Guild Master จอมราชันโลกออนไลน์

ตอนที่75

สร้างอย่างดี

                "แบบนี้นี่เอง"กวีมองใบหน้าของทิปหลานสาวป้าร้านขายข้าวด้วยท่าทีนิ่งๆใบหน้าของเธอเหมือนในเกมไม่มีผิด แสดงว่าไม่ได้ปรับแต่งหน้าตาตัวละครเลยสินะ

                "งั้นตามมาเดี๋ยวผมจะพาไปดูห้อง"กวีมีท่าทีแปลกใจอยู่ครู่เดียวก็เหมือนจะทำความเข้าใจได้ก่อนจะพาน้ำหวานขึ้นไปบนชั้น2 ของหอพักก่อนหน้านี้กวีเล่นเกมหาเงินในเกมจนสามารถซื้อหอพักเป็นของตัวเองได้แต่เพราะกวีทำได้ดีมากในโลกของเกม เงินจริงๆที่กวีได้เลยมาจากเกมเสียส่วนใหญ่หอพักของกวีเลยไม่ได้เน้นกำไรนัก และยิ่ง 5ปีหลังมานี้กวีไม่เดือดร้อนเรื่องเงินเสียเท่าไหร่ก็เลยอยากจะทำหอพักให้คนมาพักได้อย่างสบายใจในราคาถูกประจวบเหมาะกับหลานของป้าร้านขายข้าวจะมาเรียนในมหาลัยใกล้ๆกวีเลยเสนอให้อยู่ได้โดยไม่ต้องคิดอะไรมากเลย

                "ใหญ่มาก….."น้ำหวานมองภายในห้องที่กวีพาขึ้นมาด้วยท่าทีอึ้งๆนี่มันห้องให้พักฟรีแลกกับการส่งข้าวจริงๆงั้นเหรอแถมห้องยังสวยมากมีกระทั่งอุปกรณ์เครื่องใช้ให้ด้วยและที่ขาดไม่ได้ก็คือเครื่องสร้างโลกเสมือนจริงที่ทางหอบอกจะแถมให้เจ้านี่มันดีกว่าเครื่องที่บ้านของเธออีกไม่ใช่หรือไง

                "แล้ว….เรื่องที่มาเรียนนี่เป็นยังไงเหรอ"กวีถามพลางมองน้ำหวานที่กำลังจ้องมองเครื่องสร้างโลกเสมือนจริงที่วางอยู่บนพื้นแม้จะไม่หรูหราเท่าเครื่องของกวีแต่ก็ดีกว่าเครื่องที่คนปกติใช้กั้นแน่ๆ

                "ก็มาเรียนจริงๆค่ะป้าเขาอยากให้หนูเรียนสูงๆ"น้ำหวานตอบพลางยิ้มเจื่อนๆออกมาแม้ในโลกตอนนี้จะใช้ชีวิตกันในโลกเสมือนจริงเป็นส่วนใหญ่ แต่การเรียนนั้นก็ยังสำคัญที่สุดเสมอแม้แต่การสมัครเข้ากิลด์บางกิลด์ยังต้องมีใบปริญญาไปยื่นเลยด้วย

                "แบบนี้นี่เองที่ทำงานแบบนั้นเพราะอยากหาค่าเรียนสินะ"กวีว่าพลางมองไปทางข้าวของเครื่องใช้ที่น้ำหวานเอามาด้วยของที่น้ำหวานใช้เป็นของธรรมดาแทบจะทั้งหมดไม่ได้มีของราคาแพงเลยแถมตอนพาน้ำหวานไปเที่ยวในเมืองคราวนั้นเธอก็ไม่ได้ใช้จ่ายอะไรฟุ่มเฟือยเสียด้วยกวีเลยพอจะรู้ว่าน้ำหวานเก็บเงินเอาไว้ทำอะไรบางอย่างแน่ๆ

                "ก็ใช่ค่ะถึงมันจะเอามาอ้างไม่ได้ก็เถอะแต่พ่อแม่ไม่มีเงินส่งหนูเรียนหรอก"น้ำหวานตอบพลางยิ้มเจื่อนๆออกมาป้าของเธอเองก็ไม่รู้เรื่องนี้ด้วยเธอเข้าใจว่าน้ำหวานทำงานพิเศษในโลกเสมือนจริงเท่านั้น

                "งั้นทำไมไม่เลือกมหาลัยผ่านระบบโลกเสมือนจริงล่ะแบบนั้นถูกกว่าไม่ใช่เหรอ"กวีถามด้วยท่าทีสงสัยการทำงานผ่านโลกเสมือนจริงนั้นเป็นเรื่องปกติไปแล้วแน่นอนว่าการเรียนการสอนเองก็เช่นกันเพราะการเรียนผ่านโลกเสมือนจริงนั้นใช้ต้นทุนน้อย ค่าเรียนเลยถูกกว่ามาก

                "ไม่ได้ค่ะถ้าเรื่องนี้ยังไงก็ต้องมหาลัยนี้เท่านั้น"น้ำหวานตอบด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่นการเรียนไม่ใช่แค่การหาความรู้เท่านั้น มันคือการวางแผนอนาคตของตัวเองหากเป็นไปได้น้ำหวานก็ไม่อยากไปทำงานแบบนั้นไปตลอดหรอกเธอยากจะเป็นคนที่สามารถเชิดหน้าได้ด้วยตัวเองเช่นเดียวกันไม่อยากเป็นแค่เครื่องประดับของใครไปตลอด

                "แน่วแน่ดีนึกว่าจะอยากเป็นกิ๊กผมอย่างเดียวซะอีก"กวีหัวเราะออกมาด้วยท่าทีขำขันก็ตอนนั้นน้ำหวานบอกแบบนี้จริงๆนี่นา

                "ก็….ค่าเทอมมันแพงนี่นาถ้าได้คนสนับสนุนมันก็ง่ายขึ้น"น้ำหวานยิ้มเจื่อนๆออกมาด้วยท่าทีลำบากใจมหาลัยที่อยู่ข้างๆหอของกวีนั้นเป็นมหาลัยชั้นนำของประเทศซึ่งตอนนี้กลายเป็นมหาลัยชั้นนำของโลกไปแล้วคนที่เรียนจบมาแทบจะถูกเชิญไปทำงานทันทีเสียด้วยซ้ำค่าเรียนมันเลยแพงสุดๆจนน่าขนลุกเลย

                "เรื่องเป็นกิ๊กนี่คงไม่ได้แต่ถ้า….เป็นงานละก็พอจะมีให้ทำอยู่นะ"กวีว่าพลางยิ้มออกมาด้วยท่าทีเจ้าเล่ห์กวีเป็นพวกใช้งานคนก็ต่อเมื่อไว้ใจ น้ำหวานที่อยู่ใกล้ตัวและรู้ว่าในชีวิตจริงอยู่ที่ไหนจะทรยศกวีก็ต้องคิดหนักหน่อยแบบนี้ก็เท่ากับว่าได้ตัวหมากดีๆมาแล้วไม่ใช่หรือไง

                "งะงาน……"น้ำหวานกะพริบตาปริบๆด้วยท่าทีงุนงงเงินที่เธอเก็บมาจากการทำงานก็มากพอสมควร แต่มันก็ยังไม่พอสำหรับเรียนให้จบระหว่างนี้น้ำหวานเลยอยากจะได้เงินจากการเป็นลูกกิลด์ของกวีและหางานพิเศษเพิ่มอีกหน่อยเพื่อส่งตัวเองจนจบ

                "เอาไว้จะบอกในเกมแล้วกันตอนนี้รีบออนไลน์ก่อนจะโดนพี่วินบ่นเถอะ"กวีว่าพลางชี้ไปที่นาฬิกาเพราะมัวแต่คุยก็เลยเสียเวลาไปเยอะมาก ตอนนี้มันเกินเวลานัดรวมตัวมา 5นาทีแล้วนี่นา

                "แย่แล้ว…"น้ำหวานตกใจมากเมื่อเห็นว่าเวลาเกินมา เธอรีบเอาของไปวางก่อนจะเปิดเครื่องสร้างโลกเสมือนจริงทันทีส่วนกวีนั้นพอเห็นน้ำหวานจะเข้าเกมก็ปิดประตูห้องของเธอก่อนจะลงไปที่ห้องของตนเองเพื่อเข้าเกมเช่นกัน

                .

                .

                .              

                "เป็นไงๆยอดเยี่ยมเลยใช่หรือเปล่า"หลังจากเข้ามาในเกมภายในตึกของกิลด์บูรพาทั้งน้ำหวานทั้งกวีก็เจอเข้ากับอาวุธและชุดเกราะสำหรับคนทั้งปาร์ตี้วางเอาไว้อยู่ที่พื้นห้องทันที

                "........"น้ำหวานที่เพิ่งจะได้เห็นอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรกได้แต่มองด้วยท่าทีอึ้งๆการเสริมพลังไอเทมนั้นยิ่งสูงเท่าไหร่ไอเทมชิ้นนั้นๆก็ยิ่งดูดีมากขึ้นอย่างของที่วินวางเอาไว้รอบๆเนี่ยต่างเป็นไอเทมที่เสริมพลังจนสุดความสามารถแล้วทั้งสิ้นของพวกนี้ถึงกับเปล่งแสงสีทองออกมาจากๆเลยทีเดียว

                "สมกับเป็นพี่วินจริงๆ"กวีว่าพลางหยิบไม้เท้าขึ้นมาถือของทุกชิ้นเสริมพลังจนตันแถมยังผ่านการเสริมพลังเพิ่มค่าโบนัสมาอีกต่างหากในเหล่าอาวุธระดับเลเวลเดียวกัน ของพวกนี้นับว่าดีที่สุดแล้ว

                "เป็นไงเมฆถูกใจไหม"วินถามพลางยิ้มกว้างด้วยท่าทีรู้ทัน เมฆเป็นคนชอบความสมบูรณ์แบบคนหนึ่งเลยทีเดียวการอัพเกรดอาวุธนั้นส่วนใหญ่เมฆจะทำเองเพราะหากเป็นคนอื่นทำอาจจะเสริมพลังได้ไม่ตรงความต้องการของเมฆเท่าไหร่แต่ไม่รู้ทำไมพอเป็นพี่วินทำมันถึงได้พอดีจนเมฆติไม่ออกเลย

                "ก็….ดี"เมฆตอบพลางเอาดาบใหญ่ของตนมาพาดหลังเอาไว้แม้จะไม่ค่อยได้เจอกันใน 5 ปีนี้พี่วินก็ยังรู้ใจเมฆอยู่ช่างน่ากลัวจริงๆ

                "เฮ้ยชมพี่หน่อยก็ได้นี่พี่ตั้งใจทำเต็มที่เลยนะ"วินหัวเราะออกมาก่อนจะตบไหล่เมฆดังๆหลายที

                "แต่นี่มันเยี่ยมเลยนะคะ"มีนพูดด้วยท่าทีชื่นชมทั้งดาบทั้งเกราะต่างเป็นแบบที่เธออยากได้ทั้งนั้น มีนเป็นสายผสมความเร็วกับพลังโจมตีทำให้เน้นใส่เกราะเบาและถือดาบมือเดียวเสียมากกว่าแถมดูเหมือนวินจะรู้เรื่องจุดเด่นของมีนอยู่ที่การหลบหลีกก็เลยทำอาวุธและชุดเกราะให้ออกมาเป็นแบบเสริมความเร็วและความแรงเท่านั้นเรียกได้ว่าบางเป็นกระดาษเลยทีเดียว แต่หากมีนสามารถหลบหลีกได้อย่างหมดจดและโจมตีได้อย่างต่อเนื่องพลังทำลายอาจจะพอๆกับเมฆเลย

                ส่วนทางด้านของน้ำหวานตัววินยังไม่รู้จักน้ำหวานดีแถมไม่มีข้อมูลของน้ำหวานจากฝั่งของกวีด้วยแต่ดูจากการซ้อมยิงก่อนหน้านี้น้ำหวานเป็นมือใหม่ที่มีฝีมืออยู่ในระดับพื้นฐานอุปกรณ์ของน้ำหวานเลยเน้นไปที่ความสมดุลเป็นหลักเธอสามารถโดนโจมตีได้เป็นครั้งคราวโดยไม่ตายและยังสามารถสร้างความเสียหายได้ดีในระดับหนึ่งเลยทีเดียวเรียกได้ว่าไม่เป็นตัวถ่วงแน่นอน

                "เอาล่ะรีบไปทดสอบกันเถอะ"วินว่าพลางสวมเกราะ โล่ และหอกของตัวเองอย่างรวดเร็วแค่เห็นก็รู้แล้วว่าเกราะของวินต้องสุดยอดมากแน่ๆ

                .

                .              

                เปรี้ยง

                ดาบของอัศวินที่สร้างจากหินเหวี่ยงลงมาใส่โล่ของวินเข้าอย่างจังเพียงแต่วินที่ยืนอยู่กลับสามารถรับได้สบายทั้งๆที่เลเวลของตัวละครกับเลเวลของทหารโกเลมเก่าแก่ ต่างกันเกือบ 20 เลเวล ไม่ใช่แค่รับได้แต่วินกลับไม่สะเทือนเลยสักนิด

                เปรี้ยง!!

                จังหวะที่รับการโจมตีวินก็ใช้หอกกระแทกใส่ร่างของโกเลมเข้าอย่างจังวินไม่เหมือนกับเจที่ต้องหาจังหวะโจมตีแต่วินกลับรับแล้วแทงสวนกลับไปอย่างกับหาจังหวะได้ง่ายมากๆเสียอย่างนั้น

                ตูม!! เปรี้ยง!!

                แทบจะทันทีที่วินเข้าไปชน เมฆ มีนน้ำหวาน และ กวี ก็โจมตีตามไปทันที ตอนนี้วินเลเวลสูงกว่าพวกกวีไม่จำเป็นต้องห่วงเรื่องมอนสเตอร์จะหันมาโจมตีเลย เพราะงั้นน้ำหวานสามารถโจมตีได้เต็มที่

                “............”ระหว่างที่กำลังระดมสกิลโจมตีใส่ร่างของโกเลมสิ่งหนึ่งที่มีนสังเกตเห็นคือ วิน ไม่ได้แค่ยืนชนเฉยๆเขายังอาศัยโจมตีจุดต่างๆของโกเลมไม่ให้ขยับได้อีกด้วยการกระแทกแต่ละทีของวินเหมือนจะตรึงโกเลมตัวนั้นเอาไว้กับพื้นจนไม่สามารถขยับไปไหนได้เลยแบบนี้โจมตีง่ายสุดๆไปเลยไม่ใช่เหรอ

                “ไอช่าไม่ต้องรักษาพี่จนกว่าจะเกินครึ่งหลอดนะรักษาสกิลเอาไว้”วินว่าพลางมองพลังชีวิตของตนเองที่ค่อยๆลดลงไปเพราะพลังป้องกันของวินสูงมาก แม้พลังชีวิตจะไม่มากเท่าเจแต่ก็ยืนได้อย่างมั่นคงไม่ต่างกัน

                “ค้า....”ไอช่าตอบพลางร่ายสกิลบัพให้คนในปาร์ตี้พอวินเป็นคนแทงค์มอนสเตอร์ตามทางก็แทบไม่สร้างความวุ่นวายเลย

                เปรี้ยง!! เปรี้ยง!! เปรี้ยง!!เปรี้ยง!!

                “ฮ้าๆมีคนโจมตีที่ไว้ใจได้แบบนี้สบายจริงๆนะ”วินหัวเราะออกมาก่อนจะกระแทกการโจมตีของโกเลม3 ตัวกลับไปอย่างง่ายดาย ความเร็วในการตอบโต้ของวินแทบจะเท่ากับเมฆเลยไม่ใช่หรือไงเขาอ่านการโจมตีของโกเลมแล้วตีสกัดจนโกเลมพวกนั้นออกท่าแทบไม่ได้เลย

                “น่าจะเพราะดาบของพี่มากกว่าค่ะ”มีนตอบพลางโจมตีโกเลมตัวเดียวกับเมฆอย่างดุดันพลังโจมตีของทั้งปาร์ตี้สูงขึ้นมากเพราะอาวุธและชุดเกราะที่วินสร้างให้ทั้งๆที่มอนสเตอร์เลเวลสูงกว่าพวกกวีมากแท้ๆแต่กลับสามารถผ่านไปได้อย่างง่ายดายเลย

                “พี่กวี คนพวกนี้พี่ไปหามาจากไหนกันเนี่ย”ทางแนวหลังน้ำหวานที่รัวยิงธนูอย่างต่อเนื่องหันมาถามกวีด้วยท่าทีสงสัยคนพวกนี้ต่อสู้กันอย่างดุดันโดยไม่ได้มีท่าทีเหนื่อยอ่อนอะไรเลยนักดาบทั้งสองคนไม่เคยโดนโจมตีลูกหลงเลยสักครั้ง เรียกได้ว่าซัพพอร์ตอย่างไอช่าเหลือแค่รักษาวินในบางครั้งกับช่วยบัพและแก้บัพเท่านั้นตัวแทงค์ยิ่งไม่ต้องพูดถึงวินตีโต้กับพวกโกเลมอย่างกับเป็นตัวสร้างความเสียหายเองเลย

                “เรื่องมันยาว”กวีหัวเราะออกมาก่อนจะยิงเวทโจมตีเข้าไปฆ่าโกเลมอย่างง่ายดายความจริงแล้วนี่ไม่ใช่พลังที่แท้จริงของพวกกวีหรอก พวกกวีไม่ใช่สายสู้กับมอนสเตอร์แต่เป็นสายสู้กับผู้เล่นต่างหาก เวลาที่พวกเมฆฉายแสงจริงๆคือเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับกองทัพมนุษย์ต่างหาก