(จบ)ระบบวิวัฒนาการสัตว์อสูร

บทที่ 44 ลอบเข้าไปในจวนตระกูลหลี่ (2)

อาณาเขตของจวนตระกูลหลี่ว่ากันว่าเคยเป็นภูเขาไฟเมื่อนานมาแล้ว ทั้งยังมีผืนดินที่อุดมสมบูรณ์

แต่เพราะตั้งอยู่ไกลจากเมืองเทียนอู่และสภาพแวดล้อมโดยรอบ กองกำลังของตระกูลภายในเมืองจึงไม่เหลียวแลมัน

ทว่าเมื่อสามเดือนก่อน ตระกูลหลี่ได้ซื้อที่ดินแห่งนั้นเพื่อสร้างจวนตระกูล

ในที่สุดพวกเขาก็พบสมบัติโดยไม่คาดคิด

เส้นชีพจรศิลาวิญญาณหยางแสดงถึงความมั่งคั่งอันยิ่งใหญ่ถึงขีดสุด!

ในตอนแรก ตระกูลหลี่เก็บรักษาความลับได้ดีมาก แต่โลกใบนี้กำแพงมีหู

เมื่อข่าวรั่วไหล กองกำลังจำนวนมากล้วนมุ่งความสนใจไปยังที่ดินแดนสมบัติของตระกูลหลี่

หลังจากทราบข่าว หลินหงคังกลับทำตรงกันข้าม เขาไปเยี่ยมหลี่ชิงโซ่วเป็นการส่วนตัว หากตระกูลหลี่เต็มใจที่จะแบ่งสิทธิ์ในการขุดเหมืองครึ่งหนึ่งให้ ตระกูลหลินจะทำหน้าที่ปกป้องเส้นชีพจรศิลาวิญญาณหยางไว้ให้

ชื่อเสียงที่สั่งสมมาของตระกูลหลินในเมืองเทียนอู่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้กองกำลังอื่นหวาดกลัว

หลี่ชิงโซ่วย่อมรู้ดีว่าด้วยความแข็งแกร่งของตระกูลหลี่ ย่อมไม่สามารถครอบครองเหมืองสมบัติไว้ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องประนีประนอมและตกลง แต่มีเงื่อนไขข้อหนึ่ง

นั่นคือหลินหว่านหรง ผู้ซึ่งเขาหลงใหลมานาน และต้องการเป็นคู่บำเพ็ญ เพื่อแลกเปลี่ยนกับผลประโยชน์ของทั้งสองฝ่าย

“เป็นเพียงคางคกเฒ่าอยากกินเนื้อหงส์ฟ้า!”

หลังได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจากเฉินหู่ สีหน้าของหลินฮ่าวก็เย็นชา

หม่าลิ่วถอนหายใจ ทอดสายตามองหลินฮ่าว และกล่าวว่า "นี่เป็นเรื่องที่ผู้นำตระกูลสัญญาไว้ ไม่มีใครฝ่าฝืนได้"

หลินฮ่าวสูดหายใจในความเงียบ พยายามสงบสติอารมณ์ จากนั้นจึงคิดถึงแผนขั้นต่อไป

จู่ ๆ หลินฮ่าวก็ลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าเย็นชา

“ข้ายังมีเรื่องต้องจัดการ จึงไม่อาจร่วมดื่มกับพวกเจ้าต่อได้”

หลังจากจ่ายค่าอาหารแล้ว หลินฮ่าวก็ออกจากร้านอาหารตามลำพังท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของอีกฝ่าย

……

หนึ่งเค่อต่อมา มุมประตูหลังของจวนตระกูลหลี่ทางทิศตะวันตกของเมือง

ชายลึกลับชุดคลุมสีดำสวมหน้ากากปรากฏตัวที่นี่

บุรุษคนนี้คือหลินฮ่าวอย่างไม่ต้องสงสัย

“แมลงวันกังฟู แมงมุมพิษ ค้นหาเป้าหมาย” หลินฮ่าวกระซิบ

แมลงวันกังฟูและทารันทูลาต่างก็รับคำสั่งและลงมือทันที พวกมันลอบเข้าไปในจวนตระกูลหลี่ได้อย่างง่ายดาย

ส่วนแอนต์แมน หลินฮ่าวเก็บไว้เป็นหูเป็นตา

ถึงอย่างไร แอนต์แมนยังคงมีศักยภาพในการต่อสู้ต่ำที่สุด ความสามารถในการอัญเชิญฝูงมดเพียงอย่างเดียวย่อมไม่สามารถรับบทบาทสำคัญในภารกิจนี้ได้

ดังนั้นการใช้งานแมลงวันกังฟูกับทารันทูลาจึงดีที่สุดในตอนนี้ พวกมันลอบเข้าไปในจวนตระกูลหลี่และเริ่มค้นหาร่องรอยของหลี่ชิงโซ่วอย่างรวดเร็ว

จากมุมมองของสัตว์เลี้ยงสองตัว ทิวทัศน์ที่พวกมันเห็นในจวนตระกูลจะถูกส่งมาที่หลินฮ่าวในทันที

ถึงแม้จวนตระกูลหลี่จะมีอาณาเขตขนาดใหญ่ แต่ก็เล็กกว่าจวนตระกูลหลินอย่างมาก

ดังนั้นการค้นหานี้จึงไม่ต้องใช้ความพยายามมากนัก

หลังจากผ่านไปประมาณเค่อกว่า พวกมันก็พบห้องนอนของหลี่ชิงโซ่ว 

ทว่าที่นี่มีการป้องกันอย่างแน่นหนา มีผู้คุ้มกันยืนอยู่รอบ ๆ ความแข็งแกร่งของพวกเขาอยู่ในขั้นผู้ฝึกยุทธ์ระดับ 3

เห็นได้ชัดว่าหลี่ชิงโซ่วให้ความสำคัญกับความปลอดภัยของตัวเองเป็นอย่างมาก 

เนื่องจากเขาเป็นเจ้าของความมั่งคั่งอันยิ่งใหญ่เช่นเหมืองศิลาวิญญาณหยาง

ทุกวันนี้ ผู้ฝึกยุทธ์หลายคนได้รับการว่าจ้างให้มาคุ้มกันด้วยเงินจำนวนมาก มีผู้คุ้กันหลายสิบคนคอยป้องกันลานบ้าน ไม่ว่าพวกเขาจะกินหรือดื่มก็ตาม

ด้วยการคุ้มกันอย่างแน่นหนา แม้ว่านักฆ่ามากฝีมือจะมาเอง ย่อมยากจะสังหารสำเร็จได้ภายในเวลาอันสั้น

แต่สถานการณ์แบบนี้ไม่มีผลกระทบต่อแมลงวันกังฟูกับทารันทูลา พวกมันฝ่าวงล้อมได้โดยที่ไม่มีสิ่งกีดขวาง

ถึงอย่างไร แมลงวันตัวเล็กกับแมงมุมย่อมไม่กระตุ้นความระแวงระวังแก่ผู้คุ้มกันเหล่านั้น

ในความคิดของพวกเขา การฆ่าสัตว์ตัวเล็กที่สามารถฆ่าได้ด้วยนิ้วเดียวจะทำให้มือของพวกเขาสกปรก

ด้วยเหตุนี้ ทารันทูลาจึงเข้าไปในห้องได้อย่างราบรื่น

แมลงวันกังฟูร่อนลงมาที่หน้าต่าง

อย่างไรก็ตาม การตกแต่งภายในห้องนั้นทั้งหรูหราและสูงส่งอย่างมาก เครื่องเรือนและสิ่งของมีค่าทุกชนิดล้วนน่าตื่นตาตื่นใจ

สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดคือมีโคมแก้วขนาดใหญ่แขวนอยู่กลางเพดาน ภายใต้การทำงานของอักขระ มันก็เปล่งแสงแวววาวอันงดงามออกมา

"พบเป้าหมายแล้ว..."

ในเวลานี้ หลินฮ่าวสังเกตเห็นว่าบนเตียงใหญ่กำลังสั่นอย่างรุนแรง ด้วยมุมมองและโสตประสาทของแมลงวันกังฟู เสียงอันอ่อนโยนและเจ็บปวดของผู้หญิงก็ดังออกมาเป็นครั้งคราว

“ร้องให้ดังกว่านี้ แล้วข้าจะให้หนึ่งแสนตำลึงแก่เจ้า ฮ่า ๆ!”

ใบหน้าของหลี่ชิงโซ่วเปลี่ยนเป็นสีแดงและหัวเราะ  ไขมันบนร่างกายของเขากระเพื่อมดุจระลอกคลื่นเนื่องจากการขยับตัว

แค่เห็นก็รู้ว่าหลี่ชิงโซ่วคงใช้ยาปลุกกำหนัดบางชนิดในการกระตุ้นอารมณ์อย่างรุนแรง

"ลงมือ!"

หลินฮ่าวรู้สึกขยะแขยงและออกคำสั่งทันที

หึ่ง!

ยามนั้น แมลงวันกังฟูก็บินออกไปด้วยความเร็วราวกับสายฟ้าสีดำ ตรงไปที่ข้างเตียงในทันที

ในขณะที่หลี่ชิงโซ่วดื่มด่ำกับความสุขของการผสมผสานระหว่างหยินกับหยาง ขาของแมลงวันซึ่งมีใบมีดโลหะแหลมคมก็ปาดไปคอของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา

ชั่วพริบตา จู่ ๆ รอยแยกที่น่าตกใจก็ปรากฏขึ้นที่ลำคอ และเลือดจำนวนมากก็ไหลทะลักออกมา

"ข้า..."

หลี่ชิงโซ่วรู้สึกเจ็บที่คอจึงรีบเอามือปิดคอของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัว

ทว่าเลือดนั้นเหมือนน้ำไหล ซึ่งไหลซึมออกมาจากนิ้วมือทั้งสองข้างอยู่ตลอดเวลา และสีแดงสดก็ไหลนองเต็มเตียง

ทารันทูลารีบปีนขึ้นไปด้านบนอย่างรวดเร็ว และเขี้ยวสีดำก็กัดบั้นท้ายที่อวบอิ่ม กระตุ้นพิษร้ายแรงกระจายเข้าไปในร่าง

ภายใต้การโจมตีสองครั้ง หลี่ชิงโซ่วก็ไม่มีโอกาสรอดชีวิตจนสิ้นใจไปในทันที

"อ๊าก!"

"ตายแล้ว! ผู้นำตระกูลหลี่ตายแล้ว!!"

ในตอนนี้ ผู้หญิงบนเตียงหน้าซีดและกรีดร้อง

ตู้ม!

ชั่วพริบตาต่อมา ประตูบ้านก็ถูกเตะเปิดและผู้คุ้มกันจำนวนมากก็กรูเข้ามา

พวกเขาค้นหาทั่วทั้งห้องด้วยอาวุธในมือและจับตามองทุกสิ่งที่ผิดสังเกต

แต่เมื่อพวกเขาเห็นศพที่ถูกเชือดคออยู่บนเตียงจนเลือดนองพื้น พลันตกใจ

"เกิดอะไรขึ้น?!"

หัวหน้าผู้คุ้มกันมองสตรีเปลือยกายด้วยความโกรธ นางย่อมเป็นผู้ต้องสงสัยมากที่สุดโดยไม่ต้องสงสัย

"ข้า...ข้าไม่รู้ เมื่อครู่เรากำลังทำอะไรแบบนั้นอยู่ และท่านหลี่... ทันใดนั้น..."

หญิงสาวหน้าซีดตัวสั่น ดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

"แมลงวันกังฟู ทารันทูลา กลับมา"

หลังจากยืนยันว่าหลี่ชิงโซ่วตายแล้ว หลินฮ่าวก็จากไปด้วยใบหน้าเย็นชา

ท่ามกลางแสงจันทร์ ไม่นานร่างของเขาก็หายไปในความมืด