ระบบผู้ควบคุมสัตว์อสูร : มีเพียงข้าเท่านั้นที่มองเห็นเส้นทางวิวัฒนาการที่ถูกซ่อนเร้น

        สถาบันชิงหลง

        สนามฝึกซ้อม

        เฉินฉี่เหนียนยืนมือไพล่หลังสีหน้าเคร่งขรึม

        “คาบนี้เป็นวิชาฝึกภาคปฏิบัติ”

        “สัตว์อสูรของนักเรียนส่วนใหญ่ได้ทะลวงระดับครั้งแรกสำเร็จแล้วหวังว่าจะพยายามต่อไป!”

        นับตั้งแต่เปิดภาคเรียนมาจนถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาหนึ่งเดือนพอดี

        สัตว์อสูรของนักเรียนใหม่ส่วนใหญ่ได้ทะลวงระดับสู่ระดับเริ่มต้น(ขั้นสอง) แล้ว

        ส่วนนักเรียนใหม่ที่มีพรสวรรค์โดดเด่นสัตว์อสูรของพวกเขานั้นบางตัวยังทะลวงระดับไปถึงระดับเริ่มต้น (ขั้นสาม) ด้วยซ้ำ

        แต่เซี่ยวซิงอวี่เป็นสัตว์ประหลาดที่เหนือกว่าอัจฉริยะเหล่านี้

        สายตาของเฉินฉี่เหนียนจับจ้องไปที่เซี่ยวซิงอวี่

        “นักเรียนเซี่ยวซิงอวี่ ออกมาข้างหน้า!”

        “ครับ!”

        เซี่ยวซิงอวี่ก้าวออกมาหนึ่งก้าวเชิดหน้าอกผายไหล่

        “ฉันได้ยินมาว่าสัตว์อสูรของนายเพิ่งทะลวงระดับวิวัฒนาการสำเร็จ และเลื่อนขั้นสู่ระดับเติบโต(ขั้นหนึ่ง) ใช่ไหม?”

        เซี่ยวซิงอวี่พยักหน้าตอบ“ครับ!”

        นักเรียนทั้งห้องส่งเสียงอุทานแต่ละคนเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อ

        “โอ้โห!ความเร็วในการบ่มเพาะสัตว์อสูรของเซี่ยวซิงอวี่นี่มันเร็วเกินไปแล้ว!”

        “สัตว์อสูรของคนอื่นแค่เลื่อนขั้นแต่สัตว์อสูรของเขาถึงขั้นวิวัฒนาการโดยตรงเลยเหรอ?”

        “จริงหรือเปล่าเนี่ย...”

        เพราะเรื่องนี้เหลือเชื่อเกินไปจึงมีคนที่ไม่เชื่อ

        เฉินฉี่เหนียนเองก็มีสีหน้าสงสัย

        “เซี่ยวซิงอวี่อัญเชิญสัตว์อสูรของนายออกมา”

        เซี่ยวซิงอวี่เปิดตราผนึกอสูรลำแสงสีดำราวกับคลื่นสึนามิพุ่งเข้าปกคลุมสนามฝึกซ้อมของสถาบันชิงหลง

        ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ~

        เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงราวกับจะเหยียบย่ำพื้นจนแตกเป็นเสี่ยงๆ

        หมาป่ายักษ์ที่เปี่ยมไปด้วยรังสีครอบงำปรากฏสู่สายตาผู้คน

        “สัตว์อสูรตัวใหญ่ขนาดนี้ตัวเท่าสระว่ายน้ำเลยนะเนี่ย!”

        “นี่ยังใช่หมาป่าสายลมเพลิงนรกอยู่เหรอ?”

        “เทียบกับเมื่อก่อนแล้วเปลี่ยนไปเยอะมากเลย!”

        เฉินฉี่เหนียนดวงตาเปล่งประกาย

        “เซี่ยวซิงอวี่ให้นายพาสัตว์อสูรไปทดสอบกับเครื่องวัดสัตว์อสูร”

        เซี่ยวซิงอวี่ผิวปากหนึ่งครั้งหมาป่าเงาเพลิงนรกก็เดินไปที่แท่นทดสอบอย่างเชื่อฟัง

        บนจอแสดงผลอิเล็กทรอนิกส์แสดงข้อมูลของหมาป่าเงาเพลิงนรก

        [ชื่อ] : หมาป่าเงามรณะเพลิงนรก

        [ระดับ] : เติบโต (ขั้นหนึ่ง)

        [สายเลือด] : สายเลือดนรก (ระดับมหากาพย์)

        ...

        หลังจากข้อมูลแสดงขึ้นนักเรียนทั้งห้องก็กรีดร้อง

        “วิวัฒนาการสำเร็จจริงๆ ด้วย!”

        “หมาป่าสายลมเพลิงนรกวิวัฒนาการเป็นหมาป่าเงามรณะเพลิงนรกแล้ว!”

        “นี่คือสัตว์อสูรตัวแรกในชั้นเรียนของเราที่วิวัฒนาการสำเร็จ!”

        “พี่อวี่ นายคือเทพเจ้าของพวกฉัน!”

        หลังจากทะลวงระดับวิวัฒนาการหมาป่าเงามรณะเพลิงนรกก็เปี่ยมไปด้วยรังสีครอบงำดวงตาที่ดื้อรั้นมองดูโลกราวกับสรรพสัตว์ล้วนเป็นมดปลวก

        ความมั่นใจที่ดูถูกทุกสิ่งนี้มาจากพลังปีศาจในร่างกาย

        “อาจารย์เฉินครับหมาป่าเงามรณะเพลิงนรกมีไอหมอกสีแดงดำแผ่ออกมาด้วยครับ นั่นคืออะไรครับ?”

        เฉินฉี่เหนียนพูดเสียงทุ้ม“พลังปีศาจ”

        “พลังปีศาจคืออะไรครับ?”

        “นายนี่ไม่รู้อะไรเลยเหรอ? ก็คือพลังพิเศษของสัตว์อสูรสายพันธุ์ปีศาจไง”

        “ว่ากันว่าพลังปีศาจนอกจากจะเพิ่มพลังโจมตีและป้องกันแล้วยังมีผลการดูดเลือดด้วยนะ!”

        “นั่นหมายความว่าสัตว์อสูรตัวนี้ปลุกพลังธาตุที่สี่แล้ว!”

        นักเรียนทั้งห้องไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้แม้แต่เฉินฉี่เหนียนเองก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นตะลึง

        เฉินฉี่เหนียนมองไปที่หมาป่าเงามรณะเพลิงนรกแล้วหันมามองเซี่ยวซิงอวี่ พลางคิดในใจ

        “วิวัฒนาการครั้งแรก ไม่เพียงแต่สำเร็จแต่ยังปลุกพลังธาตุปีศาจได้อีกด้วย”

        “สัตว์อสูรที่หลอมรวมสี่ธาตุแบบนี้ทั้งหลงกั๋วมีไม่ถึงสิบตัวด้วยซ้ำ...”

        “เจ้าเด็กนี่มันสัตว์ประหลาดจริงๆ!”

        พรสวรรค์ของสัตว์อสูรที่แสดงออกมานั้นขึ้นอยู่กับวิธีการบ่มเพาะของผู้ควบคุมสัตว์อสูร

        หมาป่าเงามรณะเพลิงนรกสามารถปลุกพลังปีศาจได้เซี่ยวซิงอวี่มีส่วนอย่างมาก

        ต้องรู้ว่าตอนแรกหมาป่าเงามรณะเพลิงนรกเป็นเพียงหมาป่าสายลมที่ถูกคนมากมายดูถูก

        การบ่มเพาะของเสียให้กลายเป็นสมบัติล้ำค่านั่นแหละคือสิ่งที่แสดงถึงระดับที่แท้จริงของผู้ควบคุมสัตว์อสูร

        โฮกกก~

        หมาป่าเงามรณะเพลิงนรกคำรามก้องสะท้านหูพลังปีศาจแผ่กระจายอย่างบ้าคลั่ง อากาศเต็มไปด้วยไอหมอกสีแดงดำทำให้ผู้คนรู้สึกไม่สบายใจ

        สัตว์อสูรตัวอื่นๆ ของเพื่อนร่วห้องต่างก็ถูกกดดันจากรัศมีของหมาป่าเงามรณะเพลิงนรก บางตัวถึงกับหางจุกก้นบางตัวก็เอาหัวมุดดิน

        “นักเรียนคนอื่นฝึกต่อ”

        “เซี่ยวซิงอวี่ นายมานี่หน่อย!”

        เฉินฉี่เหนียนเรียกเซี่ยวซิงอวี่ไปที่มุมสนามฝึกซ้อม

        “อาจารย์เฉิน มีอะไรเหรอครับ?”

        “นายมันสุดยอดจริงๆเปิดเทอมมาแค่เดือนเดียว ก็บ่มเพาะสัตว์อสูรระดับเติบโตได้แล้ว”

        เฉินฉี่เหนียนตบไหล่เซี่ยวซิงอวี่อย่างแรงดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและความคาดหวังจากอาจารย์ที่มีต่อลูกศิษย์

        “ใช่แล้ว ให้ฉันวัดพลังวิญญาณของนายหน่อย”

        เฉินฉี่เหนียนหยิบเครื่องมือรูปทรงนาฬิกาออกมา

        นี่คือเครื่องวัดพลังวิญญาณแบบพกพา

        สาเหตุที่เฉินฉี่เหนียนทดสอบเซี่ยวซิงอวี่เพียงลำพังก็เพราะกลัวว่าหากประกาศค่าพลังวิญญาณของเซี่ยวซิงอวี่ออกไป จะสร้างความฮือฮา

        ตัวเลขบนจอแสดงผลกระโดดขึ้นลงและสุดท้ายหยุดนิ่งที่:

        2583

        “2583? ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเองฉันคงไม่เชื่อเด็ดขาด!”

        โดยปกติแล้วหลังจากสัตว์อสูรทะลวงระดับวิวัฒนาการพลังวิญญาณของผู้ควบคุมสัตว์อสูรก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

        จากการวิเคราะห์ข้อมูลขนาดใหญ่ในอดีต ค่าพลังวิญญาณของผู้ควบคุมสัตว์อสูรระดับสองดาวจะอยู่ที่2000-3000

        ตอนนี้ค่าพลังวิญญาณของเซี่ยวซิงอวี่เข้าเกณฑ์การสอบผู้ควบคุมสัตว์อสูรระดับสองดาวแล้ว

        “นักเรียนหลายรุ่นที่ฉันเคยสอนมาที่มีพรสวรรค์พอใช้ ตอนที่สัตว์อสูรเพิ่งก้าวเข้าสู่ระดับเติบโตพลังวิญญาณของพวกเขามีแค่ประมาณ 1500 เท่านั้น”

        “แต่นายกลับมีพลังวิญญาณสูงถึง 2500+!”

        พลังวิญญาณของเซี่ยวซิงอวี่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วซึ่งเป็นผลมาจากพลังพิเศษของเนตรปีศาจ

        เนตรปีศาจดูดซับอารมณ์เชิงลบในโลกตลอดเวลา

        ความเศร้า ความโกรธ ความอิจฉาความรู้สึกต่ำต้อย ความท้อแท้ ความกังวล...

        อารมณ์เชิงลบใดๆ ที่เนตรปีศาจดูดซับจะถูกแปลงเป็นพลังวิญญาณ

        นี่คือเหตุผลที่พลังวิญญาณของเซี่ยวซิงอวี่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นพรสวรรค์ที่คนอื่นไม่สามารถลอกเลียนแบบได้

        เซี่ยวซิงอวี่ถามด้วยความอยากรู้“อาจารย์เฉินครับ ตอนที่พี่เย่ซวงหนิงอายุเท่าผมพลังวิญญาณของเธอเท่าไรครับ?”

        เฉินฉี่เหนียนตอบ“2433”

        มุมปากของเซี่ยวซิงอวี่โค้งขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

        “นายอย่าเพิ่งเหลิงไปตอนนี้นายเพิ่งมีแค่อย่างเดียวที่เหนือกว่าเย่ซวงหนิง”

        “จริงเหรอครับ? ถ้าผมจำไม่ผิดปีที่แล้วในการแข่งขันซูเปอร์โนวา พี่เย่ซวงหนิงไม่ได้แชมป์ไม่ใช่เหรอครับ?”

        เฉินฉี่เหนียนหัวเราะเบาๆ“เรื่องนั้นไม่เถียง ปีที่แล้วแชมป์คือหลี่มู่เฉิงจากสถาบันไป๋หู่”

        “อาจารย์เฉินครับผมจะคว้าแชมป์ในการแข่งขันซูเปอร์โนวาครั้งนี้ให้ได้ครับ”

        “นายนี่ปากกล้าไม่เบาเลยนะ!”

        “สิ่งที่พี่เย่ทำไม่ได้ผมจะทำให้สำเร็จเองครับ”

        เฉินฉี่เหนียนหรี่ตาเป็นเส้นเล็กๆ

        “เซี่ยวซิงอวี่ พอเห็นทัศนคติของนายแล้วฉันยิ่งตั้งตารอการแข่งขันซูเปอร์โนวาเลยล่ะ”

        เหลือเวลาอีก 20วันก่อนการแข่งขันซูเปอร์โนวา

        เซี่ยวซิงอวี่ยังต้องทำอีกสองเรื่อง

        เรื่องแรกคือทำพันธสัญญากับสัตว์อสูรตัวใหม่

        เรื่องที่สองคือผ่านการสอบผู้ควบคุมสัตว์อสูรระดับสองดาว

        เงื่อนไขสองข้อนี้คือคุณสมบัติในการเข้าร่วมการแข่งขันซูเปอร์โนวา

        หลังเลิกเรียนวันศุกร์

        เซี่ยวซิงอวี่เดินออกนอกโรงเรียนพลางโทรศัพท์

        “พี่ครับ วันนี้ผมจะกลับดึกหน่อยนะ”

        “พี่กับเหมิงเหมิงกินกันก่อนเลยไม่ต้องรอผมนะ”

        “บอกเหมิงเหมิงด้วยว่าผมจะซื้อถังหูลู่กลับไปให้เธอกินให้เต็มที่เลย”

        หลังวางสายเซี่ยวซิงอวี่เดินออกจากประตูโรงเรียน

        ที่หน้าประตูโรงเรียนมีหญิงสาวรูปร่างสูงเพรียวคนหนึ่งยืนอยู่

        “น้องซิงอวี่ ในที่สุดนายก็เลิกเรียนแล้วให้พี่กอดหน่อย!”

        ฉินเยียนหรานเป็นพี่สาวที่ตามใจน้องชายมากพอเจอกันก็กอดเซี่ยวซิงอวี่แน่น

        “แค่กๆ พี่เยียนหราน ปล่อยผมหน่อยผมหายใจไม่ออกแล้วครับ~”

        ทุกครั้งที่ศีรษะของเซี่ยวซิงอวี่ถูกฉินเยียนหรานกดลงบนอกเขาจะรู้สึกเหมือนใกล้จะขาดใจตาย

        จะเห็นได้ว่าหน้าอกใหญ่ก็เท่ากับอาวุธร้ายแรง!

        “น้องซิงอวี่ นายมีอะไรจะคุยกับพี่เหรอ?”

        ครั้งนี้เซี่ยวซิงอวี่เป็นฝ่ายนัดฉินเยียนหรานเองโดยให้เธอมารอเขาที่หน้าประตูสถาบัน

        EQ สูง : “พี่เยียนหรานครับผมอยากซื้อสัตว์อสูรตัวใหม่ รบกวนพี่ช่วยแนะนำหน่อยครับ~”

        EQ ต่ำ : “พี่เยียนหรานครับผมอยากเกาะพี่กิน ผมจะซื้อสัตว์อสูรแต่พี่เป็นคนจ่าย!”

        เซี่ยวซิงอวี่ไม่ได้โง่แน่นอนว่าเขาเลือกที่จะเป็นคน EQ สูง

        “ไม่มีปัญหา พี่จะพานายไปร้านสัตว์อสูร!”

        “เรื่องเงิน...”

        “วางใจได้เลย พี่ไม่ขาดเงินหรอก!”