ทะลุมิติไปเป็นชายาอ๋องตกอับ

                  ณ จวนอี้อ๋อง............

       จวนที่เคยคึกคักเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ   แต่บัดนี้ไร้ซึ้งเสียงหัวเราะ  ไร้ซึ่งความหวัง  แต่บรรดาบ่าวไพร่ในจวนยังคงต้องปฏิบัติหน้าที่ของตนเองเช่นเดิม  แต่ขาดเพียงความสุข  ร้อยยิ้มที่พระชายานั้นคอยแย้งบ่าวไพร่ทำสวนดอกไม้ที่พระชายาได้ลงมือปลูกด้วยตนเอง  และได้รับการดูแลเป็นอย่างเดียว  เพราะสวนดอกไม้แห่งนี้เป็นเพียงสิ่งเดียวที่พระชายาทิ้งไว้

        อี้อ๋องได้บอกไปยังพ่อบ้านของจวน    ให้จัดหาคนที่มีความสามารถในการดูแลรักษาต้นไม้  และทำให้เจริญเติบโต  งดงาม  สวย  หอม  เพื่อรอวันนางอันเป็นสุดที่รักกลับมา

        อี้อ๋องยังคงกุมมือเหมยซีไว้    ไม่ยอมไปไหน    นานๆทีถึงจะออก   ข้าวปลาก็กินดื่มเพียงน้อยนิด  และงีบหลับเป็นพักๆ    นานวันเข้ายิ่งทำให้ร่างกายทรุดโทรม    จนองค์รักษ์มือขวาเห็นผู้เป็นนายตอนนี้แทบไม่มีมาดท่านอ๋อง  มีเพียงตัว  แลวิญญาณส่วนหัวใจคงพยายามเสาะหานาง  เมื่อบ่าวเห็นดังนั้นจึงได้พยายามเกลี่ยกล่อม

        " ท่านอ๋อง  หม่อมฉันบังอาจกราบทูล   พูดในสิ่งที่จำเป็นต้องพูดขอทรงอย่าได้ตำหนิตัวกระหม่อมเลย  ท่านอ๋องควรกลับไปหลับพักผ่อน  อาบน้ำให้สะอาด  ทานอาหารที่พ่อครัวจัดไว้พิเศษเพื่อท่านอ๋องโดยเฉพาะ  หม่อมฉันขอร้องอย่าได้ทรงทำร้ายร่างกายของตนเองอีกเลย    หากพระชายาฟื้นขึ้นมาเห็นสภาพท่านเป็นเยี่ยงนี้    คงได้กล่าวโทษตนเองเป็นแน่พะยะค่ะ    ได้โปรดให้หม่อมฉันส่งเสด็จกลับจวนเถิดพะยะคะ  และคนที่สำคัญที่สุดคือพระชายา  พระองค์ต้องเข้มแข็งอดทนรอ "  องค์รักษ์กล่าวจบในใจก็หวั่นเกรงว่าจะทรงกริ้วแต่ถ้าท่านอ๋องทรงลงโทษให้ประหารชีวิต    เพื่อแลกกับสุขภาพร่างกายของท่านอ๋องให้ลุกขึ้นมาเข้มแข็งก็ยินยอม

        แม้อี้อ๋องจะโกรธที่คนสนิทพยายามให้ตนห่างจากพระชายา  แต่เหตุผลที่กล่าวมาก็ทำให้คิดได้บ้างว่า  ถ้าปล่อยตัวเองจนถึงขั้นป่วยไข้  และสภาพที่ซูบผอมไม่เหมือนเมื่อก่อนพระชายาคงโกรธมากเป็นแน่  เพราะเรื่องสุขภาพ  อาหารเป็นเรื่องที่ใหญ่โตมากๆ  และสำคัญมากด้วย  

        " มัวจ้องอยู่ทำไมละ   รีบพาข้ากลับไปสิ    บอกห้องครัวเตรียมสำรับให้พร้อม    ข้าจะกินไม่ให้เหลือเพื่อพระชายาของข้า" 

        อี้อ๋องรีบเดินนำหน้าองค์รักษ์จนเขาแทบจะตามไม่ทัน  ได้แต่นึกในใจตอนที่เกลี่ยกล่อมให้ดูแลพระวรกายนั้นยากแล้ว  แต่บทท่านอ๋องจะเข้าใจก็ลุกไปทันที  เอ่อ!!!!!!!!  ง่ายเกินไปหรือไม่พะยะคะ  

        ด้านอี้อ๋องที่ขณะนี้ได้ลงไปแช่น้ำอุ่น  โดยมีบรรดาสาวใช้นำดอกไม้เครื่องหอมใส่ลงไปในอ่างอาบน้ำ  และพยายามจะถูไหลอี้อ๋อง  เห็นดังนั้นอี้อ๋องได้ตวาดอาละวาทและเรียกองค์รักษ์มาช่วยแต่งตัว  ส่วนสาวใช้หากไม่ได้รับคำยินยอม  ห้ามเข้ามาในจวนเด็ดขาด  สาวใช้ลนลานรีบออกจากจวนทันที  ความรักที่ท่านอ๋องมีใหพระชายานั้นช่างลึกซึ้งนัก  พระองค์ไม่แม้แต่จะชายตามองผู้ไดเลย

        ณ ห้องบรรทม

        "  เหมยซีเจ้าอยู่ที่ไหน  ได้ยินข้าหรือไม่  เจ้ากลับมาหาข้าเถิด  ข้าอยู่ที่นี้เพียงลำพังจะมีประโยชน์อันใด หากขาดเจ้าไปดวงตาข้าก็ไร้สีสัน  หัวใจข้าที่ยังเต้นแต่ที่จริงมันค่อยๆตามเจ้าไป  ดวงใจของข้ากลับมาเถิดคนดี  เราพึ่งเข้าใจกัน  เราพึ่งเริ่มมีความสุขกันเอง  ทำไมสวรรค์ถึงโหดร้ายเพียงนี้  ทำให้นางมายังที่นี้แต่บทจะไปก็เอาตัวนางไปโดยมิได้ร่ำลา ฮือๆๆๆๆ......... " 

          ความโศรกเศร้าถาโถมเข้ามาอย่างต่อเนื่อง  เพราะมันนานมากแล้ว  จะใกล้ถึงกำหนดวันที่นางจะสามารถกลับมาหาเขาอีกครา  แต่ยังคงไร้วี่แววของปาฏิหาร  อี้อ๋องเริ่มสิ้นหวัง 

        อี้อ๋องมีปณิธานอันแน่วแน่และได้เตรียมสิ่งของต่างๆ ไว้ล่วงหน้าแล้ว  หากเหมยซีเป็นอะไรขึ้นมา  อี้อ๋องจะไม่ขอมีชีวิตที่โดดเดียวนั้นเพียงลำพังเป็นแน่  เขาจะไปกับนางเอง 

        " พระจันทร์วันนี้ช่างงามนัก  สว่างไสวมาก  พระจันทร์ที่นี้จะเป็นดวงเดียวกันกับที่นั้นรึเปล่าเหมยซี  หากเป็นดาวดวงเดียวกันข้าขอภาวนาอ้อนวอน   ข้าขอให้เจ้าแข็งแรงมีความสุข  ได้พบครอบครัว   พ่อแม่ที่เจ้าพร่ำบ่นหา  เจ้าจะกลับมาหาข้าหรือเลือกที่จะอยู่ที่นั้น   ข้าเคารพการตัดสินใจ  แล้วแต่เจ้าจะเลือก  ข้ารอได้และเมื่อเวลาสิ้นสุดลง  ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้าเอง  นอนอยู่ในโลงเดียวกันตลอดกาลนาน " 

         แม้ทั้งชีวิตไม่เคยอ้อนวอนสิ่งใดจากสวรรค์เพราะเค้าเชื่อเพียงตัวเองและคิดว่าทุกสิ่งจะดีหรือเลวก็ขึ้นอยู่กับตัวคนนั้นเอง  

        แต่ตอนนี้เขาเชื่อเรื่องนี้แล้วหลังจากรู้เรื่องราวการมาจากอีกโลกหนึ่ง ร้อยปีหรือพันปีก็ไม่ทราบ  สิ่งลี้ลับที่เกิดขึ้นมานี้มันยากที่จะเชื่อ  แต่เมื่อมันเกิดขึ้นแล้วเขาก็ยอมรับว่าสิ่งลี้ลับนั้นมีจริง

                          "  เหมยซีข้ารักเจ้า  ข้าจะรอจนกว่าเราจะได้พบกันไม่ว่าที่ใดก็ตาม"