Chronicles Of Radish : Record Of Pride (จักรวาลราดิช ภาค บันทึกจอมอหังการ)

ตอนที่ 59 สัตว์ประหลาด

            “ได้เบาะแสคืบหน้าหรือยัง”

            จัสตินที่เจ็ดเอ่ยถามนักบุญผู้นั้นขณะกำลังสวดภาวนาอยู่โดยไม่หันกลับไปมองอีกฝ่ายที่กำลังเดินเข้ามาใกล้นักบุญชราเข้ามานั่งข้างท่านพระสันตะปาปา

            “ได้แล้วขอรับ”นักบุญชราตอบก่อนจะหยุดเล็กน้อย

            “เราส่งคนไปค้นบ้านของนักเวททั้งสองคนนั้นพบว่าที่บ้านของจอหน์มีเงินสดจำนวนมากผิดปกติ ทางเราพอจะทราบว่าจอหน์รับงานพิเศษเปิดมิติให้พวกเศรษฐีเดินทางอยู่บ้าง แต่เราติดต่อพวกเขาแล้วพวกเขาก็ไม่ได้จ่ายค่าบริการเกินกว่าคนอื่นที่รับงานแบบนี้ขอรับ”

            “เราคาดว่าจอห์นน่าจะรับเงินจากใครบางคนให้ทำเรื่องแบบนี้ส่วนดีนแค่โดนร่างแหถูกจอห์นฆ่าตาย”

            “แล้วมหาปราชญ์ได้พิกัดที่ถูกส่งไปหรือยัง”

            “นี่แหละขอรับที่เป็นปัญหา”

            นักบุญชราตอบด้วยท่าทีจริงจัง

            “จากร่องรอยที่มหาปราชญ์สืบย้อนได้จอห์นเปิดมิติส่งพวกเขาไปที่ป่านูเมลอส และน่าจะอยู่ส่วนลึกด้วย”

            “หา!!! ป่านูเมลอส!!”

            จัสติจที่เจ็ดถึงกับผงะตัวขึ้นด้วยความตกใจแน่นอนว่าเขาย่อมรู้จักสถานที่นั้นเป็นอย่างดีเพราะมันขึ้นชื่อเรื่องความโหดร้ายอย่างมาก

            “ใช่ครับจะให้ส่งทีมช่วยเหลือไปเลยไหมขอรับ”

            “จัดการได้เลยส่งมือดีที่ไว้ใจได้ไปนะ เอาเป็นคนในสังกัดของเจ้าที่ขึ้นตรงกับเจ้าโดยตรงน่าจะดีที่สุด”

            “ขอรับ”

            “เดี๋ยวนะถ้าจอห์นสามารถส่งพวกเจมส์ไปที่นั่นได้ แสดงว่าเขาต้องเคยไปนั่นมาแล้วสิ”

            “ตอนนี้เรากำลังไล่ตรวจสอบการเดินทางของจอห์นขอรับว่าเขาไปไหนมาไหนบ้าง เดิมทีเขาประจำอยู่พื้นที่ทางใต้เป็นนักบุญปีเตอร์ที่พาเขามาที่นี่ขอรับ”

            “ปีเตอร์หรอ...”

            จัสตินที่เจ็ดนึกถึงนักบุญปีเตอร์เขาเป็นนักบุญหนุ่มใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลารับกับรูปร่างอ้วนของเขาจนลงตัว

            “ตรวจสอบปีเตอร์ด้วยก็ดีข้าว่ามันมีอะไรเกี่ยวกันแน่”

            “ตรวจสอบปีเตอร์หรือขอรับ?”

            “ใช่กระทำในทางลับนะ หาความเกี่ยวข้องของจอห์นกับปีเตอร์มา เราอาจมองข้ามอะไรไปก็ได้”

            “ขอรับ”

                นักบุญชราลุกขึ้นคำนับและเดินจากไปปล่อยให้จัสตินที่เจ็ดเอามือกุมขมับด้วยความกังวลใจ

            “เรื่องราวมันเริ่มจะควบคุมไม่ได้แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

            จัสตินเหม่อมองรูปเทพอาเซอุสอยู่พักใหญ่เขาก็ลุกออกไปและเรียกบาทหลวงที่คอยดูแลเขามาและสั่งการอะไรบางอย่างอีกฝ่ายรีบร้อนจากไป

            “มันอาจถึงเวลาแล้วจริงๆ....”

มหาวงกตไดดาลอส

            เหล่าทหารหน่วยพิเศษต่างยึดครองพื้นที่ชั้นสองแต่เพียงกลุ่มเดียวไม่มีใครลงมาที่ชั้นนี้แม้แต่เหล่านักผจญภัยก็ตาม แม้จะมีนักผจญภัยคนหนึ่งอยากลงมาแต่ในทีมไม่มีใครอยากมาด้วย เขาก็ได้แต่คอตกกลับไป

            “บิลลี่พวกเราคงไปส่งนายไม่ได้หรอก ชั้นสองมันเสี่ยงเกินไปพวกเราไม่มีใครมีสกิลต้านไฟเลเวลสูงขนาดนั้น”

            หัวหน้ากลุ่มนักผจญภัยสุดเข้มส่ายหน้าเมื่อได้ยินคำขอร้องของบิลลี่

            “ข้าเข้าใจขอรับ”

            บิลลี่ได้แต่ตัดใจตอนแรกเขาคิดจะขอตามพวกทหาร แต่ทางนั้นปฏิเสธทันทีและมองเขาด้วยความสงสัยดีที่เขาแก้ตัวและหลบออกมาได้ก่อนจะโดนจับได้

            ‘คงต้องหาทางอื่น ผู้กล้ามันคงลงไปชั้นสองแล้วแน่นอนไม่อย่างนั้นพวกทหารจากเคเดมจะตามลงไปทำไมกันหมด’

                บิลลี่หรือหมายเลขสิบสี่ที่ปลอมตัวมามองไปยังทางลงชั้นสองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะตามกลุ่มของเขาจากไป

            ระหว่างออกเดินทางต่อเขารู้สึกได้ว่ามีการติดต่อมาจึงขอตัวจากกลุ่มสักครู่ ก่อนจะได้รับคำสั่งใหม่ว่าให้กลับมาได้เลยมีการเปลี่ยนแปลงแผนแล้ว ซึ่งบิลลี่ก็ได้แต่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นแต่เขาก็ยังติดตามกลุ่มนี้ไปจนเสร็จงาน ก่อนจะกลับขึ้นไปจากเขาวงกตชั้นแรกนี้

            “พวกเราพัฒนาขึ้นมากเลยในช่วงเวลาแค่ปีกว่าๆไม่นึกว่าวิธีขององค์ชายจะได้ผลขนาดนี้”

            “ข้าได้ยินทีมจ่าเวสบอกว่าองค์ชายลงไปชั้นสามแล้ว”

            “จริงดิ!! ข้าได้ยินมาว่าชั้นสามมีแต่สัตว์อสูรที่แข็งแกร่งมากอาศัยอยู่เต็มไปหมดแล้วแบบนี้องค์ชายจะไม่เป็นอะไรหรอ..”

            “เจ้าโง่องค์ชายเป็นถึงผู้กล้านะ เขาคือความหวังของมวลมนุษย์แค่ชั้นสามน่ะทำอะไรองค์ชายของพวกเราไม่ได้หรอก”

            “ข้าก็คิดแบบเจ้าขนาดชั้นสองที่พวกเราคิดว่าไม่มีทางลงมาได้ พวกเรายังพิชิตมันได้เลยองค์ชายคงบุกเบิกชั้นสามและหาวิธีมาบอกพวกเราแน่”

            “จริงของเจ้าข้อรอวิธีการฝึกฝนใหม่ๆขององค์ชายอยู่เนี่ย ฮ่าๆๆ”

            นั่นเป็นเพียงการสนทนาของทหารกลุ่มหนึ่งเท่านั้นอีกหลายกลุ่มก็คิดแบบเดียวกันตอนนี้สัตว์อสูรในชั้นสองล้วนถูกพวกเขาพิชิตลงอย่างง่ายดาย ยกเว้นมังกร กบยักษ์กิ้งก่ายักษ์ที่พวกเขาจะหลีกเลี่ยง

            แม้มีบางหน่วยจะลองสู้ดูแต่เมื่อสู้ไม่ได้พวกเขาก็วิ่งหนี มีหลายหน่วยที่พบมังกรอัคคีแน่นอนว่าพวกเขาต่างเผ่นกันแบบไม่คิดชีวิต แม้ว่าจะลองคิดสู้ดูแต่คำแนะนำขององค์ชายให้พวกเขาหลีกเลี่ยงไว้ก่อนจะดีกว่าพวกเขาทำตามอย่างไม่สงสัยอะไร

            วันนี้ก็เหมือนทุกวันราดิชยังคงสำรวจชั้นสามต่อไป รวมถึงฝึกฝนร่างกายอย่างหนักไปด้วยเขารับรู้ได้ว่าผลการฝึกของเขากำลังแสดงผลออกมา

        ระหว่างการสำรวจเขาเจอทั้งพวกกวางกิ้งก่า กบ ตั๊กแตน งู ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นร่างแรก ที่เจอร่างสองบ้างก็มีบ้างแต่ส่วนใหญ่จะเป็นตัวที่เพิ่งวิวัฒนาการมา สเตตัสเลยไม่สูงมาก

            แน่นอนว่าพวกมันย่อมต้องถูกเขาเชือดทิ้งอยู่แล้วนอกจากนี้ก็เจอร่างแรกและร่างสองของสแลคคัสด้วยพวกมันอาศัยอยู่เป็นฝูงและมักออกหากินพร้อมกัน ต่างจากร่างขั้นสามที่เมื่อวิวัฒนาการแล้วจะแยกออกไปอยู่ตัวเดียว

            ร่างแรกของมันชื่ออาโนคัส สเตตัสเฉลี่ยส่วนใหญ่ก็สามถึงห้าร้อยพอเลเวลสิบก็จะวิวัฒนาการเป็นร่างสองคือ บาโนคัสเจ้านี่สเตตัสตอนกลายร่างเฉลี่ยห้าถึงหกร้อยซึ่งเมื่อมันเติบโตถึงเลเวลสามสิบจะมีสเตตันเฉลี่ยพันต้นๆ

            นับว่าแข็งแกร่งมากพอควรในชั้นนี้พอเลเวลถึงสามสิบพวกมันก็สามารถวิวัฒนาการเป็นสแลคคัสได้แต่เขาก็ยังไม่เจอสแลคคัสตัวอื่นนอกจากตัวที่โดนจัดการไป แต่ด้วยความใหญ่โตของที่นี่แล้วพวกมันอาจอยู่ส่วนอื่นของเขาวงกตก็ได้

            ระหว่างนี้เขาเก็บค่าความเชี่ยวชาญสกิลสายประสาทสัมผัสเป็นหลักเขาไล่ดมกลิ่น นอนไถลกับพื้นเพื่อเพิ่มค่าความเชี่ยวชาญและด้วยการดมกลิ่นทำให้ไปเจอของดีเข้าจนได้

            ฉั่วะ!!

                กวางร่างสองตัวหนึ่งเพิ่งถูกเขาบั่นคอไปขณะที่ร่างแรกตัวอื่นนั้นนอนเป็นซากศพหมดแล้ว เขาอยู่ในโพรงถ้ำแห่งหนึ่งซึ่งที่นี่มีสมุนไพรขึ้นอยู่หลายชนิด มีหญ้าฟูกัสที่เคยเก็บมาแล้วด้วย แน่นอนว่ามันย่อมโดนเขาเก็บไปจนหมดไม่เหลือแม้แต่ต้นเดียว

                ระหว่างสำรวจอย่างสบายใจเขาก็ได้ยินเสียงดังตึงตังจากด้านหน้าก็เห็นสิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งกำลังวิ่งตรงมามันมีร่างกายเหมือนกิ้งก่าตัวยักษ์ที่เดินด้วยสองขาขาคู่หลังของมันเต็มไปด้วยมัดกล้าม ร่างกายปกคลุมด้วยเกล็ดสีน้ำตาลเข็มขาคู่หน้าที่ยื่นออกมามีกรงเล็มแหลมคม ปากของมันเต็มไปด้วยฟันแหลมคมดวงตาสีเหลืองของมันชวนให้ผู้คนหวาดผวา

                “หืม?? ไทแรนเดล?? ไม่สิ เจ้านี่มันตัวใหญ่กว่าสามเมตรน่าจะเป็นร่างสอง ว่าแต่มันหนีอะไรมา?”

            เขาประเมินเจ้ากิ้งก่ายักษ์ที่กำลังวิ่งมาท่าทางมันเหมือนจะหนีอะไรอยู่ ปกติมังกรคือสัตว์อสูรผู้แข่งแกร่งน้อยนักที่มันจะวิ่งหนีสิ่งมีชีวิตอื่น

เผ่า ไทแรนเดอร์ LV 1        ชื่อ ไม่มี

ค่าสเตตัส

HP 728/1656 (สีเขียว) (รายละเอียด)              

MP 55/1305 (สีฟ้า) (รายละเอียด)

SP 586/1530 (สีเหลือง) (รายละเอียด)                        

SP 68/1540 (สีแดง) (รายละเอียด)

ค่าพลังโจมตีโดยเฉลี่ย 1572 (รายละเอียด)

ค่าพลังป้องกันโดยเฉลี่ย 1558 (รายละเอียด)

ค่าพลังเวทมนตร์โดยเฉลี่ย 1436 (รายละเอียด)

ค่าพลังทนทานโดยเฉลี่ย 1448 (รายละเอียด)

ค่าความเร็วโดยเฉลี่ย 1507 (รายละเอียด)

สกิล

เดรกปฐพี LV 4                                     เกล็ดมังกร LV 6

ฟื้นฟู HP อัตโนมัติ LV 1                      สัมผัสพลังเวท LV 1

ควบคุมพลังเวท LV 1                          เวทดิน LV 1

แม่นยำ LV 2                                          หลบหลีก LV 5

สัมผัสอันตราย LV 9                            สัมผัสการเคลื่อนไหว LV 8

สัมผัสกลิ่นอาย LV 4                           สัมผัสความร้อน LV 2

แอบซ่อน LV 10                                    ซ่อนเร้น LV 1

ไร้สุ้มเสียง LV 5                           ต้านพิษร้ายแรงLV 1

ต้านกรดรุนแรง LV 1                          ต้านอาการอัมพาต LV 6

ต้านการตัดเฉือน LV 7                    ต้านพลังทำลายLV 8

ต้านการเน่าเปื่อย LV 9                  มองเห็นในที่มืดLV 10       

พลังชีวิต LV 6                                       ปริมาณเวท LV 5

การโต้ตอบฉับพลัน LV 5                  ความอดทน LV 5

พละกำลังมหาศาล LV 2                 ความทนทานมหาศาลLV 2

ผู้ใช้เวท LV 5                                         เครื่องราง LV 4

ความเร็วสูง LV 7

สกิลพ๊อยท์ 3500

ฉายา

[ผู้สังหารสัตว์อสูร] [ผู้ฆ่าล้างสัตว์อสูร]

                “เป็นร่างสองจริงด้วย ท่าทางจะเพิ่งวิวัฒนาการมาทั้งค่า SP สีแดง กับ MP เหลือน้อยมากขนาดนั้น”

            ราดิชพุ่งเข้าไปพร้อมดาบในมือเจ้ากิ้งก่าเห็นเขาแล้วแต่มันก็ยังคงวิ่งมาหาเขา ดูเหมือนมันจะกลัวอะไรที่ไล่มันมามากกว่าเมื่อเข้าถึงตัวเจ้าไทแรนเดอร์ ราดิชก็สังหารมันในดาบเดียวเขาผ่าร่างมันเป็นสองส่วนเหมือนตัดไม้ธรรมดา และเก็บร่างมันไปทันที

            เขายังคงพุ่งต่อไปจนพบสิ่งที่ทำให้ร่างก่อนกลายเป็นมังกรตัวนี้ต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนมันปรากฏตัวตรงหน้าเขา ต่างฝ่ายต่างหยุดเผชิญหน้ากัน

            “แมงมุมยักษ์??”

            สิ่งที่ปรากฏตัวตรงหน้าเขาคือแมงมุมตัวใหญ่ยักษ์มันมีร่างกายใหญ่โตกว่าหกเมตร ขาแต่ละข้างใหญ่และหนาอวบ ขนสีเทาซีดจางทำให้มันดูแตกต่างจากสถานที่นี้อย่างมากดวงตาสีแดงฉานทั้งแปดจ้องมาที่เขาด้วยประสงค์ร้าย

            ดูเหมือนมันเองก็ไม่กล้าลงมือทันทีเช่นกันมันคงเห็นเขาผ่าร่างเจ้าไทแรนเดอร์นั่นเป็นสองซีก เขาลองประเมินดูค่าสเตตัสของมันแต่สิ่งที่เห็นก็ทำเขาอึ้งไปทันที

            “สัตว์ประหลาดชัดๆ”