(จบ)เทพมารจอมราคะ กำเนิดใหม่พร้อมกับระบบพระพุทธองค์ไร้พ่าย

        สิ่งที่เกิดขึ้น ทำให้ชายชราผู้นั้นพลันตกตะลึงจนถึงขีดสุด นัยน์ตาของเขาเบิกกว้าง ราวกับเห็นภาพที่เกินกว่าจินตนาการ

        ริมฝีปากของเขาเผยอออกเล็กน้อย ประหนึ่งสามารถยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งใบ ขณะที่หัวใจของเขาเต้นรัวและเร็วยิ่งกว่ากลองศึก จนมันแทบจะกระดอนออกมาจากบริเวณอก

        “จะ.. จะ.. เป็นไปได้อย่างไร!?”

        เสียงของเขาสั่นเครือ แววตาสั่นไหวไม่อาจปิดบังความตื่นตระหนก

        “เจ้าเป็นเซียนกลับชาติมาเกิดใหม่หรืออย่างไรกัน!? ค่ายกลระดับนี้.. ”

        “เจ้ากลับมองมันออกได้ด้วยรึ!?”

        เขาอุทานขึ้นเสียงดัง ราวกับได้พบเจอกับสุดยอดผู้ยิ่งใหญ่จากยุคเซียนโบราณ

        ชายชราผู้นี้เป็นถึงยอดฝีมือในโลก

        แต่นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ตัวของมันได้พบกับสิ่งที่เหนือสามัญสำนึกถึงเพียงนี้

        แต่แทนที่ตัวของเทียนจุนจะตื่นเต้นหรือโอ้อวดในสิ่งที่ตนทำได้ เขากลับแสยะยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะยักไหล่ด้วยท่าทางสบายๆ

        “ข้าน่ะเหรอ?”

        น้ำเสียงของเขาเรียบง่าย ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความลึกล้ำ

        “ข้าไม่ใช่เซียนที่แท้จริงหรอก”

        เขาหลุบตามองคัมภีร์ที่เปล่งแสงเรืองรองอยู่เบื้องหน้า ก่อนจะกล่าวต่อ

        “ข้าก็เป็นเพียงผู้ที่ก้าวเดินอยู่บนเส้นทางแห่งสายพุทธะ และโชคชะตาทั้งหมดก็อยู่เคียงข้างตัวของข้าก็เท่านั้นเอง!”

        คำพูดของเขา เป็นนัยบอกว่าชายชราไม่จำเป็นต้องรู้มากกว่านี้ จนทำให้เกิดเป็นสายลมที่พัดโชยเข้ามาภายในโรงเตี้ยม

        ชายชรากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังคัมภีร์มหาอำนาจที่กำลังลอยอยู่กลางอากาศ

        ผ่านไปเพียงชั่วครู่เดียว

        คัมภีร์ที่เคยถูกฉีกขาดออกเป็นนับพันแผ่น บัดนี้มันได้กลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์อีกครั้ง

        คัมภีร์มหาอำนาจ 'พฤกษาสวรรค์ไร้ขอบเขต' ได้ถือกำเนิดขึ้นใหม่

        ม้วนคัมภีร์ลอยเด่นอยู่เหนืออากาศเบื้องหน้าของทั้งสอง แสงสีเขียวเรืองรองส่องประกายไปทั่วห้อง และแสงนั้นมิใช่แสงแห่งเพลิงหรือพลังแห่งสายฟ้า หากแต่เป็นแสงแห่งชีวิตอันไร้ขีดจำกัด

        ประหนึ่งว่าพฤกษาทั้งมวลในใต้หล้า กำลังถือกำเนิดขึ้นใหม่อีกครั้ง

        “ตำนาน... ได้กลับมาแล้ว!”

        ชายชราพึมพำเสียงเบา ขณะที่แสงจากคัมภีร์แผ่ขยายออกไปรอบบริเวณ

        “พฤกษาสวรรค์ไร้ขอบเขต..”

        “ได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง!”

        ขณะที่กล่าว ฝ่ามือของชายชราก็ค่อยๆเอื้อมออกไปอย่างช้าๆ และมันสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด

        แม้แต่ใบหน้าของชายชราก็แดงก่ำขึ้น

        ลมหายใจหนักแน่น ร่างกายของเขาสั่นระริก ราวกับกำลังตื่นเต้นจนถึงขีดสุด

        “ข้า.. ข้าไม่อยากจะเชื่อเลย!”

        เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของเขา

        ในที่สุด คัมภีร์ที่ลอยเหนืออากาศก็ค่อยๆเคลื่อนเข้ามาอยู่ในฝ่ามือของเขา พร้อมกับที่ชายชราได้รับมันเอาไว้ด้วยมือที่ยังสั่นไหว ราวกับว่าสิ่งนี้เป็นสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตของเขา

        จากนั้นตัวของเขาก็ค่อยๆกดมือทั้งสองลงบนปกคัมภีร์ จับมันเอาไว้แน่น ก่อนจะเริ่มดึงเชือกที่ผูกมัดมันไว้ออก

        แผ่นกระดาษโบราณค่อยๆคลี่ออกอย่างช้าๆ และในวินาทีถัดมา

        “ขะ.. ข้าทำสำเร็จแล้ว!”

        เมื่อได้เห็นตัวอักษรเซียนที่สลักอยู่ภายในคัมภีร์ ดวงตาของชายชราก็พลันเบิกกว้าง

        อักขระแต่ละตัวเปล่งแสงสีเขียวจางๆ ประหนึ่งพลังชีวิตจากสวรรค์กำลังไหลเวียนอยู่ภายในมัน

        ข้างในไม่ได้มีเพียงแค่อักษรโบราณ แต่ยังมีภาพประกอบของวิธีการฝึกฝน หนึ่งในวิชาบ่มเพาะมหาอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด พฤกษาสวรรค์ไร้ขอบเขตได้กลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง

        ชายชรากำม้วนคัมภีร์ในมือแน่น

        ร่างกายของเขาสั่นไหวราวกับกำลังแบกรับพลังอำนาจบางอย่างเอาไว้

        “ของจริง... นี่คือของจริง..”

        ริมฝีปากของเขาสั่นระริก

        สองมือกอดกระชับคัมภีร์แนบอก ราวกับมันคือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา

        “ขอบคุณสวรรค์!”

        “ขอบคุณพระเจ้า!”

        และจากนั้น น้ำตาของชายชราก็ร่วงหล่นลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขากัดฟันแน่น ขณะที่เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาจากลำคอ

        “ท่านหญิง.. ในที่สุดท่านก็จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง..”

        “ท่านสามารถฝึกฝนได้แล้ว.. ท่านสามารถกลายมาเป็นผู้บำเพ็ญเพียรได้แล้ว!”

        เสียงของชายชราสั่นเครือ เต็มไปด้วยความตื้นตันใจและความหวัง

        เขาเอื้อมมือไปลูบไล้ตัวอักษรบนคัมภีร์ ราวกับมันเป็นชีวิตของคนสำคัญที่ตนปกป้องมาตลอดชีวิต

        เทียนจุนที่ยืนมองอยู่ด้านข้างพอรับฟังก็พลันขมวดคิ้วเล็กน้อย

        “ท่านหญิง? หมายความว่าอย่างไร?”

        “หากเป็นเช่นนี้.. คนที่ต้องการคัมภีร์นี้จะต้องถูกคำสาปหรืออาจมีกายศักดิ์สิทธิ์ต้องห้ามจากยุคเซียนโบราณติดตัวอยู่แน่นอน!”

        “ไม่เช่นนั้น ชายชราคงไม่พยายามอย่างหนักถึงเพียงนี้”

        เทียนจุนครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะ โดยที่ชายชรายังคงกอดคัมภีร์ไว้แน่น ไม่ต่างจากผู้ที่สูญเสียทุกอย่างไป แล้วจู่ๆก็ได้มันกลับคืนมา

เขาร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น ร่างกายทั้งร่างเต็มไปด้วยความปิติ

        ผ่านไปชั่วครู่หนึ่ง

        ในที่สุด ชายชราก็ค่อยๆสูดลมหายใจเข้า พลางยกแขนเสื้อขึ้นมา เช็ดน้ำตาและสูดน้ำมูกของตนเอง ก่อนจะหันกลับมามองเทียนจุนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

        “เจ้าหนู..”

        น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย

        “ข้าขอขอบคุณเจ้าจากใจจริง..”

        “หากไม่มีเจ้า ข้าคงไม่มีวันได้เห็นวันนี้”

        เขาประสานมือให้เทียนจุน โค้งศีรษะลงต่ำอย่างเต็มใจ

        “เจ้าต้องการสิ่งใดเป็นสิ่งตอบแทน?”

        “ข้ายอมมอบทุกสิ่งให้เจ้า..”

        “ขอเพียงเจ้ากล่าวมาเถอะ!”

        เทียนจุนไม่ได้ตอบในทันที

        เขาเพียงแค่จ้องมองชายชราตรงหน้า ก่อนจะเผยรอยยิ้มบางๆที่มุมปาก

        แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้กล่าวสิ่งใดออกมา ชายชราก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้

        เขาตบหน้าผากตัวเองเบาๆ

        ก่อนจะหัวเราะออกมา

        “อ้อ! ลืมแนะนำตัวไปเลย”

        “ข้ามีนามว่า หลินเหมิงหวู่”

        ชายชราพูด พลางยืดหลังตรงและมองไปยังเทียนจุนด้วยแววตาแน่วแน่

        “ข้ามาจากตระกูลหลินโบราณที่ตั้งอยู่ในอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์!”