..

        กลายเป็นสายน้ำไหลริน ชโลมรดลงบนร่างของเขาเหมือนฝนโปรยบางเบา ๆ

        พลังวิชาของข้า..

        แค่ทำให้เขาเปียก..

        แค่เปียกเท่านั้น..

        ก่อนที่ในจังหวะต่อมา

        ตงเสวี่ยซานเพียงสะบัดแขนเบา ๆ ปราณของเขาก็พัดน้ำทั้งหมดออกจากร่าง ราวกับมันไม่เคยเปียกเลยสักหยด

        เขาไม่แม้แต่จะขยับเข้าใกล้ข้าแค่ยืนอยู่ที่เดิม..

        แล้วหันมาชำเลืองมองหยาดน้ำที่ไหลรินบนพื้น..

        ตวัดสายตามองมาทางข้านั่น..

        สุดดูแคลน

        “นี่แหละ..

        สิ่งชี้วัดที่ชัดเจนว่าเจ้าและเรายืนอยู่คนละชั้น”

        เขากล่าวอย่างสงบนิ่ง..

        แต่ทุกคำคือการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของข้าอย่างเลือดเย็น

        แล้วเขาก็ก้าวเท้าไปหยุดตรงแอ่งน้ำ.. ก่อนจะยกเท้าเหยียบซ้ำลงไปช้า ๆ

        ย้ำ.. ซ้ำลงไปบนหยาดน้ำที่เป็นเศษซากพลังของข้า

        “หากเจ้าฝึกปราณได้มั่นคงกว่านี้..

        วารีของเจ้าจะไม่แข็งกระด้างต่อปราณความเย็นของเรา..

        หากเจ้าเข้าใจวิถีของธาตุอย่างถ่องแท้..

        ปราณเหมันต์ของเจ้าจะไม่ร่วงหล่นเพียงฝ่ามือเดียวของเรา”

        ข้ากัดฟันแน่น

        ไม่ใช่เพราะคำพูดของเขาแทงใจ..

        แต่เพราะข้าเองก็รู้ว่าส่วนหนึ่งมันคือความจริงที่ไม่อาจเถียง

        แต่ยังไม่ทันที่ข้าจะได้ตอบโต้ เขากลับเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

        “ว่าที่ผู้นำตระกูลอุสางิ..

        ที่แท้ก็เพียงเท่านี้..

        เราก็ได้แต่รู้สึกเสียใจแทนคนรุ่นหลังตระกูลเจ้า..

        ที่ต้องมีว่าผู้นำที่..

        ไร้ค่าเช่นนี้”

        ข้าแทบอยากตะโกนกลับไปทันทีแต่ต้องข่มไว้...

        เพราะหากข้าโต้กลับด้วยคำพูดที่วู่วาม มันจะยิ่งตอกย้ำคำดูถูกของเจ้านั่นให้แน่นหนามากขึ้นเท่านั้น

        แต่เมื่อเขาเอ่ยประโยคถัดมา..

        “ไอ้เราก็ได้แต่หวัง..

        ว่าตระกูลอุสางิจะตาสว่าง..

        ได้รู้แจ้งว่าเศษเดนเช่นเจ้านั่นไม่คู่ควร..

        กับตำแหน่งที่ถูกยัดเยียดมอบให้..”

        เขายิ้ม..

        ไม่ใช่ยิ้มเยาะ..

        แต่เป็นยิ้มที่บอกว่า..

        เขาไม่ได้เห็นข้าในระดับเดียวกันแม้แต่น้อย

        ถ้าเป็นคนอื่น.. ข้าคงพุ่งเข้าใส่มันไปแล้ว..

        แต่คนที่ยืนตรงหน้าข้าในตอนนี้..

        มันทำให้ข้ารู้สึก..

        กลัว..

        อย่าได้เข้าใจผิด ข้าไม่ได้กลัวที่จะสู้กับคนอย่างมัน..

        ข้าเพียงแต่..

        เพียงแต่กลัว..

        กลัวว่าหากข้าทำอะไรลงไปโดยไม่ยั้งคิด..

        จะยิ่งเป็นการทำให้ข้า..

        อุสางิซากิ..

        ต้องกลายเป็นคนอย่างที่มันกล่าวถึง..

        “อะไร?

        เราพูดขนาดนี้เจ้ายังไม่รีบเข้ามาหาเราอีก?”

        เสียงมันแทรกเข้ามาในหัวพร้อมกับคำดูแคลนที่คล้ายดาบ..

        ซึ่งทำให้เกิดแผลในใจของข้า

        “แล้วแบบนี้เจ้าจะมีพลังอะไรไว้ใช้ปกป้องชื่อเสียงตระกูลของเจ้าได้กัน?”

        กล่าวจบตรงนั้น ฝ่ามือที่ไพล่หลังของตงเสวี่ยซานก็ได้วาดออกพร้อมโอบอุ้มพลังปราณสีครามสุดเข้มข้น

        ก่อนที่มันคนนั้นจะกำบีบพลังปราณสายนั้นอย่างมั่นเหมาะ

        “วิชาฝ่ามือหยก ท่าที่ 6 กรงเหมันต์นิรันดร์กาล!”

        เสียงประกาศของมันคล้ายประโยคตัดสิน

        ข้าไม่ทันตั้งตัว ก้อนพลังงานเย็นเฉียบก็ถูกขว้างเข้ามา

        ข้าไม่อาจหยุดยืนมองด้วยซ้ำ!

        สัญชาตญาณบอกให้ข้าวิ่ง..!

        แต่เหมือนจะช้าเกินไป

        เกิดเสียงปะทะของพลังงานกับพื้นเวทีดังขึ้น

        เกิดเป็นเสาน้ำแข็งหลายสิบอันผุดขึ้นโอบล้อมรอบตัวของข้า

        ข้าพยายามจะกระโดดให้สูงที่สุด หวังใช้ทางฟากฟ้าเบื้องบนเป็นหนทางรอด

        ทว่าเสาน้ำแข็งเหล่านั้นกลับสูงเกินเอื้อม

        ไม่ทันที่ข้าจะตอบสนองหาทางแก้ที่สอง..

        ตงเสวี่ยซานก็ได้บีบเคล้นควบคุมวิชาที่มันเป็นคนสร้างขึ้น

        “จงบีบอัด”

        เสียงมันเอ่ยพลางมองจากภายนอก เหมือนนักล่าที่กำลังเพ่งมองเหยื่อในตาข่าย

        สายตาของข้าถึงกับสั่นไหว..

        เสาน้ำแข็งทั้งหมดกลับค่อย ๆ เคลื่อนเขาบีบล้อมข้าด้วยความเร็วที่คงที่

        ทุก ๆ การขยับของมันกลับทำให้ใจของข้าเต้นรัวด้วยความตระหนก

        เมื่อไม่สามารถกระโดดเพื่อหนีออกจากกรงน้ำแข็งนั้นได้..

        สิ่งที่ข้าคิดออกก็คงมีแต่การบุกฝ่าออกไป..!

        ข้าหมุนพัดพยายามใช้พลังปราณของข้า บังคับทำเช่นที่เสวี่ยซานมันเคยทำกับก้อนน้ำแข็งของข้า

        แต่มันไม่ขยับ..!

        ซ้ำยังหดเล็กลงราวกับไม่ระคายในสิ่งที่ข้ากระทำ

        ข้ายังไม่อยากแพ้!!

        โดยเฉพาะกับคนที่หยามหมิ่นข้า!!

        แต่ความพยายามของข้ากลับไม่มีน้ำหนักเลยในเวทีแห่งนี้

        “เอาล่ะ.. ถือว่าดื้อด้านใช้ได้..

        เช่นนี้เป็นไรอุสางิซากิ..

        หากเจ้าสามารถรอดออกมาจากพันธนาการของเราได้..

        เราจักยอมแพ้ให้เจ้าสักครา..”

        มันพูดอย่างใจเย็น คล้ายกำลังสั่งสอนเด็กคนหนึ่ง

        “แต่ถ้าเจ้าทำไม่ได้..

        กรงนี้จะเป็นตราประทับความอับอายของเจ้าไปทั้งชีวิต..!

        ต่อหน้าห้าตระกูลเสาหลักทุกตระกูล!!”

        ในยามนั้น..

        เสียงของเจ้านั้นไม่ได้แทรกผ่านเข้ามาในโสตของข้าได้เลยแม้แต่น้อย

        มีเพียงคำถาม..คำถามหนึ่งผุดขึ้นมาในใจของข้า

        ข้ากำลังสู้เพื่ออะไร..เพื่อชื่อเสียง? เพื่อพิสูจน์ตัวเอง? หรือเพียงเพื่อจะไม่ถูกหัวเราะเยาะ?

        ข้าก็ไม่แน่ใจอีกต่อไปแล้ว

        พัดในมือของข้าสะบัดออกอีกครั้ง

        นี่คือพลังทั้งหมดที่ข้ามี

        ข้าไม่เคยคิดเลยว่าข้าจะต้องดิ้นรนหนีออกจากพันธนาการของใครผู้อื่น

        พลังวารีของข้าไหลพุ่งเข้าหากรงน้ำแข็งเบื้องหน้า..

        ข้าพยายามจะสั่งให้มัน แทรกซึม กัดกร่อน ละลาย ขอเพียงเกิดรอยร้าวสักเล็กน้อยก็ยังดี

        ขอเพียงแค่ช่องเล็ก ๆ ให้ข้าสามารถออกไปได้

        ไม่ใช่เพื่อสู้ต่อ..

        แต่เพราะข้าไม่อยากให้ใครต้องมาเห็นข้าในสภาพน่าสังเวชเช่นนี้..

        แต่วารีที่ไหลรินกลับไร้ประโยชน์อย่างน่าสมเพช..!

        พลังที่เคยคิดว่าแน่นหนา..

        กลับอ่อนยวบราวกับหยาดน้ำบนกระจก

        พัดในมือข้าเริ่มสั่น นั่นไม่ใช่จากแรงที่ข้าใช้ออก

        แต่เป็นเพราะมือของข้า..

        กำลังหมดแรง..

        และเมื่อกรงนั้นเริ่มหดตัวเข้ามา ข้าก็รู้ทันทีว่าไม่มีหนทางไหนเหลือให้ข้าก้าวออกไปอย่างสง่างามอีกต่อไป

        แต่ในฉับพลันกรงน้ำแข็งก็ได้หยุดลงในตอนที่มันเอ่ย

        “จงนิ่งสงบ”

        แต่กว่าที่เจ้านั่นจะเอ่ยพูดสิ่งนั้นออกมา..

        มันก็แทบไม่เหลือพื้นที่ให้ข้าดิ้นขยับตัวได้

        สิ่งที่ข้าทำได้มีแต่ยืนแน่นิ่ง มองไปยังคนตรงหน้าด้วยสายตาที่จะเรียกว่าโกรธ ก็น้อยเกินไป จะว่าเกลียด ก็อาจไม่เทียบเท่า

        อาจเป็นความรู้สึกที่แค้น ผสมเข้ากับความชิงชังสุดกู่ที่ไม่อาจหาสิ่งใดเทียบ

        “เห้อ.. เอ่ยยอมแพ้เถอะอุสางิซากิ..”

        เสียงของตงเสวี่ยซานแว่วเข้ามา

        สายตาของเจ้านั่นมองมาทางข้าด้วยแววสังเวช

        แต่เจ้านั่นคงเห็นสายตาของข้าที่มองมัน..

        มันถึงกับถอนใจออกมา

        “เห้อ.. ช่างหัวรั้นยิ่งนัก... จงบีบอัด!!”

        และในทันทีที่มันสั่งการเช่นนั้น..

        พื้นที่..ที่ไม่เหลือให้ข้าดิ้นกลับยิ่งย่อเล็กลงจนคำว่า 'อึดอัด' ยังน้อยเกินไป

        ตลกนัก

        สันดานเดิมของข้าสั่งให้ข้าร้องตะโกนก่นออกไป ทว่าในส่วนลึกกลับค้าน บอกว่าทุกสิ่งที่ข้ากำลังจะพูดจะยิ่งทำให้ข้าดูแย่ลงทันตา

        ตอนนี้ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายังหลงเหลือคำพูดอะไรพูดได้อีก

        ข้าทำได้เพียงกัดฟันและยืนนิ่ง ปล่อยให้กรงน้ำแข็งนั้นรัดร่างกายข้าไว้แน่น.. แน่นจนเหมือนมันจะบีบแม้กระทั่งลมหายใจสุดท้ายของข้า

        มันไม่ใช่แค่เจ็บ

        มันสุดจะอับอาย

        อับอายจนอยากหายไปจากตรงนี้เสียเดี๋ยวนี้

        แม้แต่หน้าอกของข้าก็ถูกบีบจนปลิ้นออกมาราวกับตัวตลกในสนามประลอง

        เสียงหัวเราะเบาบางจากอัฒจันทร์แทรกผ่านเข้ามาในโสต

        ข้าคืออุสางิซากิ หนึ่งในสิบโฉมสะคราญแห่งอาณาจักร

        แต่ตอนนี้ข้าเป็นเพียงหญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่กลางกรงน้ำแข็งในสภาพอเนจอนาถ

        คำว่าศักดิ์ศรีที่ข้าเคยถือไว้เหนือหัว..

        ตอนนี้ดูเปราะบางจนข้าไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่ามันยังมีอยู่หรือไม่

        เสียงของฮูจินดังก้องอยู่เหนือหัวข้า

        “การแข่งขันรอบสี่คนสุดท้ายของสายบนในคู่สุดท้าย ผู้ชนะได้แก่…”

        เดี๋ยวก่อน!!

        “ข้.า...ยั.ง...ไ.ม่...ย.อ.ม...แ.พ้...เ.สี.ย...ห.น่.อ.ย”

        คำพูดที่เอ่ยออกไป.. ช้าและทรมานยิ่งกว่าการถูกกรงน้ำแข็งบีบกระดูกซี่สุดท้ายให้แหลก

        แต่นั่นคือทุกสิ่งที่ข้ายังมีเหลืออยู่

        ความดื้อด้านเสี้ยวสุดท้าย

        แม้ใบหน้าข้าจะชื้นเหงื่อ แม้ดวงตาจะพร่าเพราะฝืนทน และแม้เสียงจะขาดหายเป็นช่วง ๆ จนดูน่าสมเพช

        แต่ข้ายังไม่ได้เอ่ยยอมแพ้!!

        และข้าไม่มีวันที่จะยอมแพ้ให้คนที่หยามหมิ่นเกียรติของข้า!!

        สายตาของฮูจินชำเลืองมองมา..

        ก่อนเขาจะประกาศผลอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแน่นิ่งไม่ต่างจากน้ำแข็ง ราวกับคำพูดของข้าเป็นเพียงเสียงหาวเบื่อของใครบางคน

        “ผู้ชนะได้แก่ตงเสวี่ยซานแห่งตระกูลปีกมังกร..!

        มันจะได้เข้าสู่รอบชิงกับหลิวเจี้ยนจากสำนักสี่ขุนเขา!

        ส่วนผู้แพ้อุสางิซากิ..

        จะตกลงไปแก้ตัวในสายล่างในวันพรุ่ง”

        กล่าวถึงตรงนี้..

        เขาก็เอียงคอไปทางตงเสวี่ยซาน

        เมินข้าราวกับข้าคือแค่แผ่นกระเบื้องของเวทีประลอง

        “สลายวิชาของเจ้าได้แล้วหากไม่อยากถูกปรับตกรอบ...”

        “จงสลาย..”

        มันคลายวิชาอย่างง่ายดาย..

        ง่ายเสียจนดูเหมือนสิ่งที่มันทำกับข้าเมื่อครู่นั้นไม่ต่างอะไรจากแค่การละเล่นของเด็กเล็ก

        พอวิชาสลายหายไปอย่างหมดจรด..

        มันก็เดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองข้าซ้ำสอง เหมือนข้าเป็นเพียงฝุ่นใต้ฝ่าเท้า เป็นเพียงความพ่ายแพ้ที่มันโยนทิ้งไว้เบื้องหลัง

        คนที่มันเพิ่งยัดเยียดความอัปยศให้จนแทบแหลกทั้งร่างและใจ มันไม่แม้แต่จะนึกสนใจเลยสักเศษเสี้ยว

        ข้าได้แต่จ้องมองไปยังเขา..

        ฮูจิน..

        ข้าไม่ได้เหลือบมองตงเสวี่ยซานด้วยซ้ำ!

        แม้ลมหายใจของข้ายังติดขัดเต็มอก

        ไม่ใช่เพราะความเจ็บ..

        แต่เพราะคำว่า 'แพ้' ที่ถูกตัดสินไปแล้ว

        ข้ายังไม่ยอมแพ้สักหน่อย..!

        “ข้ายังมิได้เอ่ยยอมแพ้! ซ้ำสติของข้ายังครบถ้วนบริบูรณ์ เหตุใดท่านจึงตัดสินให้ข้าแพ้มันได้!”

        ข้าคำรามใส่เขาเหมือนหมาป่าที่ถูกขังกรง!

        ทั้งที่ข้างในใจของข้า..

        กำลังร้องไห้อยู่เงียบ ๆ

        ฮูจินลอยลงมาช้า ๆ เขาไม่ได้หัวเราะเยาะ ไม่ได้มองข้าด้วยความเวทนา แต่เป็นสายตาของผู้ใหญ่คนหนึ่ง ที่เคยยืนอยู่ตรงที่ข้าอยู่ในวันนี้มาก่อน

        “การที่ข้าตัดสินให้เจ้าแพ้..

        เพราะข้าเห็นแล้วว่าเจ้าไม่มีทางเอาชนะตงเสวี่ยซานได้”

        คำพูดนั้นฟังดูเรียบง่าย..

        แต่สำหรับข้า มันดังยิ่งกว่าระฆังร้อยใบที่ประโคมลั่นดังอยู่ในอก

        เขากล่าวต่อด้วยเสียงเรียบนิ่ง..

        ทว่าหนักแน่นยิ่งกว่าเหล็กกล้า

        “ประตูที่เปิดแง้มรอเจ้าอยู่ในตอนนั้นมีเพียงสองบาน..

        หนึ่งคือปราชัยด้วยความอับอาย..

        กับสอง..

        ปราชัยด้วยความอัปยศ บาดเจ็บสาหัส พร้อมแผลทางใจที่ยากจะรักษา”

        ข้าฟังแล้วแทบอยากหลับหูตัวเอง

        แต่ก็ทำไม่ได้..

        เพราะข้างในข้ามันก้องกว่านั้นเสียอีก

        เขาหันไปมองทางซุ้มช่าง ก่อนกล่าวเสียงแผ่ว

        “เจ้าลองถามตัวเองเถิด..

        หากข้าไม่ตัดสินให้เจ้าแพ้

        ประตูบานแรกที่ข้าพูดถึง

        มันจะปิดกระแทกหน้าเจ้าหรือไม่?

        เจ้ายังเยาว์นัก.. อนาคตของเจ้ายังอีกยาวไกลกว่าข้าหลายสิบปี อย่าได้จมปลักอยู่กับความอับอายไปมากกว่านี้เลย”

        และก่อนเขาจะจากไป..

        เขาเอ่ยประโยคหนึ่งที่อาจเป็นคำที่ฝังอยู่ในใจข้าไปอีกนาน

        “ไม่แน่อีกสองถึงสามปี..

        เจ้าจะขอบคุณที่ข้าช่วยเจ้าไว้ในวันนี้”

        ข้าไม่ได้ตอบอะไรออกไปในทันที

        ไม่ใช่เพราะไม่มีคำจะพูด..

        แต่เพราะข้ารู้..

        รู้ว่าหากพูดออกไปตอนนี้ คำพูดเหล่านั้นจะเป็นเพียงเกราะบาง ๆ ที่ข้าพยายามใช้กลบสิ่งที่กำลังสะท้อนอยู่ในใจตัวเอง

        ข้าไม่ได้โง่ถึงขนาดไม่รู้ว่าอาวุโสฮูจินพูดถูก

        ข้ารู้มาตลอดว่าในตอนนั้น.. ข้าไม่มีทางชนะ..

        รู้ว่าข้าไม่อาจหลุดพ้นจากกรงน้ำแข็งของตงเสวี่ยซานได้

        รู้ว่าการพ่ายแพ้มันหลีกเลี่ยงไม่ได้ตั้งแต่ข้ายอมให้มันลากข้าลงสู่กลลวงของมัน

        แต่สิ่งที่เจ็บ..

        คือข้ายังไม่อยากยอมรับมัน..

        ยังอยากจะยืนหยัดอยู่บนเวที..

        ยังอยากจะเชิดหน้าบอกกับใครต่อใครว่า 'ข้าแพ้เพราะมันเก่งกว่า' ไม่ใช่เพราะ 'ข้าอ่อนแอเกินไปจนไม่มีสิทธิ์เลือก'

        แต่นั่นแหละ..

        คำพูดของอาวุโสฮูมันกดตรงกลางใจข้าอย่างแม่นยำ

        มันทำให้ข้าหวนนึกถึงความอัปยศทั้งหลายแหล่ในชีวิตข้า

        ครั้งที่พี่หม่าเฟยตวาดไล่ข้าวันสอบเข้าสำนัก..

        ครั้งที่คิมบีโฮตวาดใส่ข้ากลางสนามประลองจนข้าเถียงไม่ออก..

        ครั้งที่ตงเสวี่ยซานบดขยี้ข้าจนแทบไร้ชิ้นดี..

        และครั้งนี้..

        ที่ข้าต้องยืนฟังคำตัดสินของอาวุโสฮูจินอย่างเงียบงัน

        มันทำให้ข้าฉุกคิดขึ้นมา..

        ว่าศักดิ์ศรีที่ข้าเชิดชูนักหนา..

        มันคือความกล้าหาญ..

        หรือแค่ความดื้อดึงของเด็กที่ไม่ยอมโต..

        คำถามนี้มันไม่ได้ใหม่..

        ข้าเคยได้ยินมันในใจมาก่อน

        แต่ไม่เคยเลย..

        ที่มันจะดังกังวานชัดเท่าครั้งนี้

        ข้าทำได้เพียงยืนอยู่ตรงนั้น..

        พร้อมกับเสียงสะท้อนที่ข้าพยายามข่ม..

        แต่ก็รู้ว่ามันจะตามหลอกหลอนข้าไปอีกนาน