ญาณหยั่งรู้เหนือสวรรค์ : จุติเซียนกระบี่สะท้านปฐพีแห่งสำนักชูซาน!

        ชายร่างกำยำรู้สึกได้เพียงว่ารอบลำคอของตนมีกลิ่นอายอันคมกริบจำนวนนับไม่ถ้วน วนเวียนอยู่ไม่หยุด

        ความรู้สึกนั้นราวกับว่าขอเพียงหลินฉางชิงมีความคิดวูบหนึ่งผ่านเข้ามา ศีรษะของเขาก็จะถูกตัดขาดจนหลุดจากบ่าทันที ทว่าชายร่างกำยำกลับทำเพียงกุมไหล่ข้างที่แขนถูกตัดขาด โลหิตย้อมอาภรณ์ของเขาจนชุ่มโชก

        "หลิน... หลินฉางชิง!"

        ชายร่างกำยำกัดฟันเอ่ยออกมาอย่างดุร้าย แต่เนื่องจากต้องแบกรับความเจ็บปวดที่รุนแรงเกินทน บนใบหน้าของเขาในยามนี้จึงเต็มไปด้วยน้ำมูกน้ำตาไหลนอง แต่ก็เพราะเหตุนี้ แววตาที่เขามองไปยังหลินฉางชิงจึงเต็มไปด้วยจิตสังหารสีแดงฉาน

        "ความลับในการบำเพ็ญเพียรของเจ้าที่ภูเขาด้านหลัง... ปิดบังไว้ได้ไม่นานหรอก!! ลำพังเจ้าเพียงคนเดียว... ไม่มีทางขัดขวางโอกาสอันยิ่งใหญ่ของพวกข้าได้อย่างแน่นอน! สำนักชูซานจะต้องตกเป็นของพวกข้าอย่างแน่นอน!" ชายร่างกำยำตะโกนเสียงดัง

        เขาไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนถึงกับสามารถลุกขึ้นยืนได้ในทันที!

        ฉัวะ!

        เงากระบี่ที่หลินฉางชิงควบแน่นขึ้นมา ตัดผ่านหัวไหล่ของชายผู้นั้นอย่างแม่นยำ ทว่าร่างกายของเขากลับชะงักไปเพียงชั่วครู่

        ความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าของชายผู้นั้นบิดเบี้ยวมากยิ่งขึ้น แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด บนใบหน้าของชายคนนี้กลับปรากฏรอยยิ้มที่เกือบจะเรียกได้ว่าบ้าคลั่ง

        หัวใจของหลินฉางชิงดิ่งวูบ

        "ไม่ถูกต้อง!"

        หลินฉางชิงดูเหมือนจะตระหนักถึงบางอย่าง และพริบตาต่อมา เขาก็เห็นเพียงปราณมารจำนวนมหาศาลพวยพุ่งออกมาอย่างไม่ขาดสาย

        ปราณมารเหล่านั้นไม่ได้มีไว้เพื่อโจมตีหลินฉางชิง แต่กลับเติมเต็มเข้าไปในร่างกายของชายร่างกำยำจนทำให้ร่างกายของเขาค่อย ๆ พองขยายขึ้น เพียงชั่วครู่ ร่างกายของชายร่างกำยำพองโตขึ้นกว่าสามเท่า ผิวหนังของเขากลายเป็นสีม่วงดำทั้งหมด ถึงขั้นมองเห็นปราณมารจำนวนมากไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนัง

        สีหน้าของหลินฉางชิงเคร่งขรึมลง

        "เจ้าคิดจะระเบิดตัวเอง?!"

        เขาเข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายทันที ในเมื่อไม่สามารถหลีกหนีจุดจบที่ต้องตายได้ เช่นนั้นชายร่างกำยำจึงเลือกที่จะระเบิดแก่นวิญญาณของตนเอง

        แม้ว่าระดับการบำเพ็ญเพียรของเขาจะอยู่เพียงขั้นสร้างรากฐาน แต่หลินฉางชิงในตอนนี้ก็มีระดับการบำเพ็ญเพียรที่ไม่สูงนักเช่นกัน

        ชายร่างกำยำคิดว่าในเมื่อตนเองใช้วิธีการเช่นนี้ ต่อให้หลินฉางชิงจะไม่ถูกระเบิดตายในทันที แต่ก็คงต้องบาดเจ็บสาหัส!

        ขอเพียงได้ระบายความแค้นที่ถูกตัดแขนนี้ออกไป ต่อให้ตายเขาก็ไม่มีอะไรต้องเสียดาย!

        "หลินฉางชิง นี่คือของขวัญที่ข้าเตรียมไว้ให้เจ้า เชิญเสพสุขกับมันให้เต็มที่เถอะ!" ชายร่างกำยำตะโกนก้อง

        ร่างกายของเขาพองขยายจนถึงระดับที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ

        น้ำเสียงนั้นเกือบจะเรียกได้ว่าเสียสติ ทว่าเมื่อหันมามองหลินฉางชิง บนใบหน้าของเขากลับไม่มีความตื่นตระหนกต่อการระเบิดตัวเองของชายร่างกำยำเลยแม้แต่น้อย ซ้ำร้ายยังสงบนิ่งจนน่ากลัว

        "ขออภัยด้วย"

        หลินฉางชิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเย็นยะเยือก

        "ของพรรค์นี้ เจ้าเสพสุขกับมันเองเถอะ อย่าระเบิดที่ที่ข้าอาศัยอยู่จนพังก็แล้วกัน" หลินฉางชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

        ขณะนั้นเอง ร่างกายของหลินฉางชิงก็เคลื่อนไหว และเห็นเพียงเขาชกหมัดออกไปที่ชายตรงหน้า พลังปราณจากคัมภีร์หัวใจแปรเซียนอมตะห่อหุ้มอยู่ที่หมัดของหลินฉางชิง และในพริบตาที่สัมผัสกับชายร่างกำยำ พลังทั้งหมดก็พุ่งทะลวงเข้าไปในร่างกายของชายผู้นั้น

        ปัง!

        ชายผู้นั้นรู้สึกว่าภายในร่างกายของตนมีบางสิ่งที่ไม่ใช่ของตนเพิ่มเข้ามาแต่เขาไม่ได้ใส่ใจ ความสนใจทั้งหมดของเขาถูกดึงดูดโดยหลินฉางชิง เพราะแขนของอีกฝ่ายกำลังสัมผัสกับตัวเขาในตอนนี้ นี่คือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการระเบิด!

        ทว่าเวลาต่อมา สีหน้าของชายร่างกำยำก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

        "อะไรกัน?!" เขาแผดเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ

        "เจ้าทำอะไรกับข้า?!"

        ชายร่างกำยำมองไปยังหลินฉางชิง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เพราะเขาพบว่าตนเองไม่สามารถขับเคลื่อนปราณมารในร่างกายเพื่อระเบิดตัวเองได้!

        แม้ว่าร่างกายจะถึงจุดวิกฤตและแก่นวิญญาณจะแตกสลายไปแล้ว ทว่าร่างกายของเขากลับราวกับถูกเคลือบด้วยม่านพลังบางอย่าง พลังที่เกิดจากการระเบิดนั้นยากที่จะทะลวงผ่านม่านพลังนี้ออกไปได้!

        หรือเหมือนกับว่าพลังงานที่เดิมทีถึงจุดวิกฤตแล้วถูกกดทับลงไปส่วนหนึ่ง จนไม่สามารถบรรลุเงื่อนไขในการระเบิดตัวเองได้

        แม้ว่าชายร่างกำยำจะไม่สามารถแยกแยะได้ชัดเจนในทันทีว่าเป็นเพราะเหตุใด แต่สิ่งเดียวที่มั่นใจได้คือทั้งหมดนี้เกี่ยวข้องกับหลินฉางชิง ทว่าเขาไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายใช้วิธีการใด ถึงขั้นสามารถยับยั้งการระเบิดตัวเองของเขาได้

        และแน่นอนว่าหลินฉางชิงจะไม่ตอบคำถามนี้ เขาเพียงปรายตามองคนตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา

        "ชาติหน้า อย่าได้เกิดมาเป็นศิษย์ลัทธิมารจะดีกว่า"

        หลินฉางชิงเอ่ยเรียบ ๆ จากนั้นก็ยกขาขึ้นถีบเข้าที่ท้องของชายร่างกำยำอย่างแรง

        เนื่องจากร่างกายของอีกฝ่ายในตอนนี้พองโตราวกับลูกหนัง ดังนั้นลูกถีบนี้ของหลินฉางชิงจึงส่งร่างของชายผู้นั้นปลิวละลิ่วออกไป

        "อ๊าก!"

        ชายผู้นั้นส่งเสียงร้องโหยหวนอีกครั้ง พร้อมกับร่างกายของเขาถอยร่นไปอย่างต่อเนื่อง ลูกถีบของหลินฉางชิงส่งร่างของชายผู้นั้นเข้าไปในหอคอยผนึกมารที่อยู่ด้านหลังโดยตรง

        "แบบนี้จะได้ไม่ทำให้พื้นดินบนภูเขาสกปรก" หลินฉางชิงชักขากลับมาแล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ

        เพราะหากระเบิดขึ้นที่นี่ สิ่งที่กระจายออกมาล้วนเป็นปราณมาร ซึ่งหลินฉางชิงไม่อาจรับรองได้เลยว่าจะเกิดผลกระทบเลวร้ายอย่างไรตามมา

        ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มิสู้โยนเจ้านี่เข้าไปในหอคอยผนึกมารเสียเลย เพราะถึงอย่างไร จุดประสงค์ของอีกฝ่ายตั้งแต่แรกก็คือการเข้าไปในหอคอยผนึกมารอยู่แล้ว

        การที่หลินฉางชิงทำเช่นนี้ ก็นับเป็นการ 'ช่วยเหลือผู้อื่น' ในอีกรูปแบบหนึ่ง

        "เพียงแต่พลังปราณที่กลั่นออกมาจากคัมภีร์หัวใจแปรเซียนอมตะ สามารถใช้แบบนี้ได้ด้วย ข้าค่อนข้างประหลาดใจทีเดียว" หลินฉางชิงมองแขนของตนเองแล้วพึมพำกับตัวเอง

        เขาได้รับแรงบันดาลใจจากเรื่องของเหยียนเฉินก่อนหน้านี้ พลังปราณของเขานั้นบริสุทธิ์ยิ่ง ไม่เพียงแต่สามารถบำรุงจุดตันเถียน แต่ยังมีแรงดึงดูดที่ดีต่อพลังปราณ ปราณมาร หรือแม้แต่ไอปีศาจอื่น ๆ

        ดังนั้นเมื่อพลังปราณเหล่านี้เข้าไปในร่างกายของชายร่างกำยำ จึงสามารถสลายปราณมารบางส่วนได้โดยตรง ทำให้ชายร่างกำยำไม่สามารถบรรลุผลการระเบิดตัวเองตามที่ต้องการได้

        และในตอนนี้ ชายร่างกำยำถูกถีบเข้าไปในหอคอยผนึกมารแล้ว

        หลินฉางชิงจึงไม่มีความจำเป็นต้องคงพลังปราณเหล่านั้นไว้อีกต่อไป

        เป๊าะ!

        เขาดีดนิ้วหนึ่งครั้ง พลังปราณที่สถิตอยู่ในร่างกายของชายร่างกำยำสลายตัวไป ร่างกายของชายผู้นั้นเริ่มพองขยายขึ้นอีกครั้งในทันที

        "อ๊าก!!!"

        เสียงร้องโหยหวนดังระงมออกมาจากปากของชายร่างกำยำ

        หากระเบิดออกในตำแหน่งนี้ หลินฉางชิงไม่มีทางได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย ทว่าในตอนนี้ ต่อให้เขาอยากจะหยุดยั้งก็ไม่ทันการณ์เสียแล้ว พลังงานที่เดิมทีถึงจุดวิกฤต เมื่อพลังปราณของหลินฉางชิงถอนออกไปจึงระเบิดออกมาอย่างสมบูรณ์

        ร่างกายของชายผู้นั้นขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่าในพริบตา

        ตูม!

        หมอกสีม่วงดำแผ่กระจายออกพร้อมกับเสียงระเบิดดังสนั่น ร่างกายของชายผู้นั้นสลายไปในกลุ่มหมอก

        ในขณะเดียวกัน ชั่วพริบตาที่ร่างกายของชายผู้นั้นแตกออก อักขระโบราณบนหอคอยผนึกมารก็เปล่งแสงสว่างขึ้นตามไปด้วย