(จบ)ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย

บทที่ 30 คั่วถั่วลิสง 30 ชั่ง

เย่เสี่ยวจิ่นนอนหลับสบายตลอดคืน

เช้าวันต่อมา อากาศแจ่มใส

แสงแดดส่องกระทบพื้นดินที่ยังคงมีความหนาวเย็นอยู่บ้าง

ทำให้รู้สึกอบอุ่นไปทั่วทั้งตัว

หลี่ชุ่ยชุ่ยเห็นว่าอากาศดี จึงขนถั่วลิสงทั้งหมดในยุ้งฉางออกมาตากแดดแต่เช้า กองไว้เต็มลานตากข้าว

"ถั่วลิสงเยอะขนาดนี้ จะเอาไปทำอะไรได้"

เย่จื้อผิงรู้สึกผิดเล็กน้อย "รอปลายปีตอนแบ่งถั่วเหลือง ผมจะให้แม่เอาของพวกเขามาแลกเปลี่ยน"

หลี่ชุ่ยชุ่ยพูด "ปลายปีนี้ ถั่วลิสงพวกนี้อาจจะเพิ่มเป็๲ 100 ชั่งแล้วก็ได้" 

เย่จื้อผิงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ไม่มีทางหรอก อีกไม่กี่วันเหวินชางก็ไปเรียนแล้ว"

"แล้วพวกเขายังอยากได้ถั่วเหลืองของพวกเราไปทำอะไรอีก"

หลี่ชุ่ยชุ่ยไม่อยากจะพูด แต่หลิวต้าเม่ยกับหลี่กุ้ยฮวานั้นชอบจับผิดข้าวของของบ้านพวกเขามากที่สุด 

ถึงตอนนั้นจะเป็๲อย่างไรก็ยังไม่แน่นอน 

หลี่ชุ่ยชุ่ยโยนไม้กวาดลงพื้นด้วยความโมโห "ฉันจะไปทำงานแล้ว ปล่อยให้จิ่นเป่าตื่นเอง พอจิ่นเป่าตื่นแล้ว คุณก็ล้างหน้าให้จิ่นเป่าด้วย"

เย่เสี่ยวจิ่นได้ยินเสียงพ่อกับแม่คุยกันก็ตื่นขึ้นมา 

เธอล้างหน้าเสร็จ เดินออกมาหน้าบ้านก็เห็นถั่วลิสงตากอยู่เต็มไปหมด

"จิ่นเป่า ถั่วลิสงตากแห้งแล้ว กลิ่นหอมมากเลย กินสักหน่อยสิ"

เย่จื้อผิงแกะเปลือกถั่วลิสงแล้วส่งเนื้อถั่วลิสงให้เย่เสี่ยวจิ่น 

เย่เสี่ยวจิ่นกินไปสองสามเม็ด ถั่วลิสงที่ยังไม่ผ่านการปรุงแต่งแบบนี้จะนิ่ม ๆ หน่อย 

แต่มันหวานมาก ทั้งยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ 

"จิ่นเป่า ชอบกินไหมลูก ถ้าชอบพ่อจะเอาไปคั่วใส่เกลือให้อร่อยนะ"

เย่เสี่ยวจิ่นส่ายหน้า "ไม่ค่ะ"

ในสายตาของเธอ นี่คือถั่วลิสงงั้นเหรอ?

นี่มันน้ำมันถั่วลิสงหอม ๆ ต่างหาก!

ของมีค่าแบบนี้ จะกินเล่นได้อย่างไร?

เธอนั่งลงหยิบถั่วลิสงขึ้นมากำหนึ่ง เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า...ถั่วลิสงดูเหมือนจะต้อง...แกะเปลือก?

ถ้าอย่างนั้นตอนสกัดน้ำมันก็ต้องแกะเปลือกด้วยเหรอ?

เธออ่านคู่มือเครื่องสกัดน้ำมันถั่วลิสงอย่างละเอียดอีกครั้ง

ไม่ใช่แค่ต้องแกะเปลือก ถ้าอยากให้หอมกว่านี้ ก็ต้องเอาไปคั่วก่อนด้วย! 

"โอ๊ะ ฉันช่างไม่รอบคอบเอาซะเลย" เธอตีหน้าผากตัวเองเบา ๆ เมื่อนึกขึ้นได้ "ที่แท้อัตราส่วนน้ำมันที่ได้จากถั่วลิสงคือ 50 เปอร์เซ็นต์เท่านั้นเอง"

"นึกว่าจะใช้ถั่วลิสงได้เต็มเมล็ดเสียอีก" เย่เสี่ยวจิ่นลูบคางพร้อมกับกะพริบตาปริบ ๆ "ถั่วลิสง 200 ชั่ง ก็เท่ากับว่ามีเนื้อถั่วลิสงแค่ 100 ชั่งเท่านั้นเองน่ะสิ"

ด้านล่างของคู่มือยังมีตัวหนังสือตัวเล็ก ๆ อีกหนึ่งบรรทัด 

ผลิตภัณฑ์นี้ใช้ได้กับถั่วลิสง ถั่วเหลือง อัลมอนด์ งา เมล็ดแฟลกซ์ เมล็ดแตงโม และเมล็ดพันธุ์ผัก

ส่วนอย่างอื่น เธอไม่มี จึงยังไม่ได้คิดถึง

เย่จื้อผิงเดินเข้ามาหา "จิ่นเป่า คิดอะไรอยู่เหรอ ให้พ่อแกะถั่วลิสงให้กินไหม"

"จริง ๆ แล้วอยากให้พ่อช่วยอะไรหน่อยค่ะ"

"พ่อช่วยคั่วถั่วลิสงให้หนูได้ไหมคะ"

"คั่วเนื้อถั่วลิสงก่อน 30 ชั่งค่ะ"

"ฮ่า ๆ 30 ชั่งเลยเหรอ" เย่จื้อผิงหัวเราะออกมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเอ็นดู "จิ่นเป่า ท้องน้อย ๆ ของหนูน่ะ อย่าว่าแต่ 30 ชั่งเลย 3 ชั่งหนูก็กินไม่หมดหรอก"

"พ่อคะ หนูมีเครื่องจักรที่สามารถสกัดน้ำมันจากถั่วลิสงได้ด้วยละ" เย่เสี่ยวจิ่นพูดความจริงโดยไม่คิดจะปิดบัง

เพราะในอนาคตเธอยังต้องเอาของออกมาอีกมากมาย คงโกหกทุกเ๱ื่๵๹ไม่ได้หรอก

แถมเธอก็แต่งเ๱ื่๵๹ไม่เป็๲ด้วย

เมื่อเย่จื้อผิงได้ยินก็๻๠ใ๽มาก "จิ่นเป่า ถั่วลิสงมันสกัดเอาน้ำมันได้ด้วยเหรอ?"

"ได้จริง ๆ นะคะ แถมน้ำมันถั่วลิสงยังหอมมากด้วย"

"พ่อ เราลองดูกันไหมคะ" 

๰่๥๹นี้น้ำมันที่เย่เสี่ยวจิ่นกินล้วนเป็๲น้ำมันคาโนลาที่หีบเอง 

แถมยังไม่บริสุทธิ์เท่าใด สีค่อนข้างขุ่น 

เธอก็อยากเห็นเหมือนกันว่าเครื่องจักรขนาดเล็กนี้จะสกัดน้ำมันออกมาได้อย่างไร

เครื่องนี้หนักแค่ 40 กว่าชั่ง แต่สกัดน้ำมันได้ชั่วโมงละ 15 ชั่ง ถือว่ามีประสิทธิภาพมากทีเดียว 

เธอต้องใช้ความพยายามอย่างหนักกว่าจะพูดจนเย่จื้อผิงยอมเชื่อได้

ด้วยความช่วยเหลือจากพ่อ เธอจึงนำเครื่องจักรออกมา แล้วนำไปตากแดดไว้เพื่อชาร์จพลังงาน

เย่จื้อผิงมองดูเครื่องจักรนั้นด้วยความสงสัย เขาพิจารณามันอย่างถี่ถ้วน แต่ก็ไม่สามารถคาดเดาได้ว่ามันคืออะไร

"จิ่นเป่า สิ่งนี้มัน... สกัดน้ำมันได้เหรอ" 

"หนูเอามันมาจากไหน" 

"แปลกจริง หนักขนาดนี้ หนูยกมันไหวได้ยังไง" 

เย่เสี่ยวจิ่นได้แต่พูดอย่างจนใจว่า "เทพเซียนประทานมาให้หนูค่ะ พ่ออย่าถามมากเลย" 

เธอนั่งยอง ๆ บนพื้น ค่อย ๆ แกะเปลือกถั่วลิสงทีละเมล็ด

เธอใช้เวลาถึงสามชั่วโมงในการแกะเปลือกถั่วลิสง จนได้เนื้อถั่วลิสงออกมาถึง 30 ชั่ง

เป็๲เพราะขาของพ่อไม่สามารถย่อลงได้ ต้องนั่งทำอย่างเดียว สองพ่อลูกจึงทำงานได้ไม่เร็วนัก 

ขณะที่ปอกถั่วลิสง เย่จื้อผิงก็บ่นพึมพำกับตัวเอง

ไม่ว่าจะคิดยังไงก็คิดไม่ออก จริง ๆ แล้วตัวเขาก็ค่อนข้างศรัทธา ทำไมเทพเซียนไม่ประทานอะไรให้เขาบ้างนะ?

บนโลกนี้ มีเทพเซียนจริง ๆ เหรอ?

เย่จื้อผิงส่ายหัว "ช่างเถอะ คิดไปก็ไม่มีประโยชน์"

เย่เสี่ยวจิ่นหลุดขำออกมา เห็นพ่อครุ่นคิดจนไม่รู้จะคิดอย่างไรแล้ว ก็รู้สึกขบขันจริง ๆ 

ตอนเที่ยง หลี่ชุ่ยชุ่ยกลับมาบ้าน

พอก้าวเข้าบ้านก็ได้กลิ่นถั่วลิสงคั่วหอมโชยมา

"จิ่นเป่า ลูกให้พ่อคั่วถั่วลิสงให้กินเหรอ?"

หลี่ชุ่ยชุ่ยพูดพลางเปิดฝาหม้อ ก็เห็นถั่วลิสงถูกคั่วอยู่ในหม้อใบโต

หล่อนหน้าถอดสี "เยอะขนาดนี้เลยเหรอ? นี่... นี่จะกินหมดเมื่อไหร่?"

"เย่จื้อผิง คุณบ้าไปแล้วเหรอ? คั่วถั่วลิสงเยอะขนาดนี้จะทำอะไร?"

"ถั่วลิสงตอนไม่กะเทาะเปลือกก็เก็บไว้ได้นานอยู่ แต่นี่... แบบนี้ถ้าไม่รีบกินให้หมดมันก็จะเสียเร็วนะ" หลี่ชุ่ยชุ่ยปวดใจเหลือเกิน 

"นี่ไม่ใช่ความคิดของผมนะ" เย่จื้อผิงพูดพร้อมกับยิ้มแห้ง ๆ แล้วพาหลี่ชุ่ยชุ่ยไปดูเครื่องจักรที่กำลังตากแดดอยู่

"จิ่นเป่าบอกว่าใช้สิ่งนั้นทำน้ำมันถั่วลิสงได้"

"บอกว่าตอนนี้เครื่องจักรยังตากแดดไม่พอนะ ต้องรอให้กินข้าวเเเล้ว ถึงจะทำได้" 

"ตอนเเรกผมก็ไม่อยากทำหรอก เเต่ก็ทำใจปฏิเสธลูกสาวไม่ได้"

เขาพูดอย่างจนใจ "ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็คงต้องกินเอง ผมลองชิมดูเเล้ว ก็อร่อยดีนะ"

สีหน้าของหลี่ชุ่ยชุ่ยแข็งค้างไปในทันที

หล่อนไม่รู้จริง ๆ ว่าน้ำมันถั่วลิสงคืออะไร

"จิ่นเป่า ลูกพูดจริงเหรอ"

เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มอย่างเ๽้าเล่ห์ "แม่ วางใจเถอะค่ะ อีกเดี๋ยวพวกเราก็จะมีน้ำมัน 15 ชั่งแล้ว"

หลี่ชุ่ยชุ่ยตอนนี้ก็ไม่มีกะจิตกะใจจะกินข้าวเที่ยงแล้ว

หล่อนทั้งอยากรู้อยากเห็นและกังวลว่าจะเสียของ "พวกเราทำตอนนี้เลยไม่ได้เหรอ แม่อยากดูว่าเ๽้านี่มันจะหีบน้ำมันได้ยังไง"

พอเย่เสี่ยวจิ่นเห็นว่าชาร์จไฟใกล้จะเต็มแล้ว จึงให้พ่อแม่ช่วยยกเครื่องเข้าไปในบ้าน

เธอคอยดูอยู่ตลอด ไม่ยอมให้ใครเห็นเครื่องนี้เด็ดขาด

ไม่งั้นจะเกิดปัญหาแน่ ๆ

เย่เสี่ยวจิ่นเปิดเครื่องตามคู่มือ

ทันใดนั้น เสียงเครื่องจักรก็ดัง "หึ่ง ๆๆ" ขึ้น ทำเอาสามีภรรยา๻๠ใ๽ 

"ไอ้หยา!" หลี่ชุ่ยชุ่ยกุมมือที่อก ใบหน้าซีดเผือด "จิ่นเป่า สิ่งนี้มันมีเสียงด้วยเหรอ ๻๠ใ๽แทบแย่"

เย่จื้อผิงกลับหัวเราะ "เครื่องจักรน่ะ มันต้องมีเสียงอยู่แล้ว"

เย่เสี่ยวจิ่นก็รู้สึกตลกขบขัน

ไม่รู้ว่าเครื่องจักรนี้ทำงานด้วยหลักการอะไร เสียงมันเบามาก เบาพอ ๆ กับเสียงเครื่องทำน้ำเต้าหู้ที่บ้านเท่านั้น

เอาเข้าจริง ๆ เมื่อเทียบกับเครื่องจักรอื่น ๆ แล้ว เสียงนี้ก็เบาจนแทบจะไม่ต้องพูดถึง

"แม่ หยิบขวดใส่น้ำมันมาให้หน่อยค่ะ วางไว้ข้างล่างนี่"

หลี่ชุ่ยชุ่ยหยิบขวดใบเล็กมา คิดอยู่ครู่หนึ่งก็เปลี่ยนเป็๲ขวดใบใหญ่

"น้ำมัน 15 ชั่งถือว่าเยอะมากนะ ต้องเอาขวดใบใหญ่กว่านี้"

"ขวดใบนี้ของคุณใส่น้ำมันได้ตั้ง 20 กว่าชั่งเชียวนะ!" เย่จื้อผิงหัวเราะ "จะสำเร็จหรือเปล่ายังไม่รู้เลย"

"ถ้าเกิดจิ่นเป่าแกล้งละก็ ไม่ได้การแน่" 

หลี่ชุ่ยชุ่ยจ้องเขาเขม็ง "ถ้าเป็๲อย่างนั้น สิบกว่าวันต่อจากนี้ พวกเราจะได้กินแต่ถั่วลิสง!" 

"ก็ดีเหมือนกัน จะได้จัดการกับของที่ตุนไว้เยอะแยะนี่ให้หมด ๆ ไปซะที!" 

……………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

มาลุ้นกันค่ะว่าจะสกัดน้ำมันถั่วลิสงออกมาได้ 15 ชั่งตามที่หวังไหมนะ ขอให้เครื่องไม่แกงจิ่นเป่าเท่านั้นแหละ

ไหหม่า(海馬)