อลินตา... หมอผีข้ามภพ

ทางด้านของ เจ้าหลวงแสนยาศักดิ์ก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะไม่อยากบอกสหายรักว่ามีเหตุอื้อฉาวระหว่างงูกับเจ้านางดาราสายเกิดขึ้นที่คุ้มแห่งนี้เจ้าหลวงแสนยาศักดิ์จึงได้แต่ทำหน้าอึนๆ พูดแบบแบ่งรับแบ่งสู้ว่ารอให้เจ้าภูแสนกลับจากไปธุระต่างเมืองเสียก่อน ซึ่งเรื่องนี้เจ้าหลวงแสนยาศักดิ์ก็ไม่รู้ว่าความจริงแล้วเจ้านางดาราสายได้บอกเล่าเรื่องนี้ให้กับเจ้าพ่อของตนได้รับรู้แล้วก็เพราะเหตุนี้นี่เองที่ทำให้เจ้าหลวงอดิศักดิ์แห่ขบวนใหญ่โตปานจะทำสงครามกลางเมืองมาหาเจ้าหลวงแสนยาศักดิ์ถึงที่

               การสนทนาเป็นไปด้วยดี เจ้าหลวงแสนยาศักดิ์ใช้วิธีเอาน้ำเย็นเข้าลูบหากเรื่องใดเลี่ยงได้ก็จะเลี่ยงจนเจ้าหลวงอดิศักดิ์ไม่สามารถจะเค้นอะไรจากเจ้าหลวงแสนยาศักดิ์ได้ฉลาดพอดูเชียวล่ะสำหรับเจ้าหลวงแสนยาศักดิ์พระองค์นี้เมื่อเจ้าหลวงแสนยาศักดิ์กับเจ้าหลวงอดิศักดิ์สนทนาโอภาปราศรัยกันพอประมาณแล้วเจ้าหลวงอดิศักดิ์ก็ได้ขอตัวไปพักผ่อนในตำหนักของบุตรสาวคนเล็กซึ่งความจริงเจ้าหลวงแสนยาศักดิ์จัดเตรียมพระตำหนักสำหรับแขกบ้านเมืองเมืองไว้ให้เจ้าหลวงอดิศักดิ์แล้วแต่เจ้าหลวงอดิศักดิ์ต้องการจะไปอยู่กับเจ้านางดาราสายพูดคุยให้หายคิดถึงตามประสาพ่อลูกกันเสียก่อนจึงค่อยแยกไปพำนักยังตำหนักส่วนพระองค์ส่วนเจ้านางสายบัวทิพย์นั้น พระนางก็แยกไปพักอีกตำหนักซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตำหนักเจ้านางดาราสายผู้เป็นน้องสาวนัก

                เมื่อเจ้าหลวงอดิศักดิ์ออกมาจากหอหลวงโดยมีเจ้านางสายบัวทิพย์เดินตามมาห่างๆ ระหว่างนั้นอวยชัยที่รับรู้ว่าการเข้าเฝ้าของเจ้าหลวงอดิศักดิ์เสร็จสิ้นแล้ว ก็เดินสวนมาเพื่อจะเข้าเฝ้าเจ้าหลวงแสนยาศักดิ์เป็นลำดับต่อไปเมื่ออวยชัยเห็นว่าเจ้าหลวงอดิศักดิ์กับเจ้านางสายบัวทิพย์ผู้มากด้วยยศถาแลบารมียิ่งกว่าตนอวยชัยจึงนั่งคุกเข่าเป็นการแสดงความเคารพตามธรรมเนียมปกติเพื่อรอให้ขบวนของเจ้าหลวงอดิศักดิ์ผ่านไปก่อนแต่จังหวะที่เจ้าหลวงและเจ้านางแห่งเมืองบัวแสนกำลังจะยุรยาตรผ่านองครักษ์หนุ่มของเจ้าภูแสนไปนั้น

               พลัน.. แสงสีเหลืองทองก็วาบออกจากคอของอวยชัยกำจายไปกระทบเจ้าหลวงอดิศักดิ์ทำเอาเจ้าหลวงอดิศักดิ์ถึงกับสะดุ้งวาบหันมามองอวยชัยอย่างรวดเร็วไม่เพียงแต่เจ้าหลวงอดิศักดิ์เท่านั้นที่ได้รับผลกระทบนี้เจ้านางสายบัวทิพย์ผู้ที่เลี้ยงผีกะและอยู่ร่วมกับผีกะอย่างช่ำชองก็ถึงกับออกอาการปวดแสบปวดร้อนจนต้องถอยผงะออกไปหรือถ้ามองให้ชัดก็คล้ายๆ กับกระเด็นออกไปเสียมากกว่า

                เจ้านางสายบัวทิพย์ยกมือลูบแขนตัวเองเพื่อให้คลายความแสบร้อนนั้นเจ้าหลวงอดิศักดิ์เห็นบุตรสาวคนโตของตนแสดงอาการเกินเลยจนอาจจะเป็นที่สงสัยจึงไนไปขึงตาดุใส่เจ้านางสายบัวทิพย์ ส่วนเจ้านางสายบัวทิพย์เมื่อเห็นผู้เป็นพ่อของตนทำตาดุเช่นนั้นก็รีบเก็บอาการทันทีเพราะเกรงกลัวความดุดันเกรี้ยวกราดเกินมนุษย์ที่ไม่มีใครสามารถล่วงรู้ได้ของเจ้าพ่อตน!และมากไปกว่านั้นคือกลัวการลงทัณฑ์ที่เหี้ยมโหดของเจ้าพ่ออีกด้วย!

                เมื่อเจ้าหลวงอดิศักดิ์สัมผัสว่าองครักษ์หนุ่มของเจ้าภูแสนคนนี้อาจจะมีของขลังอันเปี่ยมด้วยอานุภาพติดตัว และยังสังเกตเห็นว่าที่คอของอวยชัยก็มีสร้อยห้อยอยู่เจ้าหลวงอดิศักดิ์แห่งเมืองบัวแสนจึงได้เอ่ยทักอวยชัยขึ้นให้เหมือนดังว่าการทักทายนั้นเป็นการทักทายตามประสาคนเคยเห็นหน้ากันมาก่อน

               “นั่น องครักษ์ของเจ้าภูแสนใช่หรือไม่?..” เสียงอันทรงอำนาจของเจ้าหลวงอดิศักดิ์เอ่ยทักทายอวยชัยคำนับศีรษะทำความเคารพ ก่อนเอ่ยตอบ

               “เจ้า..” สายตาของเจ้าหลวงอดิศักดิ์จ้องเขม็งไปที่คอของอวยชัย

               “เจ้าภูแสนสบายดีรึ?” เจ้าหลวงอดิศักดิ์ทำทีชวนคุยส่วนอวยชัยที่ไม่รู้เรื่องอะไรก็ตอบประสาพาซื่อแต่การสนทนาพูดคุยระหว่างเจ้าหลวงอดิศักดิ์กับอวยชัย หาได้พ้นไปจากสายตาของโหรหลวงหนานเมืองอินทร์ไม่แม้หนานเมืองอินทร์จะอยู่ในระยะไกล แต่หูหนานเมืองอินทร์นั้นก็ไม่ต่างจากอลินตา ยามที่ต้องการจะรู้เรื่องราวอะไรสักอย่างระบบหูจะทำการแผ่บานราวกับหูช้างและพร้อมสแกนเสียงทุกเสียงอย่างชนิดที่ได้ยินชัดมากกว่าคนที่อยู่ใกล้ๆ เสียอีก และที่สำคัญหนานเมืองอินทร์รู้สึกได้ว่าเจ้าหลวงอดิศักดิ์เจ้าพ่อของเจ้านางดาราสายนั้นมีพฤติกรรมที่ไม่ชอบมาพากลอีกอย่างหนานเมืองอินทร์ยังรู้ดีว่าที่ห้อยคออวยชัยอยู่นั้นคืออะไร

               “สบายดีเจ้า อีกสิบวันข้างหน้าเจ้าภูแสนจะปิ๊กคุ้มเจ้า...” เป็นการตอบปกติไม่ได้มีอะไรเพราะอวยชัยไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าหลวงอดิศักดิ์โฟกัสไปที่คอของอวยชัยมากกว่าคำตอบของอวยชัยแต่แล้วเมื่อเจ้าหลวงอดิศักดิ์เริ่มทนต่อแสงทองที่แผ่กระจายออกมาจากคอของอวยชัยไม่ได้เจ้าหลวงอดิศักดิ์จึงเอ่ยถามเข้าเรื่องที่ตนอยากรู้อย่างรวดเร็ว

               “ที่คอนั่นห้อยอะไรรึ?” เมื่อเจ้าหลวงอดิศักดิ์ถามมาถึงตรงนี้อวยชัยที่ลืมไปเสียสนิทว่าคอของตนมีสร้อยห้อยสิ่งสำคัญที่อลินตาเคยให้ไว้เมื่อครั้งไปปราบผีที่ถ้ำกลางป่าด้วยกันอวยชัยยกมือขึ้นกุมที่สร้อยของตัวเองทันทีพลางนึกไปถึงคำของอลินตาที่อยู่ๆก็ยื่นของสิ่งนี้ให้

                เจ้าหล่อนบอกว่านี่คือตะกรุดพยัคฆาราชัน อันเป็นเจ้าแห่งเสือทั้งปวง เธอบอกให้เขาเก็บไว้เป็นเครื่องรางยามคับขันทั้งยังบอกวิธีใช้ให้พร้อมสรรพซึ่งอวยชัยก็ได้เอาตะกรุดอันนี้ห่อด้วยเชือกป่านอีกชั้นหนึ่งก่อนจะนำมาร้อยแล้วห้อยคอเอาไว้โดยสายสิญจน์ที่พันอยู่รอบตะกรุดนั้นยังคงอยู่ที่เดิมไม่ได้ถูกแกะออกแต่อย่างใด หากอวยชัยก็ไม่คิดว่าวันนี้คนที่คาดไม่ถึงอย่างเจ้าหลวงอดิศักดิ์แห่งเมืองบัวแสนจะสนอกสนใจตะกรุดอันนี้ของตน!

               “เครื่องรางเจ้า หมอผีในป่าลึกให้ข้าเจ้าพกติดตัวไว้..” อวยชัยตอบตามจริงโดยไม่ได้เอ่ยชื่ออลินตาออกมาแม้สักนิดเดียวนั่นทำให้หนานเมืองอินทร์ชื่นชมในความมีไหวพริบของอวยชัยเงียบๆ คนเดียวแต่เจ้าหลวงอดิศักดิ์ก็ยังคงปักหลักสนใจตะกรุดนั่นเกินความธรรมดามากโข

               “ใครหมอผีคนนั้น? ข้าขอดูเครื่องรางนั่นหน่อยได้ไหม..?”คราวนี้อวยชัยอึกอักไปนิด ไม่ตอบว่าหมอผีคนนั้นชื่ออะไรอวยชัยเลือกที่จะคำนับศีรษะก่อนจะควักเอาสร้อยในคอตนออกมา แต่เพียงแค่สร้อยเส้นนั้นพ้นคอเสื้อของอวยชัยออกมาเท่านั้นเจ้านางสายบัวทิพย์ก็ถึงกับผงะถอยหลัง หน้าตาเหยเกเหมือนคนกลัวเข็มแต่ก็ต้องฉีดวัคซีนส่วนเจ้าหลวงอดิศักดิ์นั้นก็ถึงกับผงะถอยหลังเช่นกัน แต่ก็เก็บอาการไว้อย่างมิดชิดมีเพียงตาในของโหรหลวงหนานเมืองอินทร์เท่านั้นที่เห็นว่าแสงทองส่องประกายจากตะกรุดพยัคฆาราชันนั่น มันสว่างจ้าจนกระทั่งสิ่งที่ไม่คิดว่าจะเห็นหนานเมืองอินทร์ก็ได้เห็น

               เมื่อเงาดำทะมึนที่ครอบคลุมสองพ่อลูกนั้นซ้อนกระเด็นออกมาแต่กระนั้นกระแสเงาก็หาได้หลุดออกจากร่างของเจ้าหลวงอดิศักดิ์และเจ้านางสายบัวทิพย์ไม่สายตาอันคมกริบของหนานเมืองอินทร์เก็บทุกอย่างผ่านสายตาบันทึกสู่สมองอย่างรวดเร็วเจ้านางสายบัวทิพย์นั้นโหรหลวงหนานเมืองอินทร์ดูแว้บเดียวก็รู้ว่าดวงจิตถูกครอบคลุมด้วยผีกะถึงสามดวงแม้เจ้านางจะเป็นฝ่ายเลี้ยงผีกะพวกนั้นก็จริง แต่ทว่าเจ้านางจะรู้ตัวหรือไม่ว่าผีเหล่านั้นมันได้ฝังตัวกินวิญญาณของเจ้านางวันแล้ววันเล่าและถ้าเจ้านางสายบัวทิพย์ยังคงเลี้ยงพวกมันต่อไปตัวเจ้านางเองก็จะกลายเป็นผีกะเข้าสักวัน และเป็นผีกะตัวแม่เสียด้วยเพราะเจ้านางมีอาคมบังคับผีกะอยู่ และถ้าเจ้าของอาคมนั้นเป็นผีกะเสียเองละก็งานนี้เฮี้ยนขึ้นหิ้งอย่างแน่นอน นั่นคือในส่วนของเจ้านางสายบัวทิพย์ที่หนานเมืองอินทร์มองเห็น

               แต่ในส่วนของเจ้าหลวงอดิศักดิ์นี่สิ เงาดำนั่นมันคืออะไรกันทำไมมันดูแฝงเร้นและเต็มไปด้วยอำนาจฝ่ายมืดมากมายถึงเพียงนั้น!!