PWP รวมเรื่องสั้นเสียวแอคลับร่านสวาท (NC25++)

        “งึมๆ ทำไมวันนี้หมอนข้างของฉันมันอุ่นจังเลย” ร่างอวบนุ่มนิ่มที่ยังคงนอนไม่ได้สติเนื่องจากอาการเมาค้างมาจากเมื่อคืน ความปวดเมื่อยตามร่างกายทำให้เธอขยับพลิกตัวอย่างยากลำบาก

        มือนุ่มขยับจับแตะไปยังหมอนข้างที่วันนี้ดูจะเนื้อแน่นและกว้างมากเป็นพิเศษ แต่เมื่อลูบไล้มือนุ่มๆ ต่ำลงไปเรื่อยๆ เธอก็ยิ่งรู้สึกผิดแปลกกับหมอนข้างของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ

        จนกระทั้ง…

        “อื้มมม” เสียงครางต่ำๆ ที่ไม่คุ้นหูดังขึ้นใกล้ๆ จากที่ๆ ควรจะเป็นหมอนข้างของเธอ

        สิ่งที่เธอคิดว่าเป็นหมอนข้างขยับตัวทั้งยังค่อยๆ อ้าขาออกเมื่อรู้จุดหมายปลายทางของมือนุ่มๆ จะไปหยุดอยู่ตรงไหน

        มือนุ่มแสนอบอุ่นลูบซิกแพคหนาเป็นล่อนขนมปังของเขา ก่อนที่จะเอื้อมมือลงไปจับยังคันโยกที่ทั้งหนา (58) และยาวที่กำลังแข็งเป็นธรรมชาติในยามเช้าตรู่ ทำเหมือนกับว่าเธอกำลังจะเข้ากระปุกเกียร์เพื่อขับรถ

        “ฮรึกกก อื้มมมม” เสียงครางต่ำๆ ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับคนตัวสูงที่ส่งสายตาหวานเยิ้มจ้องมองคนที่ยังคงหลับไม่ได้สติ ให้ลืมตาขึ้นมาจากการเมาค้างเมื่อคืน

        แต่ว่ามือของเธอแม่งโคตรดี คิดในใจแล้วก็ได้แต่ขยับเอวเบาๆ ตามจังหวะมือนุ่มๆ ของน้ำชาสาวอวบหุ่นชับบี้ที่เขาปิ๊งเธอตั้งแต่แรกเจอเธอเมื่อคืนนี้

        จนถึงขั้นยอมทิ้งพี่ชายของตัวเองที่กำลังบาดเจ็บ เพราะมีเรื่องกับแฟนเก่าของคนคุยใหม่อะไรประมาณนี้แหละ ให้ไปอ้อนคนคุยใหม่เอาเอง

        แต่แค่มองตาก็รู้ใจแล้วเขากับพี่ชายก็เลยแยกตัวกันมากับสาวของตัวเอง สาวสวยคนนั้นพาพีทพี่ชายของเขาไปที่โรงพยาบาล ส่วนเขานั้นถูกพี่สาวหุ่นชับบี้โดนใจลากกลับมาที่บ้านของเธอ

        และบัดนี้เธอก็กำลังปลุกเร้าอารมณ์ของเขาให้พุ่งพล่านมากขึ้น ทั้งๆ ที่ปกติตัวเขาเองก็ตื่นเต็มแท่งในตอนเช้าอยู่แล้ว

        ยิ่งมาโดนชักลำท่อนหนาขึ้นๆ ลงๆ แต่เช้าแบบนี้มันก็ยิ่งรู้สึกว่าโดนกระตุ้นจนแทบทนไม่ไหว เขาอยากจะให้เธอละเมออยู่แบบนี้แล้วทำต่อจนกว่าเขาจะเสร็จเหมือนกัน

        แต่ว่าความอยากจะแกล้งพี่สาวหุ่นนุ่มนิ่มน่าฟัดตรงหน้านั้นมันมีมากกว่า

        ตัวขาวอย่างกับหลอดไฟอกใหญ่นุ่มเด้งและสะโพกก็ขาวอวบบีบได้เต็มไม้เต็มมือ ไม่ต้องกลัวว่าจะหักตอนที่เขาตั้งใจกระแทกแรงๆ แถมเนื้อแน่นๆ แบบนี้ยังกระแทกมันส์เสียงหนักแน่นดีด้วย

        ชอบสุดๆ ไปเลย

        “พี่น้ำชา ถ้ายังลูบต่อผมจะจับพี่กดต่ออีกรอบแล้วนะครับ” เขาจับแขนนุ่มนิ่มของคนที่ยังคงละเมอไม่ได้สติให้หยุดชักรูดท่อนเนื้อของเขา

        และการกระทำนั้นทำให้ร่างนุ่มนิ่มตรงหน้าทำคิ้วขมวดและค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองหน้าเขาช้าๆ

        เธอจ้องใบหน้าหล่อๆ ของคนตรงหน้านิ่งๆ อยู่เกือบนาที ก่อนที่จะปิดเปลือกตาลงไปอีกหนและแกล้งหลับต่อราวกับกำลังหลอกตัวเองว่าฝันไป

        แขนนุ่มๆ ขยับบิดไปมาเพื่อให้มือหนาปล่อยข้อมือของเธอ พยายามตั้งสติเมื่อยังไม่แน่นใจว่านี่คือความจริงหรือว่าความฝัน

        “พี่น้ำชา ผมพอลไงครับ อย่าบอกนะว่าพี่จำผมไม่ได้ เมื่อคืนเรายังเต้นสนุกด้วยกันในผับอยู่เลย เหมือนเรายังเอากันจนเกือบเช้าพี่จะทำเป็นลืมพอลไม่ได้นะ” พอลถาม ยิ่งน้ำชาพยายามที่จะเอามือหนีเขาก็ยิ่งกำข้อมือของเธอแน่นขึ้นไปอีก

        “หมอนข้างไม่ควรพูดตอบนะ ไม่สิฉันนี่แหละที่ไม่ควรเป็นคนพูดกับหมอนข้างซะเอง” เธอยังคงหลอกตัวเองให้คิดว่าเธอเห็นภาพหลอน

        “งั้นปกติแล้วหมอนข้างมันขึ้นคร่อมพี่น้ำชาด้วยหรือเปล่าครับ” พอลที่กำลังกายมีเยอะกว่าจับน้ำชาที่นอนหันข้างในตอนแรกให้นอนหงาย

        โดยที่ตัวเขาขึ้นคร่อมอยู่ด้านบน กดร่างนุ่มนิ่มติดเอาไว้กับเตียงนุ่มเด้งพอๆ กับเจ้าของเตียงให้อยู่ใต้ร่างของเขา

        “กรี๊ดดดด นี่มันอะไรกันเนี่ย” ร่างอวบนุ่มขยับตัวดิ้นหนี หากนี่เป็นฝันเธอก็อยากที่จะตื่น แต่ว่ามันดันไม่ใช่ความฝันเนี่ยนะสิ

        ร่างสูงตรงหน้านี่มันคือของจริง เขามีตัวตนจริงๆ ไม่ใช่ความฝัน ตรงจุดกึ่งกลางลำตัวของเขาที่กำลังกดจ่ออยู่กับหน้าท้องนิ่มๆ ของเธอก็คือของจริงแท่งเนื้อร้อนแข็งปั๊กของคนด้านบน มันทำเอาเธอรู้สึกสั่นกลัวนิดๆ เพราะยังตื่นไม่เต็มตายังล่กอยู่

        “นะ นายเป็นใคร”

        “ผมหรอครับ พี่น้ำชาอย่าบอกนะว่าพี่จำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เลย ฮรึก ทั้งๆ ที่พี่เป็นคนเอาครั้งแรกของผมไปแท้ๆ”

        “อะไรนะ”

        “พี่พาพอลกลับมาที่นี่ เอาครั้งแรกของพอลไปแล้ว แต่ว่าพี่จะไม่รับผิดชอบพอลอย่างงั้นหรอครับ” บอกพร้อมกับเอาหัวถูไถหน้าอกใหญ่นุ่มนิ่มของน้ำชา (แน่นอนว่าครั้งแรกอะไรนั่นเขาโกหก)

        “ไม่จริงน่า เมื่อวานนายเองที่เข้ามาจีบฉันนี่ ไอ้เจ้าหมาเด็กขี้อ้อนนั่น สุดพราวแพรวนั่นจะเป็นครั้งแรกได้ยังไง”

        น้ำชายกมือขึ้นจับใบหน้าของพอลหันไปมาเพื่อมองสำรวจชัดๆ ภาพความทรงจำค่อยๆ ฉายกลับมากเพื่อให้เธอนึกออกว่าเธอกับพอลมีความสุขกันมากแค่ไหนเมื่อคืนนี้

        “จำผมได้แล้วสินะครับ ใจดีจังเลยที่พี่น้ำชาจำได้”