บุรุษอ่อนวัยรูปโฉมงดงามเดิมทีเป็อาหารตาที่หาได้ยากยิ่งหากเป็ชาติก่อนนางต้องคว้าป๊อบคอร์นกับไดเอทโค้งมานั่งเฝ้ามองอย่างกระชั้นชิดแล้วทว่าตอนนี้ไม่ได้แล้วก่อนที่เ้าจุกจะโดนเสียบ นางต้องเร่งมืออาศัยโอกาสที่เซี่ยโหวมู่เฉินตั้งสมาธิเพื่อต่อสู่กับเ้าจุกนางยื่นมือเข้าไปในมิติพิเศษแล้วดึงเอาลูกดอกหน้าไม้ที่ซื้อเอาไว้ออกมาเพิ่มแล้วตอนที่เ้าจุกวิ่งเข้ามาใกล้สุด ๆ เกือบจะปะทะกับปลายทวนที่พุ่งอย่างแรง
เด็กหญิงขอโทษเ้าม้าในใจก่อนจะหลับหูหลับตาปักลูกดอกลงไปบนตัวม้าอย่างแรงส่งผลให้ม้าศึกตัวใหญ่ยกขาหน้าและร้องด้วยความเ็ปเซี่ยโหวมู่เฉินเสียสมาธิจะต้องละสายตาจากทวน ความเร็วทวนของเขาลดลงเพราะต้องแบ่งสมาธิมาควบคุมม้า
ถิงถิงกัดฟันะโลงจากหลังม้าเซี่ยโหวมู่เฉินจะคว้าตัวนางไว้ก็ทำไม่ได้ แม้จะผ่อนแรงอาวุธแต่เขาก็ไม่สามารถทิ้งทวนในมือได้ การบังคับม้าของเซี่ยโหวมู่เฉินยอดเยี่ยมแม้ว่าม้าจะตื่นและเ็ปอยู่ก็ตาม เขาก็ทำให้มันสงบได้ในชั่วอึดใจ ตลอดเวลานั้นเขาละสายตาจากเสือขาวเพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้นแต่มันก็มากพอที่จะให้ถิงถิงที่ะโลงจากม้าแล้วหายเข้าไปในมิติพิเศษไปโผล่ใกล้ตัวเ้าจุกแล้วดึงมันเข้ามายังที่ปลอดภัยได้
ในตอนที่เซี่ยโหวมู่เฉินหันมาอีกทีเสือตัวใหญ่ั์และเด็กหญิงแปลกประหลาดนั่นก็หายไปแล้ว
คิ้วเรียวงดงามราวอิสตรีขมวดเข้าหากันใบหน้าหล่อเหลามองไปรอบ ๆ เห็นทหารที่หนีตายคนละทิศละทางค่อย ๆ เดินกลับมารวมถึงพวกชาวบ้านที่จู่ ๆ ก็เข้ามาขวางทางเขาด้วย...
...ดูเหมือนว่าทุกคนจะไม่เห็นเด็กน้อยและน่าจะไม่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วย...
พวกคนสกุลเหอออกมาจากหลังต้นไม้อย่างกล้าๆ กลัว ๆ สภาพพวกเขาย่ำแย่กว่าเดิมอีกเพราะระหว่างวิ่งหนีก็ล้มลุกคลุกคลานไม่เป็ท่าพวกเขายืนรวมกันแล้วมองไปทางแม่ทัพน้อยมู่เฉินตลอดเวลาใบหน้าของเซี่ยโหวมู่เฉินไม่ได้เผยอารมณ์ใดเป็พิเศษยกเว้นตอนที่เขาพบว่าถิงถิงหายไป
“นายท่านขอรับ”ทหารรวมกลุ่มเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าชายหนุ่ม พวกเขารู้ดีว่ามีความผิดที่วิ่งหนีไปคนละทิศละทางเช่นนี้
เซี่ยโหวมู่เฉินเก็บทวนหยิบเอายาสมานาแทาลงไปบนหลังม้าอย่างไม่รีบร้อนเขาพบว่าแผลที่อยู่บนหลังม้าเป็าแที่เกิดมาจากลูกดอกชายหนุ่มแน่ใจว่าคนที่ลงมือเป็เด็กหญิงตัวน้อยผู้นั้นทว่าเหตุใดนางถึงหายไปเช่นนี้ พร้อมกับเสือตัวนั้น...
ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจเขาหันไปทางครอบครัวเหออีกครั้ง ไม่สนใจสายตาที่แสดงความพึงพอใจในรูปโฉมของตนจากสตรีเหอซุนและเหอเหลียน บุตรสาวสองคนของเหอเทาเลยแต่น้อย ในตอนนั้นเองเหอกุ้ยก็คุกเข่าลงตรงหน้าเซี่ยโหวมู่เฉินอีกครั้ง
“ท่านแม่ทัพน้อยได้โปรดเมตตาด้วยขอรับ ข้าขอติดตามท่านอย่างน้อยก็ให้เหตุการณ์ความวุ่นวายพวกนี้สงบลงก่อน ท่านอาจจะไม่ทราบแต่ข้าเคยเป็คนงานที่ทำงานในจวนรุ่ยอ๋อง และยังเคยช่วยชีวิตพระองค์ด้วย...”เดิมทีเหอกุ้ยจงใจเอ่ยคำนี้เพื่อเป็การลำเลิกบุญคุณ เขาหวังว่าความดีความชอบนี้จะทำให้แม่ทัพน้อยมู่เฉินเห็นและยอมที่จะช่วยเหลือเขาในครั้งนี้
แน่นอนว่าสำหรับเซี่ยโหวมู่เฉินแล้วการช่วยเหลือครอบครัวสกุลเหอเป็เื่ง่ายมาก เพียงแค่คนไม่กี่คนเท่านั้นแต่สำหรับเหอกุ้ยแล้ว เขามองว่านี่เป็โอกาสอันหาได้ยากยิ่งที่จะเปิดทางให้หลานสาวทั้งสองของเขา ได้มีโอกาสปีนป่ายขึ้นที่สูงเมื่อครู่ที่เซี่ยโหวมู่เฉินมองมาทางพวกเขาเหอกุ้ยเข้าใจว่าบางทีแม่ทัพน้อยอาจจะต้องตาหลานสาวคนใดคนหนึ่งของเขาก็ได้
เซี่ยโหวมู่เฉินไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนนักเขาจำพวกเหอกุ้ยได้ และก็จำได้ด้วยว่าวันนั้น รุ่ยอ๋องได้ให้เงินไปสองร้อยตำลึงและของรางวัลอีกมากมายนั่นแสดงว่าจวนรุ่ยอ๋องไม่้าให้เื่นี้เป็บุญคุณต่อเนื่องได้ถือว่าให้สิ่งของตอบแทนโดยสมควรแล้ว
อีกอย่างผู้สูงศักดิ์อย่างเช่นรุ่ยอ๋องยามปกติแล้วย่อมเจอเหตุการณ์เช่นนี้อยู่บ่อย ๆเื่ที่บางคนยื่นมือมาช่วยเหลือกันเล็กน้อย แต่ก็อ้างเอาเป็บุญคุณหญิงใหญ่แล้วตามติดพวกเขาราวกับปลิง ลำเลิกบุญคุณไม่จบไม่สิ้น เป็สิ่งที่น่ารำคาญมากเดิมทีการลอบสังหารเมื่อครั้งนั้น เป็แผนล่อเสือออกจากถ้ำเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์วุ่นวายที่หน้าจวน รุ่ยอ๋องจึงตั้งใจเข้าทางประตูหลังไม่คาดคิดว่าเหล่าคนงานจะออกจากจวนมาพอดี
ในตอนนั้นเซี่ยโหวมู่เฉินก็วางกำลังเฝ้าดูสถานการณ์อยู่รุ่ยอ๋องไม่มีทางเป็อันตรายใดได้ เพราะต่อให้ไม่มีเหอกุ้ยก็มีคนอื่นที่คอยปกป้องรุ่ยอ๋องอยู่แล้ว ลูกดอกธรรมดา ๆลูกหนึ่งทหารของเขารับมือได้สบายการช่วยของเหอกุ้ยในครานั้นอันที่จริงแล้วก็ไม่สลักสำคัญอะไร
แต่พวกเขาเป็ราษฎร์และเขาเป็ทหารหากปล่อยไปเช่นนี้ ก็ไม่คู่ควรกับสถานะเซี่ยโหวมู่เฉินจึงคิดจะให้คนคอยดูแลเขา และส่งเขาจนไปถึงเมืองไถชานซึ่งเป็เมืองเล็กๆ ที่ค่อนข้างปลอดภัย เพราะมีกองกำลังทหารเฝ้ารักษาการอยู่ที่นั่นเพียงแค่นั้นก็คงเรียกว่าปฏิบัติอย่างเหมาะสมแล้ว
ตอนที่เขากำลังจะออกคำสั่งก็เหลือบมองไปเห็นบางสิ่ง...
“พาพวกเขาไปที่ค่ายพวกเ้ากลับไปแล้วก็รับโทษด้วย” เขาสั่ง
“ขอรับ!” เหล่าทหารรับเสียงแข็งขันแม้คำว่ารับโทษของท่านแม่ทัพน้อยจะหมายถึงการโบยสามสิบไม้ แต่พวกเขาก็ดีใจเพราะหากเป็ยามปกติ เซี่ยโหวมู่เฉินก็คงไม่ได้ลงโทษพวกเขาแค่ตามกฎของทหารเท่านั้น
แม่ทัพน้อยมู่เฉินขึ้นชื่อว่าเป็คนเ็า ไร้หัวใจแม้ว่าจะอายุยังน้อยแต่ก็กุมกำลังกองทัพอันยิ่งใหญ่ของตระกูลเซี่ยโหวเอาไว้หลายแสนนายเพียงเท่านี้ก็รู้ได้ว่าเขาเป็คนเด็ดขาดแค่ไหนแม้จะไร้ญาติขาดมิตรแต่เขาก็มีคนหนุนหลังที่ยิ่งใหญ่อย่างฮ่องเต้อยู่เื้ั
ไม่มีใครไม่รู้ว่าฮ่องเต้โปรดปรานแม่ทัพน้อยผู้นี้แค่ไหน...
กลุ่มทหารที่มีสีหน้าเคร่งเครียดรีบร้อนพาตัวคนสกุลเหอกลับไปยังค่ายทหารโดยไม่ได้สังเกตเลยว่าคุณสกุลเหอโง่งมกำลังคิดเข้าข้างตัวเองเหอกุ้ยคิดได้ใจถือว่าตนเองมีความดีความชอบเื่ช่วยชีวิตรุ่ยอ๋องต่อไปเขาจะใช้สถานะนี้ กอบโกยผลประโยชน์ ภรรยาของเขาพร้อมบุตรชาย เหอเทาและภรรยาก็คิดเช่นนั้น ด้านบุตรสาวทั้งสองของเหอเทา ก็กำลังคิดฝันหวานเอาไว้ว่าตนเองจะได้ปีนป่ายขึ้นยังบุรุษรูปงามคนนี้
เซี่ยโหวมู่เฉินไม่ใส่ใจชาวบ้านตัวเล็กๆ พอทหารพาคนสกุลเหอออกไปแล้ว ชายหนุ่มก็ลงจากหลังม้าแล้วเก็บของที่เขาเห็นจนเปลี่ยนใจพาคนสกุลเหอไปอยู่ที่ค่ายก่อนเ้าตัวเล็กที่เขาเห็นเมื่อครู่น่าสงสัยมาก ทั้งของที่นางถือเอาไว้ทั้งการเคลื่อนไหวรวดเร็วจนเขาจับสังเกตไม่ทัน
ในใจชายหนุ่มเต็มไปด้วยปริศนา...
เขามองไฟแช็กที่อยู่ในมือเมื่อครู่ถ้าเขาไม่ได้ตาฝาด เหมือนเห็นว่าเ้าตัวเล็กนั่น ใช้สิ่งนี้จุดไฟ...
110
