“ ข้าไม่ได้ตั้งใจ หาได้คิดทำร้ายท่านไม่”
ร่างแบบบางถูกจับให้นอนราบ่อกพาดอยู่บนหลักไม้ แขนเรียวทั้งสองข้างถูกทหารจับกดไว้แน่น ด้านข้างมีทหารร่างกายกำยำ ยืนถือไม้ไผ่ ปันซีสำหรับโบยไว้ในมือ รู้สึกหวาดกลัวจนมีเม็ดเหงื่อซึมออกรอบกรอบหน้า
“โบยมัน”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เพี๊ยะ！
เสียงไม้ไผ่กระทบแผ่นหลังดั่งสนั่นจนอาภรณ์เนื้อบางที่สวมใส่ขาดออกเป็รอยแนวไม้ไผ่ โลหิตสีสดไหลซึมออกมาตามรอยแผลยาว
“อึก ...”ร่างแบบสะดุ้งเฮือกยางกัดกนตนเองจนแน่นสกัดดลั่นความเ็ป
เพี๊ยะ！ เสียงไม้ไผ่กระทบเนื้อเป็ครั้งที่สอง
“อ่าาา อึก... ”ร่างแบบบางได้แต่อดทนสกัดกลั่นหยาดน้ำตาไม่ให้ไหล แต่เพียงเสียงคนผู้หนึ่งดังขึ้น หยาดน้ำตากับยิ่งไกลพล่างพลูออกมาจากกลั่นเอาไว้ไดเอีกต่อไป
“หยุด”
“สือซาน！” ร่างสูงสง่ารีบตรงเข้าไปประคองร่างแบบบางขององค์ชายสิบสามให้ลุกขึ้นนั่งพิงอกตนโดยมีร่างแบบร่างสั่นเทาด้วยความเ็ปในอ้อมแขน
“ฝ่าา！ มันผู้นี้รอบทำร้ายข้า จนเท้าของข้า เจ็บเสียจนเดินไม่ได้ กระดูกหักหรือไม่ก็ไม่รู้”
“เ้ายังมาสั่งคนโบยได้ด้วยตนเอง ขาเ้าคงหาได้หักหรอกกระมังฟางหรู”
“ฝ่าาเหตุใดทรงห่วงใยมัน หม่อมชั้นต่างหากที่ถูกมันกระทำ”
“เ้าควรทำตนให้สมกับตำแหน่งที่เ้าได้รับฟางหรู”
“เหตุใดฝ่าา ถึงได้...”
สวบ
“อื้อ... ”ร่างบางสะดุ้งกัดฟันกรอกด้วยเจ็บาแยามร่างสูงสง่าโอบอุ้มร่างตนขึ้นจนมือเรียวต้องกำอาภรณ์เนื้อดีของร่างสูงสง่าไว้แน่น
“อดทนหน่อยสือซานข้าจะพาเ้ากลับตำหนัก”
“พวกเ้าพากุ้ยเฟยกลับตำหนัก ให้ท่านหมอเค่อมาดูอาการของนาง”
“ ฝ่าา ！”ร่างอ้อนแอ้นอรชรใบหน้าถูกแต่งเติมด้วยเครื่องประทินโฉม ดูสวยสดงดงาม แต่ทว่าแววตาของนางกลับวาวโรจน์จนน่ากลัว ยืนมองบุรุษร่างกายสูงสง่าโอบอุ้มบุรุษผู้หนึ่งราวกับสตรีตรงกลับไปยังตำหนักเหลียนฮวา
“เ้ากับข้าได้เห็นดีกัน สือซาน... ”
ตำหนักเหลียนฮวา
“ฝ่าาเพฮะ ท่านหมอเหลียงมาแล้วเพฮะ”หลิวกงกงขันทีอวุโสเป็ผู้กล่าวบอกแก่ฮ่องเต้ยังประตูด้านนอกห้อง
“เข้ามา”
“กระหม่อมขอตรวจดูสักหน่อยพ่ะย่ะค่ะ ”หมอหลวงวันชราเป็หมอหลวงที่ฝีมือดีที่สุด บรรจงทำความสะอาดบาดแผบอย่าเบามือ พร้อมทั้งทายาภายนอก ก่อนปิดทับด้วยผ้าสะอาดขาวบางเนื้อโปร่งเพื่อความสะอาดของาแ โดยที่ไม่มีเสียงร้องร่างแบบบางให้ได้ยินแม้เพียงนิด
“เป็เช่นไรบางท่านหมอ”
“ทูลฝ่าา กระหม่อมทำความสะาแพร้อมทายาภายนอก แล้วจะจัดยากินภายในให้เพียงต้มดื่มวันละสี่เวลาหลังอาหารและก่อนเข้านอน เื่แผลกระหม่อมจะมาทำความสะอาดให้ทุกจนกว่าาแจะแห้งพ่ะย่ะค่ะ ”
“เื่รอยแผลของเขา ท่านจงใช้ยาดีที่สุด ห้ามไม่ให้หลงเหลือแม้แต่ร่องรอยเล็กเท่าขนแมว”
“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะพยายามอย่างเต็มที่”
พอหมอหลวงและหลิวกงกง ออกจากห้องไปหมด ร่างสูงสง่าถึงได้นั่งลงบนเตียงนอนข้างร่างแบบบางที่นอนคว่ำใบหน้าหันเข้าด้านในอยู่
แผ่นหลังขาวนวลที่ยามนี้ มีผ้าขาวเนื้อโปรงปิดาแเอาไว้เป็ทางยาวทั้งสองรอย แต่คนที่นอนคว่ำอยู่กับนอนนิ่งไม่ไหวติง
“เ้าเจ็บมากหรือไม่สือซาน”
“ข้าทนได้”
“ข้าต้องขอโทษเ้าที่ข้าเป็ต้นเหตุให้เ้าต้องเจ็บตัว”
“ช่างมันเถอะ ข้าไม่อยากพูดถึงมัน”
ไม่มีสิ่งใดกล่าวต่อของทั้งสองร่าง ร่างสูงสง่าเพียงนั่งมองแผ่นหลังขาวนวลที่กระเพื่อมขึ้นเล็กน้อย จากลมหายใจสม่ำเสมอของคนที่อยู่ในท่านอนคว่ำบ่งบอกว่าคนผู้นี้ได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปเสียแล้ว
ฝ่ามือใหญ่เรียว เอื้อมมือไปเกลี่ยเส้นผมที่ปกคลุมท้ายทอยขาวไปไว้ด้านข้าง ไอความร้อนจากพิษาแ ผิวเนื้อร้อนจนคนที่กำลังใช้นิ้วมือเรี้ยวลูบวนบนท้ายทอยขาวััได้ว่าร่างแบบบางที่นอนคว่ำหน้าอยู่กำลังจับไข้
นิ้วเรียวยาวลูบวนบนปานแดงรูปดอกเหลียนฮวาอย่างแ่เบา
สัญญาลักษณ์ดอกเหลียนฮวา มันจะเป็ความลับที่ข้าร่วงรู้เพียงผู้เดียว ข้าจะไม่ให้ผู้ใดแตะต้องตัวเ้าได้สือซาน
.....วันรุ่งขึ้น
“ฮือ ....”
“เจ็บจัง！”
“องค์ชาย ตื่นแล้วหรือเพคะ ”
“ข้าอยากลุก ช่วยข้าที”
“ห้ามลุกนะเพคะ ฝาบาทสั่งไว้ให้ท่านเพียงนอนอยู่นิ่งๆ าแจะได้สมานตัวเพคะ”
“ข้าอยากเข้าห้องน้ำ ”
“รอประเดี๋ยวนะเพคะ หม่อมชั้นจะไปนำกระโถนมาให้”
“เ้าว่าอย่าไรนะลี่อิน ”
“กระโถนอย่างไรเล่าเพคะ ฝ่าาสั่งห้ามองค์ชายลุกขยับตัว”
“ได้เช่นไรข้าจะนอนคว่ำอยู่เช่นนี้ ปลดทุกข์บนเตียงได้เช่นไร ข้ายังอยากเช็ดเนื้อเช็ดตัว”
“ฝ่าาทรงเช็คตัวทำความสะอาดให้องค์ชายก่อนออกไปตอนยามเหม่าแล้วเพคะ”
“เช็ดตัวข้าหรือ ฝ่าาระหรือเช็ดตัวข้า！”
“เพคะ ทรงเฝ้าเช็ดตัวลดพิษไข้ให้องค์ชายตลอดทั้งคืน หม่อมชั้นจะทำเอง ฝ่าาก็ไม่ทรงยอมเพคะ”
“ได้อย่างไร เหตุใดข้าหารู้ตัวไม่”
“อ๋อ ตอนที่องค์ชายมาที่นี่วันแรก ฝ่าาก็ทรงดูแลองค์ชายตลอดทั้งคืนจนยามเช้าถึงได้ออกไปจากตำหนักเพคะ”
“ทั้งคืนหรือ”
เช่นนี้เองกุ้ยเฟยถึงได้กล่าวว่าฝ่าาออกไปจากตำหนักเหลียนฮวายามรุ่งสางเช่นนั้น ดูทีท่านางก็เหมือนไม่ชอบหน้าข้าเสียเต็มประดา เห็นท่าข้าคงอยู่ที่นี่อย่างสงบได้ยากนัก
“นำกระโถนมา แล้วเ้าออกไปรอด้านนอกก่อนลี่อิน”
“เพคะองค์ชาย”
....
“อิอิ.. คิกคิก..”
“เ้าชอบหรือสือซาน ”
“ชอบพ่ะย่ะค่ะ ขี่ม้าสนุก ข้าไม่เคยฝึกขี่ม้าแบบพวกเสด็จพี่ของข้าเลย ไม่มีท่านอาจารย์ผู้ใดอยากสอนข้า”
“เช่นนั้นก่อนข้าจะกลับลั่วหยางจะพาเ้ามาขี่ม้าทุกวันดีหรือไม่”
“จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ ซีเกอท่านใจดีที่สุดในโลกเลย”
ร่างสูงโปร่งขององค์ไม่จื่อหยางอวิ๋นซี องค์รัชทายาทหนุ่มรูปงามวัยสิบหกชันษาอยู่บนอาชาตัวใหญ่โดยมีองค์ชายน้อยร่างกายอวบอ้วนน่าเอ็นดูวัยได้แปดชันษาสนุกสนามร่าเริงกับการได้นั่งอยู่บนหลังอาชาตัวใหญ่เป็ครั้งแรก
“นั่น！ดอกเหลียนฮวา ”
“สือซานเ้าชอบหรือ”
“ดอกเหลียนฮวางามมากเลยข้าชอบ สีขาวงาม งามเหมือนท่านแม่ของข้าเลย”
“เป็บุรุษเหตุใดเ้าจึงชมชอบดอกไม้ อยากได้หรือไม่”
“ไม่ ข้าไม่อยากได้ ดอกเหลียนฮวาอยู่ในสระงดงามกว่าอยู่บนมือของข้า”
“เสียดายที่ตำหนักข้าไม่มีสระเหลียนฮวา ไม่มีแม้แต่สวนหิน ”
“เช่นนั้น หากข้ากลับไปลั่วหยาง ข้าจะปลูกดอกเหลียนฮวาสีขาวจนเต็มสระ พอเ้าเติบโตขึ้น ข้าจะพาเ้าไปชมที่ลั่วหยางดีหรือไม่ ”
“จริงหรือซีเกอ ซีเกดดีกับข้าที่สุด ข้ารักซีเกอที่สุดในโลกเลย”
ร่างสูงโปร่งขององค์ไท่จื่อเพียงยิ้มเอ็นดูองค์ชายน้อยผู้กำพร้ามารดา อยู่เพียงลำพังกับนางกำลังในตำหนักทรุดโทรมท้ายวังหลัง
“รอยยิ้มที่แสนอบอุ่น รอยยิ้มที่ข้าคงไม่มีวันได้รับมันอีกแล้ว ”
“ซีเกอ..”
“เรียกหาข้ามีเื่อันใดรึ”
“อ่ะ ！ฝ่าา” ร่างแบบบางสะดุ้งจากพวังความคิดตน เมื่อร่างสูงสง่าอยู่ใกล้ประชิดยังข้างเตียงนอนเอ่ยขึ้นมากระทันหัน
“ฝ่าามายามนี้มีเื่อันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“เช็คตัวให้เ้า ”
“เช็คตัวให้ข้า เช่นนั้นหรือ！”
“ใกล้เวลาเข้านอนแล้ว เช็ดตัวเสียก่อนจะได้นอนสบายขึ้น”
“แต่ข้าไม่ได้เป็อันใดมากแล้ว ไม่รบกวนฝ่าา”
“ดื้อดึง ท่านหมอเหลียงรายงานข้าว่าแปลเ้ายังอักเสบได้อยู่ใน่สองถึงสามวันนี้ ห้ามโดนน้ำจนกว่าาแเ้าจะแห้ง เพราะฉะนั้นข้าจะมาเช็คตัวให้เ้าทุกวัน จนกว่าาแเ้าจะหายดี”
“ลี่อินก็อยู่ ให้นางทำให้ข้าก็ได้”
“จะได้เช่นไรลี่อินนางเป็สตรี อย่ามาดื้อแพ่ง ข้าว่าเช่นไรก็เช่นนั้น”
ร่างแบบบางต้องจำยอมให้ร่างสูงสง่าเช็ดตัวทำความสะอาดร่างกายให้ตนอย่างขัดไม่ได้
“ที่ข้าทำเช่นนี้เพราะเป็ต้นเหตุที่ทำให้เ้าเจ็บตัว อย่าได้คิดสำคัญตนผิดจงจำเอาใจ”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“ข้ารู้ฐานะตนเองดี ว่าเป็เพียงเชลยศึก”
“รู้ตัวเช่นนั้นก็ดี ”
กล่าวจบร่างสูงสง่าของหยางอวิ๋นซีก็เิดนออกจากตำหนักเหลียนฮวาไปเช่นทุกวัน บางครั้งการกระทำของร่างสูงก็ชวนให้ร่างบางเกือบเข้าใจว่าห่วงใยตน แต่แล้วก็มีเพียงแค่ความเ็าที่มองให้ จนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายวัน าแของร่างบางใกล้หายจนเกือบเป็ปกติ จนกลับไปทำหน้าที่ ที่หอเคียงอักษรดั่งเดิม
“เห็นซูเฟย แล้วยังไม่ทำความเคารพอีกรึ”
“ผิงอันเ้าอย่าเสียมารยาทกับองค์ชายสิบสาม”
“เอ่อ...ข้าสือซาน คาระวะซูเฟย พ่ะย่ะค่ะ”
“ไม่ต้องมากพิธีไปใย ท่านเองก็เป็ถึงองค์ชาย ได้ข่าวว่าท่านถูกกุ้ยเฟยสั่งโบย หายดีแล้วหรือ”
“ข้าหายดีแล้ว พ่ะย่ะค่ะ”
“อยู่ที่นี่ ก็จงระวังมากตัวหน่อย สิ่งใดควรใกล้สิ่งใดควรไกลห่าง”
“เอาหละ ข้าไม่รบกวนเ้า ข้าเพียงจะมาอ่านตำราสักหน่อย”
“เชิญ ซูเฟยพ่ะย่ะค่ะ”
ร่างบอบบางใบหน้างดงามก้าวเท้าเดินอย่างนวยนาด มุ่งตรงเข้าไปยังห้องตำราด้านใน
“เหตุใดซูเฟย จึงได้ผูกไมตรีกับองค์ชายสิบสาม เพคะ”
“ฮ่าฮ่า แล้วเหตุใดข้าจะต้องเป็ศัตรูกับองค์ชายสิบสามด้วยเล่า ”
*ซูเฟย พระชายาตำแหน่งที่สองของจักรพรรดิ มีตำแหน่งเป็รองฮองเฮาและกุ้ยเฟยพระสนมเอก
#ข้าเป็เชลยศึกของฝ่าา
279
